Τριανταπέντε χιλιάδες εξηντατέσσερεις ώρες...
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου
Παρασκευή 26 Αυγούστου
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη μέρα...
Ξεκίνησε σαν μία από εκείνες τις κλασικές μέρες που όλα πέφτουν σαν ντόμινο...
Το πρωί έχασες το λεωφορείο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, έχασες έτσι και το μετρό στον σταθμό Φιξ κι έπρεπε να περιμένεις άλλα εφτά λεπτά το επόμενο.
Μετά, στο Σύνταγμα έχασες το μετρό για Δουκίσσης Πλακεντίας (είπαμε: ντόμινο) -ακόμη εφτά λεπτά αναμονή. Εκ των πραγμάτων έχασες και τον Προαστιακό των 9.01, ο οποίος σήμερα έφυγε στις 9.05 -καθυστέρηση που θα σε βόλευε μια χαρά αν εσύ δεν έφτανες στο σταθμό ένα λεπτό αργότερα.
Το επόμενο δρομολόγιο σταματούσε σε προηγούμενο σταθμό, οπότε δεν σε βόλευε. Άρα, μισή ώρα αναμονή για το δρομολόγιο των 9.28 που έφτασε 2-3 λεπτά αργότερα. Και όταν έκατσες επιτέλους στο κάθισμα και ησύχασες, ο οδηγός σας ενημέρωσε ότι λόγω ατυχήματος όλοι οι συρμοί κάνουν στάση στη Νερατζιώτισσα -οπότε πέρα από τη μισή ώρα που είχες ήδη αργήσει, θα έπρεπε να κατέβεις σε άσχετο σταθμό χωρίς να γνωρίζεις πώς και από πού θα πας στη δουλειά...
Κλασικό! Life sucks!
Και λίγο έξω από τον σταθμό της Νερατζιώτισσας, πάνω στις ράγες της γραμμής 2, είδες τον ακαθόριστο όγκο σκεπασμένο με το λευκό σεντόνι, τους αστυνομικούς να στέκονται γύρω και τα μέλη της ΕΜΑΚ να έρχονται από την πλατφόρμα.
Στο σταθμό πολύς κόσμος και σούσουρο ως συνήθως. Ρώτησαν μια κυρία τι έγινε και απάντησε: "Αυτοκτονία".
Ουάου! Εκεί που νομίζεις ότι ΕΣΥ είχες μια άσχημη μέρα, η ζωή γυρνά και σου τραβάει μια γερή μπάτσα στα μούτρα...
Τετάρτη 22 Ιουνίου
Μία από αυτές τις μέρες...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ξεκινήσω γυμναστική...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα τακτοποιήσω τα συρτάρια μου...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα κλείσω ραντεβού με τον οφθαλμίατρο...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ξεκινήσω να γράφω το βιβλίο που έλεγα...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα κάνω πιο αυστηρή δίαιτα...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα φτιάξω επιτέλους το σπίτι...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα σχεδιάσω τα σκίτσα μου...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα αρχίσω πάλι φυσικοθεραπείες...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ταξινομήσω σωστά τα τραγούδια στον υπολογιστή μου...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα στείλω ένα μήνυμα σε όσους έχω καιρό να μιλήσω...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ξεκινήσω να γράφω το σενάριο...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα αρχίσω να αναλαμβάνω δουλειές και στο σπίτι...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα βάλω μπρος τα πρότζεκτ που έχω σκεφτεί...
Αχ...
Μια από αυτές τις μέρες θα ξυπνήσω χούφταλο και κάθε τι που σκόπευα να κάνω θα ανήκει πια σε "μια από εκείνες τις μέρες"...
Κυριακή 24 Απριλίου
Blog ανέστη! (νεκροφάνεια ήταν...)
Τζα!
Μέρα που είναι είπα να μπω και να καθαρίσω τις αράχνες και να ρίξω κι ένα παραλήρημα όσο φοράω το φακιόλι...
Βασικά μου θύμισαν την ύπαρξη του μπλογκ 3-4 που μου στείλανε εδώ μήνυμα για τα γενέθλιά μου και με αναγκάσανε να ξανακάνω login για να τα δω -αυτοί φταίνε, αν θέλετε σας δίνω και τα ονόματά τους να τους τρολλάρετε τα μπλογκ.
Πέρασαν πάνω από τρεις μήνες από την τελευταία ανάρτηση -που δεν ήταν ακριβώς ανάρτηση, αφού μόνο βίντεο είχε, αλλά anyway, τότε έδωσα τελευταία φορά ίχνη ζωής εδώ μέσα... Διότι αλλού δίνω πολλά ίχνη ζωής -σε εκνευριστικό βαθμό, μάλιστα, ώστε να σκέφτονται ορισμένοι να με τερματίσουν οριστικά...
Όπως και να'χει, απ' ό,τι βλέπω η γειτονιά εδώ δεν άλλαξε και τόσο πολύ. Τα ίδια σούργελα που όλοι αγαπήσαμε και λατρέψαμε είναι ακόμα εδώ και μας ζαλίζουν τον έρωτα και προστέθηκαν και μερικά καινούργια που ζήλεψαν, μάλλον, και διεκδικούν μερίδιο στις μούντζες.
Χαρά στο κουράγιο των υπολοίπων και ελαχίστων σοβαρών που συνεχίζουν να ανεβάζουν τακτικά αναρτήσεις που χάνονται μέσα σε έναν αστείρευτο ωκεανό μπουρδολογίας, αρχαιο-χριστιανο-πολιτικής υστερίας και συστηματικού copy-paste ειδήσεων τύπου "Η Λούλα Κατσικοπόδαρη δείχνει το βρακί της στην κάμερα" από άλλα μπλογκ, που τα έχουν κάνει κι εκείνα copy-paste από site που τα έκαναν με τη σειρά τους copy-paste από την Espresso. Σφαιρική ενημέρωση το λένε αυτό, γιατί συνήθως καταλήγει σε σφαίρες (μην ξύσω πληγές τώρα και γεμίσουμε τρωκτικά...)
(Ελπίζω να μην πλακώσουν στα σχόλια όλες οι μπλογκίστριες-ποιήτριες-αλληλοκαλημερίστριες και μου αρχίσουν τα "καθένας έχει κάτι να πει και να δώσει και το κάνει με το μπλογκ του κι όλοι μαζί είμαστε ένα περίτεχνο υφαντό στο online σύμπαν και αυτό είναι που μας κάνει μοναδικούς και το κλίμα εδώ μέσα υπέροχο μπλα μπλα μπλα" γιατί θα αρχίσω να ξερνώ αρνιά πάνω στο πληκτρολόγιο...)
Χριστός Ανέστη σας είπα; Ε, δεν θα σας πω, απ' ό,τι είδα εξαντλήθηκε ήδη το θέμα στην κεντρική σελίδα με 23.567 ανάλογες αναρτήσεις.
Πώς ήταν η ζωή μου τους τελευταίους τρεις μήνες;
α) Σκασίλα σας
β) Να μη σας νοιάζει.
Όσοι χρειάζεται (ή θέλω) να ξέρουν για τη ζωή μου, ξέρουν ήδη. Όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε, ψάξτε να με βρείτε στο Facebook -θα χαρώ πολύ να αγνοήσω την αίτηση φιλίας σας! Και οι υπόλοιποι (ναι, για σένα το λέω, "ξάδελφε") δεν ξυνόσασταν κιόλας να μάθετε πού χάθηκε ο τρόμπας ο ξερόλας που έκραζε τους πάντες με τις εξυπνάδες του. Ας πούμε μόνο ότι είμαι καλά, περνάω μια χαρά και άλλα ελαφρολαϊκά...
Τέλος πάντων, δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να γράψω, όπως θα καταλάβατε. Έτσι κι αλλιώς οι 8 στους 10 εδώ μέσα δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να γράψουν, αλλά γράφουν παρόλα αυτά, οπότε ένας ακόμη δεν σας χαλάει. Δεν έβαλα και κάνα βιντεάκι με τραγούδι του Πλιάτσικα, όμως, και μπορεί να σας κακοφανεί, αλλά μια ζωή αγενής ήμουν, τώρα θα αλλάξω;
Έγραψα απλώς γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει ο Brandon Flowers φάτσα φόρα στο μπλογκ όποτε έμπαινα! ΟΚ, είπαμε, ωραίο παληκάρι αλλά μπαφιάσαμε με τη μπαρουτοκαπνισμένη μούρη του - άσε που κοντεύει να βγάλει νέο δίσκο από τότε που έκανα την ανάρτηση εκείνη. Επίσης, προσπαθώ ακόμα να αποφασίσω τι να κάνω με το (κουφάρι αυτού του) μπλογκ, μια και πλέον γράφω σπάνια εδώ...(Ναι, γράφω αλλού, αν δεν είσαι στραβός, θα έχεις ήδη δει πού...)
Σε έξι μέρες κλείνει και τα τέσσερά του χρόνια το ρημάδι και δεν μου πάει η καρδιά να το σβήσω.
Μπορεί να το αφήσω ως Μνημείο στην Υπέρτατη Σοφία μου, ώστε όταν μετά από χρόνια διδάσκουν τη ζωή μου στα σχολεία, να μπορούν οι πιστοί να μπαίνουν εδώ και να διαβάζουν τα απομημονεύματά μου... Ή μπορεί να σπάσει ο διάολος (σχώρα με, Θεέ μου, μέρα που είναι) το ποδάρι του και ν' αρχίσω να ξαναγράφω. Η ζωή κάνει κύκλους πάντα, γι' αυτό είμαι μονίμως ζαλισμένος...
Μέχρι να αποφασίσω, θα μπαίνω που και που να ρίχνω ένα καθάρισμα κι ένα παραλήρημα.
Χρόνια πολλά σε όσους ενδιαφέρονται. Οι υπόλοιποι ψοφήστε και τώρα, άμα θέλετε...
Τετάρτη 12 Ιανουαρίου
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου
Keep walking... (and walking... and walking...)
Τελικά, πάλι καλά που μου τυχαίνουν και στραβά και ανανεώνω πού και πού και το καημένο το μπλογκ, που το έχει φάει η μαύρη η λήθη τους τελευταίους μήνες...
Η σημερινή απεργία, που δεν ήταν καν απεργία, αλλά στάση -λειψά πράματα δηλαδή, μου έδωσε και κατάλαβα. Σήμερα θα έπαιζε ταξί, καθώς δεν υπήρχε διαθέσιμο μέσο να με πετάξει μέχρι το μετρό του Αγίου Αντωνίου. Σύνηθες, δεν μασάω, έχω μάθει και πού να περιμένω για να τα τσιμπάω πρώτος. Παρεμπιπτόντως, η δουλειά μου βρίσκεται Αχαρναί, που πριν μερικά χρόνια δεν ήξερα καν κατά πού πέφτει και ας είναι καλά ο Αριστοφάνης που είχε γράψει τους Αχαρνείς και είχα ακουστά το όνομα.
Στις 17.20 φτάνω στο γνωστό σημείο, στη διπλανή στάση περιμένουν 30 άτομα. "Λογικό" σκέφτομαι "η απεργία ήταν ως τις 17.00, δεν θα έχει έρθει ακόμα λεωφορείο."
Η ώρα περνά. Ταξί ούτε για δείγμα. Στις 17.30 κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, σαν αναμμένος φανός. "Ωραία" σκέφτομαι και, ξαφνικά, σηκώνονται άλλα 10 χέρια από τη στάση! Κάποιοι αποφάσισαν ότι βαρέθηκαν να περιμένουν το λεωφορείο και την πέσανε στο άδειο ταξί σαν αγέλη κογιότ σε ταψί με μπριζόλες.
Ο ταρίφας, φυσικά, σταματά εκεί για να μαζέψει όσες θείτσες μπορεί και να πάρει οχταπλή "μπες-κι-εσύ-χωράς" κούρσα.
Συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω ταξί εκεί, με τις λυσσάρες δίπλα. Βάζω τα ακουστικά μου και λέω να το πάρω ποδαράτο μέχρι λίγο πιο κάτω, για να έχω και στενά ενδιάμεσα μπας και στρίψει κανένα από εκεί. Είμαι φασκιωμένος με κασκόλ και σκούφο και φορτωμένος με την τσάντα, που βρήκα μέρα να την πάρω μαζί και να χώσω μέσα και το 3κιλο λάπτοπ... Όσο προχωρώ, τόσο πέφτω σε στάσεις γεμάτες κόσμο και δίπλα από τις στάσεις ταλαίπωρους να περιμένουν επίσης ταξί. Η ώρα έφτασε 17.45. Αποφασίζω να περπατήσω μέχρι τις 18.00 κι όπου φτάσω να περιμένω για ταξί (αισιόδοξος).
Στις 18.00 έχω φτάσει έξω από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου. Άσχημο μέρος να περιμένεις ταξί, είναι και στροφή, μπορεί να μη σε δει κανείς και να βρεθείς τελικά πίσω από τη μάντρα, σε ευρύχωρο μνήμα. Περπάτημα στο περπάτημα, περνώ τη Φιλαδελφείας, στρίβω στο ποτάμι και αρχίζω να βαδίζω παράλληλα με αυτό. Βλέπω και ότι είναι γεμάτο νερό από την πρόσφατη χιονο-βροχόπτωση και σκέφτομαι ότι αν παραπατήσω θα βρεθώ στον Αργοσαρωνικό παρέα με τις πέρκες... Πάλι στραβές ματιές προς τα πίσω για ταξί, αλλά από πίσω μου είναι ένας άλλος τύπος που περπατά και του έχω ρίξει τόσες ματιές που στο τέλος θα μου ζητήσει να βγούμε ραντεβού. Αποφασίζω, μια και τα πόδια μου έχουν αρχίσει να βγάζουν φωτιές κι από τον ιδρώτα το κασκόλ μετατράπηκε σε θηλειά, να περιμένω το λεωφορείο στη στάση. Κοιτάζω τη διαδρομή, περνάει από Σύνταγμα, "ωραία" σκέφτομαι "σε κάνα μήνα θα έχω φτάσει"...
18.35 βλέπω να πλησιάζει μία μαντάμ που είχα δει σε προηγούμενη στάση και να ανοιγοκλείνει το στόμα. Κλείνω τη μουσική για να καταλάβω τι λέει. Πάλι δεν κατάλαβα γιατί ήταν αλλοδαπή και το μόνο που έπιασα ήταν "Όκι λεωφορείου, όκι, εγκώ ντύο ώρες περιμένει". Ξαναφορώ ακουστικά, σκάνε μύτη άλλοι δύο τύποι που χαζογελάνε. Ξαναβγάζω ακουστικά, ξανά σπαστά ελληνικά, το Πακιστάν μου μέσα... "Ντεν έκει λεωφορείο είπαν". Δεν ξέρω ποιοι το είπαν, αλλά εγώ βγάζω καντήλες. Και τότε συνειδητοποιώ ότι τόση ώρα που περπατώ δεν έχω δει ούτε ένα λεωφορείο. Κοιτάζομαι με έναν παππού. "Μήπως συνέχισαν την απεργία;" ρωτώ. Ο παππούς μου απαντά στα ελληνικά και ανοίγω σαμπάνια. Με βάζει να κοιτάξω αν έχει κάνα νούμερο στη στάση να πάρουμε για πληροφορίες. "Έχει" του απαντώ και με κοιτάζει με το βλέμμα της αγελάδας. Τον κοιτάζω κι εγώ. "Ε, δεν παίρνεις να ρωτήσεις;" μου λέει. Έναν Έλληνα βρήκα -κι αυτόν τσιφούτη, την τύχη μου! Παίρνω τηλέφωνο, η γραμμή μιλάει φυσικά, διότι με τόσα μπινελίκια που θα πέφτουν από ξεχασμένους σε στάσεις, θα έχει πάρει φωτιά το κέντρο και η τηλεφωνήτρια θα έχει απαγχονιστεί με το καλώδιο.
Φτάνω σε απόγνωση. Ταξί γιοκ, λεωφορείο γιοκ, τα πόδια μου έχουν γίνει τύμπανα και η μόνη λύση είναι να περπατήσω άλλα 5 χιλιόμετρα μέχρι το μετρό;; Και για τάμα στην Παναγιά της Τήνου να είχα πάει, πιο γρήγορα θα έφτανα! Ρίχνω τηλέφωνο στον κολλητό για να του κλαφτώ και να τον ενημερώσω ότι αν δεν με ξαναδεί, θα βρει το πτώμα μου σε κάποιο χαντάκι ανάμεσα σε Μενίδι και Νέα Χαλκηδόνα. Αρχίζω ξανά το περπάτημα, με κλεφτές ματιές για ταξί και στάσεις για κατάρες στο Δημόσιο. Ο αυχένας μου έχει χτυπήσει κόκκινο από τον πόνο, διότι, είπαμε: διάλεξα μέρα να πάρω κι εγώ τη γκουμουτσοτσάντα και το λάπτοπ.
Περνώ κάτι σκοτεινά, ξεχασμένα δρομάκια, παρακμιακές παράγκες και βουλκανιζατέρ μέσα στο σκουπιδαριό και, γενικότερα, όλο το χαρούμενο ντεκόρ που πλαισιώνει τους παράδρομους της Εθνικής. Αρχίζω να σκέφτομαι ότι το ενδεχόμενο να με ληστέψουν ή σφάξουν ή βιάσουν ή όλα τα παραπάνω μαζί είναι πολύ κοντά και ανοίγω το βήμα μου, όσο μπορώ γιατί ήδη νιώθω την παράλυση να πλησιάζει. Φτάνω στην πρώτη υπερυψωμένη γέφυρα της Εθνικής, όπου πλέον πηγαίνω παράλληλα με τα αυτοκίνητα. Στα αριστερά μου οι γκαζοφονιάδες τρέχουν με 100 και στα δεξιά μου ένα κενό 30 μέτρων που καταλήγει στον από κάτω δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, ώστε όταν πέσεις και τσακιστείς, να σε αποτελειώσουν τα φορτηγά.
19.00 φτάνω στην πρώτη έξοδο και συνειδητοποιώ ότι για να συνεχίσω ευθεία πρέπει να διασχίσω κάθετα τη στροφή -την οποία έπαιρναν με 80 τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Άρχισα να νιώθω σαν το μυγάκι λίγο πριν γίνει λιώμα πάνω στο παρμπρίζ. Αποφασίζω να μην το ρισκάρω, αλλά να ακολουθήσω τη στροφή μέχρι κάτω και μετά να συνεχίσω πάλι παράλληλα με την Εθνική. Στο μυαλό μου φάνταζε έξυπνο. Στην πράξη, όμως, έπρεπε να περπάτω σε ένα στενό κομμάτι κρασπέδου, με το κάγκελο στα δεξιά και τα αυτοκίνητα να περνούν ξυστά από την τσάντα μου, η οποία κρεμόταν στα αριστερά. Επίσης, το κράσπεδο ήταν και επικλινές στην άκρη, οπότε αν γλιστρούσα θα μετρούσα τους κυλίνδρους του πίσω αυτοκινήτου από πολύ κοντά. Μερικές προσευχές αργότερα, είχα φτάσει σώος στο τέρμα.
Συνέχισα το δρόμο μου μέχρι την επόμενη γέφυρα όπου αντίκρισα ευτυχισμένος τον γνώριμο Γαλαξία, που δίνει στη δραχμή μας αξία -ασχέτως αν τώρα έχουμε ευρώ. Λίγο πριν φτάσω στην τελική έξοδο, αρχίζει να πέφτει πιο δυνατό ψιλόβροχο, ώστε να συμπληρωθεί το δράμα μου.
19.35, δυο ώρες και 7 χιλιόμετρα από τη στιγμή που έφυγα από τη δουλειά, μπήκα στο συρμό του μετρό και χύθηκα μισοπεθαμένος στο κάθισμα...
Αύριο θα τη βγάλω ξαπλωμένος κι όποτε θέλω κάτι, θα πέφτω απλώς στο πάτωμα και θα σέρνομαι μέχρι να το φτάσω...
