Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου
Τσιρκοπέμπτη
Τσικνοπέμπτη... Μια μέρα αφιερωμένη στο να τρώμε κρέας... Λες και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου τρώμε φύκια και έρχεται η Τσικνοπέμπτη για να σπάσουμε λίγο τη γαστριμαργική ρουτίνα!
Πάρτε το απόφαση: ο Έλληνας είναι σαρκοφάγο ζώο! Από τότε που βγάζουμε τα πρώτα μας δόντια, με το κοκορέτσι να κρέμεται από το στόμα είμαστε. Αν μπορούσαμε, θα βάζαμε χοιρινό γύρο στο μπιμπερό μας όταν ήμασταν μωρά...
Η Τσικνοπέμπτη, λοιπόν, είναι ακόμα μία μεγάλη απάτη, σαν τον σιχαμένο τον Άγιο Βαλεντίνο, μόνο που αντί να πλουτίζουν τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία, πλουτίζουν τα Πέντε Αδέλφια και η Στάνη... Όλες οι χασαποταβέρνες περιμένουν αυτή τη μέρα του χρόνου για να ψήσουν και να μοσχοπουλήσουν τα κρέατα που τους έχουν περισσέψει από την προηγούμενη χιλιετία... Η μπριζόλα που τρως έβοσκε ως αγελάδα στα Δερβενάκια όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του ΄21 κι εσύ νομίζεις ότι σου φέρανε φρέσκο κρεατάκι γάλακτος.
Στη συνέχεια, έρχεται ο λογαριασμός και οταν τον βλέπεις, νομίζεις ότι μπερδεύτηκαν και σου έφεραν τον κρατικό προϋπολογισμό. Αλλά δεν μιλάς, καθότι " έτσι είναι το έθιμο" και "η μέρα, βλέπεις" και καταλήγεις να πληρώνεις τη βαλσαμωμένη μπριζόλα όσο θα πλήρωνες έναν αυθεντικό Μονέ και να βλαστημάς το έθιμο και τη μέρα και τον κρετίνο που πρότεινε να πάτε σε ταβέρνα να το τσικνίσετε...
Υπάρχει, φυσικά, η επιλογή να κάτσεις στο σπιτάκι σου και να παραγγείλεις το κλασικό σουβλάκι, αλλά μόνο αν είσαι ο Ιώβ, οπότε έχεις ήδη πάρει πιστοποιητικό ISO στην υπομονή. Οι αυξημένες, λόγω ημέρας, παραγγελίες ανεβάζουν το μέσο όρο αναμονής στις δωδεκάμιση ώρες, με αποτέλεσμα όταν έρχεται ο διανομέας, εσύ να έχεις ήδη φάει τη χέρια σου από την πείνα και να μην μπορείς να του ανοίξεις την πόρτα...
Υποτίθεται ότι η Τσικνοπέμπτη είναι η τελευταία ευκαιρία να φάμε κρέας μέχρι να τελειώσει η νηστεία... Αυτό ορισμένοι το παρερμηνεύουν σε "τελευταία ευκαιρία να φας κρέας μέχρι να παγώσει η Κόλαση" και μπουκώνονται στις γαρδουμποπροβατίνες σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να γκώσει το κρεατικό στο στομάχι τους και να αρχίσουν να βγάζουν λουκάνικα από τη μύτη... Και το αστείο είναι ότι ούτε το ένα δέκατο αυτών δεν θα νηστέψει το κρέας μέσα στη Σαρακοστή! Την επόμενη μέρα κιόλας θα γουρουνιάσουν ανελέητα και θα συνεχίζουν να γουρουνιάζουν μέχρι να έρθει το Μεγάλο Σάββατο, που θα κατεβάσουν και τρία πιάτα μαγειρίτσα για το γκραν φινάλε... Τελικά, σε αυτή τη χώρα έχουμε καταλήξει να τιμούμε τα έθιμα και τις γιορτές όπως συμφέρει το στομάχι μας!
Εδώ και χρόνια, προτιμώ να κάθομαι στο σπιτάκι μου και να τρώω με τους δικούς μου, παρά να στριμώχνομαι σε μία τρύπα με 850 άτομα γύρω μου να τρώνε φασαριόζικα, καμιά εικοσαριά σκασμένα να τρέχουν τσιρίζοντας και σπρώχνοντας την καρέκλα μου και τον σιχαμένο τον Νταλάρα να τραγουδά χιλιοακουσμένα λαϊκά στα μεγάφωνα! Το έθιμο λέει να φας ψητό κρέας, όχι να σου γίνει το συκώτι σαν μπάλα ποδοσφαίρου από το πρήξιμο!
Κι αν οι δικοί μου αποφασίσουν να το παίξουν ήρωες και βγούνε έξω να το τσικνίσουν, τότε χίλιες φορές να μείνω μόνος μου μέσα και να τρώω το χνούδι από τις γωνίες του σπιτιού!
Μποϋκοτάζ στις Τσικνοπέμπτες!
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου
29 κατασκευαστές πλυντηρίων να πάνε να πνιγούν...
Όπως θα θυμάστε όσοι με διαβάζετε (και οι πέντε, δηλαδή!) πλέον απολαμβάνω την εργένικη ζωή. Αυτό σημαίνει ότι έχω αναλάβει όλες τις δουλειές και τη φροντίδα του σπιτιού, μέχρι αυτό να καεί, να ανατιναχτεί ή να με καταπλακώσει. Έχει περάσει μόλις ένας μήνας και ήδη θέλω να πάω κλαίγοντας στη μαμά μου, μόνο που η μαμά μου προνόησε και κανόνισε να μας χωρίζει πλέον ένα πέλαγος, μπας και βρει την ησυχία της...
Έτσι, η μεγάλη πρόκληση του πλυσίματος ρούχων, έπεσε ολοκληρωτικά στους στιβαρούς ώμους μου...
Ως τώρα, το πλυντήριο αποτελούσε για μένα μία μεγάλη, άσπρη, τετράγωνη συσκευή στην οποία ακουμπούσα τα κόμικς μου όταν ήμουν στην τουαλέτα... Δεν είχα την παραμικρή ιδέα πώς λειτουργεί, τι του βάζεις μέσα και τι κουμπιά πατάς για να αρχίσει να στριφογυρίζει και να μουγκρίζει. Καθώς, όμως, έφτασα στο σημείο να έχω φορέσει όλα τα ρούχα στη ντουλάπα, εκτός από τα φουστάνια της μάνας μου -κι επειδή κρίμα είναι να γίνω τραβέλι σε τέτοια ηλικία- αποφάσισα ότι έπρεπε να πέσει και αυτό το κάστρο! Όταν βρέθηκα στο νησί, ρώτησα τη μάνα μου πώς λειτουργεί σε γενικές γραμμές, πώς χωρίζουμε τα ρούχα και τι απορρυπαντικό βάζω. Οι περιγραφές της μητέρας μου είναι στο στυλ: "Βάλε πρώτα τα άσπρα, βάλε στην πρώτη τρύπα απορρυπαντικό και στην άλλη τρύπα μαλακτικό και μετά γύρνα το κουμπί προς τα μέσα, όχι προς την άλλη..."
Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, κατέφυγα και πάλι στο Ναό της Γνώσης: το ίντερνετ! Ως γνήσιο παιδί της τεχνολογίας, έβαλα το μοντέλο του πλυντηρίου, κατέβασα το manual σε pdf και άρχισα να διαβάζω... Ανάθεμα κι αν κατάλαβα την τύφλα μου! Το manual ήταν στα αγγλικά, αλλά τα κουμπιά του πλυντηρίου... στα ελληνικά (τώρα σας έπιασε το εθνικό σας, ηλίθιοι!) Επίσης, το manual έλεγε κάτι για χωρισμό ρούχων σε μάλλινα, ευαίσθητα, λευκά, σκούρα και άστα να πάνε, το οποίο ισοδυναμούσε με οχτακόσιες πλύσεις. Εκεί που ήμουν έτοιμος να τα πλύνω στο ποτάμι, μαζί με την Κρυστάλλω τη Γκαβή και τη Βασίλαινα του Μήτρου, αποφάσισα να το ρισκάρω! Πόσο δύσκολο να ήταν, άλλωστε; Θυμόμουν ότι στις διαφημίσεις, η νοικοκυρά ρίχνει τα ρούχα μέσα, πετάει και το απορρυπαντικό και ένα καρέ αργότερα, η μπλούζα βγαίνει ολόλαμπρη και ο γιος της φωνάζει: "Έβαλες τρίποντο, μαμά!" Οπότε είπα να βάλω κι εγώ τρίποντο, έριξα όλα τα άσπρα κι ό,τι είχε άσπρο, μέσα στον κάδο, έβαλα ένα καπάκι υγρό απορρυπαντικό στην πρώτη θήκη και ένα καπάκι μαλακτικό στην τρίτη (η δεύτερη μου ξίνισε...), έφαγα πέντε λεπτά να καταλάβω αν η βρύση ήταν ανοιχτή, το γύρισα στους 40, επειδή είμαι οικολόγος, και πάτησα 2-3 κουμπιά...
Το πλυντήριο λειτούργησε. Τα ρούχα βγήκαν βρεγμένα, με υπέροχα γκρίζα γρομπαλάκια παντού, τα οποία ήταν το μαλακτικό που είχε μεταλλαχθεί σε μύξα... Βασίλης - Πλυντήριο: 0-1.
Στη ρεβάνς πήρα συμβουλές από την αδελφή μου, η οποία με ενημέρωσε ότι η δεύτερη θήκη που σνόμπαρα πριν, ήταν στην ουσία η θήκη του μαλακτικού, ενώ η τρίτη ήταν ξανά για απορρυπαντικό, για την πρόπλυση (ούτε απλή πλύση δεν κατάφερα εγώ, την προ- θα κατάφερνα;) Δεύτερος γύρος! Τα (σχεδόν πια) λευκά ρούχα ξαναμπήκαν στο πλυντήριο. Αυτή τη φορά έβαλα απορρυπαντικό στην πρώτη και τρίτη θήκη και λιγότερο μαλακτικό στη μεσαία. Έψαξα καλύτερα τα κουμπιά και το έβαλα στο Power Wash που μου φάνηκε πολύ αντρουά και πήγα να τσεκάρω κάτι καταλόγους ρούχων, σε περίπτωση που μου έβγαιναν πάλι πατσαβούρες! Μέχρι να τελειώσει με έφαγε η αγωνία, γιατί αυτό το Power Wash που έβαλα τα έπλυνε καμιά εικοσαριά φορές. Έφαγαν τόσο νερό και σβουρίδι, που και σε βόθρο να τα είχα βουτήξει, θα καθάριζαν... Άσε πια κι αυτό το στίψιμο στις 1000 στροφές... Όποτε άρχιζε, το πλυντήριο χοροπηδούσε λες και χόρευε ταραντέλα κι ό,τι βρισκόταν πάνω εκτοξευόταν κι όποιον πάρει ο Χάρος!
Αλλά... ΝΙΚΗΣΑ! Τα λευκά βγήκαν πιο λευκά κι από την οδοντοστοιχία του Αλέξανδρου Πετρίδη! Αναφώνησα ενθουσιασμένος: "ρε, άστραψε το μάτι μου!" και πήγα να τα απλώσω όλο καμάρι που θα με έβλεπαν οι γείτονες τι νοικοκύρης που είμαι!
Επιστροφή για τον τρίτο γύρο: πλύσιμο των σκούρων! Εκεί κι αν τα έπαιξα όλα για όλα! Αν καθόμουν να ξεχωρίσω πάλι υφάσματα, χρώματα και λεκέδες, δεν θα είχα τελειωμό. Η λύση ήταν να τα πετάξω όλα μαζί, κάλτσες, πουλόβερ, μποξεράκια, παντελόνια, μπλούζες, με ενισχυμένη δόση απορρυπαντικού και πολλές προσευχές! Γύρισα το κουμπί στους 40 για ανθεκτικά (ε, μαλλί είναι, να μην αντέχει;) και μετά άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα έβγαιναν σε μέγεθος Playmobil!
Πάλι δέκα ώρες πλύσιμο και σβούριγμα, πάλι το πλυντήριο να ρίχνει γυροβολιές, έφτασε η ώρα της κρίσης! Άνοιξα την πόρτα, έβγαλα ένα πουλόβερ, το ξεδίπλωσα και το έβαλα μπροστά μου για να συγκρίνω μέγεθος. Το βρήκα λίγο μικρότερο, αλλά μετά θυμήθηκα ότι απλώς εγώ έχω γίνει τόφαλος! Η νίκη ήταν τόσο μεγάλη που έριξα έναν χορό της νίκης μπροστά στο ταπεινωμένο πλυντήριο!