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου
Ξαλάφρωμα.
Κάποιες μέρες απλώς καταρρέεις.
Δεν είναι μόνο το βάρος των δικών σου εγνοιών και προβλημάτων, έρχονται και τα άλλα και στοιβάζονται από πάνω μέχρι που ισοπεδώνεσαι.
Κι εκεί που κάθεσαι και δουλεύεις σαν μια οποιαδήποτε μέρα, λαμβάνεις ένα τηλεφώνημα που σε τσακίζει ψυχολογικά, όχι τόσο για αυτά που ακούς, όσο για εκείνα που δεν ακούς και ξέρεις ότι δεν θα σου πούνε ποτέ.
Κι ακούς τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε να σου ζητά να του στείλεις λεφτά. Ένα εντελώς αστείο, ασήμαντο ποσό. Σχεδόν γελοίο -"κι από τη μέση του μήνα θα βολευτεί με τη σύνταξη". Και ξέρεις ότι το γελοίο αυτό ποσό δεν στο ζητά επειδή τόσα μονο έχει ανάγκη, αλλά γιατί δεν θέλει να σου ζητήσει περισσότερα, μην τυχόν και σου γίνει βάρος.
Ο άνθρωπος που στερήθηκε δεκαετίες ολόκληρες για να σου δίνει εσένα, δεν τολμά να σου ζητήσει μην τυχόν και γίνει βάρος, μην τυχόν και σου λείψουν!!! Και στα ζητά κρυφά παρακαλώντας σε να μην το πεις σε κανέναν, επειδή δεν θέλει να το μάθει ο πατέρας σου, γιατί πέρασε ήδη δυο μέρες κλαίγοντας που έπεσε στην ανάγκη άλλων για έναν κωλολογαριασμό. Ο άνθρωπος που δούλεψε σαν το σκυλί τόσες δουλειές, πενηνταπέντε ολόκληρα χρόνια, ο άνθρωπος που τον φάγανε τα ξενύχτια και το τιμόνι για να μεγαλώσει την οικογένειά του έκλαψε δυο μέρες... Έκλαψε γιατί αυτά τα πενηνταπέντε χρόνια που ξεπατώθηκε δεν σας αρκούσαν, προφανώς, ώστε να του αφήσετε τίποτε. Του έμεινε μόνο η αξιοπρέπειά του, που κι αυτή ήρθατε τώρα και του την ξεριζώσατε με το ζόρι.
Και κάθεσαι κι εσύ με τη σειρά σου μέσα στο σκοτάδι και κλαις σαν μικρό παιδί με τη μουσική στη διαπασών για να μην σε ακούσουν.
Γιατί μερικές μέρες το μόνο που σε λυτρώνει είναι το κλάμα και μια γαμημένη ελπίδα που ακόμη δεν θες να απαρνηθείς.
Δευτέρα 4 Οκτωβρίου
Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου
Άμα δεν σε θέλει, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ...
Μισό λεπτό να πάρω ανάσες και να πιάσω τραγουδάκι για να μπω στο σωστό κλίμα...
Βάλτε το να παίζει και διαβάστε το κείμενο με μουσική υπόκρουση, ώστε να μπείτε στο φήλινγκ κι εσείς...
Ωραία. Πάμε.
Τη φράση "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" την ξέρετε, υποθέτω. Ε, λοιπόν, η κακή να δείτε πώς φαίνεται.
Ξύπνημα τα χαράματα, αφού ο κλασικός τρόμπας (βλ. αδελφός) γύρισε σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή του και πήγε στην τουαλέτα, αγνοώντας ότι ο υπολογιστής του είχε καεί και έκανε ένα ωραιότατο, ρυθμικό "τσαφ" ανά πέντε δεύτερα, ενώ εγώ περίμενα πότε θα ακουστεί η έκρηξη και θα μου καρφωθεί η μητρική στον μετωπιαίο λοβό... Ξύπνημα ξανά, κατά τις εφτά. Ντύσιμο, τοστ στα γρήγορα και πράγματα στην τσάντα.
Στο σταθμό του τραμ, η επιγραφή έλεγε 16 λεπτά -πράγμα που δεν έστεκε για την ώρα εκείνη. Πέντε λεπτά αργότερα, έλεγε 18 λεπτά! Λίγο αργότερα πήγε στα 20 λεπτά, ξανακατέβηκε όσο πιο αργά μπορούσε στα 16, ξανανέβηκε στα 20 (!) και μετά έσβησε τελείως. Στην πλατφόρμα οχτώ εκατομμύρια άτομα και ανάμεσά τους μία γιαγιά με μία γλάστρα που είχε αρχίσει να παθαίνει εγκεφαλικό (η γιαγιά, όχι η γλάστρα). Μισή ώρα αναμονής αργότερα κι ενώ έχω στείλει μήνυμα ότι θα αργήσω στο ραντεβού, το χρονόμετρο ξαναδείχνει 20, εγώ βγάζω φλύκταινες και η γιαγιά πιάνει αριστερά στα FM και αρχίζει το μινάρισμα για το κράτος -στο οποίο δεν διαφωνούσα καθόλου.
Ενημέρωση από τα ηχεία ότι τα φανάρια στην παραλιακή χάλασαν και, προφανώς, το τραμ φοβάται να περάσει το δρόμο. Σκέφτομαι να πάρω ταξί, την ίδια ώρα που το σκέφτεται και η μισή πλατφόρμα που πηγαίνει απέναντι στον δρόμο. Όλα τα ταξί περνούν γεμάτα. Πενήντα λεπτά αργότερα, ξανά στην πλατφόρμα, όπου έχουμε πέσει στα 14 λεπτά, η γιαγιά έχει μπει μέσα στη γλάστρα και περιμένει την άνοιξη και εγώ έχω ενημερωθεί ότι όταν πάω στο ραντεβού, θα είμαι εγώ και τα αδέσποτα, διότι το αυτοκίνητο έφυγε (όταν περιμένω εγώ 40 λεπτά όρθιος, δεν μας πιάνουν οι βιασύνες, ε;)
Το τραμ έρχεται επιτέλους, εγώ έχω αρχίσει να διπλώνομαι από τον πόνο στην πλάτη, διότι τη μέρα που διάλεξα να πάρω τσάντα, βρήκαν τα φανάρια στην παραλία να τσιτώσουν. Έρχονται δύο τραμ μαζί, διότι από το πρώτο κρέμονται επιβάτες από τις κεραίες, σαν αναρριχητικά. Μπαίνω στο δεύτερο τραμ και τρώμε πάλι καθυστέρηση στη μάπα, καθώς πρέπει να κρατήσει απόσταση από το πρώτο, μην τα βλέπουν δυο-δυο οι επιβάτες στους σταθμούς και τους χαλάει το σουρπρί.
Κατεβαίνω στο μετρό, το οποίο λειτουργεί, αλλά ανακοινώνει ότι θα έχει στάση εργασίας (αρχίσαμε πάλι...)
Πηγαίνω στο σημείο του ραντεβού μετά από μια σύντομη επίσκεψη στον κολλητό για να κλαφτώ. Στη στροφή, παραλίγο να με λιώσει ένα λεωφορείο και βλέπω το Χάρο με τα μάτια μου. Περνώ απέναντι και περιμένω ταξί -που δεν περνούν. Πάω στον παράλληλο δρόμο και αρχίζουν να περνούν ταξί από εκεί που ήμουν πριν! Επιστρέφω εκεί και τα ταξί αρχίζουν να περνούν από τον παράλληλο, ενώ εγώ περνώ κρίση.
Βρίσκω ταξί, επιτέλους, και πέφτω στον πιο μπαγλαμά, τρόμπα, ρεντίκολο ταρίφα, που όλη την ώρα γκαρίζει κάτι ακατάσχετα, λες και βρέθηκα ξαφνικά σε εκδρομή γυμνασίου. Βάζει έναν σταθμό στο ραδιόφωνο, όπου κάποιοι στο Μεταξουργείο κλαίγονται για την εγκληματικότητα κι αρχίζει να γελάει με μία που είχε βλάχικη προφορά και να γκαρίζει "και το βραάαδυυυ, το βραδάαακιι..." (εντελώς σουρεαλιστικό). Πληρώνω εφτάμιση ευρά για να πάω ιδρωμένος, πονεμένος και τσαντισμένος στη δουλειά, όπου με στέλνουν ακόμα περισσότερο αφού μου ανακοινώνουν ότι ίντερνετ γιοκ πλέον -μαζί και τα προσωπικά mail, επειδή αποφάσισαν ότι το ατελιέ τους κόστιζε χρήματα κι όχι τα μιλιούνια γυναικοξαδελφονυφοσυμμαθητών που έρχονται και αποσχολούν 3 γραφίστες κάθε τρεις και λίγο για τζαμπέ δουλειές.
Προσπαθώντας να καταπιώ την οργή μου, βγάζω τον εξωτερικό σκληρό μου για να μεταφέρω κάτι αρχεία που τελικά δεν με αφήνει να τα μεταφέρω γιατί δείχνει ότι δεν έχει χώρο ενώ έχει χώρο και στο τέλος καταλήγουμε ότι πρέπει να πάρω άλλο σκληρό και να τον φορμάρω με άλλη μορφή, για να μεταφέρει πιο μεγάλα αρχεία. Τα παίρνω πάλι, ξηλώνω τον σκληρό και παλεύω με το καινούργιο πρόγραμμα που εγκαταστήσανε και το οποίο κρασάρει εφτά (!!!) φορές, με αποτέλεσμα να πρέπει να κάνω δυο restart και άπειρα task manager για να τελειώσω μία ηλίθια δουλειά. Τελικά χάνω γύρω στις 2 ώρες από το νέο τους πρόγραμμα και καθόλου από το ίντερνετ που έχουν κόψει (αυτό λέγεται upgrade!) Παράλληλα, το νέο εταιρικό mail που μου ανοίξανε χρησιμοποιεί το τρισκατάρατο Outlook που άρχισε να κατεβάζει τα 1.000.000 mail που είχα στον παλιό λογαριασμό, με αποτέλεσμα να χάσω άλλη μία ώρα σβήνοντάς τα και καθόλου από το ίντερνετ που έχουν κόψει.
Φεύγω από τη δουλειά 15 λεπτά νωρίτερα, για να προλάβω ταξί, ώστε να προλάβω το μετρό και μετά να προλάβω το τοπικό λεωφορείο... Πέφτω σε άλλον τρόμπα ταρίφα που ξαφνικά στρίβει σε άσχετο σημείο επειδή "τώρα ήρθα από εθνική και γίνεται χαμός γιατί είχε την στάση εργασίας και πήραν όλοι αμάξι". Αποτέλεσμα: με πηγαίνει μέσω Λαμίας, τρώμε στη μάπα 8 φανάρια (στην εθνική δεν έχει ούτε ένα), μία κολοσσιαία κίνηση, με πηγαίνει από άλλο δρόμο, χώνεται για μισή ώρα σε στενά και στενάκια και με αφήνει δυο τετράγωνα πίσω από το μετρό, 15 λεπτά πιο μετά απ' ότι αν πηγαίναμε από μποτιλιαρισμένη εθνική, ενώ πληρώνω και 9 ευρώ (2 παραπάνω από όσα πληρώνω κάθε φορά!) Χάνω το μετρό, χάνω το τοπικό λεωφορείο και ξαναπαίρνω το τραμ, που τουλάχιστον φτάνει νωρίς...
Στο σπίτι φτάνω πεινασμένος, κάνω ένα ντουσάκι στα γρήγορα και μετά καπάκι στη φυσιοθεραπεία... Και, επιτέλους, περνώ τη μοναδική ώρα της ημέρας που μπορώ να χαλαρώσω λιγάκι (με ηλεκτροσόκ και μασαζάκι)... Βγαίνω άλλος άνθρωπος, ψωνίζω στα γρήγορα, κοντεύει να με πατήσει κι άλλο λεωφορείο κι επιστρέφω για να φάω, επιτέλους...
Η μέρα δεν τέλειωσε ακόμη, οπότε περιμένω από ώρα σε ώρα ή να πάθω έμφραγμα, ή να πέσει το ταβάνι πάνω μου ή να χτυπήσει το σπίτι μετεωρίτης...
UPDATE: και φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα: με το που πάτησα το βιντεάκι να παίξει, βγήκε απενεργοποιημένο! Άντε πνίξου, κάρμα!!!!!
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου
Όχι άλλη υπομονή με τους bloggers!!!
Ο Παναγιώτης άνοιξε το τρίτο κουτάκι κόκα-κόλα, ήπιε μια γερή γουλιά και μπουκώθηκε με ένα κομμάτι σπέσιαλ πίτσα. Σκούπισε τις σάλτσες από το πηγούνι με το χέρι του και έσκυψε μπροστά στην οθόνη για να δει καλύτερα. Η μπάκα του βρήκε πάλι στο γραφείο και το ποντίκι έκανε ένα μικρό άλμα.
- Γουστάρω! Οι μπλόγκερ ξεσηκώνονται πάλι! φώναξε ενθουσιασμένος και μπήκε στο πρώτο μπλογκ με τον τίτλο: "Ρίξτε μαύρο στους αλήτες". Διάβασε την ρηξικέλευθη, αγωνιστική ανάρτηση που καλούσε τους πάντες να καταψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα και κούνησε το κεφάλι συμφωνώντας.
-Πέστα, σύντροφε! φώναξε και μπήκε στο επόμενο μπλογκ με τον ίδιο τίτλο εγγραφής. Και εκεί το ίδιο κείμενο. Το ίδιο και στα επόμενα 5 μπλογκ που είχαν συντονιστεί να κάνουν την ίδια ανάρτηση-κόλαφο στο κατεστημένο.
Ο Παναγιώτης ήταν πολύ συνειδητοποιημένος πολιτικά και συμμετείχε στους αγώνες του Λαού.
Έκανε copy-paste το κείμενο, το έριξε στο δικό του μπλογκ, αντέγραψε τον τίτλο και πάτησε enter. Σε λίγο, η ανάρτησή του συντρόφευε τις υπόλοιπες.
Μετά πάτησε το δεύτερο tab, με το www.hotsexxx.co.uk/big_boobies και ρούφηξε άλλη μια γουλιά αναψυκτικό χαζεύοντας τα σιλικονάτα μπαλκόνια μιας τσίτσιδης που βρεχόταν με τη μάνικα.
- Τι παιδί είσαι εσύ... μούγκρισε λάγνα και ένα κομματάκι πεπερόνι πετάχτηκε και κόλλησε στην οθόνη.
Ξαναμπήκε στην κεντρική σελίδα των μπλογκ και είδε ότι οι αναρτήσεις-αλυσίδα είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Το αγωνιστικό πνεύμα και η αλληλεγγύη των μπλόγκερ θα άλλαζε τον κόσμο. Το είχαν πει και στις ειδήσεις, ότι οι μπλόγκερ αποτελούσαν τη δημοσιογραφία του μέλλοντος και ο Παναγιώτης ήταν πολύ περήφανος που οι ουσιαστικές εγγραφές του επηρέαζαν την παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Έξυσε τα αχαμνά του, μύρισε τα δάχτυλα και άρχισε να πληκτρολογεί στο Google την επόμενη αναζήτησή του: "που θα βρω σκληρό σεχ με σαραντάρες;" Η σελίδα του Google τον ρώτησε αν εννοούσε "σκληρό σεξ" κι εκείνος κατσούφιασε, διότι δεν του άρεσε να τον διορθώνουν -άλλωστε ήταν ο αυριανός δημοσιογράφος αυτός και ήξερε καλύτερα.
Η μάνα του μπήκε στο σπίτι φορτωμένη με τα ψώνια και τον κοίταξε κουνώντας το κεφάλι με μία γκριμάτσα αποδοκιμασίας.
- Πάλι στον υπολογιστή είσαι; ρώτησε.
- Μπύρες έφερες; αντιρώτησε εκείνος.
- Σου πήρα και τη Χρυσή Ευκαιρία, είπε ξανά εκείνη αγνοώντας τον. Να κοιτάξεις για καμιά δουλειά.
- Σου είπα ότι θα βρω μόνος μου δουλειά! φώναξε θυμωμένος. Θα βρω από το μπλογκ, ξέρεις πόσοι έχουν βρει δουλειά σε εφημερίδα έτσι;
- Ποιος θα σε πάρει σε εφημερίδα, ρε αχαϊρευτε; φώναξε εκείνη, φτασμένη στα όριά της. 40 χρονών γαϊδούρι είσαι και δεν έχεις καθόλου προϋπηρεσία!
Ο Παναγιώτης σηκώθηκε κι έκλεισε με δύναμη την πόρτα στα μούτρα της μάνας του. Θα της έδειχνε της σκύλας! Αύριο, μεθαύριο που θα γινόταν μεγαλοδημοσιογράφος θα τον παρακαλούσε γονατιστή να την πάρει μαζί του στη σπιταρόνα του.
Έκατσε πάλι κάτω και η μπάκα ξαναβρήκε στο γραφείο. Έσκυψε στην οθόνη και κοίταξε. Είχε ένα σχόλιο. Το πάτησε ενθουσιασμένος, μπορεί να ήταν και η μεγάλη πρόταση εργασίας που περίμενε!
"Μας έχετε πρήξει σήμερα, επαναστάτες του καναπέ! Ξεκολλήστε από την οθόνη σας και βγείτε έξω αν θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο!"
Ο Παναγιώτης άφρισε! Ποιος ήταν αυτός ο τυχαίος, χαμερπής ανώνυμος που τολμούσε να του μιλήσει έτσι; Τον ήξερε κι από χθες, γνώριζε τους αγώνες που είχε κάνει; Όταν όλοι οι μπλόγκερ έκαναν την ίδια ανάρτηση για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Υγεία, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έκανε copy-paste -σε τρία μπλογκ κιόλας! Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να βγούνε μαυροντυμένοι στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την καταστροφή των δασών, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έμπαινε σε όλα τα μπλογκ και τους παρακινούσε να βγούνε έξω, γιατί ο ίδιος ήταν πιασμένος εκείνη τη μέρα και δεν μπορούσε. Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να κάνουν εμπάργκο στη ΔΕΗ, ο ίδιος ο Παναγιώτης έσβησε το φως στο δωμάτιο της μάνας του και δεν ζέστανε την πίτσα στο φούρνο μικροκυμάτων τη μέρα εκείνη.Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να γράψουν για τη μέρα του περιβάλλοντος, ο Παναγιώτης έκανε τρεις αναρτήσεις για οικολογικές καταστροφές, που είχε βρει από τη Wikipedia.
Θα του τα έγραφε όλα αυτά του κακεντρεχή ανώνυμου, ο Παναγιώτης και ξεκίνησε να το κάνει με περισσή σπουδή και μανία! Θα τον έβαζε στη θέση του, τον σιχαμένο. Θα τον ξεφτίλιζε που τόλμησε να αμφισβητήσει την αγωνιστική του διάθεση και το πολιτικά συνειδητοποιημένο του προφίλ.
Θα το έκανε, αν δεν έπεφτε ακαριαία νεκρός πάνω στο λιγδιασμένο πληκτρολόγιό του, με τα μάτια ορθάνοιχτα, ένα κομμάτι μπέικον να εξέχει από το στόμα και τη μπάκα του να ταλαντώνεται ελεύθερη στο κενό.
Το βαρύ έμφραγμα ματαίωσε απότομα τα σχέδια του Παναγιώτη -του αυριανού δημοσιογράφου και ακτιβιστή.
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου
Μισώ τα ταξί...
Είναι πλέον γνωστό ότι οι επαφές μου με τα ταξί είναι σχεδόν πάντα επεισοδιακές... Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα και κάθομαι στη θέση του συνοδηγού αναρωτιέμαι τι φρούτο θα συναντήσω πίσω από το τιμόνι. Αυτή την περίοδο, μάλιστα, που φεύγω σχεδόν καθημερινά από τη δουλειά με ταξί (ναι, ρε, είμαι πλούσιος, έχετε πρόβλημα;;), όλο και ζορίζω την τύχη μου...
Χθες ήταν από τις σπάνιες φορές που σκέφτηκα να σταματήσω και να κατέβω σε άσχετο σημείο ή να πηδήξω από την πόρτα στην πρώτη ευκαιρία.
Περίμενα στη Φιλαδελφείας σαν καλό παιδί (όπου για να περάσει ταξί πρέπει να διασχίσεις γονατιστός τον δρόμο με τα χέρια παρατεταμένα σε ικεσία) και είδα από μακριά το ποθητό, κίτρινο χρώμα. Τα κλασικά: άπλωμα το χεράκι, αλάρμ το ταξάκι, μέσα εγώ, κλείνω πόρτα, λέω προορισμό και ξεκινάμε.
Συνήθως δεν κοιτάζω τον οδηγό, ούτε καν όταν μπαίνω. Αυτή τη φορά το έκανα φευγαλέα και καλά να πάθω. Ο τύπος μου θύμιζε πρεζόνι που μόλις δραπέτευσε από κλούβα. Στην κυριολεξία, όμως! Ανάκατα μαλλιά, αξύριστος, τσαλακωμένα ρούχα και βλέμμα μισοναρκωμένο με πρησμένα μάτια. Μόλις με κοίταξε η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο αλήθινος ταξιτζής βρισκόταν νεκρός πίσω στο πορτ-μπαγκάζ κι ότι σε λίγο θα του έκανα παρέα. Ήταν ήδη αργά, όμως, γιατί είχε ξεκινήσει.
Πριν καλά-καλά φορέσω τη ζώνη, ο τύπος γύρισε και με φωνή "φίλε-έχεις-ένα-κατοστάρικο" με ρώτησε: "Θα βρέξει;" Λακωνικότατη η ερώτηση. "Τι στο διάολο;" σκέφτηκα "Για την Πετρούλα με πέρασε;" Ρίχνω μια ματιά στο συννεφιασμένο ουρανό και ανταπαντώ: "Ε, μάλλον, έχει συννεφιά από το πρ..." Μέχρι να ολοκληρώσω έριξε έναν fast-forward μονόλογο για το ότι μόλις τώρα ξύπνησε (δεν αμφέβαλλα, μάλιστα είμαι σίγουρος ότι κοιμόταν και στο ταξί!) και πήγε στον Πειραιά και γύρισε και κίνηση και βάρδια και αργά και κάτι και ερφξγιςρ εκηδκδφ... Τα μισά ούτε τα κατάλαβα, γιατί είχε αρχίσει να πέφτει σε τρανς.
Χαμογέλασα συγκαταβατικά, ξέρετε, αυτό το χαμόγελο σε στυλ "Please, don't kill me!" και κοίταξα έξω. Ο ταρίφ συνέχισε με τον μονόλογο "το μερτικό μου απ' τη χαρά, μου το'χουν πάρει άλλοι" για τη δύσκολη ζωή του ταξιτζή... Χαμογέλασα πάλι και έπιασα σφιχτά το χερούλι της πόρτας.
Περνώντας από ένα στενό, προσπεράσαμε 45 μπάτσους της ομάδας Δίας που είχαν πλευρίσει έναν μηχανόβιο. Ο ταρίφ έκανε μία απότομη κίνηση του χεριού και έβαλε κάτι στην τσέπη... "Χριστέ μου!" σκέφτηκα "Θα με βρούνε τεμαχισμένο σε κάδο!" Όχι τίποτε άλλο, δεν πρόλαβα να κάνω και νόημα στους μπάτσους, ή να γράψω Help me με τα χνώτα μου στο παράθυρο... Ο ταρίφ ξανάβγαλε το χέρι από την τσέπη και πρόσεξα ότι, ευτυχώς, κρατούσε απλώς το κινητό του με το οποίο ετοιμαζόταν να μιλήσει πριν...
"Άσε, αν σε πιάσουν με κινητό, 100 ευρώ δίνεις!" μου είπε και άρχισε να πληκτρολογεί ένα νούμερο. Για το υπόλοιπο, δραματικό πεντάλεπτο ο οδηγός μιλούσε με έναν τύπο στο κινητό και του έλεγε να φτιάξει το ΦΠΑ του και να πάει να αγοράσει κόκα-κόλες, ενώ με το ένα χέρι έκανε πατημένος ζιγκ ζαγκ στην Εθνική Οδό, αποφεύγοντας μηχανάκια. Εγώ είχα μπήξει τα νύχια στο κάθισμα και περίμενα πότε θα μου ερχόταν καμιά βέσπα κολλάρο.
Μόλια φτάσαμε, ανέπνευσα ανακουφισμένος. Του έδωσα ένα εικοσάευρω κι εκείνος με κοίταξε... "Πιο ψιλά δεν έχεις;" ρώτησε. "Νάτα μας!" σκέφτηκα "Τώρα θα μου την ανάψει, αφορμή έψαχνε!" Τελικά, ψαχούλεψε τις τσέπες του, με γέμισε ψιλά και πεντάευρα και βγήκα έξω να φιλήσω την άσφαλτο. Με ρώτησε από πού έβγαινε για Θηβών και του έδειξα μια κατεύθυνση στην τύχη -πού να ξέρω κι εγώ; Το Drive-me είμαι;- μπας και ξεκουμπιστεί και ησυχάσω...
Σήμερα, πήρα πάλι ταξί, ελπίζοντας ο πρεζοταρίφ να χάθηκε ψάχνοντας τη Θηβών και να να βγήκε κάπου στις Κουκουβάουνες... Ο σημερινός ταρίφας ήταν ακόμα πιο τραγικός οπτικά. Έμοιαζε σαν τους χασάπηδες στο Λούκυ Λουκ: τεράστιος, ξυρισμένο στρογγυλό κεφάλι με διπλοσάγονο και καθόλου σβέρκος. Ένα κτήνος! Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε και την άδειά του κολλημένη πάνω στο ταμπλό, ώστε να βλέπεις τη φάτσα του συνέχεια -κάτι σαν υπενθύμιση ότι αν του μπεις στο μάτι, θα σε καταπιεί σαν panadol!
Εν τω μεταξύ, σήμερα φορούσα και το κολλάρο μου, γιατί το αυχενικό με έχει ξεπατώσει πάλι αυτές τις μέρες. Ο ταρίφ β' με κοίταξε και ρώτησε: "δεν πιστεύω να το έπαθες από το αιρ-κοντίσιον;" Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν "ναι, πλακώθηκα με ένα Fujitsu", αλλά η φάτσα πάνω στο ταμπλό με προσγείωσε. Όταν τον ενημέρωσα ότι είναι απλώς το αυχενικό μου, εκείνος με αποστόμωσε με τη θεϊκή ερώτηση: "Α, δηλαδή είναι κάτι σαν αλλεργικό;" (ΝΑΙ, ΡΕ Μ%$#^$@, ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΟΣ ΣΤΙΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΦΟΡΑΩ ΚΟΛΛΑΡΟ!!!) Πριν αρχίσει να χύνεται ο εγκέφαλός μου από τα ρουθούνια τον ενημέρωσα ξερά ότι "έχω άλατα", ελπίζοντας να μη με ρωτήσει αν τρίβω στο σβέρκο Calgonit, γιατί -μα το Θεό- δεν θα κρατιόμουν άλλο!
Ευτυχώς, για το υπόλοιπο της διαδρομής ο ταρίφ β΄ δεν ξαναέβγαλε άχνα. Μάλλον για να με βασανίσει κι άλλο, διότι όσο δεν μιλούσε εγώ άκουγα από το ραδιόφωνο την Κοκκίνου ή Βανδή ή όποια άλλη σακαφιόρα έχει κλωνοποιήσει ο Φοίβος να τραγουδά για κάτι πονηρά που σκέφτεται με το μυαλό της και δεν κάνει να τα πει, μετά έφαγα στη μάπα έναν τύπο που με τραγίσια φωνή βέλαζε όλη την ώρα "Βέεεεγκαααας" και λίγο πριν φτάσουμε και αρχίσω να ξερνώ αίμα, πήρε τη σκυτάλη η Βίσση με τις τσούλες της...
Σας έχω πει πόσο μισώ τα ταξί;;
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου
Εφεδρικό σχέδιο...
Ορισμένες φορές η μοίρα παίζει σκληρά παιχνίδια...
Εγώ, για παράδειγμα, θα έπρεπε τώρα να είμαι στην Αμερική και να ολοκληρώνω το γράψιμο του 7ου κύκλου του Lost (διότι αν ήμουν εγώ σεναριογράφος του, το Lost δεν θα είχε 6 ψωροκύκλους), αλλά αντ' αυτού κάθομαι σε μια άβολη καρέκλα στην Ελλάδα και γράφω σε ένα μπλογκ της κακιάς ώρας που το διαβάζουν 20 κακομοίρηδες... (χωρίς παρεξήγηση το "κακομοίρηδες", αλλά let's face it: είναι Παρασκευή βράδυ κι εσείς είστε μέσα και διαβάζετε το μπλογκ μου!!)
Ένα από τα παιχνίδια της μοίρας ήταν και η απόφαση να ανοίξω δικά μου βιβλία ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ένα χρόνο μετά, όσα λεφτά βγάζω εξαερώνονται από τα χέρια μου πριν προλάβω καν να θυμηθώ τι χρώμα έχει το πενηντάευρω... Πρέπει, λοιπόν, να βρω πρόσθετες πηγές εσόδων... Η ληστεία τράπεζας μου φάνηκε κουραστική... Το πεζοδρόμιο στη Συγγρού, από την άλλη, μου φάνηκε αφιλόξενο, γιατί όλα τα τραβέλια είναι 1,90 και με σιλικόνη στο στήθος κι εγώ έπρεπε να φορώ πλατφόρμες και σουτιέν με πεπόνια για να τα συναγωνιστώ... Οπότε, μου έμεινε μόνο μία λύση: πρόσθετες δουλειές από το σπίτι.
Αγόρασα, λοιπόν, μία εφημερίδα και άρχισα την αναζήτηση... 30 δευτερόλεπτα αργότερα έκλαψα τα 1,90 ευρώ που έδωσα, μια και δεν βρήκα ούτε μία αγγελία της προκοπής...
Το μάτι μου έπεσε, όμως, στις σελίδες με τα προσωπικά, οπότε ενεργοποίησα το εφεδρικό σχέδιο, που κάθε άντρας έχει βαθιά καταχωνιασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού του: πλούσια νύφη (ή στη μεγάλη ανάγκη και γαμπρό ακόμα!)
Άρχισα, λοιπόν, από περιέργεια να διαβάζω τις αγγελίες με τις γνωριμίες, έτσι για να δω τι κυκλοφορεί στην αγορά... Ιδού ένα απάνθισμα:
ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ δικηγόρος... δικηγόρος;;; Ξέχνα το! Να αποκτήσουμε εισόδημα, είπαμε, όχι να χάσουμε κι όσο μας έμεινε!
ΑΘΗΝΑΙΑ πάμπλουτη... αχά, καλά το πας, έχεις την πλήρη προσοχή μου... πρώην μανεκέν... με φτιάχνεις, λέμε!... 28αρα, καλλονή, αναζητεί διακριτικό κύριο... α, καλά! Άκυρο! Αν τον θες "διακριτικό", δεν ψάχνεις γάμο, sugar daddy ψάχνεις! Ουστ, ξετσίπωτη!!
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ υπουργείου, εμφανίσιμος, ευκατάστατος, σοβαρός, ελεύθερος, εντιμότατος... Ναι, ξέρω, είναι άντρας, αλλά είναι Διευθυντής Υπουργείου, ρε παιδιά! Να μην το σκεφτώ λίγο; Άστε που πρέπει να έχει και απίστευτο χιούμορ, αν κρίνω από το "εντιμότατος" που γράφει!!
ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ κυρία ζητεί γνωριμία κυρίου... Καλή μου, δεν με νοιάζει αν είσαι εμφανίσιμη, εγώ δεν κρίνω ποτέ επιφανειακά. Κοιτάζω πάντα σε βάθος... Λοιπόν, πόσο βαθιά είναι η τσέπη σου;
ΚΥΡΙΑ χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, με αγάπη για την τέχνη... Αχ, τι ρομαντικό ζευγάρι που θα είμαστε! Θα της διαβάζω αποσπάσματα από το μπλογκ μου κι εκείνη θα ζωγραφίζει πίνακες με τουλίπες... Δυστυχώς, όμως, ψάχνει για κύριο 43-50 ετών και, μεταξύ μας, όσο μαλλί και να χάσω, 40ρης ευτυχώς δεν δείχνω ακόμα!
OIKONOMIKA ευκατάστατη, πανεπιστημιακής μόρφωσης κυρία, με γλυκά χαρακτηριστικά ζητεί κύριο επίσης μορφωμένο, με σοβαρότητα και από επαρχία... Μια μορφωμένη μας έκατσε κι αυτή ψάχνει για αγρότη. Να πας στον alpha, μωρή!
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, ρομαντική υπάλληλος δημοσίου... ωχ, μαρμότα μου μυρίζει! Abort mission!
ΚΥΡΙΑ 1,60, εύσωμη, διαζευγμένη, με ένα παιδί... ώπα, άστο καλή μου, εδώ με έχασες τελείως! Το 1,60 και εύσωμη να το δεχτώ κι ας νιώθω σαν να βγαίνω ραντεβού με τον Ντάνι Ντε Βίτο, το διαζευγμένη να το καταπιώ, αλλά ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΙΔΙ; Εννοείς από εκείνα τα εκνευριστικά που τσιρίζουν, ουρλιάζουν, δαιμονίζονται και συνεχώς θέλουν-θέλουν-θέλουν; Neext! (Αν και μπορώ να σε συστήσω σε έναν κολλητό, με τον οποίο θα τα βρείτε σίγουρα στο ύψος!)
And the winner is...
ΚΥΡΙΑ υψηλόμισθη, συνταξιούχος δημοσίου, χήρα, χωρίς παιδιά, με δικό της σπίτι...
I DO!!! You may now kiss the bride κτλ κτλ κτλ... Επιτέλους η ιδανική γυναίκα για μένα! Και υψηλόμισθη, ΚΑΙ συνταξιούχος δημοσίου -και μάλιστα πριν φάει τα χαράτσια του ΔΝΤ, χωρίς παιδιά, σκυλιά και με δικό της σπίτι;;; Αγάπη μου, πού ήσουν τόσο καιρό κρυμμένη; Το γλαύκωμά σου μας κρατούσε χώρια, αλλά η Χρυσή Ευκαιρία μας ένωσε! Πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι, είπαμε;;
Παρασκευή 27 Αυγούστου
Επανάληψη.
Το ξυπνητήρι του κινητού θα χτυπήσει στις εφτά. Θα σηκωθώ μηχανικά, θα πατήσω το snooze και θα ξαναξαπλώσω για εννιά λεπτά, αφήνοντάς το στο πάτωμα δίπλα μου. Εννιά λεπτά αργότερα θα ξαναχτυπήσει και θα επαναλάβω το εννιάλεπτο χουζούρι.
Όταν δεν θα με παίρνει πια να χουζουρέψω, θα σηκωθώ και θα πάω στην τουαλέτα. Θα ζυγιστώ. Θα πλύνω τη μούρη μου και τα χέρια μου. Θα σκουπιστώ πρόχειρα και θα πάρω το κουτάκι με τους φακούς επαφής και το υγρό.
Θα φορέσω τους φακούς μου. Πρώτα τον αριστερό, μετά τον δεξιό.
Θα τσεκάρω το μουσάκι μου και θα τριμάρω τις άκρες.
Θα ανοίξω τη ντουλάπα και θα ψάξω για φρέσκες κάλτσες και μπλούζα. Θα πάω στο σαλόνι, θα φορέσω τις κάλτσες καθιστός στην πολυθρόνα και μετά το παντελόνι. Θα βάλω τα παπούτσια και τελευταία τη μπλούζα. Θα σηκωθώ και θα φορέσω το ρολόι, κλείνοντας ταυτόχρονα το wi-fi.
Θα πάω στο δωμάτιο, θα πάρω τα γυαλιά και θα βάλω το κάλυμμα στην οθόνη του υπολογιστή. Θα κλείσω τη μπαλκονόπορτα, θα πάρω και το κινητό και θα βάλω τα γυαλιά στη θήκη τους. Θα βάλω τη θήκη, το κινητό και το πορτοφόλι στο τσαντάκι και θα πάω στην κουζίνα.
Θα ανοίξω το ψυγείο και θα φτιάξω ένα τοστ, αν έχω ψωνίσει. Θα πάω στο σαλόνι τρώγοντας, θα βάλω τα ακουστικά του mp3 player, θα περάσω τα γυαλιά ηλίου στη μπλούζα και θα περάσω το τσαντάκι στον ώμο. Θα ξεκλειδώσω την πόρτα, θα βγω, θα ξανακλειδώσω και θα βγω στον δρόμο τρώγοντας το τοστ, φορώντας τα γυαλιά ηλίου και ψάχνοντας για τραγούδι.
Θα περιμένω το τραμ, θα πάρω το τραμ, θα κατέβω στο μετρό, θα στριμωχτώ στο μετρό και θα κατέβω στο τέρμα. Θα ανέβω τις κυλιόμενες περπατώντας. Στο δρόμο θα αναρωτηθώ αν θα αγοράσω νερό από το περίπερο ή το φαστφουντάδικο ή την καντίνα. Τελικά δεν θα πάρω νερό.
Θα περιμένω στο σημείο του ραντεβού. Θα με πάρουν αργοπορημένα, θα απαντήσω τυπικά σε κοινές ερωτήσεις, θα κάνω απρόθυμα ψιλή κουβέντα, θα κοιτάξω τις αφίσες των online casino και τα κτίρια έξω. Θα φτάσω στη δουλειά, θα παραγγείλω νερό εκεί.
Θα ανοίξω τον υπολογιστή. Θα ανοίξω τον Mozilla και θα μπω στο mail της δουλειάς. Θα ανοίξω ένα tab με το Facebook κι άλλο ένα tab με τον Pathfinder. Θα ανοίξω Photoshop, InDesign και Explorer.
Θα αρχίσω να δουλεύω μηχανικά, συμμετέχοντας με αστεία στις συζητήσεις. Θα βαρεθώ, θα απογοητευτώ, θα κοιτάξω το ρολόι να δω αν περνά η ώρα. Θα ανοίξω τον Skywalker και θα ρίξω μια ματιά στις νέες αγγελίες. Θα τον κλείσω και θα συνεχίσω ως το σχόλασμα σιωπηλός...
Θα χαιρετήσω, θα περάσω την κάρτα-κλειδί από το μηχάνημα, θα βγω. Θα πάρω ταξί ή θα με πετάξουν μέχρι το μετρό. Θα πάρω το μετρό, θα παίξω με το κινητό, θα κατέβω Νέο Κόσμο, θα χάσω το τοπικό λεωφορείο στο τσακ, θα περιμένω το τραμ. Θα στριμωχτώ στο τραμ, θα κατέβω στην Αγία Φωτεινή, θα ανέβω τη μεγάλη ανηφόρα ψάχνοντας για τραγούδι.
Θα πάω στο σούπερ μάρκετ, θα ψωνίσω τα ίδια. Θα μπω στο σπίτι, θα ανοίξω το wi-fi, θα βγάλω το ρολόι, θα αφήσω το τσαντάκι και τα πράγματα στο σαλόνι. Θα ανοίξω τη μπαλκονόπορτα, θα ανάψω τον υπολογιστή, θα περάσω τον κωδικό, θα πάω στην τουαλέτα. Θα βγω, θα φτιάξω τη σαλάτα μου και θα φάω μπροστά στον υπολογιστή βλέποντας σειρές και παίζοντας Country Story.
Θα γδυθώ, θα βγάλω τους φακούς. Πρώτα τον αριστερό, μετά τον δεξιό.
Θα πλύνω τα δόντια μου, θα ξαπλώσω βλέποντας ταινία. Θα πάει δώδεκα, θα αφήσω τον υπολογιστή να κατεβάζει και θα πέσω να κοιμηθώ.