Τώρα, απομένει το επόμενο άπαρτο κάστρο, το οποίο θα δοκιμάσω αμέσως τώρα: σιδέρωμα με πρέσα ατμού!
Οπότε τώρα καταλάβατε γιατί δεν έβαλα Κακή Ιδέα σήμερα: την ξεκινώ τώρα live!
Αν δεν ξαναδείτε εγγραφή μου, είναι πιθανότατα γιατί το καρβουνιασμένο πτώμα μου δεν μπορεί να μπει στο ίντερνετ!
Παρασκευή 22 Ιανουαρίου
005. Φυγάδες
Τα προηγούμενα εδώ
Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας στέκονταν στη μέση της τεράστιας αίθουσας, με τα περίεργα πλάσματα με τους μανδύες ολόγυρά τους, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν αν όλα όσα ζούσαν ήταν απλώς ένας εφιάλτης. Ο Αρχηγός των πλασμάτων κινήθηκε πάλι προς τον θρόνο του, κάνοντας νεύμα σε δύο άλλα πλάσματα που έμοιαζαν με φρουρούς να πλησιάσουν.
- Έχεις καταλάβει τίποτα; ρώτησε ο Λεωνίδας τρομοκρατημένος.
- Νομίζω πως κάτι υποψιάζομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρος... απάντησε ο Ανέστης.
Οι δύο φρουροί πλησίασαν και έπιασαν θείο και ανιψιό από τα μπράτσα.
- Απόγονε ΕΠΤΑ, εσύ οδηγηθείς Αίθουσα Διαγραφής! ακούστηκε μέσα στα κεφάλια τους η φωνή του πλάσματος.
- Τι είναι αυτή η διαγραφή που λέει συνέχεια; Τι θα σου κάνουν; ρώτησε πάλι ο Λεωνίδας.
- Νομίζω πως κάτι υποψιάζομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρος... απάντησε ξανά ο Ανέστης.
- Έχεις μία ποικιλία στις απαντήσεις σου, πάντως! είπε ο Λεωνίδας κοιτώντας τον στραβά.
- Ανησυχείτε μη! ακούστηκε στο μυαλό τους μία γνώριμη φωνή. Ήταν ο ΕΝΑ. Εγώ εξηγήσω σε σας όλα!
Σύντομα, οι δύο φρουροί τους μετέφεραν σε μία νέα αίθουσα, με κόκκινο φωτισμό. Τους έβαλαν να σταθούν σε μία πλατφόρμα και ένα ενεργειακό πεδίο σχηματίστηκε γύρω τους.
- Τι είναι αυτό; ρώτησε ο Λεωνίδας και άπλωσε το χέρι μπροστά.
Ούρλιαξε δυνατά, καθώς δέχθηκε μία δυνατή, ηλεκτρική εκκένωση, ενώ τα μαλλιά του σηκώθηκαν στον αέρα.
- Νομίζω ότι είναι κάποιο ενεργειακό πεδίο για να μην το σκάσουμε! είπε ο Ανέστης.
- Μπορούσες να μου πεις τη θεωρία σου πριν γίνει το μαλλί μου σαν του Σόνικ του σκαντζόχοιρου, απάντησε ο Λεωνίδας πιάνοντας το πονεμένο χέρι του.
Μπροστά τους εμφανίστηκε ο ΕΝΑ, κρατώντας μία περίεργη συσκευή.
- ΕΝΑ, τι στο καλό συμβαίνει; Ποιοι είναι αυτοί; Τι θα μας κάνουν; άρχισε έναν καταιγισμό ερωτήσεων ο Λεωνίδας.
- Όχι χρόνος πω πολλά! ακούστηκε τηλεπαθητικά η φωνή του. Ξεκινήσει σύντομα Διαγραφή!
- Ναι, αυτό το ακούμε συνέχεια το τελευταίο δεκάλεπτο, μήπως να μας διαφώτιζες λιγάκι; ρώτησε ο Ανέστης.
- Εσύ πάψεις υπάρχεις! Διαγραφή ύπαρξής σου από Σύμπαν!
Ο Ανέστης ένιωσε να τον λούζει κρύος ιδρώτας.
- Τι εννοείς θα διαγραφώ από το Σύμπαν; Μου αρέσει το Σύμπαν! Προτιμώ να παραμείνω σε αυτό! Αν θέλετε, διαγράψτε με από τα αρχεία της Εφορίας μόνο!
- Εσύ όχι έπρεπε υπάρχεις! Εσύ λάθος!
- Αυτό μου το λέει η μάνα μου συνέχεια! είπε γελώντας ο Λεωνίδας, για να εισπράξει μία καρπαζιά από τον θείο του.
- Μηχανές Χρόνου υπάχουν μόνο για Παρατήρηση, Καταγραφή Ιστορίας. ΕΠΤΑ έκλεψε Μηχανή του και ήρθε Γη σας. Έσβησε Μηχανή και έκρυψε.
- Δηλαδή... αυτός ο ΕΠΤΑ ήταν ο πατέρας μου; ρώτησε ο Ανέστης.
- Χρόνος όχι κυλά εδώ, όπως Γη σας! συνέχισε το πλάσμα. ΕΠΤΑ όχι πατέρας σου. ΕΠΤΑ πατέρας, πατέρα, πατέρα, πατέρα σου!
- Ουάου... δεν κατάφερα να το υπολογίσω, αλλά αυτοί ήταν πολλοί πατέρες! είπε ο Λεωνίδας γουρλώνοντας τα μάτια του.
- Τέλεια, δηλαδή ο προ-προ-προπάππους μου ήταν ένας βαρεμένος τύπος από το μέλλον, που έκλεψε μια χρονομηχανή για να ζήσει στη Γη και τώρα θα την πληρώσω εγώ για εκείνον;
- Και δεν ήταν και έξυπνος, από όλες τις εποχές για να ζήσει, εκείνος διάλεξε μία που δεν είχε καν ίντερνετ! πετάχτηκε πάλι ο Λεωνίδας.
- Αν συνεχίσεις, θα σου περάσω το κεφάλι μέσα από το ενεργειακό πεδίο!
Ο ΕΝΑ πάτησε ένα κουμπί στη συσκευή που κρατούσε και το ενεργειακό πεδίο κατέρρευσε.
- Όχι πολύς χρόνος. Πρέπει φύγετε τώρα! είπε
- Μας... αφήνεις να φύγουμε; ρώτησε ο Ανέστης.
- Όχι ότι μας χαλάει ιδιαίτερα! πρόσθεσε ο Λεωνίδας και τράβηξε τον θείο του από το χέρι.
- Γιατί; ρώτησε πάλι ο Ανέστης.
- Τώρα σου ήρθε να λύσεις τις απορίες σου; φώναξε ο Λεωνίδας. Σε λίγο θα μας την πέσουνε καμιά εκατοστή καράφλες με κουκούλες!
- ΕΠΤΑ αδελφός μου! ακούστηκε η φωνή του πλάσματος και πάλι. Εγώ βοήθησα εκείνον φύγει από ΕΔΩ και ΤΩΡΑ...
- Ήσουν αδελφός του προ-προ-προ-πάππου μου; Δηλαδή εγώ τι σε έχω; ρώτησε ο Ανέστης.
- Τρίτη κουνιάδα! φώναξε ο Λεωνίδας και άρχισε να σπρώχνει τον Ανέστη. Τώρα θα ποτίσετε το οικογενειακό σας δέντρο; Εδώ καιγόμαστε!
Άρχισαν να τρέχουν στη μεγάλη αίθουσα με τον ΕΝΑ να τους δείχνει τον δρόμο.
- Ακολουθήστε εμένα! Οδηγήσω εσάς σε Αίθουσα Τηλεμεταφοράς! Βρεθείτε κόσμο σας αμέσως!
- Πολλές αίθουσες έχετε εδώ μέσα! είπε λαχανιασμένος ο Λεωνίδας. Χάθηκε να βάλετε καμιά κυλιόμενη σκάλα;
Έντονα ποδοβολητά άρχισαν να ακούγονται πίσω τους, ενώ μια μεγάλη πύλη άνοιξε μπροστά τους και εμφανίστηκαν δέκα φρουροί.
- Όχι φτάσουμε Αίθουσα! Από εδώ!
Ο ΕΝΑ έστριψε σε έναν μικρό διάδρομο, που τους οδήγησε σε μία σκοτεινή αίθουσα. Ήταν η πρώτη αίθουσα στην οποία τους είχε φέρει η Μηχανή επιστρέφοντας. Ο ΕΝΑ πάτησε ένα κουμπί στη συσκευή του και η αίθουσα φωτίστηκε απότομα.
Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας κοντοστάθηκαν με κομμένη την ανάσα. Μπροστά τους απλώνονταν εκατοντάδες Μηχανές σαν τη δική τους, σε δύο ατέλειωτες σειρές.
- Απίστευτο... Πόσο πολλές! ψέλλισε ο Ανέστης.
- Εδώ! ακούστηκε η φωνή του ΕΝΑ. Μπείτε πάλι Μηχανή σας, μόνη λύση!
- Μα η Μηχανή μας έχει χαλάσει, γιατί να μην μπούμε σε μία καινούργια;
- Όχι δυνατό! είπε ξανά ο ΕΝΑ. Μηχανές σύστημα εντοπισμού. Μόνο δική σας όχι, ΕΠΤΑ απενεργοποίησε όταν έκλεψε Μηχανή. Όχι χρόνος απενεργοποιήσουμε καινούργια.
Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας μπήκαν μέσα.
- Μα... δεν λειτουργούσε πριν! είπε ανήσυχος ο Λεωνίδας.
- Παρεμβολέας εμπόδιζε λειτουργία! είπε ο ΕΝΑ και πάτησε άλλο ένα κουμπί.
Αμέσως, με έναν βρηχυθμό, η Μηχανή ενεργοποιήθηκε και όλα τα λαμπάκια φωτίστηκαν! Ο Ανέστης γύρισε και κοίταξε τον ΕΝΑ.
- Έλα μαζί μας! Σε είδαν να μας βοηθάς!
- Εσύ όχι ανησυχείς! Εγώ καταφέρω! είπε εκείνος και έκλεισε την πόρτα της Μηχανής.
Οι φρουροί εμφανίστηκαν στην αίθουσα και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος τους, κρατώντας κάτι περίεργα, μακριά κοντάρια.
- Θείε, τα τσιράκια κατέφτασαν και ετοιμάζονται για επί κοντώ! είπε ανήσυχα ο Λεωνίδας. Πάμε να φύγουμε!
- Όχι ακόμα! τους σταμάτησε ο ΕΝΑ. Σύστημα Καθοδήγησης Μηχανής χάλασε. Πρέπει δώσω σε εσάς συντεταγμένες Γης σας, αλλιώς δεν φτάσετε ποτέ!
- Τέλεια! Πες τις! είπε ο Ανέστης, με το χέρι στο πάνελ.
- 129...
Η φωνή του διακόπηκε απότομα, καθώς εξαϋλώθηκε μέσα σε μία απότομη έκρηξη φωτός... Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας έμειναν να κοιτάζουν έντρομοι το κενό, εκεί που άλλοτε στεκόταν ο ΕΝΑ, ενώ μπροστά τους ένας φρουρός κρατούσε οριζόντια το περίεργο κοντάρι που ακόμη κάπνιζε...
- Τον... τον εξαφάνισαν! τραύλισε ο Λεωνίδας.
Οι φρουροί σημάδεψαν τη Μηχανή με τα κοντάρια τους. Ο Ανέστης πάτησε χωρίς χρονοτριβή το πράσινο κουμπί και η Μηχανή εξαφανίστηκε λίγο πριν οι ακτίνες αποσύνθεσης την χτυπήσουν...
Στιγμιαία, η Μηχανή επανεμφανίστηκε κάπου αλλού.
- Τα καταφέραμε; ρώτησε τρομαγμένος ο Λεωνίδας. Τους ξεφύγαμε;
- Παρά τρίχα... είπε ο Ανέστης, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του. Αλλά ο ΕΝΑ δεν τα κατάφερε... πρόσθεσε σκύβοντας το κεφάλι.
- Θείε... Ο ΕΝΑ δεν πρόλαβε να σου δώσει όλες τις συντεταγμένες... Πού στο καλό είμαστε τότε;
Ο Ανέστης άνοιξε την πόρτα της Μηχανής και βγήκε έξω. Βρίσκονταν σε ένα δάσος και ήταν μέρα.
- Μοιάζει σίγουρα με τη Γη... Και η Μηχανή ήταν ρυθμισμένη να μας επιστρέψει στην Ελλάδα...
- Ναι... είπε ο Λεωνίδας, κατεβαίνοντας κι εκείνος. Αλλά... σε ποια Ελλάδα απ' όλες; συμπλήρωσε δείχνοντας με το χέρι του κάτι στο βάθος.
Ο Ανέστης μισόκλεισε τα μάτια του για να δει καλύτερα αυτό που του έδειχνε ο Λεωνίδας.
- Ω, Θεέ μου... είπε έκπληκτος. Είναι αυτό που νομίζω;;
Στο επόμενο επεισόδιο: Γη 129567...
Δευτέρα 18 Ιανουαρίου
Παρασκευή 15 Ιανουαρίου
(46) Ο Τάκης και η αγγελία...
Ο Τάκης καθόταν στην πολυθρόνα και διάβαζε την εφημερίδα με τις αγγελίες, δαγκώνοντας με μανία έναν μαύρο μαρκαδόρο. Είχε στείλει τόσα βιογραφικά, κι όμως δεν έλαβε καμιά απάντηση. Φοβόταν ότι ο Νικόδημος Λαμόγιος τον είχε βάλει σε μαύρη λίστα και τον σαμπόταρε κάθε συνέντευξη... Λογικό ήταν, τόσες μέρες πέρασε στο νοσοκομείο μετά το ξύλο που έφαγε από την Περσεφόνη, κάπου έπρεπε να ξεσπάσει κι αυτός... Και το πιο εύκαιρο θύμα ήταν ο ταλαίπωρος, κακομοίρης Τάκης Αστός.
- Μήπως να αρχίσεις να ψάχνεις κι άλλα πράγματα; πρότεινε ο Μενέλαος.
- Τι εννοείς "άλλα πράγματα"; Δουλειά μου λείπει, θες να αρχίσω να ψάχνω για σπίτι;
- Εννοώ ότι ψάχνεις συνέχεια στις αγγελίες για λογιστές!
- Λογιστής είμαι, πού θες να ψάξω; Στις αγγελίες για βρεφονηπιαγωγούς;
Ο Μενέλαος σηκώθηκε και άρπαξε την εφημερίδα από τα χέρια του πατέρα του. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες στα γρήγορα και σταμάτησε όταν είδε κάτι που του φάνηκε ενδιαφέρον.
- Ουάου! φώναξε ενθουσιασμένος. "Ζητείται ντράμερ για συγκρότημα death metal"! Δεν θα ήταν τέλειο να γίνεις ντράμερ;
Ο Τάκης τον κοίταξε ανέκφραστος.
- Ωραία. Να πάω να χτυπήσω πρώτα ένα τατουάζ με ένα φλεγόμενο κρανίο και απαντώ μετά στην αγγελία.
Άπλωσε το χέρι του για να πάρει πίσω την εφημερίδα, αλλά ο Μενέλαος τραβήχτηκε.
- "Ζητείται χειριστής κλαρκ!" συνέχισε απτόητος. "Τι κλαρκ;" ρώτησε γεμάτος απορία τον Τάκη.
- Κλαρκ Κεντ! απάντησε εκείνος νευριασμένος. Δώσε μου την εφημερίδα, γιατί σε λίγο θα πας και στις αγγελίες για μασάζ!
Ο Μενέλαος σηκώθηκε όρθιος με την εφημερίδα στο χέρι.
- "Ζητείται φοιτητής για ιδιαίτερα Μαθηματικών Γυμνασίου"... Πώς σου φαίνεται αυτό;
- Πολύ ωραίο! φώναξε ειρωνικά ο Τάκης. Μισό λεπτό να πεταχτώ πίσω στο 1978 με τη χρονομηχανή μου! Σου μοιάζω για φοιτητής;
Σηκώθηκε κι εκείνος θυμωμένος και άρπαξε την εφημερίδα βίαια. Ο Μενέλαος έμεινε με δύο σκισμένα κομμάτια χαρτί στο χέρι.
- Εννοώ, γιατί δεν βάζεις εσύ μία αγγελία για ιδιαίτερα; Τα μαθηματικά είναι το φόρτε σου!
Ο Τάκης έμεινε λίγο σκεπτικός.
- Χμ... Δεν είναι και άσχημη ιδέα. Θα με βολέψει προσωρινά, μέχρι να βρω κανονική δουλειά και θα ρυθμίζω τις ώρες μου όπως θέλω εγώ!
- Ωραία, θα ανεβάσουμε την αγγελία online! είπε χαρούμενος ο Μενέλαος, που αφορμή έψαχνε για να κάτσει πάλι στον υπολογιστή.
Μπήκαν στο δωμάτιό του κι έκατσαν μπροστά στην οθόνη.
- Δεν είμαι και αναλφάβητος, ξέρεις! είπε ο Τάκης με ύφος. Ξέρω κι εγώ να χρησιμοποιώ υπολογιστή!
Πήρε το ποντίκι στο χέρι του κι έριξε μία ματιά στην οθόνη. Η επιφάνεια εργασίας ήταν πακτωμένη από 12.345.678 εικονίδια που είχε πεταμένα χύμα ο Μενέλαος.
- Τι είναι αυτό το πράμα; είπε ο Τάκης με γουρλωμένα μάτια. Πού είναι ο Internet Explorer;
- Δεν έχω ΙΕ, μόνο Mozilla., που είναι πιο ασφαλές.
- Και πώς ανοίγει ο Γκοντζίλα; ρώτησε ξανά ο Τάκης.
- Του πετάς ένα ψάρι στην οθόνη! σάρκασε ο Μενέλαος κι άρπαξε το ποντίκι από το χέρι του Τάκη. Άσε να το κάνω εγώ, εσύ έχεις μείνει στην εποχή του Spectrum.
Ο Μενέλαος άρχισε να κάνει γρήγορες κινήσεις με το χέρι του και διάφορα παράθυρα ανοιγόκλειναν στην οθόνη. Ο Τάκης κοιτούσε αποχαυνωμένος, με το βλέμμα του βοδιού...
- Λοιπόν, εδώ είμαστε! είπε ο Μενέλαος. Σε αυτό το παραθυράκι γράφουμε την αγγελία, μετά πατάμε send κι όταν την ελέγξουν, θα τη δημοσιεύσουν στο μεθεπόμενο φύλλο.
- Ωραία! είπε ο Τάκης. Θα τη γράψω εγώ!
Έβαλε τα χέρια στο πληκτρολόγιο κι άρχισε να ψάχνει κάτι.
- Πού είναι το Num Lock; ρώτησε παραξενεμένος.
- Τι στο καλό να το κάνεις το Num Lock;
- Δεν ξέρω, στη δουλειά το έχουμε πάντα πατημένο, γιατί γράφουμε μόνο νούμερα!
- Αγγελία θα γράψεις, όχι κωδικοποιημένο μήνυμα για τους Συμμάχους στο Λονδίνο! είπε ο Μενέλαος και άρπαξε το πληκτρολόγιο. Άσε, θα το κάνω εγώ κι αυτό!
Ο Τάκης παραδόθηκε. Σε θέματα τεχνολογίας η κατάρτισή του έφτανε μέχρι το πλήκτρο On/Off στην τηλεόραση.
- Λοιπόν... είπε χαμηλόφωνα ο Μενέλαος κι άρχισε να πληκτρολογεί σαν μανιακός.
- Τι κάνεις; Ενόργανη για τα δάχτυλα; ρώτησε ο Τάκης.
- Γράφω...
Ο Τάκης θαύμασε την ταχύτητα του γιου του, αλλά περισσότερο θαύμασε το γεγονός ότι το έκανε αυτό τόσα χρόνια, χωρίς να σπάσει ποτέ ούτε ένα δάχτυλο.
- Να γράψεις και την ηλικία μου. πετάχτηκε ο Τάκης. Και ότι είμαι έμπειρος... Γράψε και ότι...
- Όλα θα τα γράψω, μη με πρήζεις! τον διέκοψε ο Μενέλαος. Θα τη διαβάσεις κι εσύ πρώτα. Ορίστε, πώς σου φαίνεται;
Ο Τάκης έσκυψε στην οθόνη και άρχισε να διαβάζει φωναχτά.
- "Έμπειρος λογιστής 42 ετών, παραδίδει ιδιαίτερα Μαθηματικών σε κοπέλες έως 16 ετών, χωρίς σχέση, με χιούμορ, που να λατρεύουν τα online παιχνίδια και το ίντερνετ."
Ο Τάκης γούρλωσε τα μάτια. Γύρισε απότομα και άστραψε μία σβερκιά στον έκπληκτο Μενέλαο.
- Τι είναι αυτό, ρε; Πού θα το δημοσιεύσουν, στις αγγελίες για παιδεραστές;
- Μα γιατί φωνάζεις; Έλεγα μήπως βολευόμουν κι εγώ και έβρισκα κοπέλα!
- Αν θες κοπέλα να κλείσεις τον υπολογιστή και να βγεις έξω, που έχει να σε δει ήλιος από τότε που σε βαφτίσαμε!
- Στο ίντερνετ είναι πιο απλά τα πράγματα. Αλλά με έχουν κάνει όλες block στο msn και έλεγα να δοκιμάσω και με αγγελία!
- Άλλαξέ το! Γράψε ότι παραδίδω μαθήματα σε όλες τις βαθμίδες... και σε ΟΛΑ τα φύλα! είπε ο Τάκης θυμωμένος. Ή μάλλον, άσε! Θα το κάνω εγώ, δεν σε εμπιστεύομαι!
Πήρε το ποντίκι στο χέρι, πάτησε το κουμπί και άρχισε να πληκτρολογεί, αλλά σταμάτησε παραξενεμένος.
- Γιατί δεν γράφει; Πού πήγε το παράθυρο;
Ο Μενέλαος γούρλωσε τα μάτια.
- Εμ... έχω την εντύπωση ότι έκανες βλακεία.
- Τι εννοείς;
- Έστειλες την αγγελία!
- Τι έκανα;;; ούρλιαξε ο Τάκης.
- Πάτησες το "send" και έστειλες την αγγελία που έγραψα εγώ! είπε ο Μενέλαος όλο καμάρι.
- Τι χαίρεσαι, βρε ζαβό; Θα έρθει η Δίωξη να με μαζέψει!! φώναξε ο Τάκης ιδρωμένος.
Ακούστηκε ξαφνικά το κουδούνι και ο Τάκης σηκώθηκε για να ανοίξει.
- Πάρε αμέσως τηλέφωνο στην εφημερίδα να τους πεις ότι έγινε λάθος. Δεν έχω καμιά όρεξη να έρθουν και να με μπουζουριάσουν!
Άνοιξε την πόρτα και το αίμα του πάγωσε αμέσως. Μπροστά του στεκόταν ένας αστυνομικός.
- Ο κύριος Αστός; ρώτησε απότομα. Ήρθα για την αγγελία...
Ο γδούπος που έκανε το κεφάλι του Τάκη, καθώς έσκαγε λιπόθυμος στο παρκέ, ακούστηκε μέχρι το δωμάτιο του Μενέλαου, ο οποίος βγήκε έξω για να δει τι συνέβη. Ο έκπληκτος αστυνομικός καθόταν αμήχανος πάνω από το κορμί του Τάκη.
- Δεν ξέρω τι έπαθε... είπε τρομαγμένος. Εγώ ήρθα απλώς για την αγγελία...
Το κεφάλι του Μενέλαου δεν έκανε γδούπο, γιατί είχε την τύχη να πέσει λιπόθυμος στον καναπέ, αντί για το παρκέ. Λίγα λεπτά αργότερα συνέρχονταν και οι δύο από το οξυγόνο που τους έδιναν οι νοσοκόμοι της κινητής μονάδας, ενώ ο αστυνομικός έμαθε επιτέλους ότι η αγγελία για την οποία είχε έρθει ήταν παλιά, καθώς το διαμέρισμα είχε ήδη νοικιαστεί!
Στο επόμενο: Η Ματίνα under cover!
Τρίτη 12 Ιανουαρίου
Δεκαεφτά χιλιάδες πεντακόσιες σαραντατέσσερις ώρες...
Σε βλέπω να σκέφτεσαι, μωρό μου... Σκεφτόμουνα κι εγώ για το πώς ήμασταν πριν και πώς να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Ίσως είμαι ένας απελπισμένος ονειροπόλος, ίσως το έχω καταλάβει στραβά, μα θα πάω εκεί που το γρασίδι είναι πράσινο, αν θες να έρθεις μαζί.
Πολύ παλιά, όταν πρωτοξεκινούσα, πάντα ήθελα περισσότερα. Μα κάθε φορά που τα αποκτούσα και πάλι ένιωθα όπως πριν.
Η τύχη είναι άστατη φίλη, κουράστηκα να κυνηγώ τη φήμη, κι όταν κοιτάζω μες στα μάτια σου ξέρω πως νιώθεις το ίδιο.