Και κάπου εκεί, θα βγω από το σώμα μου και θα αιωρηθώ στο ταβάνι, κοιτώντας με ξαπλωμένο...
Θα μου φανώ λυπημένος και ανεκπλήρωτος. Και θα σκεφτώ τι ωραία θα ήταν την επόμενη μέρα να κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι που να σπάσει τη ρουτίνα. Θα μου έρθουν ιδέες για γράψιμο, για νέες δουλειές, για καινούργιο σενάριο, για πιο διασκεδαστικές και δημιουργικές ασχολίες...
Αλλά το ξυπνητήρι του κινητού θα χτυπήσει πάλι στις εφτά...
Δευτέρα 23 Αυγούστου
Η πιο σύντομη ρομαντική ιστορία...
Ο Χάρης έσφιξε το χέρι της Λουκίας σφιχτά μέσα στο δικό του.
Ψηλά στον ουρανό, το ολόγιομο φεγγάρι σκόρπιζε το γλυκό, ασημένιο του φως στην έρημη φύση.
Καθισμένος στο αυτοκίνητο του, πάνω στο λοφάκι, με το χέρι εκείνης να ακουμπά απαλά στην καρδιά του, άφησε έναν αναστεναγμό να του ξεφύγει...
- Τι ρομαντικά που είναι! ψιθύρισε και φίλησε τρυφερά την παλάμη της Λουκίας.
Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου, πήρε το χέρι της και το πέταξε στο λάκκο, μαζί με τα υπόλοιπα, τεμαχισμένα μέλη της.
Έπιασε ξανά το φτυάρι και άρχισε να γεμίζει τον φρεσκοσκαμμένο λάκκο με χώμα, καλύπτοντας το διαμελισμένο κορμί της αγαπημένης του.
- Δεν είναι ρομαντικά, αγάπη μου; φώναξε χαιρέκακα. Δεν είναι υπέροχη η πανσέληνος; Είμαι σίγουρος ότι τώρα σου φαίνεται πολύ ηλίθια η ιδέα σου να με χωρίσεις απόψε!
Μια τελευταία φτυαριά χώμα σκέπασε οριστικά τη Λουκία.
Ο Χάρης μπήκε ξανά στο αυτοκίνητο, κοίταξε ψηλά κι άφησε άλλον έναν αναστεναγμό να ξεφύγει.
Η πανσέληνος πάντα τον άγγιζε...
Τρίτη 17 Αυγούστου
Τα μικρά πράγματα της ζωής...
Ένα ταξίδι με το καϊκάκι...
Ποτάκι δίπλα στη θάλασσα, με το νυχτερινό αεράκι να μας δροσίζει...
Παγωτό κάστανο κάτω από τον φάρο...
Το άθλιο φαγητό στην παραθαλάσσια ταβέρνα...
Χαζολόγημα στα μαγαζάκια με τα σουβενίρ...
Η πορτοκαλί γάτα που μας τριβόταν κάθε πρωί...
Χαλαρή κουβέντα με τις ώρες μέσα στη ζεστή θάλασσα...
Μουσικούλα ξάπλα σε μία ξαπλώστρα στην αμμουδιά...
Περίπατος σε ένα πανηγύρι...
Ζεστοί λουκουμάδες με σοκολάτα και παγωτό...
Το κακομαθημένο κοριτσάκι στο καράβι...
Ρεμβασμός στο μπαλκονάκι...
Η παρέα σου...
Τα μικρά πράγματα είναι αυτά που κάνουν τη ζωή καλύτερη. Αυτά που συνήθως ξεχνάμε.
Έχω 433 φωτογραφίες από μικρά πράγματα που θα αναλάβουν να μου θυμίζουν ότι η ζωή μερικές φορές είναι και ξένοιαστη...
Δευτέρα 2 Αυγούστου
Το Καλοκαιρινό Ημερολόγιο ενός Κάφρου...
Ακολουθεί ένα ποτ-πουρί από τα κυριότερα στιγμιότυπα που στιγμάτισαν τις φετινές μου διακοπές στην Ικαρία, όπως τα κατέγραψα με την πένα μου (μηχανικό μολύβι ήταν, αλλά anyway...)
Σάββατο 17 Ιουλίου
Το καράβι έφευγε στις 21.30. Δεν κάθισα καν στο κάθισμά μου, καθώς μόλις αντίκρισα κενή πρίζα έτρεξα σαν το αρπακτικό κι έβαλα το λάπτοπ. Φέτος ήμουν πιο οργανωμένος, είχα φέρει και ταυ για όποιον άλλο έψαχνε πρίζα... Έπρεπε να το χρεώνω με την ώρα ο ηλίθιος, καθώς είχε μεγάλη ζήτηση!
Κυριακή 18 Ιουλίου
Πήγα για το πρώτο μου μπάνιο και αποφάσισαν να με συνοδεύσουν και οι ανιψιές. Η μεγάλη ανακάλυψε στο τσεπάκι της μπανάνας μου ένα ξεχασμένο προφυλακτικό και άρχισε να το διαλαλεί ως γνήσια κατίνα. Αποφάσισε να το μοιραστεί με τους γονείς μου στο μεσημεριανό φαγητό. Δεν σοκαρίστηκαν ιδιαίτερα. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο όταν μοιράστηκα εγώ μαζί τους τις τηλεφωνικές φάρσες που μου έκανε με μία φίλη της στην Αθήνα -από το σταθερό της Ικαρίας. Για την υπόλοιπη μέρα την έκραζαν και το Durex ξεχάστηκε οριστικά! Owned, bitch!
Το απόγευμα πήγα στον Άγιο Κήρυκο και γύρισα με τα πόδια. Σύνολο: 10 χιλιόμετρα. Το highlight της ημέρας: όταν αποφάσισα να συνεχίσω τρέχοντας. Πέντε λεπτά και πεντακόσια μέτρα αργότερα ξερνούσα τον αριστερό μου πνεύμονα στην άκρη του δρόμου.
Δευτέρα 19 Ιουλίου
Ο πατέρας μου έβαφε τις μαρκίζες στα μπαλκόνια και την ταράτσα του σπιτιού. Διόρθωση: τις έβαφε ανεβασμένος σε ύψος 7 μέτρων, πάνω σε μία σκουριασμένη σκαλωσιά, πατώντας σε σάπιες, σκωροφαγωμένες σανίδες οικοδομής, ενώ τεντωνόταν στο κενό και κρατούσε με το ένα χέρι ρολό και με το άλλο την άκρη της σκαλωσιάς. Μετά ζήτησε από τον ακροφοβικό γιο του (εμένα) να τον βοηθήσει να ακουμπήσει τις σανίδες στο μάρμαρο του μπαλκονιού για να φτάνει καλύτερα. Μέχρι να τελειώσει είχα πάθει αθόρυβα οχτώ εγκεφαλικά και ανανέωσα τη σχέση μου με την προσευχή...
Τρίτη 20 Ιουλίου
Βαρεμάρα. Έκανα μία βόλτα έξω από το χωριό και παρίστανα τον κασκαντέρ σε έναν γκρεμισμένο δρόμο. Όταν μου έφυγε η μαγκιά, αποφάσισα να συνεχίσω να είμαι φλώρος...
Τετάρτη 21 Ιουλίου
Μαζέψαμε τη σκαλωσιά επιτέλους και έπαψα να έχω το άγχος του πότε θα ακούσω τον πατέρα μου να σκάει σαν καρπούζι στην αυλή... Το βράδυ ήρθε η κουνιάδα για φαγητό κι η μάνα μου έπαθε τον κλασικό σεληνιασμό "κάνω-οχτώ-φαγητά-ταυτόχρονα". Την κοπάνησα για να μη γουρουνιάσω, αλλά είχα την ατυχία να πετύχω τη μιρλογειτόνισσα που αποφεύγουν όλοι, στον κήπο της. Με τράβηξε με την ακτίνα έλξης της και η βόλτα διεγράφη οριστικά. Για την υπόλοιπη ώρα απόλαυσα ξανά την αξέχαστη επιτυχία "εγώ-θα-πεθάνω-σύντομα-μόνο-εσύ-έρχεσαι-να-με-επισκεφτείς-μάντεψε-ποιος-πέθανε-από-καρκίνο"... Μετά μου σύστησε τις 10 γάτες της, οι οποίες ρούφηξαν και την τελευταία ικμάδα ζωής από μέσα μου...
Πέμπτη 22 Ιουλίου
Είχαμε έρωτες στην παραλία, καθώς το φανερά αδυνατισμένο μου κορμί έγινε πόλος έλξης. Δυστυχώς, το πρώτο πράμα που έλκυσε ήταν ένας gay πορνόγερος με κοιλάρα, γκρίζες τρίχες παντού και μια κρεατοελιά σαν μενίρ στη μούρη. Στην αρχή προσπάθησε να μου πιάσει κουβέντα με την all-time-classic ατάκα "Ωραίο το νερό σήμερα", μετά με προσκάλεσε να κάτσω δίπλα του σε μία βάρκα για να μη με πάρουν τα απόνερα ενός πλοίου (WTF? ΤΙ είμαι για να με πάρει το κύμα, πεταλίδα;) και μετά μου έριχνε λάγνες ματιές... Έφυγα πριν αρχίσει να τρίβεται, γιατί δεν θα ξαναέτρωγα χοιρινό.
Το βράδυ πήρα τις ανιψιές και πήγαμε στο σπίτι της φίλης τους, γιατί είχαν πάει εκεί επίσκεψη οι γονείς μου (και με κλείδωσαν έξω από το σπίτι, παρέα με τη γάτα). Ο Θεός αποκάλυψε το σαδιστικό του χιούμορ, καθώς εκεί βρισκόταν επίσης ο gay πορνόγερος του πρωινού! Έλαμψε το πρόσωπό του από χαρά, ειδικά όταν με βάλανε να κάτσω δίπλα του. Πάλι καλά που μας βλέπανε όλοι, αλλιώς δεν γλίτωνα εγώ το χούφτωμα κι εκείνος την ελεύθερη πτώση από το μπαλκόνι...
Παρασκευή 23 Ιουλίου
Δεν κοιμήθηκα καθόλου το βράδυ, με είχε πιάσει ένας πόνος στο ούλο, το οποίο φούσκωσε σαν το μαλλί της Δημητρίου το '80. Ξύπνησα στις έξι το πρωί (!!) και τράβηξα φωτογραφίες. Μετά έφαγα λαζάνια από την κατσαρόλα και κατάπια ένα Panadol. Το teleconference με τον κολλητό-γιατρό πρότεινε καμιά δεκαριά χάπια. Ευτυχώς είχε κάποιο από αυτά η μάνα μου και άρχισα το μαστούρωμα.
Σάββατο 24 Ιουλίου
Σήμερα είχαμε μπάμιες με κοτόπουλο. Οι μπάμιες μου αρέσουν πολύ. Επίσης, οι μπάμιες με πειράζουν πολύ, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο. Αυτό το θυμήθηκα πάλι το απόγευμα που βγήκα για τη βόλτα μου κι έφαγα ένα Nirvana από το τοπικό μίνι μάρκετ-νεκροταφείο τροφίμων. Η δύναμη της μπάμιας σε συνδυασμό με το Nirvana Εσοδείας 1990, έκοψαν απότομα τη βόλτα, η οποία μετατράπηκε σε surfing session στην τουαλέτα του σπιτιού.
Κυριακή 25 Ιουλίου
Τραγική ζέστη σήμερα. Πλήρης άπνοια και ιδρώνω σαν γουρούνι που κάνει ενόργανη. Τουλάχιστον είχε ένα τέλειο φεγγάρι (πανσέληνος αύριο) και έκανα μία νυχτερινή βόλτα-ξάπλα στην παραλία για να το απολαύσω... (είμαι τόσο ρομαντικός!)
Δευτέρα 26 Ιουλίου
Συννεφιά σήμερα, σε σημείο να νομίζω ότι θα βρέξει καρεκλοπόδαρα. Θα είχε πλάκα αυτό, καθώς σήμερα είναι το πανηγύρι στο χωριό και θα ήταν τρελό σπάσιμο (ναι, είμαι και καθίκι εκτός από ρομαντικός). Το πανηγύρι ήταν κλασικό: ψητό κρέας, τηγανιτές πατάτες, σαλάτα σε τάπερ και οχτακόσιες κουτσομπόλες στα γύρω τραπέζια να θάβουν με τον εκσκαφέα. Η ορχήστρα έπαιξε και τραγούδησε το κλασικό playlist ρεπερτόριο που παίζουν σε όοοοολα τα πανηγύρια, αλλά ευτυχώς αντί για κλαρίνα είχε βιολί, καθότι νησιώτες κι όχι μπουρτζόβλαχοι. Όταν ξεκίνησαν οι χοροί, έγινε το κλασικό νταβαντούρι με 350 άτομα να προσπαθούν να χορέψουν σε κενό χώρο 2Χ2 και να τραβάνε κουτουλίδια στα γκαρσόνια. Κερδίσαμε μία ηλεκτρική σκούπα στην κλήρωση, αλλά το καλύτερο δώρο ήταν ένα ζωντανό κατσίκι που κέρδισε μια σκύλα αμερικάνα. Φέρε το κατσίκι πίσω μωρή, γαλοπούλες τρώτε εσείς...
Τρίτη 27 Ιουλίου
Πάλι χάλια ύπνος. Το πανηγύρι κράτησε ως τις 5 το πρωί. Το σπίτι μας είναι πενήντα μέτρα από την εκκλησία όπου γινόταν, οπότε ως τα χαράματα άκουγα κραυγές, γέλια, βιολιά και γκαρίδες, ^%^# την Κονιτοπούλου μου, ^%^#...
Το πρωί η θάλασσα ήταν άθλια! Γεμάτη τόσο σκουπίδι που έμοιαζε σαν να κολυμπούσες στη χωματερή των Λιοσίων βροχερή μέρα. Άντεξα πολύ λίγο μέσα. Όταν είδα μία σερβιέτα (!!) να επιπλέει δίπλα μου, πάτησα πάνω στα κύματα σαν τον Ιησού για να προλάβω να βγω έξω...
Το απόγευμα είχαμε το κλασικό σώου με τις ανιψιές. Η μία δεν πεινούσε (γιατί ήθελε να φάει μετά το σουβλάκι που θα αγόραζε κρυφά), ενώ η άλλη έριχνε κρυφά το φαγητό πίσω στην κατσαρόλα εκτοξεύοντας τις πατάτες σαν καταπέλτης και μετά προσπαθούσε να μας πείσει ότι ο τεράστιος λεκές από σάλτσα έγινε "επειδή ήθελε να βάλει κι άλλο φαγητό". Αν ήταν παιδιά μου θα ήταν ήδη σε ανάδοχη οικογένεια και οι δύο τους. Στο Πακιστάν.
Τετάρτη 28 Ιουλίου
Οι μικρές πλακώθηκαν μέσα στη θάλασσα. Μου θύμισαν την καλτ σκηνή στη Δυναστεία, με την Αλέξις και την Κρυστλ να ξεμαλλιάζονται στο σιντριβάνι. Είχε όμως και κάτι από Jurassic Park, καθώς η μικρή κατέληξε με τρεις τεράστιες, βαθιές νυχιές στο στήθος, σαν να της είχε επιτεθεί Velociraptor! Ακολούθησαν σταυροκοπήματα, φωνές και ουρλιαχτά από τους γονείς μου, που όταν είδαν τη μικρή ξεσκισμένη, τους γύρισε το μάτι ανάποδα. Εκείνη φάνηκε να το απολαμβάνει αφού η δραματική "φεύγω-νωρίτερα-για-να-προλάβω-να-πάω-στους-παππούδες-κλαμμένη" ερμηνεία της τους έπεισε. Μέχρι που άρχισαν να τη βρίζουν κι εκείνη, επειδή της τα είχαν μαζεμένα! Μουάχαχαχα!
Πέμπτη 29 Ιουλίου
Το απόγευμα έκανα πάλι τον κασκαντέρ στο χωριό, μετά τη βόλτα μου. Αποφάσισα να κόψω δρόμο μέσα από ένα μονοπατάκι που δεν είχα ξαναπάρει. Μισή ώρα αργότερα και σκαρφαλώνοντας πετρότοιχους, παρτέρια, μάντρες με φραγκοσυκιές και κήπους, βγήκα στην αυλή ενός σπιτιού σαν τον διαρρήκτη. Πρόλαβα να την κοπανήσω πάλι, πριν βγει από μέσα κανείς με το δίκαννο και κατάφερα να ξαναβγώ στο κανονικό μονοπάτι πριν νυχτώσει και με φάνε οι σκορπιοί σε κάνα μποστάνι. Φλώρος στο τετράγωνο.
Παρασκευή 30 Ιουλίου
Τελευταία μέρα κι η θάλασσα με αποχαιρέτησε με μία μούντζα, καθώς ήταν πάλι βρώμικη και μύριζε σαν ψαραγορά.
Σάββατο 31 Ιουλίου
Πρωί ήμουν στην Ικαρία. Απόγευμα ίδρωνα σαν γουρούνι στην Αθήνα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγήκα για φαγητό με τον Πέτρο και πήρα σε μία ώρα όσα έχασα σε 14 μέρες στο νησί...
Το καλό ήταν ότι ξεκουράστηκα, αποτοξινώθηκα από το ίντερνετ και απόλαυσα καθαρό αέρα και θάλασσα πριν επιστρέψω στο καυσαέριο και τους ηλίθιους.
Θα έλεγα "και του χρόνου", αλλά έχω άλλη μιάμιση εβδομάδα διακοπές αργότερα! :p
Σάββατο 17 Ιουλίου
Το τελευταίο αντίο μου το 'πες σ' ένα πλοίο...
Σε δέκα εννιά οχτώ τέσσερις ωρίτσες ακριβώς θα αναχωρώ από το λιμάνι... Όχι μόνος μου, δηλαδή, μέσα στο πλοίο που θα αναχωρεί θα είμαι. Κι αυτό θεωρητικά, πάλι, καθώς σπανίως τηρούν τα ωράριά τους τα καράβια. Ούτως ή άλλως, πριν από τις 3 τα χαράματα δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσω στο νησί, οπότε το ξενύχτι το έχω σίγουρο. Παρακαλώ μόνο το Θεό να μην μου τύχει να κάθομαι πάλι δίπλα σε καμιά %$#^@γρια με ρευματικά που θα μυρίζει φαρμακίλα και μπλε οινόπνευμα και θα μπαστακωθεί στο κάθισμα έξι ώρες σερί, μέχρι να πάθουν θρόμβωση και τα αυτιά της...
Με ανησυχεί λίγο η ατάκα της υπαλλήλου στο ταξιδιωτικό: "Σας έκλεισα θέση σε παράθυρο"...
Αφ' ενός, διότι αυτό σημαίνει ότι θα είμαι εγκλωβισμένος και αφ' ετέρου, διότι τι να το κάνεις το παράθυρο μέσα στη μαύρη νύχτα; Να βλέπεις τη φάτσα σου να καθρεφτίζεται για να σπας τα σπυράκια;
Όπως και να ΄χει, πάντως, σήμερα ξεκινούν οι διακοπούλες μου και για τις επόμενες δύο εβδομάδες θα κάνω την ετήσια αποτοξίνωσή μου μακριά από blog, Facebook, internet, mail και σούργελα.
Αν και για το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρος, μια και τα σούργελα αφθονούν στην ελληνική ύπαιθρο και επαρχία -και όταν δεν υπάρχουν έρχονται μερικά από τις πόλεις για να συμπληρώσουν τις κενές θέσεις.
Φέτος υποσχέθηκα δύο πράγματα στον εαυτό μου, για τις διακοπές:
Πρώτα απ' όλα ότι θα ξυπνώ νωρίτερα κάθε μέρα και θα πηγαίνω για τρέξιμο, ώστε να διατηρηθώ. Είμαι αποφασισμένος γυρίζοντας να έχω χάσει και τα 3-4 περιττά κιλά που απέμειναν πάνω μου.