Tόσα χρόνια που ζούσαμε τη μεγάλη ζωή έχουν αρχίσει να μας φθείρουν. Δεν θα πω ότι δεν είχε πλάκα, αλλά τώρα πρέπει να τελειώσει.
Η ζωή τρέχει τόσο γρήγορα, νομίζω ότι πρέπει να κινηθούμε αργά. Να ακουμπήσουμε τα κεφάλια μας στο γρασίδι και να το ακούμε να μεγαλώνει.
Πηγαίνω εκεί που οι λόφοι είναι πράσινοι και τα αυτοκίνητα ελάχιστα και μακριά. Οι μέρες είναι γεμάτες με λάμψη και τη νύχτα μπορείς να δεις τα αστέρια.
Η ζωή τρέχει τόσο γρήγορα,
νομίζω ότι πρέπει να κινηθούμε αργά.
Να ακουμπήσουμε τα κεφάλια μας στο γρασίδι
και να το ακούμε να μεγαλώνει.
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου
Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου
Το Χριστουγεννιάτικο Ημερολόγιο ενός Κάφρου...
Το μπλογκ αποχαιρετά το 2009 με μία εγγραφή τριών χιλιομέτρων, που αποτελεί το χριστουγεννιάτικο οδοιπορικό μου στην Ικαρία...
Όλα τα γεγονότα είναι πραγματικά -άλλωστε είναι τόσο βαρετά, που δεν θα μπορούσε παρά να είναι βασισμένα στην πραγματικότητα!
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου
Ξεκίνησα το ταξίδι μου για Ικαρία. Αφού σιχτίρισα τον ταρίφα που με άφησε σε λάθος αποβάθρα και περπάτησα ένα χιλιόμετρο σέρνοντας τη βαλίτσα (κάτι ήξερα και πήγα στο λιμάνι μία ώρα νωρίτερα), βρήκα τη θέση μου και τακτοποιήθηκα. Ήταν ακριβώς μπροστά στην τηλεόραση, η οποία έπαιζε Mega. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα απανωτά και με το ζόρι τη "Ζωή της Άλλης", τα "Μυστικά της Εδέμ", την "Πολυκατοικία", τις "Εφτά Πεθερές" και το "Μίλα μου βρώμικα", με μόνο διάλειμμα στις ειδήσεις του Mega, όπου κοιμήθηκα ακούγοντας μουσική... (Ήδη είχε πέσει οχτώ μονάδες ο δείκτης νοημοσύνης μου, δεν άντεχα άλλη πτώση!) Υπήρχαν και χειρότερα, στην Α΄ θέση έπαιζε Star!
Πέρασα το υπόλοιπο ταξίδι με βόλτες στο κατάστρωμα, μουσική και κατάρες στις δύο σκύλες που είχαν προλάβει τη μοναδική πρίζα στον τομέα μου κι έβαλαν το λάπτοπ τους...
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου -1.10 το πρωί.
Φτάσαμε στην Ικαρία πιο γρήγορα και με πολύ άνετο ταξίδι. Η θεωρία μου ότι θα περνούσα έξι ώρες γαντζωμένος στην κουπαστή και ξερνώντας ό,τι είχα φάει από τον Αύγουστο, κατέρρευσε -ευτυχώς!
Με παρέλαβαν οι δικοί μου με το αυτοκίνητο.
Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα στο σπίτι ήταν ένα μπωλάκι με καραμέλες πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Δίπλα του ένα μπωλ με σοκολατάκια υγείας. Πιο δίπλα ένα άλλο μπωλ με σοκολατάκια γάλακτος και υγείας (αυτά στο σχήμα λουλουδιού). Στο τραπέζι της κουζίνας μια γαβάθα με μπισκότα, ένα κουτί μελομακάρονα και στο κομοδίνο του δωματίου μου, άλλα δύο κουτιά με μελομακάρονα και κουραμπιέδες... Ξαφνικά ένιωσα την έντονη επιθυμία να χαστουκίσω τη μάνα μου...
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου -8.30 το πρωί
Με ξυπνούν κουβέντες από το σαλόνι και ξεχωρίζω τη φωνή της θείας μου, η οποία φεύγει σε λίγο για Αθήνα. Σκέφτομαι να σηκωθώ να τη χαιρετίσω, μια και δεν θα την ξαναδώ μέχρι το καλοκαίρι. Γίνεται μία πάλη ανάμεσα στα οικογενειακά μου καθήκοντα και τον ύπνο. Κερδίζει θριαμβευτικά ο ύπνος και δεν έχω καν τύψεις...
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου -9.30 το πρωί
Με ξυπνά (πάλι) το κινητό μου. Βλέπω ότι η κλήση είναι από τον πατέρα μου και αρχίζω να πιστεύω ότι έχει αρχές Αλτσχάιμερ και ξέχασε ότι είμαι στο δωμάτιο διπλα του. Μετά συνειδητοποιώ ότι έχουν πάει τη θεία μου στο λιμάνι, οπότε απαντώ.
Μου λέει να ελέγξω αν η μητέρα μου έβγαλε την τοστιέρα από την πρίζα! Σηκώνομαι και τη βλέπω ακόμα αναμμένη. Στα σπλάχνα της φιλοξενεί ένα τετράγωνο κομμάτι κάρβουνο που κάποτε ήταν τοστ με ζαμπόν και τυρί, ενώ τώρα είναι απλώς καύσιμο...
Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι ήταν ένα σατανικό σχέδιο των δικών μου, ώστε να κάψουν το σπίτι, να εισπράξουν την ασφάλεια και να ξεφορτωθούν και τον ρεμπεσκέ γιο ταυτόχρονα. Μ' ένα σμπάρο δυο τριγόνια. Ευτυχώς, ο πατέρας μου λύγισε και με προειδοποίησε. Πετώ το καμμένο τοστ στον κήπο και αρχίζω να σχεδιάζω μία παγίδα-γκιλοτίνα πάνω από την είσοδο του σπιτιού, για να υποδεχθεί τους γονείς μου...
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου - 10 το πρωί
Οπλισμένος με μπουφάν, φωτογραφική και ένα τοστ (άκαφτο) κάνω την πρώτη μου χειμερινή βόλτα στην Ικαρία. Κατεβαίνω στην παραλία, όπου έχει έντονο κύμα και αεράκι και πλακώνομαι στις φωτογραφίες. Μετά αγκομαχώ βλαστημώντας, όσο ανεβαίνω ξανά τη μεγάλη ανηφόρα και τα σκαλιά για το σπίτι...
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου - απόγευμα
Οπλισμένος ξανά με μπουφάν και φωτογραφική, αρχίζω τις βόλτες μέχρι έξω από το χωριό, τραβώντας πάλι φωτογραφίες τον συννεφιασμένο ουρανό και την ομίχλη. Φτάνω μέχρι το αγαπημένο μου σημείο για φωτογραφίσεις: το νεκροταφείο του χωριού, όπου κόβω βόλτες ανάμεσα στα μνήματα μέχρι να ξυπνήσει ο emo μέσα μου.
Επιστρέφω στο σπίτι ιδρωμένος μέχρι το κόκκαλο και η πνευμονία μου χτυπά την πόρτα, με τη φωνή της Καρέζη: "Γυρίιισατεεεε;"...
Παραμονή Χριστουγέννων
Οι γονείς μου ξεπορτίζουν πάλι για επίσκεψη. Η μητέρα μου λέει ότι άφησε λεφτά στο τραπεζάκι, σε περίπτωση που έρθουν σκασμένα μικρά για τα κάλαντα. Βγαίνω στη βεράντα και σταμπάρω στα χαμηλότερα σπίτια δύο μικρά με κόκκινα σκουφάκια να περιδιαβαίνουν το χωριό. Ευτυχώς το σπίτι μας είναι σε ψηλό σημείο, ευνοϊκό για αναχαίτιση εισβολέων, οπότε πηγαίνω μέσα κι ετοιμάζω το καζάνι με το καυτό λάδι...
Το απόγευμα είχε άλλη μία βόλτα στα γρήγορα. Στην επιστροφή πέτυχα στο σκοτάδι μία μπάντα να παίζει κάτι που προσπαθούσε να βγει χριστουγεννιάτικο, στον κεντρικό δρόμο... Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο που κατευθύνονταν προς την έξοδο του χωριού, όπου υπήρχαν μόνο χωράφια και άδεια σπίτια. Όταν τους άκουσα να παίζουν κατάλαβα ότι μόνο προς τα εκεί τους επέτρεπαν να πάνε, προφανώς...
Το βράδυ οι δικοί μου έβλεπαν τον Παπαδόπουλο να μπεκρουλιάζει στη ΝΕΤ. Εγώ προτίμησα να δω Dexter, διότι Παραμονή Χριστουγέννων χωρίς σπλατεριά, δεν λέει...
Χριστούγεννα
Το πρωί είχε Εκκλησία... Ναι, πήγα κι εγώ. Στην έξοδο συστήθηκα με καμιά δεκαριά μπατζανάκηδες που ούτε θυμάμαι ούτε με ενδιέφερε να ξαναθυμηθώ...
Το μεσημέρι φαγητό σε μία θεία... ΠΟΛΥ φαγητό... Φαγητό μέχρι εμετού... Είναι από τις θείες που αν δεν σου σερβίρει στο τραπέζι ό,τι υπάρχει στο ψυγείο, τα ντουλάπια, το κελάρι και το μποστάνι της, θα νομίζει ότι σε υποσίτισε...
Το απόγευμα επίσκεψη σε άλλη μία θεία, μαζί με τη μητέρα μου. Την επισκέπτομαι κάθε φορά, γιατί όλοι οι άλλοι την αποφεύγουν. Σύντομα κατάλαβα γιατί. Ακολούθησε τρίωρη καταθλιπτική συζήτηση όπου θυμηθήκαμε όλες τις αναμνήσεις της από τότε που ήταν στο Cleveland, Ohio, τριάντα χρόνια πριν, μας έδειξε όλα τα λαμπάκια που είχε φέρει από την Αμερική μετά το διαζύγιο και που ανάβουν μόνο με ειδικό μετασχηματιστή και μετά έμαθα ποιοι πέθαναν τα τελευταία δέκα χρόνια στο χωριό, ποιοι έπαθαν εγκεφαλικό, ποιοι έπαθαν καρκίνο, ποιοι χώρισαν, ποια έπαθε μία σπάνια, ανίατη ασθένεια, όπου σαπίζει η σάρκα σου και ποιοι σκοτώθηκαν σε δυστύχημα, μέχρι που κάθε ικμάδα ζωής ρουφήχτηκε από μέσα μου... Μετά την επίσκεψη ένιωσα την έντονη παρόρμηση να πάψω να ζω...
Σάββατο 26, Δεκεμβρίου - πρωί
Παιχνίδια με τη γάτα της θείας μου, που μας επισκέπτεται για φαγητό όποτε φεύγει η θεία. Της έδωσα να φάει κάτι μπιφτέκια τεσσάρων ημερών. Μιάμιση ώρα αργότερα, ζούσε ακόμη.
Βράδυ
Βγήκα στη βεράντα και άκουσα νιαουρίσματα από το υπερπέραν. Μετά από ψάξιμο, συνειδητοποίησα ότι ακούγονταν από την ταράτσα του σπιτιού. Πράγματι, η γάτα, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι οι γάτες είναι εντελώς ηλίθιες, είχε σκαρφαλώσει στην ταράτσα και αγνάντευε από ψηλά, χωρίς να μπορεί να κατέβει.
Σκέφτηκα έναν γρήγορο τρόπο να την κατεβάσω, αλλά δεν μπόρεσα να βρω σφεντόνα... Τελικά, μετά από μισή ώρα παρακάλια και προσπάθειες να τη ρίξω μέσα σε ένα κουτί που κρατούσα, βρήκα ένα μαδέρι και της έφτιαξα γέφυρα. Την ώρα που είχε φτάσει στα μισά, μπήκα στον πειρασμό να τραβήξω το μαδέρι, αλλά τη λυπήθηκα...
Κυριακή 27 Δεκεμβρίου
Η μέρα κύλησε ήσυχα και συμπαθητικά... νομίζω! Δεν θυμάμαι πολλά, για να είμαι ειλικρινής, γιατί είχα πέσει σε διαβητικό κώμα μετά από δύο κομμάτια σιροπιαστή καρυδόπιτα της μάνας μου, με φρέσκια σαντιγύ από πάνω...
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου
Το πρωί ξεκίνησε με επίσκεψη στο γειτονικό μοναστήρι, καθώς ήταν η μνήμη του Οσίου Νήφωνος, που μόνασε σε αυτό. Δύο φορές Θεία Λειτουργία σε μία εβδομάδα, χωρίς να πέσει κανένα καμπαναριό, έχω αρχίσει να έχω ελπίδες για το τομάρι μου...
Μετά την ακολουθία, πεταχτήκαμε στον Άγιο Κήρυκο για ψώνια, για να κλείσω εισιτήρια και για να καταθέσει η μάνα μου κάτι χρήματα στην Τράπεζα. Κλείσαμε μία ώρα αναμονής, μέχρι να έρθει η σειρά της στο ταμείο, πράγμα που μου θύμισε ότι όπου και να πας διακοπές, το Δημόσιο θα σε βρει...
Το βράδυ, μία τελευταία βόλτα στο σκοτάδι με μουσικούλα. Κατέληξα στην παραλία, όπου παραλίγο να καταλήξω και στην Τουρκία, καθώς το κύμα ήταν τόσο δυνατό που είχε καλύψει όλη την ακρογιαλιά και έσκαγε μέχρι το σημείο που περπατούσα -να θυμηθώ άλλη φορά να ακούω τον πατέρα μου όταν λέει να πάρω φακό!
Τρίτη 29 Δεκεμβρίου
Τελευταία μέρα στο νησί κι έχει τρελή λιακάδα, σε σημείο που νομίζεις ότι είναι καλοκαίρι... Αυτό συμβάλλει στην κατάθλιψη της τελευταίας ημέρας.
Για να ξεχαστώ, μπουκάρω σε ένα παρατημένο σπίτι και αρχίσω τις καλλιτεχνικές φωτογραφίες (τρύπες στους τοίχους, ξεχαρβαλωμένα παράθυρα και χορταριασμένα τσιμέντα -η χαρά του Αγγελόπουλου...)
Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου
Να πάρει!!! Τι στο... Πότε βρέθηκα πάλι στην Αθήνα;
Καλή χρονιά να έχουμε όλοι! Τουλάχιστον, καλύτερη από το 2009...
(Αλλά δεν τρέφω και αυταπάτες, έχω μάθει τόσα χρόνια στην Ελλάδα να είμαι συγκρατημένος και προσγειωμένος!)
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!!
Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου
Ο πολύχρωμος κόσμος του Ντίμη Κουκλεντέ (2)
Το προηγούμενο εδώ...
Η δουλειά, τελικά, δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε ο Ντίμης Κουκλεντές.
- Με τις γνώσεις μου, εγώ θα έπρεπε να παρουσιάζω ακόμα και τα καλλιστεία κι αυτοί με βάλανε να ντύνω το τσόκαρο την παρουσιάστρια; μονολόγησε θυμωμένος, καθώς περπατούσε βιαστικά στους δρόμους της Αγχούπολης.
Σταμάτησε μπροστά σε μία βιτρίνα και κοίταξε το λερωμένο του συνολάκι. Ένας λυγμός ανέβηκε στο λαιμό του.
- Ε, λοιπόν όχι! φώναξε. Αυτή τη στιγμή κιόλας θα παραιτηθώ και θα επιστρέψω πίσω στην Τρεχούπολη.
Επιτάχυνε και έβγαλε ένα χαρτάκι από την τσέπη, απ' όπου διάβασε μία διεύθυνση. Ήταν το σπίτι που είχε βρει για να μείνει στο οποίο θα συγκατοικούσε με άλλα δύο άτομα, ώστε να μοιράζονται τα έξοδα.
- Πρέπει να τους πω να μη με υπολογίζουν. Ελπίζω να καταλάβουν, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω σε αυτή την πόλη για να κάνω τον αμπιγιέρ ενός βούρλου. Έχω και μία υπόληψη...
Έφτασε μπροστά σε ένα διώροφο κτίριο. Έλεγξε ξανά τη διεύθυνση και στη συνέχεια χτύπησε το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε και ο Ντίμης γούρλωσε τα μάτια, ενώ καμπανούλες ακούγονταν δίπλα στα αυτιά του και πολύχρωμες πεταλουδίτσες πετούσαν χαρωπά. Μπροστά του στεκόταν ένας ψηλός, μελαχρινός τύπος, με ένα t-shirt τόσο στενό, που ο Ντίμης μπορούσε να μετρήσει τις φέτες στους κοιλιακούς.
- Παρακαλώ;
- Ευχαριστώ... ψέλλισε ο Ντίμης εκστασιασμένος.
- Ποιον θέλετε; ρώτησε ξανά ο γεροδεμένος τύπος.
- Τώρα κανέναν... ξαναψέλλισε ο Ντίμης. Πριν, ήθελα τον Ορλάντο Μπλουμ!
- Ποιος είναι; ακούστηκε μία δεύτερη αντρική φωνή κι εμφανίστηκε στην πόρτα άλλος ένας τύπος, με τις προδιαγραφές του πρώτου και ένα μουσάκι.
Ο Ντίμης κόντευε να αρχίσει να πεταρίζει στον αέρα, σαν τον Αστερίξ όταν πίνει το μαγικό φίλτρο. Έβγαλε έναν ψιλό αναστεναγμό και το σαγόνι του κόντεψε να πέσει δίπλα στο τακούνι του παπουτσιού του.
- Ψάχνετε κάποιον; ρώτησε ο δεύτερος άντρας.
- Την αξιοπρέπειά μου... είπε χαμηλόφωνα ο Ντίμης. Είμαι... είμαι αυτός που απάντησε στην αγγελία σας για συγκάτοικο... τραύλισε.
- Ααα! Τέλεια! αναφώνησε ο πρώτος άντρας και άπλωσε τη χερούκλα του στον ώμο του Ντίμη και τον τράβηξε μέσα.
- Σε περιμέναμε! είπε ο δεύτερος. Στέφανος Ζενπρεμιές! πρόσθεσε και άπλωσε το χέρι για χειραψία.
- Αργύρης Σφίχτης! είπε και ο άλλος και επίσης άπλωσε το χέρι του.
- Ντίμης Κουκλεντές! είπε ενθουσιασμένος ο Ντίμης και τους χαιρέτησε. Και δεν πηγαίνω πουθενά, λέμε! πρόσθεσε ξελιγωμένος...
Ο Ντίμης τακτοποιήθηκε στο νέο του σπίτι και ξεκίνησε αμέσως τη γνωριμία με τους συγκατοίκους του, οι οποίοι δεν έδειχναν να ενοχλούνται τόσο από το γεγονός ότι ο νέος τους συγκάτοικος είχε την ιδιοσυγκρασία της Μικρής Λουλού. Ο Στέφανος Ζενπρεμιές ήταν φοιτητής σε Δραματική Σχολή, ο Αργύρης Σφίχτης ήταν personal trainer, ενώ και οι δύο ήταν straight, πράγμα που -ως γνωστόν- ποτέ δεν αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για τον Ντίμη. Ο ίδιος ήταν πανευτυχής που το κακό του κάρμα στον επαγγελματικό τομέα εξισορροπήθηκε απόλυτα με τα δύο τεκνά που θα είχε στα πόδια του όλη μέρα.
Το τρίτο πρωινό, ενώ τα δύο τεκνά έκαναν γυμναστικές ασκήσεις και ο Ντίμης οφθαλμόλουτρο, το κινητό του χτύπησε.
- Παρακαλώ;
- Μπορώ να μλήσω με τον Ντίμη Κουκλεντέ; ακούστηκε μία γυναικεία φωνή.
- Ο ίδιος... Ποια τον ζητεί;
- Καλημέρα, Ντίμη μου! Είμαι η Βίκυ Γκαγκά, η παρουσιάστρια του Next Super Model!
Ο Ντίμης κόντεψε να πνιγεί με το κουλουράκι που έτρωγε. Τι τον ήθελε η κάργια πρωινιάτικα; Σε δυο εβδομάδες θα ξεκινούσαν τα γυρίσματα...
- Χάρηκα! απάντησε τόσο παγωμένα που μπροστά του η Αρκτική έμοιαζε με φούρνο μικροκυμάτων.
- Ξέρεις, θέλω να γνωρίσω από κοντά όλους τους συνεργάτες μου. Άλλωστε, θέλω να σου δώσω και κάποιες οδηγίες για το ντύσιμό μου! συνέχισε η Γκαγκά.
Ο Ντίμης έλιωσε με μίσος το κουλουράκι στο χέρι του.
- Πέρνα, αν θες, από το στούντιο. Θα είναι και ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής μαζί μου, ο Λεό Φλούφλης.
Το τηλέφωνο έκλεισε και ο Ντίμης σηκώθηκε με το βλέμμα να πετάει φλόγες.
- Παιδιά, πρέπει να φύγω! Με ζητούν στη δουλειά! είπε στους νέους του φίλους.
- Καλή αρχή! φώναξε ο Ζενπρεμιές κάνοντας μία βαθιά επίκυψη.
Ο Ντίμης αποχαυνώθηκε με το θέαμα.
- Καλύτερη δεν γινόταν! είπε στον εαυτό του.
Σύντομα βρισκόταν στο στούντιο του Trash TV. Η Βίκυ Γκαγκά τον υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
- Γεια σου, Ντίμη μου! Είμαι η Βίκυ! είπε και τον φίλησε σταυρωτά, σαν να φιλούσε καμιά φιλενάδα της.
Ο Ντίμης της έριξε ένα περιεργαστικό βλέμμα. Ήταν ψηλή, όμορφη, με καστανά μαλλιά, άψογη σιλουέτα και τελείως κενό βλέμμα. Τόσο κενό, που μπορούσε να δει μέσα στο κρανίο της. Ήταν η άψογη παρουσιάστρια για τάλεντ σώου ομορφιάς.
Από δίπλα της ξεπετάχτηκε ένας σαφρακιασμένος με λευκό κοστούμι, ζελεδαρισμένο μαλλί μέχρι αηδίας και ξιπασμένο βλέμμα.
- Χαίρω πολύ! είπε με μία φωνή που πάσχιζε να βγει αντρική. Λεό Φλούφλης, σχεδιαστής μόδας παγκοσμίου φήμης.
- Παγκοσμίου φήμης; ρώτησε ο Ντίμης. Περίεργο, εγώ δεν σας έχω ακούσει ποτέ.
Ο Λεό Φλουφλής σούφρωσε πικαρισμένος τα χείλια τόσο πολύ, που κόντεψε να καταπιεί το σαγόνι του. Εκτόξευσε μία δολοφονική ματιά στον Ντίμη και έκατσε πιο πίσω.
- Ντίμη, έχεις ξαναντύσει ποτέ παρουσιάστρια; ρώτησε η Βίκυ Γκαγκά με έκδηλη απορία.
- Όχι, αλλά δεν νομίζω να είναι δύσκολο, απάντησε εκείνος. Δυο πόδια και δυο χέρια δεν έχουν και αυτές;
Η Γκαγκά άφησε ένα χαζό γελάκι να πεταχτεί.
- Ξέρεις, συνέχισε, το σώου αυτό είναι υψηλών απαιτήσεων. Πρέπει να είμαι πάντα εντυπωσιακή, να λάμπω, να αστράφτω μπροστά στις κάμερες!
- Κανένα πρόβλημα! είπε ο Ντίμης. Θα σε ντύνω Φλωρινιώτη!
Η Γκαγκά άφησε ακόμα ένα δυνατό γέλιο να ακουστεί.
- Είσαι πολύ αστείος! είπε και προχώρησε προς την έξοδο. Πάμε να σου δείξω τη γκαρνταρόμπα!
Ο Ντίμης έκανε να την ακολουθήσει, αλλά ο Φλούφλης του έφραξε τον δρόμο. Έσκυψε προς το μέρος του με υπεροπτικό ύφος.
- Δεν σε βλέπω καλά, χρυσό μου! Δεν σε βλέπω καθόλου καλά! είπε ψυχρά.
- Μην ανησυχείς! απάντησε το ίδιο ψυχρά και ο Ντίμης. Στην ηλικία σου, ο καταρράκτης είναι συνηθισμένος!
Ο Ντίμης έφυγε με το κεφάλι ψηλά, ενώ ο αναψοκοκκινισμένος Λεό Φλούφλης κόντευε να πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο...
Στο επόμενο: το στούντιο με τις τρελές...
Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου
Η ταινία που είδα πρόσφατα και έχασα τη θέληση για ζωή...
Είναι γεγονός ότι είμαι σινεφίλ. Αρκεί η ταινία που παρακολουθώ να περιλαμβάνει τα εξής: ξεκοιλιασμένα πτώματα που τρώνε μυαλά, εξωγήινα μητρικά σκάφη που κάνουν σις κεμπάμπ τον Λευκό Οίκο, φαντάσματα με μυτερά δόντια που ουρλιάζουν ή σέρνονται στο πάτωμα, εφέ, εκρήξεις, θανατικά, διαμελισμούς, κομμένες αρτηρίες και υπερήρωες.