Δεύτερον, ότι θα κρατώ ημερολόγιο κάθε μέρα, ώστε να συνηθίσω πάλι τον εαυτό μου στο καθημερινό γράψιμο.
(Τώρα, γιατί έχω την εντύπωση ότι θα γυρίσω πίσω 160 κιλά και έχοντας ξεχάσει και τη βασική γραμματική;;;)
Καλά να περνάτε! Και να μην περνάτε, δηλαδή, who gives a f***? Το βασικό είναι να περάσω καλά εγώ! :p
Τρίτη 13 Ιουλίου
Μπλε και πράσινοι κόκκοι.
Αυτό μόνο μπορεί να χαρακτηρίσει τα απανταχού κομματόσκυλα στην Ελλάδα. Μπλε και πράσινοι κόκκοι, σαν αυτούς που έχουν τα απορρυπαντικά. Αν σου πέσουν σκορπίζονται, χώνονται παντού και μετά δεν μπορείς να τους μαζέψεις ούτε με την απορροφητική ισχύ Μαύρης Τρύπας.
Και το θέμα είναι ότι, στα απορρυπαντικά τουλάχιστον, οι μπλε και οι πράσινοι κόκκοι έχουν και μία χρησιμότητα, μία καθαριστική ιδιότητα. Τους πετάς πάνω στον λεκέ και τον αφαιρούν.
Οι άλλοι, οι κομματόκοκκοι κάνουν το εντελώς αντίθετο, πανάθεμά τους. Αντί να αφαιρούν τη λίγδα, τη συντηρούν και την πολλαπλασιάζουν κιόλας! Δεν πα να γεμίσει ο κάδος άλατα, να φτύσει βίδες το πλυντήριο και να γίνει το ρούχο σαν σουρωτήρι, όπως στις διαφημίσεις του Calgon, με την κλαμένη τύπισσα και τον μεταγλωττισμένο τεχνικό; Εκεί αυτοί, αγκαλιά με τη λίγδα, να την κρατούν σταθερά στη θέση της... Διότι αν χαθεί η λίγδα, το κομματόσκυλο θα μετατραπεί σε έναν απλό σκύλο, χωρίς βύσμα/μέσο/δόντι/άκρες/μπάρμπα στην Κορώνη. Κάτι σαν τα υπόλοιπα, κοινά ζώα, δηλαδή εμάς!
Γι' αυτό, κολλάνε σαν διάολοι!
Άπαξ και κολλήσει ο κομματόκοκκος, δεν τον ξεκολλάς ούτε με τον μοχλό του Αρχιμήδη. Βεντουζώνει το στόμα του πάνω στον πισινό του εκάστοτε πολιτικού αρχηγού και όσο και να τον τραβάς δεν κουνιέται.
Ακόμα και γενοκτονία να κάνει το πολιτικό τους ίνδαλμα ή να βγει στο δρόμο και να αρχίσει να πατάει μωρά και κουτάβια με το Hummer του, αυτοί θα τον ξαναψηφίσουν και θα τρέξουν να του σφίξουν και το χέρι! Διότι για τα κομματόσκυλα δεν έχει σημασία, ΤΙ κάνει ο πολιτικός αρχηγός, αλλά ΤΙ θα κάνει ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΑ! Με μία θέση σε Υπουργείο, για παράδειγμα, συγχωρούν μέχρι και φόνο τυφλής ενενηντάχρονης.
Έβλεπα κάτι ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΪ -από εκείνα τα σοβαρά με τα ζώα, όχι τα άλλα με τις κάργιες που καθαρίζουν και τα μούλικα που τσουρομαδάνε τους γονείς τους- και πέτυχα ένα με καρχαρίες.
Και είδα ότι κάθε καρχαρίας έχει κι ένα μικρό ψάρι κολλημένο πάνω του, που τη σκαπουλάρει κάθε φορά γιατί έχει συνάψει επαγγελματική σχέση με τον καρχαρία: εκείνος το αφήνει να ζήσει και το προστατεύει κι αυτό του τρώει όλα τα παράσιτα και το νεκρό δέρμα από το σώμα.
Και έμεινα έκθαμβος, γιατί ανακάλυψα ότι εκτός από τα κομματόσκυλα, υπάρχουν και τα κομματόψαρα! Διότι κάπως έτσι είναι και οι δικοί μας: διαλέγουν τον καρχαρία τους, κολλάνε πάνω του και του χαϊδεύουν τη χοντρή κοιλίτσα με το ψηφοδέλτιό τους, όσο εκείνος τους παρέχει "διευκολύνσεις" (όπως βόλεμα της κόρης σε κάνα μουσείο και ρεύμα στο αυθαίρετο στο Νέο Βουτζά).
Αηδιασμένος έκλεισα τον ΣΚΑΪ, αλλά τον έβαλα πάλι μετά γιατί είχε το κάστρο του Τακέσι, στο οποίο δεν θα αναφερθώ καθώς δεν μπόρεσα να κάνω συσχετισμό με τα κομματόσκυλα. Το κάστρο του Τακέσι μου θυμίζει πιο πολύ τους χαμηλομισθωτούς και συνταξιούχους που τραβάνε τα πάνδεινα μπας και καταφέρουν να σταυρώσουν κάνα ευρώ παραπάνω, αλλά αυτή η αλληγορία είναι άλλη μεγάλη κουβέντα.
Για να επανέλθω στους μπλε και πράσινους κόκκους τώρα, έχω μόνο μία πρόταση να κάνω για να γλιτώσουμε από αυτούς. Μάλλον δύο προτάσεις: η μία είναι να χρησιμοποιούμε σαπούνι Μασσαλίας που δεν αφήνει και ίχνη -αλλά αυτό δεν μας βοηθά στην περίπτωσή μας- και η άλλη είναι η κρεμάλα.
Όπου βρίσκουμε ένα κομματόσκυλο, το πιάνουμε και το κρεμάμε από ένα δέντρο στο κέντρο της Αθήνας -αν βρούμε κάνα που να άφησε ο Κακλαμάνης. Με αυτόν τον τρόπο και γλιτώνουμε από έναν μπλε ή πράσινο κόκκο (δεν μας απασχολεί το χρώμα του, άλλωστε κρεμασμένοι γίνονται όλοι μπλε) και, ταυτόχρονα, παραδειγματίζουμε και τα υπόλοιπα κομματόσκυλα. Και το καλό είναι ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ίδιο σκοινί ξανά και ξανά! Απλώς αφαιρείς το προηγούμενο κομματόσκυλο και προσθέτεις το επόμενο!
Στη συνέχεια, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα πτώματα για λίπασμα στον Εθνικό Κήπο, το Βοτανικό και άλλα πάρκα της Αθήνας. Με αυτό τον τρόπο, τα κομματόσκυλα θα μπορέσουν έστω και με το πτώμα τους, να προσφέρουν, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, κάτι πίσω στον τόπο αυτό!
Τετάρτη 7 Ιουλίου
Κυριακή (μια ιστορία δόξας και πλούτου)...
Η Κική κοιτάχτηκε στον καθρέφτη λάγνα. Έφερε τα χέρια στα στήθη της και τα πίεσε για να ισιώσει το DDD σουτιέν της.
Έστρεψε λίγο το σώμα της κι έριξε μία ματιά στο κατακόκκινο ταγιέρ που φορούσε.
- Θεά είσαι! είπε στο είδωλό της.
Η πόρτα του δωματίου της άνοιξε και μπήκε η Ιμέλντα, η Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός της.
- Κυρία, ήρθε το λιμουζίνα! Θα αργήσετε!
Η Κική πήρε την τσάντα της, φόρεσε τα γυαλιά ηλίου και κατέβηκε τη μεγάλη, μαρμάρινη σκάλα της έπαυλης.
Κοντοστάθηκε και έριξε μία ματιά γύρω της. Δεν τα είχε καταφέρει και άσχημα. Έμοιαζε να είχε περάσει αιώνας από τότε που ζούσε με τους γονείς της σε εκείνο το μικρό διαμέρισμα στην κακόφημη γειτονιά. Τώρα τους είχε βολέψει κι εκείνους σε μία μεζονέτα στη Γλυφάδα.
Βγήκε έξω, διέσχισε τον κήπο με τις μανόλιες και τις ακακίες και έφτασε μπροστά στη λιμουζίνα.
Ο γεροδεμένος, Νιγηριανός σωφέρ-μπόντυγκαρντ της άνοιξε την πόρτα κι εκείνη μπήκε μέσα.
- Ευχαριστώ Σακίμ! του είπε, κλείνοντας το μάτι.
- Για πού, κυρία;
- Στο ΙΑΝΟΣ. Σήμερα είναι η παρουσίαση του έβδομου βιβλίου μου.
- Άλλο ένα μπεστ-σέλλερ, να υποθέσω; ρώτησε ο Σακίμ, γυρνώντας το κλειδί στη μίζα.
- Ουφ! αναστέναξε εκείνη. Ειλικρινά, με έχει κουράσει όλη αυτή η ρουτίνα! Σκέφτομαι να κάνω ένα διάλειμμα από την συγγραφή για λίγο.
Το χρυσό LG της άρχισε να χτυπά στο ρυθμό ενός τραγουδιού του Βέρτη.
- Πάλι ο Βασίλης είναι... Τον έχω βαρεθεί, θα μου κλαφτεί πάλι που δεν αγόρασαν το εικοστό έκτο σενάριό του...
- Θέλετε να τον βρω και να του σπάσω τα πόδια; ρώτησε ο Σακίμ.
- Μην είσαι ανόητος, Σακίμ! τον επέπληξε αμέσως. Δεν είναι πρακτικό να του σπάσεις τα πόδια, θα μπορεί ακόμα να τηλεφωνεί!
Πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε στο κινητό της.
- Έεεελα βρε, πού χάθηκες; είπε τσιριχτά.
- Εγώ πού χάθηκα; Από τότε που έγινες πασίγνωστη μας ξέχασες όλους! Έκλεισες και το μπλογκ, άρχισες να γράφεις και στο People και κάνουμε μαύρα μάτια να σε δούμε... ακούστηκε η αντρική φωνή από την άλλη μεριά.
- Αχ... ξέρεις πώς είναι αυτά! Πολύ τρέξιμο! Να, τώρα πηγαίνω για την παρουσίαση του νέου μου βιβλίου: "Αυτός, αυτή και τα μαστάρια". Περιγράφει τις περιπέτειες μίας άβυζης ηθοποιού που κάνει προσθετική στήθους για να κερδίσει τον...
- Ναι, ναι... διέκοψε η φωνή. Ξέρεις, γι' αυτό σε πήρα κι εγώ! Διάβασα το προηγούμενο βιβλίο σου, το "Είσαι τσόκαρο, αγάπη μου" και πιστεύω ότι θα γινόταν τέλειο σήριαλ! Μάλιστα, έχω ετοιμάσει πρόχειρα δύο πρώτα επεισόδια για να...
- Α, ξέρεις... Έχω ήδη πουλήσει τα δικαιώματα του βιβλίου στα στούντιο ΑΤΑ, για να το κάνει σήριαλ ο Χάρης Ρώμας! είπε εκείνη.
- Ποιος;;; ΠΟΙΟΣ;;;; ακούστηκε μία υστερική τσιρίδα από το ακουστικό.
- Αχ, περνάμε από τούνελ, θα χαθεί η σύνδεση... φςςςς, φςςςς! έκανε βιαστικά η Κική και απενεργοποίησε το τηλέφωνο.
Είχε κουραστεί τόσο πολύ. Παλιά τα πράγματα ήταν απλά. Μετά έγραψε το πρώτο της βιβλίο που την καθιέρωσε ως την καλύτερη νέα συγγραφέα της δεκαετίας και άλλαξαν όλα. Το βιβλίο της μοσχοπουλήθηκε κι επανεκδόθηκε 4 φορές, έγινε ταινία, ακολούθησαν και τα υπόλοιπα βιβλία που με τη σειρά τους βγήκαν στη μικρή οθόνη και τώρα πια ήταν μία διάσημη και ζάμπλουτη περσόνα των γραμμάτων...Και την πολιορκούσαν όλοι. Θυμήθηκε πάλι τη μέρα που κατέληξε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα από τα γέλια, μετά την ξαφνική πρόταση γάμου που της έκανε ο Πέτρος.
- Οι άντρες είναι γουρούνια, Σακίμ! είπε απογοητευμένη και κοίταξε από το παράθυρο της λιμουζίνας. Εκτός από εσένα, πρόσθεσε λάγνα και πέρασε τη γλώσσα πάνω από τα χείλη της.
Στον ΙΑΝΟ γινόταν το αδιαχώρητο. Κάμερες, δημοσιογράφοι και το STAR είχαν μαζευτεί από νωρίς, ενώ πλήθος κόσμου είχε μαζευτεί. Η κεντρική λεωφόρος είχε κλείσει από την πολυκοσμία.
Ο Σακίμ πέταξε στο πάτωμα τρία κοριτσάκια που ζητούσαν αυτόγραφο και έριξε γροθιά στην Κατερίνα Σουλιώτη, για να ανοίξει τον δρόμο. Η Κική, φορώντας τα γυαλιά ηλίου, πόζαρε στους φωτογράφους. Στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου δέσποζε το νέο της πόνημα, καθώς και τα προηγούμενα βιβλία της.
Η εκδήλωση ήταν βαρετή, ως συνήθως. Ο Νικήτας Τσακίρογλου και η Καριοφυλλιά Καραμπέτη διάβασαν αποσπάσματα από το βιβλίο, ο Παντελής Θαλασσινός έπαιξε μουσική και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήρθε για τα τυπικά συγχαρητήρια. Η Κική χασμουριόταν βαριεστημένη με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι.
Και ήρθε η ώρα των αφιερώσεων. Μία τεράστια ουρά ενός χιλιομέτρου δημιουργήθηκε, καθώς όλοι ήθελαν να τους υπογράψει το αντίτυπο η συγγραφέας. Το χέρι της είχε αρχίσει να πιάνεται.
- Μάλλον θα προσλάβω τον αλμπάνη και τη γυναίκα του να γράφουν τις αφιερώσεις... μονολόγησε. Όσο να 'ναι, πιο πολλά θα τους δίνω εγώ από τις εφημερίες τους! Τι όνομα να γράψω; ρώτησε την επόμενη θαυμάστρια που στάθηκε μπροστά της.
- Γράψτε: "Αφιερωμένο στην ορκισμένη Νέμεσή μου..." απάντησε η γυναίκα.
Η Κική γούρλωσε τα μάτια. Αυτή η φωνή ηταν τόσο γνώριμη... Σήκωσε το βλέμμα και πήρε μία έκφραση τρόμου.
- Εσύ;;; φώναξε.
Η μαυροντυμένη, ξεμαλλιασμένη γυναίκα που στεκόταν απέναντί της, φορώντας ένα μπλουζάκι που έγραφε "Τσαούσα" τσίριξε...
- Εγώ, σκύλα! Μου πήρες τους αναγνώστες και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσεις!
Έβγαλε το χέρι της από την τσέπη και η Κική είδε μόνο μία μεταλλική λάμψη, καθώς η τρελή άδειαζε με μανία το περίστροφό της στο σώμα της. Αφήνοντας μία κραυγή, σωριάστηκε στο έδαφος, δίπλα σε μία ματωμένη ντάνα από τα βιβλία της...
Η Κική πετάχτηκε από το κρεβάτι της ουρλιάζοντας. Άπλωσε τα χέρια της και ψάχτηκε τρομαγμένη. Ήταν μόνο ένας εφιάλτης. Τελευταία φορά που έτρωγε χάμπουργκερ στη μία το βράδυ. Σηκώθηκε αλαφιασμένη και κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν ακόμα στο μικρό διαμέρισμα των γονιών της και από το παράθυρο ακούγονταν βρισιές στα πακιστανικά. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το μόνο πράγμα που ήταν ίδιο πάνω της ήταν το DDD σουτιέν...
Ξάπλωσε στο κρεβάτι χαμογελαστή.
- Μακριά από μένα αυτά! μονολόγησε κλείνοντας τα μάτια. Τα ξανάνοιξε με πονηρό βλέμμα και πρόσθεσε:
- Εκτός, ίσως, από τον Σακίμ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΜΑΓΙΣΣΑ!!
Δευτέρα 28 Ιουνίου
Σκόνη και θράψαλα...
Ξέρω πόσο πολύ λατρεύετε να διαβάζετε τις σπάνιες μαγειρικές μου περιπέτειες, οπότε σήμερα σας έχω μία ολόφρεσκια!
Όλα ξεκίνησαν ένα μουντό, συννεφιασμένο απόγευμα (πριν δύο ώρες).
Γύρισα στο σπίτι και άρχισα να αδειάζω το ψυγείο από ό,τι άφησε πίσω της η μητέρα μου φεύγοντας για το νησί (ναι, ξεκίνησα πάλι την εργένικη ζωή, αλλιώς σιγά μη μαγείρευα!). Εκτοξεύθηκαν, λοιπόν, δύο γεμιστές ντομάτες που είχαν αρχίσει να μοιάζουν με πισινό μπαμπουίνου, κάτι μπιφτέκια που είχε ξεχάσει η μάνα μου στο φούρνο και είχαν ήδη αναπτύξει νοημοσύνη, ένα πακέτο τυρί που άφησε ανοιχτό και απολιθώθηκε και διάφορα άλλα.
Την προσοχή μου τράβηξε μία σακούλα στη συντήρηση.
Την έβγαλα έξω, τράβηξα ένα πακετάκι που είχε μέσα και ένιωσα κάτι γλοιώδες να ανακινείται.
Ευθύς, σήμανε συναγερμός στον μετωπιαίο λοβό μου. Γλοιώδες + ψυγείο = απροσδιόριστο μαλάκιον. Λίγο πριν ξεριζώσω το χέρι που ακούμπησε το σιχαμένο έκτρωμα της φύσης και με χαστουκίσω με αυτό, κοίταξα καλύτερα και είδα ότι επρόκειτο για θράψαλα. Ακολούθησε μίνι σύσκεψη με τον εγκέφαλό μου: "Τα θράψαλα είναι σαν καλαμαράκια. Σου αρέσουν τα καλαμαράκια. Τα καλαμαράκια είναι φίλοι μας, μην πάθεις εγκεφαλικό!"
Τώρα, όμως, βρισκόμουν μπροστά στο δίλημμα: τα ξαναβάζω στην κατάψυξη, μετά από δύο μέρες που τα ξέχασε η μάνα μου στο ψυγείο, με κίνδυνο να μεταλλαχθούν στον Γκοτζίλα ή τα μαγειρεύω;
Από το δίλημμα με έβγαλε το ίδιο το πακέτο που έγραφε προστακτικά: "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ξαναμπούν στην κατάψυξη αφού αποψυχθούν". Έσκυψα το κεφάλι μου ντροπιασμένος που τόλμησα να σκεφτώ τέτοιο πράμα, καθώς ένιωσα το πακέτο να με κρίνει με το αυστηρό του βλέμμα...
Πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου στην Ικαρία να μου δώσει οδηγίες. (Κλασικός εργένης... Και στον Κρόνο να είναι η μάνα, θα την πάρεις τηλέφωνο να σου δώσει οδηγίες...)
"Α, αλεύρωσέ τα και τηγάνισέ τα με τη φαρίνα που έχω στο ψυγείο." είπε με αφοπλιστική άνεση.
ΟΚ, φαινόταν απλή διαδικασία. Γέμισα ένα τηγάνι με αραβοσιτέλαιο, το έβαλα να κάψει και άδειασα όλη τη φαρίνα μέσα σε ένα μπωλ.
Ο εγκέφαλός μου επενέβη και πάλι: "Σιχαίνεσαι να τα πιάσεις, πώς θα τα αλευρώσεις;" Τη λύση έδωσε ένα λαστιχένιο, ιατρικό γάντι, από αυτά που έχω αγοράσει για παρόμοιες, σιχαμένες εργασίες.
Έπιανα μία-μία τις γλοιώδεις ροδέλες, τις έριχνα στο μπωλ και τις πασπάλιζα με τη φαρίνα. Το έκανα με 5-6, ώσπου συνειδητοποίησα ότι το λάδι είχε αρχίσει να καίει και αν συνέχιζα με αυτό το ρυθμό θα χρειαζόμουν στολή από αμίαντο.
Έπιασα με τη χούφτα τα καλαμάρια και άρχισα να τα πετώ μέσα στο μπωλ και να τα ανακατεύω με τη φαρίνα.
Η φαεινή ιδέα μου γρήγορα με κλώτσησε στα αχαμνά, καθώς η φαρίνα άρχισε να σβωλιάζει, λες και έφτιαχνα ζύμη για κέικ. Δεν πτοήθηκα. Μετά το ριζότο-ναπάλμ και τα εγκλωβισμένα μακαρόνια, μία νέα συνταγή θα γεννιόταν από το λαμπρό μου μυαλό: τα καλαμαράκια-ντόνατς!
Το λάδι άρχισε να μυρίζει, πανικόβλητος πήρα μερικά αλευρωμένα θράψαλα και τα έριξα μέσα. Διόρθωση. Τα έριξα μέσα ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΓΥΜΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΝΩ. Ο υπέροχος θόρυβος του τσιτσιρίσματος έδεσε αρμονικά με τις κραυγές μου, δημιουργώντας το πρώτο Κονσέρτο για πνευστά και εγκαύματα.
Δεν υπήρχε χρόνος να φορέσω μπλούζα, κάτι περίεργο συνέβαινε στο τηγάνι.
Η φαρίνα άρχισε να ξεκολλά από τα καλαμάρια που πλέον τσιγαρίζονταν τσίτσιδα και να ψήνεται μόνη της, δημιουργώντας σβώλους.
"Κανένα πρόβλημα" σκέφτηκα, "μάλλον δεν είχε κάψει ακόμα καλά το λάδι." Με την τρυπητή κουτάλα έβγαζα τους καμμένους σβώλους και τους πετούσα αεροπλανικά στη σακούλα σκουπιδιών.
Η πρώτη φουρνιά θραψάλων έμεινε κάνα δεκάλεπτο στο τηγάνι. Την έβγαλα τσίτσιδη και ετοιμάστηκα για το δεύτερο κύμα.
Έβγαλα το καμμένο αλεύρι και με το γαντοφορεμένο χέρι έβαλα την επόμενη παρτίδα στο τηγάνι, αφήνοντας να κάψει πρώτα τη μία πλευρά. Ήταν πιο επιτυχημένη, ομολογώ.
Πήρε ένα χρυσαφί χρώμα... Τα έβγαλα με αναπτερωμένο ηθικό και έριξα την τρίτη παρτίδα, σίγουρος για τη νίκη.
Στο σημείο αυτό, όμως, το τηγάνι δαιμονίστηκε. Το λάδι άρχισε να μετατρέπεται σε μία μαύρη, κολλώδη μάζα, που τύλιγε στοργικά τα καλαμαράκια. Τα γύρισα πανικόβλητος και η μαυρίλα τα αγκάλιασε κι από την άλλη, μέχρι που άρχισαν να μοιάζουν με κάτι που βγαίνει από το έντερο συναχωμένης αγελάδας.
Αποφασισμένος να νικήσω, γέμισα το τηγάνι με νέο λάδι και πέταξα μέσα όλα τα υπόλοιπα καλαμαράκια, που είχαν κολλήσει μεταξύ τους μέσα στη ζύμη...
Φρέσκο λάδι, καμμένο λάδι, σβώλοι, φαρίνα και καλαμάρια έκαναν συμμαχία μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα αλλόκοτο σκεύασμα που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε ταινία του Κάρπεντερ.
Δέκα λεπτά αργότερα, υπήρχε παντού σκόρπιο αλεύρι, πεταμένα λάδια και ένας δίσκος με καλαμαροειδή διαφόρων χρωμάτων και εμφανίσεων.
Δοκίμασα ένα από κάθε παρτίδα. Τα πρώτα (τα γυμνά) μου φάνηκαν νόστιμα. Τα δεύτερα (τα κανονικά) καλοψημένα. Τα τρίτα (τα μαυρισμένα) σιχαμένα και τα τέταρτα άψητα και αηδιαστικά.
Το στομάχι μου έχει ήδη αρχίσει να νιώθει περίεργα, οπότε δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε!
Ελπίζω μόνο να προλάβω να τα πετάξω, πριν κυριεύσουν τον πλανήτη...
Επίλογος-τραγική ειρωνεία: με το που τέλειωσα το τραγικό μου έργο, μου έσκασε τηλεφώνημα από την Domino's Pizza, όπου η μαντάμ με ενημέρωσε περιχαρής ότι στην επόμενη παραγγελία μου θα μου κάνουν δώρο κάτι ταλιατέλες πέστο. Άει ψόφα, μωρή!!!
Τετάρτη 16 Ιουνίου
Φορτώνοντας...
20% loaded...
Όπου και να κοιτάξω γύρω μου, επικρατεί η απόλυτη μίρλα. Ολόκληρος ο κόσμος μοιάζει να έχει βουλιάξει μέσα σε ταινία του Βασιλάκη Καΐλα. Σκέφτομαι να πάρω κι εγώ ένα κασελάκι με βερνίκια και να αρχίσω να λουστράρω σκαρπίνια στην Ομόνοια...
Μια ατέλειωτη αρνητικότητα έχει σκεπάσει τα πάντα. Μια καταθλιπτική μαυρίλα που με καταπίνει καθημερινά.
Ακόμα και ψυχοσωματικά συμπτώματα έχω αρχίσει να έχω. Το αυχενικό με έχει πεθάνει, κυκλοφορώ στη δουλειά με κολλάρο σαν ασθενής του ΚΑΤ. Ο ορός στο χέρι μου λείπει και οι γαλάζιες πιτζάμες... Τη μία μουδιάζει το αριστερό μου χέρι και νομίζω ότι παθαίνω έμφραγμα, την άλλη πονάει το δεξί, την παράλλη η μέση. Πονάω και τρίζω παντού, φοβάμαι μην φτερνιστώ καμιά μέρα και σκορπίσω σε άτομα...
40% loaded...
Δεν έχω διάθεση να κάνω πράγματα που μου άρεσε να κάνω πριν.
Γράψιμο; Ούτε για αστείο! Η τελευταία συγγραφική μου δραστηριότητα ήταν το περασμένο Σάββατο, που έλυσα ένα σταυρόλεξο στην παραλία. Τρανή απόδειξη ο χώρος αυτός. Πιο συχνά έχει διαλόγους στις ταινίες του ο Αγγελόπουλος, παρά εγώ δημοσιεύσεις στο μπλογκ μου!
Χόμπι; Αμέ, το τελευταίο μου είναι η συλλογή σκόνης. Κάθομαι ακίνητος μπροστά στην οθόνη μου και μαζεύω μπόλικη...
Κοινωνικές δραστηριότητες; Εδώ ήμουν αντικοινωνικός και μισάνθρωπος όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, τώρα που πάνε χάλια, πάλι καλά που δεν χαστουκίζω τη μάνα μου όποτε μπαίνω σπίτι!
Και νεύρα! Πολλά νεύρα! ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΝΕΥΡΑ!
Η μέρα μου ξεκινά νευριασμένη από το πρωί. Ντύνομαι, πλένομαι και ετοιμάζομαι νευριασμένος. Πηγαίνω στο τραμ νευριασμένος. Μπαίνω και βγαίνω από το μετρό νευριασμένος. Μετά τρώω το καθιερωμένο εικοσάλεπτο στήσιμο μέσα στον ήλιο, μέχρι να περάσουν να με πάρουν για τη δουλειά και τσιτώνομαι σαν τη φάτσα της Βαρδινογιάννη μετά το όγδοο μπότοξ. Και αρχίζω και φορτώνω σιγά, σιγά,σιγά, μέχρι να τιγκάρω και να είμαι έτοιμος να εκραγώ...
60% loaded...
...................
[ Η παράγραφος λογοκρίθηκε. Τα είπα και ξεθύμανα, ας φυλάξω και τα νώτα μου τώρα, διότι είναι μικρός ο κόσμος! :p ]
...................
Οι πελάτες μου είναι όλοι ηλίθιοι!! Ακόμα κι αν δεν είχα νεύρα θα ήταν ηλίθιοι, διότι αυτή είναι η παγκόσμια σταθερά που διέπει το σύμπαν μου: όλοι γύρω μου είναι ΗΛΙΘΙΟΙ!
Μου σπάνε ακόμα περισσότερο τα νεύρα με τα ηλίθια mail τους, που ζητάνε ηλιθιότητες που δεν γίνονται και με τα ηλίθια τηλεφωνήματά τους για τις ηλίθιες δουλειές τους...
80% loaded...
Μισώ τη δουλειά μου.
Μισώ που πρέπει να σκίζομαι όλη μέρα μπροστά σε μία οθόνη, με τον αυχένα να πονάει λες και κουβαλάω στο σβέρκο τον Πάγκαλο για μία δουλειά που με εκνευρίζει. Και τη μισώ πιο πολύ γιατί είμαι αναγκασμένος να την κάνω κάθε μέρα για πενταροδεκάρες -που τις μισές μου τις τρώνε οι Εφορίες και τα ΤΕΒΕ...
Άνοιξα βιβλία σαν ελεύθερος επαγγελματίας για να καταλήξω να έχω τελικά πάλι κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει όλες τις %$%#΅@^ βλακείες που θέλει να κάνω.
Και όλα αυτά που ήθελα να κάνω και που πλέον δεν έχω όρεξη να κάνω, δεν θα μπορέσω τελικά να τα κάνω ποτέ, ούτως ή άλλως, διότι κάποιοι καθυστερημένοι, σιχαμένοι, τρόμπες, απατεώνες &%^^$%# αποφάσισαν ότι πρέπει να πληρώσω τις αρπαχτές και τις κλεψιές τους με το χρόνο μου, τα λεφτά μου, την αξιοπρέπειά μου και ακόμα και τα όνειρά μου.
Ναι, σιχαμένοι ηλίθιοι! Δυο-τρία όνειρα είχα κι εγώ και μου τα ρουφήξατε στις χοντροκοιλάρες σας μαζί με ό,τι υπήρχε σε κάθε κρατικό ταμείο.
Και με μετατρέψατε κι εμένα σε ένα κακομοίρικο, μίζερο ζόμπι που όλη μέρα ζει και κινείται για να καταφέρει να επιβιώσει.
100% loaded...
Και κάθονται όλοι οι ^&#&@* στα μπλογκ και κλαίγονται όλη μέρα για ΔΝΤ, μέτρα και μιζέρια, αντί να αρπάξουν ένα τουφέκι και να αρχίσουν να τινάζουν μυαλά στον αέρα!
ΝΑΙ, ΡΕ! Θα το γράψω κι ας έρθει και η Δίωξη να με μαζέψει! Μια σφαίρα στο κεφάλι τους χρειάζεται, όχι παραπομπές, έρευνες και λοιπές αερολογίες που φωνάζουν οι γριές στις λαϊκές! "Μπα; Ο κύριος Κλέφτογλου!" ΜΠΑΜ! Στο πάτωμα τα μυαλά του Κλέφτογλου! "Αχ, ο κύριος Παρλαπίπας!" ΜΠΑΜ! Τρύπα στο στομάχι του κύριου Παρλαπίπα, να χωράει να περάσει το τζιπ του από μέσα! "Βρε, ο κύριος Παρτάλης!" ΚΡΑΚ! Ανοιγμένο στα δύο το κρανίο του Παρτάλη!
1% loaded...
Και μετά, αφού τα έχω πει κι έχω ξεθυμάνει, ηρεμώ κι επιστρέφω στα ίδια.
Διότι πάντα έτσι ήμουν...
Ο κλασικός *$#%@^ που πάντα θα είναι το "καλό παιδί" που όλοι θα του πατάνε το σβέρκο...
Κι αν κάποια στιγμή φορτώσει και ξεσπάσει, θα έχει και τύψεις από πάνω επειδή ξεστόμισε τα προφανή και ζήτησε τα αυτονόητα. Επειδή "ξεπέρασε" τα όρια και έχασε την ψυχραιμία του.
Μακάρι να ήμουν τόσο αναίσθητος όσο οι άλλοι γύρω μου...
Δευτέρα 31 Μαΐου
Λίγο Lost, λίγο θάλασσα και το σουβλάκι μου...
Αγαπητό μου μπλογκ, είχα καιρό να γράψω, αλλά επέστρεψα με τα τελευταία νέα μου από το Σαββατοκύριακο.
Δεν είναι και πολύ σημαντικά, αλλά αν κάτσω να γράψω πάλι για το ΔΝΤ, τη μαύρη μιζέρια που μας τρώει και τους σιχαμένους που μας κυβερνούν, θα βαρέσω μπιέλα...
Να σου πω πρώτα τα μαύρα νέα, τα δυσάρεστα, μπλογκ μου: Τέλειωσε το Lost! Μα το Θεό, τέλειωσε οριστικά και αμετάκλητα. Δεν θα ξαναδούμε τον μαύρο καπνό να τριγυρνά στο νησί κόβοντας κ*λους, δεν θα ξαναντικρύσουμε τα γουρλωτά μάτια του σιχαμένου του Μπεν, δεν θα ξαναφάμε τα νύχια μας με το κουλό τέλος κάποιου επεισοδίου...
Έξι χρόνια τρέχανε στο ψωρονήσι ο Τζακ, η Κέιτ, ο Σώγιερ και ο Χιούγκο που αντί να αδυνατίζει από το τρέξιμο, πάχαινε κι άλλο. Έξι χρόνια τρέχαμε κι εμείς μαζί τους με τη γλώσσα να κρέμεται...
Έπρεπε, λοιπόν, να τιμήσουμε το event με τον κατάλληλο τρόπο και ο κατάλληλος τρόπος ήταν καλή παρέα, πίτσες, σαλάτες και γουρούνιασμα μέχρι να φράξει η αρτηρία! Δυόμιση ώρες επεισόδιο ήταν αυτό, ξεροσφύρι δεν κατέβαινε...
Ναι, μπλογκ μου, το ομολογώ! Λύγισα κι εγώ και πάγωσα προσωρινά τη δίαιτα. Αλλά δεν έπεσα τόσο εύκολα, το ζύγισα από δω, το ζύγισα από κει, ζυγίστηκα κι εγώ να δω αν με παίρνει η πίτσα, ή θα με πάρει και θα με σηκώσει και αποφάσισα να φάω κι εγώ λιγάκι, μέρα που ήταν... Πήρα, λοιπόν, μία πίτσα του Αθλητή, όπως τη λέγανε -χωρίς ζαμπόνια και κρεατικά. Αλλά την πήρα 4x4 κι όταν ήρθε συνειδητοποίησα ότι ήταν τόσο μεγάλη, όσο το λάστιχο ενός τρακτέρ κι ότι αν τρώγανε τέτοια πίτσα οι Αθλητές, το μόνο άθλημα που θα συμμετείχαν μετά θα ήταν το σούμο.
Κι άρχισε ο θρήνος... Έκλαιγε η Κλαιρ όταν γέννησε το μωρό, έκλαιγα κι εγώ που έφαγα ξεδιάντροπα το πρώτο κομμάτι πίτσα. 'Εκλαιγε ο Χιούγκο όταν κόντευε να τα τινάξει ο Τζακ, έκλαιγα κι εγώ που καταβρόχθισα και δεύτερο κομμάτι πίτσα. Κλάμα όλοι στη σειρά όταν έριχναν τις χαιρετούρες, κλάμα κι εγώ που μέσα σε μισή ώρα είχα φάει μία σαλάτα, οχτώ κομμάτια πίτσα και τον άμπακο... Αυτό δεν ήταν σειρά, το Πάμε Πακέτο ήταν.
Κατάρα στον J.J. Abrams, που με ένα διπλό επεισόδιο έκανε κι εμένα διπλό πάλι, κατάρα και στην Pizza Fan που η κάθε πίτσα της ισοδυναμεί με αγροτεμάχιο στο Κιλκίς.
Μετά το Lost, ήμασταν όλοι τόσο down και απογοητευμένοι από τη ζωή μας που χρειαζόμασταν μία καλή κωμωδία για να μας συνεφέρει. Ευτυχώς, είχε στη ΝΕΤ τη Eurovision!
Αγαπητό μου μπλογκ, από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Όλα τα είχε αυτή η βραδιά, θέαμα, βεγγαλικά, γκλαμουριά και το κυριότερο συστατικό κάθε Eurovision: τσιρίδες! Ο ένας στους δύο αοιδούς έκλεινε το τραγούδι του με κορόνες και ουρλιαχτά, λες και αν δεν έφτυνε το δεξί του πνευμόνι από την γκαρίδα, θα έχανε η Τέχνη. Το πιο interactive τραγούδι ήταν της Ισπανίας, καθώς ανέβηκε κι ένας τύπος από το κοινό στη σκηνή κι άρχισε να χορεύει μαζί με τους υπόλοιπους κουλούς. Ο Σέρβος που τραγούδησε Μπρέγκοβιτς έκλεψε τις εντυπώσεις, αφού μπέρδεψε το σαμπουάν με το οξυζενέ και βγήκε να τραγουδήσει με τη λιακάδα στο κεφάλι. Ο Κύπριος -που τελικά ήταν Ουαλός- βγήκε κι άρχισε τα εμετικά ρομαντικά με την κιθάρα του, μέχρι που αποκοιμήθηκαν όλοι στο στάδιο και ξέχασαν να τον ψηφίσουν (εκτός από εμάς, που και τον Εθνικό Σταρ να στείλει η Κύπρος, πάλι δωδεκάρι θα δώσουμε). Ο Αλκαίος, που μας είχε συνηθίσει σε μονοσύλλαβα τραγούδια (βλ: "Τι, τι, τι, τι, τι, τι, ε, τι, τι") έκανε την έκπληξη, αφού φέτος τραγούδησε το δισύλλαβο "Ώπα"! Πολύ ωραίο τραγούδι, τα είχε όλα: ημίγυμνους μπρατσαράδες, λύρα και τύμπανα που έφτυναν φωτιές. Μόνο ο χοιρινός γύρος έλειπε και η ρετσίνα.
Είχε κι άλλα ωραία η Eurovision, μπλογκ μου. Είχε κάτι πεταλούδες που μάλλον για σκώρους τις πέρασαν, γιατί κανείς δεν τους έδωσε πόντο. Είχε έναν Ρώσο μες στη μαύρη τη μίρλα που έσκουζε για την αγάπη του τη χαμένη, είχε μία από την Ισλανδία που αν την έριχναν στο ηφαίστειο για τάπα, θα γλιτώναμε τόση στάχτη, είχε και μια ξυπόλητη που τραγούδησε την Ωδή στο Βερίκοκο και έναν Άγγλο που κατάφερε να κρατήσει την παράδοση και να βγάλει τη χώρα του τελευταία. Ανάθεμα κι αν γύρισε πίσω στην Αγγλία αυτός, στο αεροδρόμιο θα του την είχαν στημένη με λεμονόκουπες...
Αλλά, μπλογκ μου, όσο κι αν τσίριζαν κι έφτυναν φωτιές οι άλλοι, τελικά κέρδισε η Γερμανίδα που -μεταξύ μας- μια χαρά τραγουδάκι είχε, αλλά δεν το παραδεχτήκαμε, για να μάθει η σκρόφα η χώρα της να μη θέλει να μας δανείσει!
Και ήρθε η Κυριακή, μπλογκάκι μου, και αποφασίσαμε να πάμε για το πρώτο μπάνιο της χρονιάς!
Φτάσαμε στην παραλία, καβατζώσαμε ξαπλώστρες, απλώσαμε την αρίδα μας κι αρχίσαμε να λιαζόμαστε. Η ομπρέλα μας παίδεψε λίγο, γιατί είχε μία τάση να ξαπλώνει πάνω στα κεφάλια μας απροειδοποίητα και νιώθαμε σαν τους Γαλάτες που τους έπεφτε ο ουρανός στο κεφάλι.