Οποιαδήποτε ταινία δεν περιλαμβάνει κάτι από τα παραπάνω, έχει 80% πιθανότητες να αποκτήσει τον γενικό χαρακτηρισμό: φόλα!
Και λέω 80%, διότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να δω μία ταινία κοινωνική, δραματική ή κωμική που να καταφέρει να με κάνει να νιώσω ότι είδα κάτι αξιόλογο. Οι υπόλοιπες συναγωνίζονται σε ενδιαφέρον το πλυντήριό μου όταν πλένει στις γρήγορες στροφές.
Δεν είμαι ρηχός.
Απλώς, όταν θέλω να περάσω καλά, βλέπω επιστημονική φαντασία ή θρίλερ. Αν ήθελα να συγκινηθώ, να φιλοσοφήσω, να αναλογιστώ, να προβληματιστώ και μετά να ξεράσω αίμα, θα έβλεπα καμιά τρίωρη ταινία του Αγγελόπουλου, από αυτές που ο πρωταγωνιστής μιλάει κάθε τριάντα λεπτά, μόνο με επιρρήματα.
Υπάρχουν, λοιπόν, και εκείνες οι στιγμές που βαριέμαι τόσο πολύ τη ζωή μου στο σπίτι, ώστε αποφασίζω να ρισκάρω και να δω κάποια από τις ταινίες εκείνες που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις, και τις οποίες, συνήθως, βουτώ από άλλους, καθώς τις θεωρώ τόσο άθλιες που δεν αξίζουν καν download!
Και, φυσικά, καταλήγω να μισώ τόσο πολύ τον εαυτό μου στο τέλος, που αυτομαστιγώνομαι με το καλώδιο του υπολογιστή, απαγγέλοντας Καρυωτάκη.
Η ταινία που παίρνει το βραβείο "Θέλω να πεθάνω τώρα", δεν θα μπορούσε παρά να είναι αυτή:
"My life in ruins" ή "Έρωτας α λα ελληνικά" ή αλλιώς "Άλλη μια &*^%# με την πέρκα τη Νία Βαρντάλος"...
Πολύ περιεκτικά: πιστεύω ότι πρέπει να ψηφιστεί νομοσχέδιο που να απαγορεύει την είσοδο της Vardalos (ή Παρδάλως) στη χώρα μας. Μετά να ψηφιστεί νομοσχέδιο που να απαγορεύει την προβολή ταινιών της στην Ελλάδα. Όλων των ταινίων της. Ακόμα και των μονωτικών. Διάολε, θα έπρεπε να ψηφιστεί και νόμος σύμφωνα με τον οποίο η Παρδάλω απαγορεύεται να αναπνέει και ο Ομπάμα θα έπρεπε να δώσει διαταγή να την κλείσουν στο σπίτι της και να το ανατινάξουν τρεις φορές με πλαστικά εκρηκτικά.
Οι ταινίες της τύπισσας είναι όλες ίδιες! ΟΛΕΣ! Είναι ο Χάρης Ρώμας της Αμερικής, αλλά πιο αρρενωπή... Πρώτα απ' όλα, είναι τόσο τυποποιημένη, που στην Ελλάδα την έχουνε πάρει χαμπάρι και όλες οι ταινίες της έχουν στον τίτλο τους τη φράση "α λα ελληνικά"... Ακόμα και ταινία με εξωγήινους να βγάλει, θα την ονομάσουν "Εξωγήινοι α λα ελληνικά", μπας και πάει να τη δει κανένας εθνικιστής σαν τον Άδωνι.
Σε όλες τις ταινίες της είναι πάντα η αγχωμένη, loser τύπισσα με τη χάλια δουλειά, τη χάλια οικογένεια, τα χάλια μαλλιά, που στο τέλος βρίσκει πάντα τον έρωτα στο πρόσωπο κάποιου ημίθεου, που αν δεν το απαιτούσε το σενάριο, δεν θα την κοίταζε ούτε για να του κοπεί ο λόξυγγας. Και με το που θα βρει τον έρωτα -τι πρωτότυπο!- θα μετατραπεί στη σούπερ επιτυχημένη businesswoman, οι γονείς της θα την αποδεχτούν και το μαλλί της θα γίνει λείο και μεταξένιο.
Σε αυτή την τελευταία φόλα, δε, έπαιξε και ο Αλέξης Γεωργούλης, ο οποίος στα τρία τέταρτα της ταινίας περιφερόταν με μαλλιά και μούσια σαν τον Νεάντερταλ στο "Μια Νύχτα στο Μουσείο" και μιλούσε άθλια αγγλικά σαν Θεσσαλός οδηγός του ΗΣΑΠ.
Το σενάριο ήταν στα πλαίσια που προαναφέρθηκαν: η Παρδάλω κάνει την αποτυχημένη ξεναγό σε σιχαμένους τουρίστες στο Μοναστηράκι, την Ακρόπολη, την Ολυμπία και άλλες trendy τοποθεσίες που ήθελε να "σπρώξει" ο ΕΟΤ. Τη μισούν όλοι γιατί είναι σπασίκλω, φυτό και μιλάει για αρχαία ιστορία, αντί να κερνάει σουβλάκια και σουβενίρ. Ο οδηγός του πούλμαν είναι ο Γεωργούλης, ντυμένος αρκούδα, τον οποίο η Παρδάλω αρχίζει, ξαφνικά να γουστάρει μέσα σε δύο μέρες, ενώ την τρίτη τον έχει ερωτευτεί παράφορα!
Σε όλη την ταινία, παρουσιάζονται οι κλασικοί, κλισέ τύποι που χρησιμοποιούν όοοοολοι πια στις ταινίες τους όταν θέλουν να δείξουν έλληνα: ο βρωμύλος καράφλας με το λερωμένο φανελάκι που πίνει φραπέ και καπνίζει, η γρία γκιόσσα με το ξανθό σαντρέ μαλλί που μιλάει σαν τη Μαρτζ Σίμπσον μετά από μπαρότσαρκα και ο γύφτουλας λιγδιάρης καταστηματάρχης που υπερχρεώνει τα μπιμπελό... Αλλά δεν πειράζει, γιατί στο τέλος χορεύουν όλοι μαζί συρτάκι και η Ελλάδα αποκτά ξαφνικά tourist-friendly πρόσωπο! Εμετός!!!! ΕΜΕΤΟΣ!!!!
Καλά να πάθω, θα μου πείτε... Καλά να πάθω διότι μόνος μου την είδα, δεν με ανάγκασε κανείς. Οπότε ας το καταπιώ και ας το βουλώσω τώρα!
Ένα τελευταίο πράγμα θα πω: αν ξαναγυρίσει άλλη ταινία η Παρδάλω που να περιέχει Έλληνες, την επόμενη φορά ας φροντίσει να επισκεφθεί και κάνα άλλο μέρος, πέρα από τα φαστφουντάδικα στη Μενάνδρου!
Τα αποτελέσματα παρατεταμένης έκθεσης σε ταινία της Vardalos.
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου
Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ΙΣΤΟΡΙΑ ΙΙ
ΒΟΥΛΙΜΙΑ...
Η Άννα μπουκώθηκε λαίμαργα με το μεγάλο κομμάτι τυρόπιτας που της σέρβιρε στο πιάτο η αδελφή της.
- Σιγά, παιδί μου, θα πνιγείς! της είπε εκείνη γελώντας.
- Δεν ξέρω τι έχω πάθει σήμερα... απάντησε η Άννα προσπαθώντας να καταπιεί τη μεγάλη μπουκιά και σκουπίζοντας με το πίσω μέρος της παλάμης το στόμα της. Σήμερα πεινάω σαν λύκος!
- Κρατήσου για το βράδυ, όμως, που θα έρθει και η μαμά με τον μπαμπά! Θα μας μείνει φαγητό για μία εβδομάδα!
Η Αναστασία άνοιξε την πόρτα του φούρνου και κοίταξε το κοτόπουλο που είχε αρχίσει να ροδίζει. Η Άννα έκλεισε τα μάτια και πήρε μία βαθιά ανάσα κάνοντας έναν μορφασμό απόλαυσης.
- Τέλεια μυρίζει! Τι άλλο θα φτιάξεις; ρώτησε.
- Πατατοσαλάτα! απάντησε εκείνη. Αλλά δεν θα τη φτιάξω εγώ, εσύ θα την φτιάξεις!
Άρπαξε μία ποδιά και την πέταξε στην αδελφή της.
- Μια που ήρθες, ευκαιρία να βοηθήσεις και λίγο!
Η Άννα σηκώθηκε και πήρε ακόμα μία γερή ρουφηξιά από το φρεσκοψημένο κοτόπουλο. Φόρεσε την ποδιά και άρχισε να καθαρίζει τις βρασμένες πατάτες. Κοντοστάθηκε για λίγο και έριξε άλλη μία ματιά στον φούρνο.
- Δεν μπορώ, μου έχει σπάσει τη μύτη! είπε και άνοιξε την πόρτα. Να δοκιμάσω λίγο;
- Όχι! φώναξε η Αναστασία. Αυτό είναι για το βράδυ, είπαμε, να κάνεις υπομονή!
Η Άννα έκανε μία γκριμάτσα απογοήτευσης και συνέχισε το καθάρισμα. Έκοψε ένα κομματάκι από τη βραστή πατάτα για να ξεγελάσει τη λιγούρα της.
- Σε βλέπω! είπε η Αναστασία από την άλλη άκρη της κουζίνας.
- Δεν ξέρω τι έχω πάθει... ψέλλισε πάλι η Άννα. Πραγματικά πεινάω πολύ!
Έκοψε σε κομματάκια τις πατάτες και άρχισε να προσθέτει και ψιλοκομμένες ντομάτες στη σαλάτα, δοκιμάζοντας πού και πού.
- Ξέρεις τι άλλο θέλει; ρώτησε, σαν να μιλούσε στον εαυτό της, και κατευθύνθηκε στο ψυγείο.
Άνοιξε την πόρτα και άρχισε να ψαχουλεύει μέσα.
- Μμμμ... Αυτό θα είναι ό,τι πρέπει! Και αυτό! είπε και άρχισε να βγάζει διάφορα υλικά, το ένα μετά το άλλο.
- Τι κάνεις; ρώτησε η Αναστασία, που προσπαθούσε να κατεβάσει τα καλά σερβίτσια από το ντουλάπι.
- Θα σου φτιάξω μια σαλάτα σούπερ! απάντησε η Άννα που συνέχισε απερίσπαστη το έργο της.
Αράδιασε στον πάγκο μία πράσινα πιπεριά, μανιτάρια και τυρί, που άρχισε να κόβει σε κομμάτια και να προσθέτει στο βαθύ μπωλ με την πατατοσαλάτα. Πήρε ένα πηρούνι και δοκίμασε με αδημονία.
- Τέλειο είναι! είπε σχεδόν εκστασιασμένη και έβαλε άλλη μία γερή πηρουνιά στο στόμα. Μάσησε λαίμαργα και μπουκώθηκε ξανά με ταχύτητα.
- Τι κάνεις εκεί; ρώτησε η Αναστασία αρπάζοντας το μπωλ από τα χέρια της αδελφής της. Θα σκάσεις στο τέλος, λίγη αυτοσυγκράτηση δεν έχεις;
- Πεινάω πολύ! παραπονέθηκε η Άννα.
Γύρισε απότομα και άνοιξε ένα ντουλάπι, ψάχνοντας σχεδόν απεγνωσμένα. Έβγαλε ένα πακέτο πατατάκια και το άνοιξε.
- Τρελάθηκες; Θα φας πατατάκια τώρα; φώναξε η Αναστασία.
- Σου είπα ότι πεινάω. Αφού δεν με αφήνεις να φάω σαλάτα, θα φάω κάτι άλλο για να ξεχαστώ! είπε και έχωσε μία χούφτα πατατάκια στο στόμα.
Η Αναστασία έσβησε τον φούρνο και έβγαλε την ποδιά της.
- Δεν σε καταλαβαίνω... είπε επιτιμητικά. Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις, αλλά το βράδυ μην παραπονεθείς ότι δεν έχεις όρεξη!
- Μην ανησυχείς... είπε μπουκωμένη η Άννα, ενώ μασουλούσε με θόρυβο τα πατατάκια, που της έπεφταν από το στόμα.
- Πηγαίνω να αγοράσω ψωμί. Έχω σβήσει το φαγητό, άφησέ το να κρυώσει! είπε η Αναστασία και άρπαξε τα κλειδιά της. Μην το πειράξεις!
Η πόρτα έκλεισε και η Άννα άφησε το πακέτο με τα πατατάκια πάνω στο τραπέζι και άνοιξε ξανά το ψυγείο.
- Πεινάω τόσο... είπε κλαψουρίζοντας και άρχισε πάλι να βγάζει διάφορες συσκευασίες από το ψυγείο.
Πήρε ένα μπωλ με φέτες ζαμπόν και μπουκώθηκε πάλι λαίμαργα. Στη συνέχεια άνοιξε ένα κουτί με γλυκά και δάγκωσε ένα μουγκρίζοντας απολαυστικά. Πέταξε το κουτί κάτω και πήγε πάλι στο ντουλάπι. Άρχισε να σπρώχνει και να ρίχνει κάτω βάζα με καρυκεύματα και συσκευασίες, ψάχνοντας μανιωδώς να βρει κάτι να χορτάσει την πείνα της.
Κοντοστάθηκε απογοητευμένη και σκεπτική. Ξαφνικά, το πρόσωπό της σαν να φωτίστηκε. Στράφηκε προς τον φούρνο, έσκυψε και άνοιξε με λαχτάρα την πόρτα του.
Η Αναστασία μπήκε στο διαμέρισμα κρατώντας μία τσάντα με ψωμί και κριτσίνια. Μπήκε στην κουζίνα και έβγαλε μία κραυγή έκπληξης και τρόμου, ενώ η σακούλα έπεσε από τα χέρια της. Μπροστά της, η Άννα, πεσμένη στο πάτωμα, ξεκοκάλιζε με βουλιμία ένα μπούτι από το κοτόπουλο, ενώ το ταψί βρισκόταν όλο αναποδογυρισμένο στα πόδια της.
- Τι κάνεις εκεί; φώναξε. Τι έπαθες;
- Πεινάω τόσο! μούγκρισε η Άννα πασαλειμένη με λάδια και κομμάτια κρέας να πέφτουν από το στόμα της. Άπλωσε το χέρι της και άρπαξε τη σακούλα με το ψωμί, έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι και άρχισε να τρώει με μανία, ενώ με το άλλο χέρι ξέσκιζε άλλο ένα κομμάτι από το κοτόπουλο.
- Άννα, είσαι καλά; ψέλλισε τρομαγμένη η Αναστασία και έσκυψε μπροστά της. Θέλεις να καλέσω τον γιατρό;
Σηκώθηκε απότομα και πήγε προς το τηλέφωνο.
- Όχι! μούγκρισε η Άννα και την έπιασε από το χέρι. Φαγητό θέλω! Πήγαινε φέρε μου φαγητό!
- Άννα... είπε ξέψυχα η Αναστασία.
- ΠΕΙΝΑΩ! ούρλιαξε η Άννα. Φέρε μου κι άλλο φαγητό!
Η Αναστασία άφησε μία κραυγή τρόμου να βγει, άρπαξε την τσάντα της κι έτρεξε προς την πόρτα. Κοντοστάθηκε και γύρισε προς την Άννα που έχωνε τα χέρια μέσα στο μπωλ με τη σαλάτα και μπουκωνόταν.
- Τι... τι θέλεις να σου φέρω; ρώτησε τραυλίζοντας.
Η Άννα έκανε μία παύση και την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
- Δεν... δεν μπορώ... μούγκρισε και πάλι. Πεινάω τόσο! Δεν μπορώ να περιμένω!
Πλησίασε με αργά βήματα και ένα βλέμμα λαχτάρας την αδελφή της.
- Δεν μπορώ να περιμένω... Πεινάω! ΠΕΙΝΑΩ! φώναξε και πλησίασε ακόμα πιο πολύ...
............................................................................................
Το βράδυ έφτασε. Το κουδούνι της εξώπορτας έσπασε τη νεκρική σιγή μέσα στο σκοτεινό διαμέρισμα. Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και το κουδούνι ακούστηκε και πάλι.
- Άννα; Αναστασία; ακούστηκε μια γυναικεία φωνή απ' έξω.
Το πόμολο της πόρτας γύρισε και η πόρτα άνοιξε.
- Πρέπει να πετάχτηκαν να αγοράσουν κάτι... Ευτυχώς που είχες τα κλειδιά σου!
Οι γονείς της Άννας και της Αναστασίας μπήκαν μέσα και κοίταξαν το σκοτεινό διαμέρισμα.
- Άννα; φώναξε πάλι η μητέρα κι έκανε ένα βήμα μπροστά. Το πόδι της χτύπησε κάτι. Οι δυο τους κοίταξαν στο πάτωμα μπροστά τους, κάτι που έμοιαζε με κομμάτι από ανθρώπινο χέρι.
Γούρλωσαν τα μάτια και κοιτάχτηκαν με φρίκη, όταν η πόρτα έκλεισε απότομα πίσω τους. Πετάχτηκαν τρομαγμένοι και αντίκρυσαν την Άννα, με το πρόσωπο λερωμένο από κάτι που έμοιαζε με πηχτή σάλτσα.
- Επιτέλους, ήρθατε! Κόντεψα να πεθάνω από την πείνα! είπε πλησιάζοντάς τους με ένα πλατύ, ανατριχιαστικό χαμόγελο...
- Σιγά, παιδί μου, θα πνιγείς! της είπε εκείνη γελώντας.
- Δεν ξέρω τι έχω πάθει σήμερα... απάντησε η Άννα προσπαθώντας να καταπιεί τη μεγάλη μπουκιά και σκουπίζοντας με το πίσω μέρος της παλάμης το στόμα της. Σήμερα πεινάω σαν λύκος!
- Κρατήσου για το βράδυ, όμως, που θα έρθει και η μαμά με τον μπαμπά! Θα μας μείνει φαγητό για μία εβδομάδα!
Η Αναστασία άνοιξε την πόρτα του φούρνου και κοίταξε το κοτόπουλο που είχε αρχίσει να ροδίζει. Η Άννα έκλεισε τα μάτια και πήρε μία βαθιά ανάσα κάνοντας έναν μορφασμό απόλαυσης.
- Τέλεια μυρίζει! Τι άλλο θα φτιάξεις; ρώτησε.
- Πατατοσαλάτα! απάντησε εκείνη. Αλλά δεν θα τη φτιάξω εγώ, εσύ θα την φτιάξεις!
Άρπαξε μία ποδιά και την πέταξε στην αδελφή της.
- Μια που ήρθες, ευκαιρία να βοηθήσεις και λίγο!
Η Άννα σηκώθηκε και πήρε ακόμα μία γερή ρουφηξιά από το φρεσκοψημένο κοτόπουλο. Φόρεσε την ποδιά και άρχισε να καθαρίζει τις βρασμένες πατάτες. Κοντοστάθηκε για λίγο και έριξε άλλη μία ματιά στον φούρνο.
- Δεν μπορώ, μου έχει σπάσει τη μύτη! είπε και άνοιξε την πόρτα. Να δοκιμάσω λίγο;
- Όχι! φώναξε η Αναστασία. Αυτό είναι για το βράδυ, είπαμε, να κάνεις υπομονή!
Η Άννα έκανε μία γκριμάτσα απογοήτευσης και συνέχισε το καθάρισμα. Έκοψε ένα κομματάκι από τη βραστή πατάτα για να ξεγελάσει τη λιγούρα της.
- Σε βλέπω! είπε η Αναστασία από την άλλη άκρη της κουζίνας.
- Δεν ξέρω τι έχω πάθει... ψέλλισε πάλι η Άννα. Πραγματικά πεινάω πολύ!
Έκοψε σε κομματάκια τις πατάτες και άρχισε να προσθέτει και ψιλοκομμένες ντομάτες στη σαλάτα, δοκιμάζοντας πού και πού.
- Ξέρεις τι άλλο θέλει; ρώτησε, σαν να μιλούσε στον εαυτό της, και κατευθύνθηκε στο ψυγείο.
Άνοιξε την πόρτα και άρχισε να ψαχουλεύει μέσα.
- Μμμμ... Αυτό θα είναι ό,τι πρέπει! Και αυτό! είπε και άρχισε να βγάζει διάφορα υλικά, το ένα μετά το άλλο.
- Τι κάνεις; ρώτησε η Αναστασία, που προσπαθούσε να κατεβάσει τα καλά σερβίτσια από το ντουλάπι.
- Θα σου φτιάξω μια σαλάτα σούπερ! απάντησε η Άννα που συνέχισε απερίσπαστη το έργο της.
Αράδιασε στον πάγκο μία πράσινα πιπεριά, μανιτάρια και τυρί, που άρχισε να κόβει σε κομμάτια και να προσθέτει στο βαθύ μπωλ με την πατατοσαλάτα. Πήρε ένα πηρούνι και δοκίμασε με αδημονία.
- Τέλειο είναι! είπε σχεδόν εκστασιασμένη και έβαλε άλλη μία γερή πηρουνιά στο στόμα. Μάσησε λαίμαργα και μπουκώθηκε ξανά με ταχύτητα.
- Τι κάνεις εκεί; ρώτησε η Αναστασία αρπάζοντας το μπωλ από τα χέρια της αδελφής της. Θα σκάσεις στο τέλος, λίγη αυτοσυγκράτηση δεν έχεις;
- Πεινάω πολύ! παραπονέθηκε η Άννα.
Γύρισε απότομα και άνοιξε ένα ντουλάπι, ψάχνοντας σχεδόν απεγνωσμένα. Έβγαλε ένα πακέτο πατατάκια και το άνοιξε.
- Τρελάθηκες; Θα φας πατατάκια τώρα; φώναξε η Αναστασία.
- Σου είπα ότι πεινάω. Αφού δεν με αφήνεις να φάω σαλάτα, θα φάω κάτι άλλο για να ξεχαστώ! είπε και έχωσε μία χούφτα πατατάκια στο στόμα.
Η Αναστασία έσβησε τον φούρνο και έβγαλε την ποδιά της.
- Δεν σε καταλαβαίνω... είπε επιτιμητικά. Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις, αλλά το βράδυ μην παραπονεθείς ότι δεν έχεις όρεξη!
- Μην ανησυχείς... είπε μπουκωμένη η Άννα, ενώ μασουλούσε με θόρυβο τα πατατάκια, που της έπεφταν από το στόμα.
- Πηγαίνω να αγοράσω ψωμί. Έχω σβήσει το φαγητό, άφησέ το να κρυώσει! είπε η Αναστασία και άρπαξε τα κλειδιά της. Μην το πειράξεις!
Η πόρτα έκλεισε και η Άννα άφησε το πακέτο με τα πατατάκια πάνω στο τραπέζι και άνοιξε ξανά το ψυγείο.
- Πεινάω τόσο... είπε κλαψουρίζοντας και άρχισε πάλι να βγάζει διάφορες συσκευασίες από το ψυγείο.
Πήρε ένα μπωλ με φέτες ζαμπόν και μπουκώθηκε πάλι λαίμαργα. Στη συνέχεια άνοιξε ένα κουτί με γλυκά και δάγκωσε ένα μουγκρίζοντας απολαυστικά. Πέταξε το κουτί κάτω και πήγε πάλι στο ντουλάπι. Άρχισε να σπρώχνει και να ρίχνει κάτω βάζα με καρυκεύματα και συσκευασίες, ψάχνοντας μανιωδώς να βρει κάτι να χορτάσει την πείνα της.
Κοντοστάθηκε απογοητευμένη και σκεπτική. Ξαφνικά, το πρόσωπό της σαν να φωτίστηκε. Στράφηκε προς τον φούρνο, έσκυψε και άνοιξε με λαχτάρα την πόρτα του.
Η Αναστασία μπήκε στο διαμέρισμα κρατώντας μία τσάντα με ψωμί και κριτσίνια. Μπήκε στην κουζίνα και έβγαλε μία κραυγή έκπληξης και τρόμου, ενώ η σακούλα έπεσε από τα χέρια της. Μπροστά της, η Άννα, πεσμένη στο πάτωμα, ξεκοκάλιζε με βουλιμία ένα μπούτι από το κοτόπουλο, ενώ το ταψί βρισκόταν όλο αναποδογυρισμένο στα πόδια της.
- Τι κάνεις εκεί; φώναξε. Τι έπαθες;
- Πεινάω τόσο! μούγκρισε η Άννα πασαλειμένη με λάδια και κομμάτια κρέας να πέφτουν από το στόμα της. Άπλωσε το χέρι της και άρπαξε τη σακούλα με το ψωμί, έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι και άρχισε να τρώει με μανία, ενώ με το άλλο χέρι ξέσκιζε άλλο ένα κομμάτι από το κοτόπουλο.
- Άννα, είσαι καλά; ψέλλισε τρομαγμένη η Αναστασία και έσκυψε μπροστά της. Θέλεις να καλέσω τον γιατρό;
Σηκώθηκε απότομα και πήγε προς το τηλέφωνο.
- Όχι! μούγκρισε η Άννα και την έπιασε από το χέρι. Φαγητό θέλω! Πήγαινε φέρε μου φαγητό!
- Άννα... είπε ξέψυχα η Αναστασία.