Η θάλασσα ήταν τέλεια! Τόσο κρύο νερό είχαμε να απολαύσουμε από τότε που έλιωσαν οι Παγετώνες. Καλά, τα παραλέω λίγο, δεν ήταν τόσο κρύα. Αλλά, δυστυχώς, δεν ήταν και τόσο καθαρή.
Για την ακρίβεια, μέχρι τα γόνατα μπήκα και ξαφνικά εντόπισα μία αδιευκρίνιστη, καφέ λωρίδα μπίχλας να πλησιάζει αργά προς το μέρος μου, όπως σε κάτι ταινίες του Κινγκ... Μία κυρία που κολυμπούσε δίπλα μου είδε την καφέ Μπίχλα να τη φλερτάρει απειλητικά και βγήκε έξω σπαραταρώντας σαν τη φώκια που της έκατσε η μαρίδα στο λαιμό.
Επέστρεψα απογοητευμένος στην ξαπλώστρα μου και παρακολουθούσα την καφέ Μπίχλα να πλησιάζει προς την ακτή, ενώ ήμουν σίγουρος ότι όταν έφτανε έξω θα έβγαζε πλοκάμια και θα άρχιζε να καταπίνει τους λουόμενους! Τελικά, μετά από κάνα δίωρο και αφού σιγουρεύτηκα ότι κανείς από όσους κολύμπησαν δεν είχε αρχίσει να βγάζει φουσκάλες και κεραίες, συγκέντρωσα το θάρρος μου και μπήκα στο νερό, αφού έκανα ζιγκ ζαγκ ανάμεσα σε κάτι επιπλέοντα σελοφάν, χαρτιά, φύκια και λοιπά αδιευκρίνιστα.
Δεν πολυχάρηκα θάλασσα, αλλά χάρηκα πολλές τσιρίδες από όλα τα σκασμένα γύρω μου. Μπήκα στον πειρασμό να βουτήξω μέσα ένα από αυτά, μπας και καταπιεί τη Μπίχλα και σκάσει οριστικά, αλλά συγκρατήθηκα, κυρίως γιατί ο πατέρας του με είχε χαλαρά και δεν θα δίσταζε να σκάψει τον τάφο μου κάτω από τα βότσαλα...
Μετά το μπάνιο, ανοίγει η όρεξη, δυστυχώς! Είπα να συγκρατηθώ μια και είχα γουρουνιάσει την προηγούμενη μέρα. Μετά από μισή σαλάτα σεφ, μία μερίδα πατάτες, μία ψητή φέτα και τρία πίτα-γύρο κοτόπουλο κατάλαβα ότι δεν συγκρατήθηκα ιδιαίτερα και άρχισε δεύτερος γύρος κλάψας...
Σήμερα το πρωί, μπλογκ μου, ήμουν προετοιμασμένος για τα χειρότερα...
Ανέβηκα στη ζυγαριά και ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα άνοιγε ο ουρανός και θα εμφανίζονταν οι τύπισσες της Cosmote τραγουδώντας "Δες, δες, δες, πώς πάαα- χυ-νεες" πετώντας μου μπιφτέκια!
Και έγινε το θαύμα, μπλογκάκι μου! Η ζυγαριά έδειξε ότι ήμουν σχεδόν* στα ίδια κιλά με πριν, παρά το ασύστολο φαγοπότι! Ο άγιος Φανούριος -προστάτης του Lost- είχε βάλει το χέρι του!
Αυτό ήταν, λοιπόν, τα νέα μου από το Σαββατοκύριακο που πέρασε.
Θα επιστρέψω με πιο φρέσκα νέα από αύριο, που θα πάω να δω από κοντά και τον Γιάννη-Μιχαλάκη, τον Ζάρα! Έτσι, για να ανεβάσουμε λίγο και το επίπεδο μετά τη Eurovision!
* Το "σχεδόν" μεταφράζεται ως "πήρα μόνο 400 γραμμάρια, από τα 2 κιλά που περίμενα! Μη σας πάρω στο λαιμό μου κι αρχίσετε να κάνετε όλοι δίαιτα με πίτσες και κοτογύρους!!
Πέμπτη 20 Μαΐου
Υιοθέτησε κι εσύ έναν καλλιτέχνη! Μπορείς!
Δύσκολες ώρες περνά ο καλλιτεχνικός κόσμος, μετά τα πρόσφατα, σκληρά μέτρα της κυβέρνησης...
Το πρώτο κρούσμα ήρθε από την Λαίδη Άντζελα, που τρεις αιώνες τώρα έχει αφιερώσει το χρυσό λαρύγγι της στην τέρψη του απλού λαού.
Η ανέχεια την οδήγησε στο να μοιράσει ακάλυπτες επιταγές από δω κι από κει, με αποτέλεσμα να τη συλλάβουν και να την οδηγήσουν στον εισαγγελέα. Ήταν τόσο ξαφνικό το τραγικό συμβάν, που η Λαίδη δεν πρόλαβε καν να χτενίσει την κουπ, με αποτέλεσμα να εμφανισθεί στις τηλεοπτικές κάμερες ατημέλητη και να υποστεί, έτσι, τηλεοπτικό και κομμωτικό εξευτελισμό...
Το σοκ ήταν ισχυρό. Τόσο ισχυρό, που η καλλιτέχνιδα έπαθε κρίση ταυτότητος και -νομίζοντας ότι είναι πλέον ο Βασίλης Καρράς- έπαθε καρδιοπάθειες τρίτου βαθμού (αυτές που παθαίνεις όταν είναι μπροστά τηλεοπτικές κάμερες). Έτσι, αφού έβγαλε πρώτα ένα σπαραξικάρδιο λογίδριο, για τις δύσκολες εποχές που έτρωγε τα νιάτα της στις Κλωστές Πεταλούδα, τυλίγοντας κουβάρι-πελότα πλεξίματος για σωβρακοφανέλες, μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ασθενοφόρο κατευθείαν στο πλατό της Ανίτας Πάνια... Εκεί την έχει ρίξει τους τελευταίους μήνες η σκληρή βιοπάλη, καθώς το πικρό μεροκάματο στα μπουζουκομάγαζα δεν αρκεί για να να πληρώσει τον λογοθεραπευτή της κόρης της...
Το πιο βαρύ χτύπημα το δεχθήκαμε, όμως, με την τραγική ιστορία του τροβαδούρου του έρωτα, Τόλη Κλεφτόπουλου Βοσκόπουλου. Ο δημοφιλής αοιδός που -επίσης τρεις αιώνες τώρα- τραγουδά τον έρωτα με τη σκ@τοφωνή του που θυμίζει βέλασμα συναχωμένου λάμα, συγκλόνισε το πανελλήνιο με τη δραματική ιστορία του, όταν πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι έχει να πληρώσει φόρους από τότε που οι Οστρογότθοι αλώνιζαν στη Βαλτική, με αποτέλεσμα σήμερα να χρωστά στο ελληνικό Δημόσιο τον προϋπολογισμό του Βελγίου και κάτι ψιλά.
Ο απλός λαός συμμερίστηκε το δράμα του μεγάλου τραγουδιστή, που πλέον δεν ξέρει ποια από τις 234 βίλες του να πουλήσει για να ξεχρεώσει, ενώ οι φήμες τον θέλουν να απολύει τον βοηθό κηπουρού του, για να αντεπεξέλθει στις οικονομικές του υποχρεώσεις. Ο ίδιος υποστήριξε ότι όλα ήταν ένα καλομελετημένο χτύπημα για να ρίξουν την υπουργίνα γυναίκα του, Αγγελική Γκερέκου -ασχέτως αν τα λεφτά τα χρωστούσε από τότε που η γυναίκα του δεν ήταν υπουργίνα, αλλά θεατρίνα βεληνεκούς Πέγκυς Καρρά aka Παναγιώτας Καραχισαρίδη ("Σκύλες της λύσσας, ξαμολυθείτε στα βουνά...") Εκείνη, όμως, πιστή στο απόφθεγμα "τον άντρα μου τον έχω κορώνα στο κεφάλι μου", στάθηκε στο πλευρό του και παραιτήθηκε από την υπουργική της θέση, ώστε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη θεραπεία του Αλτσχάιμερ του συζύγου της, το οποίο λένε ότι τον οδήγησε στο να ξεχνάει να πληρώνει τους φόρους του και να κατεβάζει το καπάκι στη λεκάνη...
Το καλλιτεχνικό κακό τρίτωσε με τις πρόσφατες δηλώσεις ακόμη ενός καλλιτέχνη, τεραστίας προσφοράς στην πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, του Λευτέρη Βαζαίου. Ο λαοφιλής αοιδός, γνωστός από τον ύμνο των παιδεραστών: "Αγαπώ μια πιτσιρίκα", συγκλόνισε το πανελλήνιο με την αποκάλυψη ότι έχει να πληρώσει φόρους από το 2000, καθώς είναι άνεργος και... άπορος! Η απορία του καλλιτέχνη προκάλεσε απορίες και στους κατοίκους της χώρας, οι οποίοι αναρωτιούνται αν κάθε βράδυ που εμφανίζεται στα μπουζουκομάγαζα όπου τραγουδά, επιτελεί απλώς αφιλοκερδές φιλανθρωπικό έργο, ή πληρώνεται σε φιστίκια, κότες και καφάσια με ροδάκινα, που ως γνωστόν, δεν αποτελούν επίσημα μέσα συναλλαγής και έτσι δεν φορολογούνται.
Ο Λευτεράκης-Καΐλας-Βαζαίος, αφού προκάλεσε ποταμούς δακρύων με τις δηλώσεις του αυτές, επέστρεψε στη χαρτόκουτά που μένει, κάτω από τη γέφυρα Ροσινιόλ, ώστε να είναι ξεκούραστος το επόμενο πρωί που θα πάει να εισπράξει το επίδομα του ΟΑΕΔ... Αυτό το επίδομα είναι το μόνο που τον στηρίζει για να βγάλει την κοκαΐνη την επιούσιον, η οποία, μαζί με τις ντομάτες και τα καρότα, έχει επίσης ακριβύνει...
Οι τραγικές και ανθρώπινες αυτές ιστορίες από τον καλλιτεχνικό κόσμο, προκάλεσαν το αίσθημα ευθύνης και φιλανθρωπίας των ελλήνων, που αποφάσισαν να δημιουργήσουν την Φιλανθρωπική Οργάνωση Artistaid... Έτσι, όλοι μας τώρα μπορούμε να γίνουμε ανάδοχοι ενός καλλιτέχνη και με μόλις ένα ευρώ την ημέρα να βοηθήσουμε όποιον τραγουδιστή, ηθοποιό ή μοντέλο επιλέξουμε να σταθεί στα πόδια του στις δύσκολες αυτές μέρες!
Θυμήσου! Με ένα μόνο ευρώ τη μέρα, ο Τόλης μπορεί να κρατήσει τον βοηθό κηπουρού του, η Άντζελα μπορεί να πληρώσει βαφή μαλλιών και ο Λευτεράκης να αγοράσει μισό γραμμάριο κόκα!
Μη μένεις αμέτοχος στα προβλήματα του καλλιτεχνικού κόσμου!
Υιοθέτησε κι εσύ έναν καλλιτέχνη! Μπορείς!
Δευτέρα 17 Μαΐου
Παρασκευή 7 Μαΐου
UNDO...
Να πατούσες ένα κουμπί, λέει, και να διόρθωνες τα λάθη. Όπως ακριβώς στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Να πατούσες το undo και να γύριζαν πίσω οι άνθρωποι που χάθηκαν χωρίς λόγο.
Να προλάβαινες το κακό πριν να γίνει.
Να έβλεπες τα σφάλματα και τα λάθη και να διάλεγες άλλη τακτική.
Να έβρισκες τους φταίχτες και να τους προλάβαινες πριν φταίξουν -μήπως έτσι έσωζες και τη δική τους την ψυχή.
Δυστυχώς, τέτοια κουμπιά δεν υπάρχουν στην πραγματική ζωή. Ό,τι γράφεται, γράφεται στην πέτρα.
Πρέπει να μάθεις να ζεις με τα λάθη που κάνεις...
Το δυσβάσταχτο είναι να πρέπει να ζεις με τα λάθη που κάνουν οι άλλοι...
Δευτέρα 3 Μαΐου
Παρασκευή 30 Απριλίου
Με παρέσυρε το αίμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα...
Ένα περίεργο πράμα με μένα...
Έχω δει του κόσμου τα θρίλερ και τα splatter... Όλα, όμως! Έχω δει ζόμπι να ξεκοιλιάζουν ανθρώπους και να στρίβουν το αντεράκι γύρω από το χέρι, σαν μαλλί για πλέξιμο. Έχω δει να κόβουν φέτες από κοιλιές, να πριονίζουν πόδια, να βγάζουν μάτια, να ανατινάζουν κεφάλια... Και κάθε φορά, πέρα από την κλασική ανατριχίλα και αηδία της στιγμής, είμαι μία χαρά!
Αν τύχει, όμως, και δω σταγόνα από αληθινό αίμα -πολύ περισσότερο το δικό μου- πέφτω στα πατώματα και παριστάνω τη φλοκάτη! Τι κακό είναι αυτό, πια;
Θα μου πείτε: "εντάξει, στον κινηματογράφο το αίμα ξέρεις ότι είναι ψεύτικο και δεν σε ενοχλεί"... Συμφωνώ, αλλιώς είναι να βλέπεις τον τοματοπελτέ να ρίχνει γυροβολιές στην οθόνη κι αλλιώς να βλέπεις το αιματάκι σου να κυλά ανέμελο στο πάτωμα! Και δεν είναι σάλιο, να πεις ότι σου περισσεύει κιόλας! Τρία λίτρα το έχουμε όλο κι όλο και τα μισά μας τα ρουφάει ήδη το Κράτος, για σπατάλες είμαστε τώρα;
Γενικά, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη θέα του αίματος! Ναι, ξέρω, είμαι πολύ φλώρος!
Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, είχαμε επισκεφτεί έναν φίλο που είχε σπάσει το χέρι του. Ήμασταν όλο "χα χα χα" και "χου χου χου" μέχρι που έκανα το μοιραίο λάθος να κοιτάξω σε ένα καλαθάκι αχρήστων, έναν πεταμένο ορό, με αίμα στη βελόνα. Δεν μιλάμε για αιματοκύλισμα, απλά για μερικές σταγόνες... Το επόμενο που θυμάμαι είναι έναν φίλο μου να μου μιλάει στο διάδρομο, όπου είχα ακουμπήσει στον τοίχο, χωρίς να ακούω τι λέει, ενώ όλα σκοτείνιαζαν σαν ταινία του Σιάμαλαν! Ξύπνησα στο μπαλκόνι του θαλάμου, μερικά λεπτά αργότερα, από τα χαστούκια και τα γέλια!
Στο στρατό, τη μέρα των εξετάσεων και των εμβολίων, είχα τόσο άγχος που κόντευα να βγω Ι5! Όταν μου πήραν αίμα, ενώ μου έχωναν ταυτόχρονα άλλες τρεις βελόνες για τα εμβόλια, πρόλαβα να πω μόνο ένα "ζαλίζομαι λίγο", χαμογελώντας σαν ηλίθιος! Μετά ξύπνησα σε μία πολυθρόνα, πεταμένος σαν το σακί! Αυτό τώρα, που αλλού τεζάρεις και αλλού ξυπνάς, να πω ότι είναι πολύ ενοχλητικό, γιατί σου χαλάει το continuity!
Κάποια χρόνια πιο μετά, έκοψα ένα μικρό (πάλι καλά) κομματάκι από το δάχτυλό μου με κοπίδι. Πρώτα είδα το κομματάκι να με χαιρετάει στον πάγκο εργασίας, μετά είδα το δάχτυλο να χάσκει σαν πορτοφόλι και, επειδή ήξερα τι θα ακολουθήσει, σε dt το τύλιξα σφιχτά, βρήκα μία σκοτεινή γωνία όπου δεν φαινόμουν και έκατσα κάτω σαν τον Γκάντι, με το κεφάλι χωμένο στα πόδια ώσπου να συνέλθω... Πρέπει να έπεσα ξερός κάνα δεκάλεπτο, αλλά τουλάχιστον ξύπνησα στο ίδιο σημείο και γλίτωσα τον άσκοπο προσανατολισμό!
Σήμερα είπα να θυμηθώ τα παλιά...
Άρχισα να πλένω τα πιάτα και έφτασα στο μικρό, κοφτερό και καλοακονισμένο μπαλτά που κόβω τα λαχανικά για τις σαλάτες (το είπα εγώ ότι αυτή η δίαιτα θα με ξεκάνει...) Το ωραίο με αυτό το μπαλταδάκι είναι ότι κάθε φορά που το πλένω σκέφτομαι πόσο προσεκτικός πρέπει να είμαι γιατί κόβει σαν διάολος... Κάπου εκεί, το σφουγγαράκι γλίστρησε χαριτωμένα και ο μπαλτάς πέρασε στοργικά πάνω από τον δεξιό μου δείκτη... Μου έκανε μία ωραία χαρακιά που μέχρι αυτή την ώρα δεν έχω τολμήσει να δω πόσο βαθιά είναι, γιατί ξέρω ότι θα πέσω ανάσκελα!
Και εκεί, άρχισε και το σώου! Το δαχτυλάκι κάτω από τη βρύση με το παγωμένο νερό τέρμα, ενώ παράλληλα το πίεζα τόσο σφιχτά που κόντεψε να σπάσει το κόκκαλο -προσπαθώντας φυσικά να ΜΗΝ δω αίμα! Διότι ήξερα ότι α) θα έτρεχε πολύ, β) θα έτρεχε για πολύ και γ) αν έπεφτα ξερός και έσπαγα και το κρανίο μου σε κάνα μάρμαρο, θα έβρισκε το πτώμα μου η ασφαλίστρια, τρεις μήνες μετά που θα ερχόταν να εισπράξει τη δόση! Τα καλά του να είσαι εργένης και μόνος στο σπίτι!
Το δαχτυλάκι δεν συμμερίστηκε τις ανησυχίες μου και άρχισε να αιμορραγεί. Γενναιόδωρα!
Επόμενη κίνηση: χαρτοπετσέτα τυλιγμένη γύρω του και το σφίξιμο του πύθωνα! Τα δάχτυλα πόνεσαν από το πολύ σφίξιμο, η πετσέτα έγινε κόκκινη και άρχισε σιγά σιγά το σκοτείνιασμα γύρω μου! "Μην το σκέφτεσαι" σκέφτηκα, αλλά έλα που όλο το σκεφτόμουν κι όλο έτρεχε το αίμα! Κι άλλη πετσέτα, κι άλλο σφίξιμο μέχρι να ακούσω οστά να θρυμματίζονται, πέφτει κι άλλο σκοτείνιασμα!
Τρέχω και κάθομαι στον καναπέ για να είμαι προετοιμασμένος, με τα δάχτυλα του δεξιού χεριού, σφίγγω τον δεξιό δείκτη (γιόγκα για αρχάριους) και με το αριστερό τραβάω χαστούκια στον εαυτό μου και φωνάζω: "Λίγο αίμα είναι, ηλίθιε!" Ο ηλίθιος δεν εκτιμά τα χαστούκια, ούτε την ποσοτική ανάλυση και μαζί με το σκοτείνιασμα έρχεται και η ζαλάδα. Σηκώνομαι αργά (διότι είμαι που είμαι ζαλισμένος, αν σηκωθώ απότομα θα πάθω και εγκεφαλικό μαζί!), τρέχω στο δωμάτιο, παίρνω το μπουκάλι με το νερό και αρχίζω να πίνω. Παράλληλα, σε μια σκηνή απόλυτου σουρεαλισμού, παρατηρώ στην οθόνη του υπολογιστή ότι τέλειωσε το download που έκανα τρεις μέρες και ενθουσιάζομαι, σφίγγοντας το δάχτυλο.
Ξεχνώ το download και αρχίζω το downfall... Επιστρέφω στον καναπέ τρεκλίζοντας, με την πετσέτα πάλι κατακόκκινη, ξαπλώνω στο πάτωμα και σηκώνω τα πόδια ψηλά για να πάει το αίμα στο κεφάλι και όχι στο καταραμένο το δάχτυλο! Κάπου εκεί, για τα επόμενα πέντε λεπτά σκέφτομαι τι καλά που θα ήταν να αποκτήσω γνωριμίες με τους γείτονες -ακόμα και τη σκύλα που δεν με καλημερίζει, με τα μούλικα που τσιρίζουν (ναι, και ημιλιπόθυμος διατηρώ την κοινωνικότητά μου!), μπας και έχω κάποιον να ελέγχει πού και πού αν ζω... Μετά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν έκοβα ολόκληρο το δάχτυλο ή αν χρειάζομαι ράμματα. Τέλος, συνειδητοποιώ ότι αν μείνω ξερός στη στάση αυτή, όταν με ανακαλύψουν θα μοιάζω με φωτογράφιση του Penthouse...
Αφού κατάφερα και κράτησα τον εαυτό μου ξύπνιο, άρχισα το κυνήγι του θησαυρού στο σπίτι για να ανακαλύψω που έχει τα τσιρότα η μάνα μου -τα οποία τελικά μάλλον τα πήρε μαζί της στο νησί. Σφίγγοντας ακόμα το δάχτυλο, πήγα απέναντι στο φαρμακείο και αγόρασα ένα κουτί -αχρείαστο να είναι! Έδωσα το εικοσάευρο, κρατώντας κάτω από τη μασχάλη το κουτί με τα τσιρότα και σφίγγοντας με το αριστερό χέρι το δεξιό δείκτη, ενώ παράλληλα από το δαχτυλάκι κρέμονταν τα κλειδιά και εριξα ένα βλέμμα στωικότητας στη φαρμακοποιό που με ρώτησε: "Ψιλά έχετε;" Δεν βλέπεις, κυρά μου, που κρατάω τα μέλη μου να μην πέσουν στο πάτωμα;;; Πού να τα βάλω τα ψιλά, στον ακουστικό πόρο;;;
Επέστρεψα, έριξα μια μικρή ματιά στο κόψιμο, το σκοτείνιασμα άρχισε να επιστρέφει, οπότε τύλιξα ένα τσιρότο τόσο σφιχτά, που το δάχτυλο έγινε μωβ... Μετά έκατσα στον υπολογιστή, έγραψα στο Facebook -ώστε αν τελικά πέσω ξερός και τσακιστώ σε κάνα έπιπλο, να βρει ο ιατροδικαστής τι το προκάλεσε- και έμεινα σε απόσταση ασφαλείας από την κουζίνα... Ευτυχώς η δίαιτα σήμερα δεν έχει σαλάτα, γιατί δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να ξαναπιάσω στα χέρια μου αυτό το μπαλταδάκι... Φοβάμαι ότι τώρα που δοκίμασε ανθρώπινο αίμα, θα έρθει να με αποτελειώσει!!!
Τετάρτη 28 Απριλίου
Ξύνοντας καρότα...
Από τη Δευτέρα ζω έναν εφιάλτη... Περπατώ στον δρόμο και βλέπω λουκάνικα να με χαιρετάνε. Σήμερα μπήκε στο μετρό μία μπριζόλα με χαρτοφύλακα κι έκατσε δίπλα μου, ενώ στο δρόμο αντί για αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν σουβλάκια με κοτομπέικον...
Ξεκίνησα δίαιτα και έχω αρχίσει να τα βλέπω σκούρα από την τρίτη κιόλας μέρα!
Έχω γίνει σαν τα καρτούν, που αντί να βλέπουν ανθρώπους, βλέπουν ψητά κοτοπουλάκια! Θα δαγκώσω καμιά μαντάμ στον πισινό και θα μείνω με το Sloggi στο στόμα...
Δεν πήγαινε άλλο η κατάσταση, όμως!
Με τον ρυθμό που έπαιρνα τα κιλά, πολύ σύντομα θα αποκτούσα βαρυτικό πεδίο και δορυφόρους!
Έχω μία ντουλάπα γεμάτη παντελόνια που μου χωράνε μόνο στο ένα πόδι... Το μόνο ρούχο που μπορώ να φορέσω με άνεση είναι φόρμα εγκυμοσύνης -από εκείνες με το λάστιχο που τεντώνεται μέχρι να χωρέσει μέσα τον Πάγκαλο, τον Βενιζέλο και την Έλντα Πανοπούλου ταυτόχρονα.
Η μέση μου άρχισε να υποφέρει στην υπερπροσπάθεια να κρατήσει όρθιο όλη μέρα τον ογκόλιθο που αποκαλώ "σώμα", το αυχενικό μου με ξέσκισε στις σουβλιές και τα γόνατά μου κοντεύουν να φτάσουν στον αστράγαλο...
Τέρμα λοιπόν!
Μετά από δύο χρόνια κλάψας και οδυρμού, όποτε αντίκριζα την κοιλιά μου στις βιτρίνες -μόνο εκεί χωράει ολόκληρη- είπα να σφίξω τα δόντια και να ράψω το στόμα μου, που όποτε άνοιγε ρουφούσε τα σουβλάκια και τις πίτσες σαν Μαύρη Τρύπα!
Τέρμα οι παραγγελίες απ' έξω, τέρμα τα γλυκά, τέρμα τα 25 γεύματα τη μέρα, τέρμα το κρουασάν ζαμπόν-τυρί με τη μπεσαμέλ κάθε πρωί... Εκείνη τη γλυκιά, πηχτή μπεσαμέλ που έλιωνε αργά στο στόμα... την αφράτη, μαλακή ζύμη που κοβόταν σαν βούτυρο και το καλοψημένο, νόστιμο ζαμπονάκι, με το... ΞΥΠΝΑ, ΗΛΙΘΙΕ!
Μετά την απόφαση αυτή, τα γειτονικά σουβλατζίδικα ύψωσαν μεσίστιες σημαίες, ενώ τα φαστφουντάδικα κρέμασαν μαύρα πανιά στις βιτρίνες...
Πήγα στο σούπερ μάρκετ, γέμισα πέντε σακούλες με μαρούλια, καρότα, αγγούρια και φρούτα, ξετρύπωσα και την παλιά μου δίαιτα, πήρα μία βαθιά ανάσα -μπας και γεμίσει το στομάχι με αέρα και του έρθει πιο εύκολη η μετάβαση- και ξεκίνησα...
Σαλάτα το μεσημέρι, σαλάτα το βράδυ... Οπότε έπλυνα και έκοψα το ένα μαρούλι, ώστε να το έχω έτοιμο, έκοψα κομματάκια κι ένα αγγούρι τριών μέτρων -σαν αυτό που θα φάμε από το ΔΝΤ- πήρα και ένα καρότο και άρχισα να το ξύνω στον τρίφτη τυριού με μανία λες και έφταιγε εκείνο που έτρωγα κάθε μέρα το καταπέτασμα και τώρα έπρεπε να παριστάνω τον λαγό...
Τρεις μέρες μετά, φάνηκαν τα πρώτα αποτελέσματα: τα νεύρα μου έχουν σπάσει, θέλω να φάω ό,τι βλέπω μπροστά μου -από το τραμ μέχρι τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, το μαρούλι μου έχει βγει από τη μύτη και έχασα ως τώρα 600 γραμμάρια!
Δεν είναι και άσχημα 600 γραμμάρια σε τρεις μέρες.
Απλώς ήλπιζα ότι με την πρώτη σαλάτα ο οργανισμός μου θα εκτιμούσε τη φιλότιμη προσπάθεια και θα έκαιγε οχτώ κιλά λίπους για επιβράβευση...
Απ' ό,τι φαίνεται, όμως, θα πρέπει να τα χάσω με τον πατροπαράδοτο τρόπο: ξύνοντας καρότα στον τρίφτη...
Πέμπτη 22 Απριλίου
Δευτέρα 19 Απριλίου
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 License.
σε όποιον αρέσουμε
Βασίλης
Το προφίλ μου
Παλιά είχα πολλά όνειρα... Τώρα απλώς ονειρεύομαι τα παλιά...
θα με βρείτε κι εδώ
ημερολόγιο
| Ιανουάριος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||
Tags
100 εγγραφές 200 εγγραφές 2052 28η οκτωβρίου 300 εγγραφες 400 εγγραφές 500 εγγραφές 80s abba aids alanis morissette allou fun park alter apple batman blog blogs bowling caveman comics constantine dancing stars desktop desperate housewives devildog dionne warwick dvd emo Eurovision extreme facebook fame story final destination freddy krueger funny google gummy bear h1n1 handsfree hearts in athens heroes high tv hoax house internet ipod james blunt judge dredd jumbo knight rider lexmark lost macintosh mail mamma mia mary poppins next top model peslac playstation prison break proximity award pushing daisies reality resident evil robin sex sex and city smallville smurfs spam star channel super deal superman supernatural talent shows thundercats trash tv trelokampero trendy tv wikipedia xena zωδια αγάπη αγιος βαλεντίνος άγιος βασίλης αγχος άδεια αδυναμίες Αθήνα αθλητισμος αίμα ακεφιές ακρίβεια ακρόπολη αλήθεια άλκης αμαλια αν αναβλητικότητα αναμνησεις αναμονή αναρχικοί ανασκοπηση ανάσταση ανέκδοτα ανίτα ανιψιές αντρες ανωνυμία απάθεια απαντήσεις απεργια απόκριες απολογισμός απόλυση αποριες αποταμίευση αργυρώ άρης αρρωστια αρχαιολάτρες ασμπέτα αστρολογία ασφόδελος λιβαδινός ατύχημα αυτόγραφο αυτοκτονία αφεντικο αφιέρωση αφροδιτη αχαριστια βαζαίος βεράντα βήχας βιβλίο βιντεοπαιχνίδια βόλτα βοσκόπουλος βουλή βουλωμένο αυτί βραβεία 2007 γαμος γειτονες γελοιογραφίες γενέθλια γεράσιμος γεννατάς γιαγια γιαούρτωμα γιατροί γιορτή γιορτή βιβλίου γιώργος χ γκαντεμιά γκερεκου γκρίνια γλείφτες γλείψιμο γλώσσα γνώσεις γούρι γραφειο γραφειοκρατία γραφικοί γραφίστας γρουσουζιά γυναικες δάκρυα δεισιδαιμονίες δεκάχρονα δημοσιο δημοσιογράφοι δημοτικό διάβασμα διαγωνισμός διαιτα διακοπές διαμαρτυρία διασημοι διασκέδαση διαφημισεις διήγημα δντ δουλεια δώρα έγκριση έθιμα ειδησεις εκδρομή εκλογές εκλογές 2007 ελαττωμα ελενα ελενα ναθαναηλ Ελλάδα ελληνάρες ελληνικα ελληνοφρένεια εμμονεσ έμπνευση εξοδα εξωγήινοι επαναλήψεις επέτειος επικαιρότητα επικοινωνία εργένης ερωτας εσρ ευαγγέλιο ευαισθησία ευτυχία ευχες εφορια ζάκ στεφάνου ζεστη ζήνα ζόμπι ζωα ζωή ηθοποιοί ηλεκτρονικά ηλιθιος ηλικια ηλικιωμένοι ήλιος ηρακλησ ηχορρύπανση θαλασσα θανατος θαψιμο θέατρο θεός Θεοφάνεια θερμοπληξία θρασύδειλος θρίλερ ικανότητές ικαρία ιντερνετ ιππότης της ασφάλτου ιστορίες φρίκης ίωση καθαρά δευτέρα καθημερινότητα κακή ιδέα κακια καλαμαρακια Καλαμάτα κάλαντα καλοκαίρι καλομοιρα καναλια κάπνισμα καπνός καρδιά καριέρα καρκίνος καρτουν κατάκριση καταναλωτες κατάστημα καταστροφές κατίνα καύσωνας καφες κάφροι κίνα κινδυνος κινηματογράφος κινητό κίρκη κιττ κλαμα κλισέ κλοπη κλωτσιά κογιότ κοινωνία κομιξ κόμματα κομματοσκυλα κόμπλεξ κοτόπουλο αλλονήσου κούβα κούγιας κουϊζ κούλουμα κούρεμα κουτσομπολιό κράξιμο κριτική κρύο κτελ κυλιόμενες σκάλες λεωφορειο λιακάδα λιμνη πλαστηρα λογική λόξυγγας λουκά λυδία λύκειο μαγειρική μαθηματικα μαμα μάνος λοίζος μαργαριτάρια μαυρίλα μαυρος πητ μαφάλντα μελαγχολία μέλλον μενεξεδιά μέντιουμ μερφυ μετρό μικρασίας έρως μικρότητα μισθοδοσία μοναξια μοναστηράκι μοντελο μουσικη μπεζεντάκου μπομπ σφουγγαράκης μυθιστόρημα ναρκωτικά νεοέλληνας νεος χρόνος νεοχώρι καρδίτσας νεύρα νηστεία νία βαρντάλος νοοτροπία ντίμης κουκλεντές νύχτα ξανθιά ξενύχτι ξερόλας ξοτθλ 33 οδήγηση οδυσσέας ελύτης οθόνη οικογένεια ολυμπιακοί 2008 ομαδες ομόνοια ομορφιά όνειρα οσε οτε παγκόσμια ημέρα παιδιά παιδικά χρόνια παιχνιδια παλαιοκώστας πανια πανσεληνος παππούς παράθυρα παραμυθια παράξενος παρασκευή και 13 παρνηθα πάρτυ πάσχα πεγκυ ζηνα πείνα περιοδικά περσεφόνη πήξιμο πίεση πινόκιο πιστωτική κάρτα πλεονεξία πλούτος πλυσιμο ποδόσφαιρο ποίηση ποιότητα Πολιτική πολιτικοη πόνος ποπάυ πορτοκάλογλου πραγματικότητα προαστιακος προβλέψεις προληψεις προτέρημα πρωθυπουργος πρωινάδικο πρωταπριλιά πρωτοχρονιά πυρετός πυρκαγιά πυρκαγιές ρατσισμός ροζ ρούμπος ρουτινα ρουφιανοι σακης ρουβας σαπουνόπερες σαρακοστή σαρδάμ σαρδέλες σατιρα σεμινάριο σενάριο σήριαλ σκαθαροζούμης σκάνδαλα σκέψεις σκοτσέζοι σουρεαλισμός σπίτι σποτ σταυρός στεφανος χιος στήβεν σηγκάλ στιγμή της αλήθειας στίχοι στολή στρίγγλα στρουμφακια συγγενείς συγκίνηση συγκριση σύγκρουση σύζυγοι συλλογή σύμπλεγμα συμπτωση συναίσθημα συνέντευξη σύνθημα συνομωσίες συνταγή σχέσεις σχολείο σχόλια τάε κβο ντο ταινίες τάκης αστός ταλέντο ταξι ταξίδι ταπείνωση τασσώ καββαδία τει χαλκίδας τελευταία λόγια τέχνη τεχνολογία τηλεθέαση τηλεόραση τηλεπαιχνίδια τηλεπαράθυρα τιμ μπάρτον τίποτα τίτλος τόλμη και γοητεία τοπίο τραγουδι τραπεζα τραπεζες τρελα τρίτη ηλικία τρίτη και 13 τρομοκρατία τρόμος τσάντες τσιγάρο τσιγκουνιά υγεία υπάλληλοι υπερήρωες ύπνος υποκρισία υπολογιστής υπομονή υποψήφιοι φαγητο φαντασία φάρσα φερεντίνος φθινόπωρο φιγουρατζής φιλήμων φιλία φίλοι φόβος φόρουμ φτώχεια φωνές φως φωτεινή πιπιλή φωτιά φωτογραφία χαρακτήρας χαρακτήρες χαρταετός χηθ λέτζερ χιονάνθρωπος χιονάτη χιόνι χιούμορ χιπ χοπ χλωρίνη χορός χούμορ χρήματα χριστιανισμός χριστόδουλος χριστούγεννα χρόνια πολλά χρονομηχανη χτίσιμο ψέμα ψηφοδέλτια ψηφοφορία ψυχολογική υποστήριξη ψώνια ωροσκόπιο δεν ανήκουν πουθενά...
αρχείο
- Ιανουάριος 2012 (1)
- Αύγουστος 2011 (1)
- Ιούνιος 2011 (1)
- Απρίλιος 2011 (1)
- Ιανουάριος 2011 (1)
- Δεκέμβριος 2010 (1)
- Νοέμβριος 2010 (1)
- Οκτώβριος 2010 (1)
- Σεπτέμβριος 2010 (4)
- Αύγουστος 2010 (4)
- Ιούλιος 2010 (3)
- Ιούνιος 2010 (2)
- Μάιος 2010 (5)
- Απρίλιος 2010 (7)
- Μάρτιος 2010 (4)
- Φεβρουάριος 2010 (4)
- Ιανουάριος 2010 (6)
- Δεκέμβριος 2009 (10)
- Νοέμβριος 2009 (12)
- Οκτώβριος 2009 (5)
- Σεπτέμβριος 2009 (4)
- Αύγουστος 2009 (3)
- Ιούλιος 2009 (5)
- Ιούνιος 2009 (6)
- Μάιος 2009 (7)
- Απρίλιος 2009 (9)
- Μάρτιος 2009 (10)
- Φεβρουάριος 2009 (12)
- Ιανουάριος 2009 (13)
- Δεκέμβριος 2008 (13)
- Νοέμβριος 2008 (10)
- Οκτώβριος 2008 (15)
- Σεπτέμβριος 2008 (12)
- Αύγουστος 2008 (10)
- Ιούλιος 2008 (13)
- Ιούνιος 2008 (24)
- Μάιος 2008 (28)
- Απρίλιος 2008 (26)
- Μάρτιος 2008 (45)
- Φεβρουάριος 2008 (46)
- Ιανουάριος 2008 (35)
- Δεκέμβριος 2007 (35)
- Νοέμβριος 2007 (48)
- Οκτώβριος 2007 (46)
- Σεπτέμβριος 2007 (44)
- Αύγουστος 2007 (17)
- Ιούλιος 2007 (8)
- Ιούνιος 2007 (12)
- Μάιος 2007 (10)
- Απρίλιος 2007 (1)
λαγωνικό
λίγοι και καλοί
Powered by pathfinder blogs
δάγκωσαν πρόσφατα...Η ζωή είναι άδικη...
aris: κανόνες-νόμοι που δεν θα μάθετε σε κανένα σχολείο Κανόνας 1...
Ε, ναι, ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης! (να...
Ειρηνη: Ο Αι Βασιλης ειναι απλα ενα πνευμα αλλα δεν μας φερνει αυτος...
Η πρόοδος ήρθε στο χωριό...
deepmyalo: γεια σου ρε πατριωτη...καλα τα λες, δυστυχως.
Κόμικς! Κόμικς! Κόμικς! (φανατικός!)
tzousi: Καλησπέρα στους σύντροφους πωρωμένους!!! Καταρχήν είμαι νέο...
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη...
stefanos maximos: ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ : http://blogo-gr.blogspot.com/2011...
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη...
stefanos maximos: Γεια σου Βασιλη πολυ ωραιο το μπλογκ σου.
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη...
Eleni: kalo taxidi...elpizw na blepeis polla asteria apo ekei pshla....
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη...
Setty: έτσι για να στανιάρουμε και να μη γκρινιάζουμε συνέχεια
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη...
Βασίλης : Έτσι είναι, αλλά δεν το σκεφτόμαστε δυστυχώς, πρέπει να μας...
Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη...
χαρά: να είσαι καλα... αυτο που μετραει ειναι το μηνυμα που περνας...
| Blog: |
| ΠΡΟΣΟΧΗ_δαγκώνει! |
Topics: |
| σάτιρα, χιούμορ, κριτική |