- ΠΕΙΝΑΩ! ούρλιαξε η Άννα. Φέρε μου κι άλλο φαγητό!
Η Αναστασία άφησε μία κραυγή τρόμου να βγει, άρπαξε την τσάντα της κι έτρεξε προς την πόρτα. Κοντοστάθηκε και γύρισε προς την Άννα που έχωνε τα χέρια μέσα στο μπωλ με τη σαλάτα και μπουκωνόταν.
- Τι... τι θέλεις να σου φέρω; ρώτησε τραυλίζοντας.
Η Άννα έκανε μία παύση και την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
- Δεν... δεν μπορώ... μούγκρισε και πάλι. Πεινάω τόσο! Δεν μπορώ να περιμένω!
Πλησίασε με αργά βήματα και ένα βλέμμα λαχτάρας την αδελφή της.
- Δεν μπορώ να περιμένω... Πεινάω! ΠΕΙΝΑΩ! φώναξε και πλησίασε ακόμα πιο πολύ...
............................................................................................
Το βράδυ έφτασε. Το κουδούνι της εξώπορτας έσπασε τη νεκρική σιγή μέσα στο σκοτεινό διαμέρισμα. Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και το κουδούνι ακούστηκε και πάλι.
- Άννα; Αναστασία; ακούστηκε μια γυναικεία φωνή απ' έξω.
Το πόμολο της πόρτας γύρισε και η πόρτα άνοιξε.
- Πρέπει να πετάχτηκαν να αγοράσουν κάτι... Ευτυχώς που είχες τα κλειδιά σου!
Οι γονείς της Άννας και της Αναστασίας μπήκαν μέσα και κοίταξαν το σκοτεινό διαμέρισμα.
- Άννα; φώναξε πάλι η μητέρα κι έκανε ένα βήμα μπροστά. Το πόδι της χτύπησε κάτι. Οι δυο τους κοίταξαν στο πάτωμα μπροστά τους, κάτι που έμοιαζε με κομμάτι από ανθρώπινο χέρι.
Γούρλωσαν τα μάτια και κοιτάχτηκαν με φρίκη, όταν η πόρτα έκλεισε απότομα πίσω τους. Πετάχτηκαν τρομαγμένοι και αντίκρυσαν την Άννα, με το πρόσωπο λερωμένο από κάτι που έμοιαζε με πηχτή σάλτσα.
- Επιτέλους, ήρθατε! Κόντεψα να πεθάνω από την πείνα! είπε πλησιάζοντάς τους με ένα πλατύ, ανατριχιαστικό χαμόγελο...
Περισσότερη φρίκη εδώ...
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου
Πότε ξεκινά το κυνήγι της αρκούδας;
Η καινούργια μόδα για απροσάρμοστα παιδάκια ακούει στο όνομα Gummy bear...
Εκείνο το σιχαμένο, πράσινο, ζελεδένιο αρκουδάκι που ξεπατίκωσε ο Υφαντής από ξένο βίντεο κλιπ, του άλλαξε τους στίχους και το χρησιμοποίησε για να διαφημίσει τα σαλάμια του...
Πρώτα απ' όλα, δεν μπορώ να καταλάβω ποιος μεγάλος εγκέφαλος του τμήματος marketing του Υφαντή αποφάσισε να διαφημίσει ένα "υγιεινό" παριζάκι, χρησιμοποιώντας ένα... λαστιχένιο αρκουδάκι - από τα πιο εθιστικά και καταστροφικά γλυκίσματα παγκοσμίως! Δεν ξέρω αν ανέβηκαν οι πωλήσεις του σαλαμιού, στη Haribo, πάντως, σίγουρα τρίβουν τα χέρια τους!
Η διαφήμιση πρωτοεμφανίστηκε πριν λίγους μήνες στην τηλεόραση. Την πρώτη φορά που την είδα, τη θεώρησα χαριτωμένη... Τη δεύτερη χαμογέλασα... Την πέμπτη έκανα υπομονή... Την χιλιοστή ογδοηκοστή έβδομη ένιωσα την επιθυμία να αρπάξω μία τεράστια πάριζα Υφαντής και να κοπανήσω μέχρι θανάτου με αυτή τον ηλίθιο που τη σκέφτηκε... Διότι, όχι μόνο φάγαμε το πράσινο αρκούδι με την εκνευριστική φωνή στη μάπα, αλλά για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έγινε μεγάλο χιτ...
Πρώτα απ' όλα, το αρκουδάκι πήγε στο The Mall να μοιράσει σαλάμια στα 10χρονα παιδάκια, μαζί με τον Κώστα Μαρτάκη! (Δεν ξέρω αν ο Ψινάκης εξακολουθεί να είναι ακόμα μάνατζερ του, αλλά μετά από αυτή την κίνηση, πιο λογικό είναι να τον μανατζάρει πλέον ο Καραμαλέγκος!) Ο Μαρτάκης -που μετονομάστηκε σε Σαλαμάκης- έκανε πολλές χαρές που είδε από κοντά το κοινό του και τα παιδάκια έκαναν πολλές χαρές που πήραν τζάμπα παριζάκια -πιθανότατα αυτά που θα έληγαν σε κάνα μήνα κι έπρεπε να τα ξεφορτωθεί η εταιρεία...
Μετά, εμφανίστηκαν όλες οι κλασικές παραλλαγές της διαφήμισης στο ίντερνετ. Στη μία, το αρκουδάκι παρίστανε τον Παπανδρέου, στην άλλη έριχνε μπινελίκια, στην τρίτη τα έχωνε στον Ολυμπιακό, ΕΛΕΟΣ! Λίγη πρωτοτυπία, πια, κοντεύει να γίνει το ίδιο εκνευριστικό με τα χαζοβίντεο που δείχνουν τον Χίτλερ να τα παίρνει κάθε φορά και για άλλο πράγμα...
Στη συνέχεια, ο Gummy Bear πήγε καλεσμένος στο πρωινάδικο της Μενεγάκη! Δεν σας δουλεύω! Κι εγώ δεν το πίστευα στην αρχή, αλλά το έψαξα στο ίντερνετ: το αρκουδάκι πήγε όντως στο πρωινάδικο της Μενεγάκη, κάπου ανάμεσα στα ζώδια και τη μόδα και έδωσε συνέντευξη!!! Είχε τέτοια επιτυχία δε, που η Μενεγάκη αποφάσισε να καλέσει για συνέντευξη και τη Barbie, τα Στρουμφ και τον Μπομπ Σφουγγαράκη...
Τώρα τελευταία, μυρίστηκαν ψωμί και στα περιοδικά κι αποφάσισαν να κάνουν κι αυτοί το λαστιχένιο αρκουδάκι, τελείως λάστιχο από το τράβηγμα. Αυτός ο Τηλεθεατής, δε, από τηλεοπτικό περιοδικό κοντεύει να μετατραπεί στη χαρά του ψυχανώμαλου. Τη μία εβδομάδα έβαλε δώρο το CD με τα τραγούδια του Gummy Bear (σε στιχουργικό επίπεδο Φοίβου, να υποθέσω...) Την επόμενη, έβαλε το CD σε μορφή καραόκε, ώστε όσοι γονείς επέζησαν από την 24ωρη ηχορρύπανση, να αποτελειωθούν από τα βλαστάρια τους, όσο θα προσπαθούσαν να μιμηθούν τη φωνή του αρκουδιού... Όταν τέλειωσε κι αυτό, έβαλε δώρο και το DVD με τις χορευτικές φιγούρες, ώστε το κάψιμο να γίνει τελείως οπτικοακουστικό και οι γονείς να αρχίσουν να ξερνούν αρκουδότριχες από τις κρίσεις επιληψίας... Τώρα, βάζει άλλο ένα CD, αυτή τη φορά με τον gummy bear να κατακρεουργεί τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια - λες και δεν μας έφτανε ο μούλος ο Σαντικάι που το κάνει τόσα χρόνια! - ανάμεσά τους και την ελληνική version του Last Christmas, ώστε να μισήσουμε ακόμα πιο πολύ το καταραμένο τραγούδι!
Από τον επόμενο μήνα, λοιπόν, σειρά έχουν CD με τον gummy bear να τραγουδά ριζίτικα, να απαγγέλλει Ελύτη και DVD με τον gummy bear να χορεύει μπάλο μαζί με την Έλενα Βέντη και τον Κατέλη...
Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, λοιπόν, νομίζω ότι τα επόμενα βήματα που πρέπει να περιμένουμε είναι να δούμε τον gummy bear στο παράθυρο του Star να σχολιάζει την επικαιρότητα, να του δώσουν εκπομπή στο Alter ή να το δούμε ξαφνικά να θέτει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας... Όλα να τα περιμένουμε στη χώρα αυτή!
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε παιδιά, αλλά αν σας ζητήσουν ο,τιδήποτε έχει να κάνει με αυτό το σιχαμένο, λαστιχένιο έκτρωμα, είναι προτιμότερο να τους αγοράσετε μία κούτα τσιγάρα! Ένα πακέτο Marlboro τη μέρα θα σας κοστίσει πολύ λιγότερο από δώδεκα χρόνια σε παιδοψυχολόγο!!!
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου
004. Εδώ και Τώρα
Τα προηγούμενα εδώ
Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας κοιτούσαν με κομμένη την ανάσα το δυνατό φως που έμπαινε από την τεράστια πύλη που άνοιξε μπροστά τους. Αφού ο μακρόσυρτος, μεταλλικός ήχος έπαψε, βαθιά σιωπή απλώθηκε ξανά στο κατασκότεινο δωμάτιο.
- Μήπως να βγούμε έξω; ρώτησε ο Λεωνίδας.
- Δεν ξέρουμε τι έχει εκεί έξω. Δεν βλέπουμε την τύφλα μας! απάντησε απότομα ο Ανέστης.
- Μπορούμε να πάμε προς το φως!
- Είσαι σοβαρός; Αυτό το φως που βλέπουμε μπορεί να είναι πυρηνικός αντιδραστήρας!
- Αν ήταν πυρηνικός αντιδραστήρας, θα είχαμε ήδη γίνει σαγανάκια! είπε ο Λεωνίδας και άνοιξε την πόρτα της Μηχανής.
Άπλωσε με δισταγμό το πόδι του και ακούμπησε κάτω.
- Εντάξει, έχει πάτωμα! είπε καθησυχαστικά στον Ανέστη, που τον ακολούθησε προσεκτικά.
- Ωραία, πάμε... Τουλάχιστον τώρα θα μάθουμε πού μας έφερε η Μηχανή! είπε εκείνος.
- Ναι, απ' όσο ξέρουμε, μπορεί να είμαστε μέσα σε καμιά άδεια αποθήκη.
Πριν προλάβουν να κάνουν ένα βήμα, μία μαύρη φιγούρα που έμοιαζε να φορά κουκούλα και μανδύα εμφανίστηκε στην είσοδο της Πύλης.
- Τι είναι αυτό; φώναξε ο Λεωνίδας.
- Μοιάζει με άνθρωπο... ψιθύρισε ο Ανέστης.
- Με τον Darth Vader μοιάζει, όχι με άνθρωπο! ψέλλισε ο Λεωνίδας και κρύφτηκε πίσω από τον θείο του.
"Νιώθετε φόβο μη!" ακούστηκε η βαριά φωνή της Φιγούρας. Αυτό από μόνο του δεν ήταν τρομακτικό. Το τρομακτικό ήταν ότι η φωνή της ακούστηκε μέσα στο μυαλό του Λεωνίδα και του Ανέστη!
- Το άκουσες αυτό; είπε τρομαγμένος ο Λεωνίδας.
- Το άκουσα... μέσα στο κεφάλι μου! απάντησε ο Ανέστης πιάνοντας το κρανίο του.
- Αν ο τύπος δεν είναι ο Γιούρι Γκέλερ, τότε προτείνω να την κάνουμε με ελαφρά!
"Νιώθετε φόβο μη! Εγώ όχι εσάς βλάψω!" ακούστηκε ξανά η φωνή του Αγνώστου και θείος και ανιψιός ανατρίχιασαν.
- Πώς να νιώθουμε φόβο μη, άνθρωπέ μου; φώναξε ο Ανέστης. Εσύ δεν μιλάς, εκπέμπεις στα βραχέα!
Η Φιγούρα έκανε ένα βήμα μπροστά και ξαφνικά, σαν να έτρεξε γρήγορα ο χρόνος, εμφανίστηκε με μία γοργή κίνηση μπροστά στον Ανέστη, που έβγαλε μία κραυγή άθελά του.
- Ά... άνθρωπος είναι; ψέλλισε τρομοκρατημένος ο Λεωνίδας.
Η Φιγούρα σήκωσε αργά τα χέρια, έπιασε την κουκούλα που κάλυπτε το κεφάλι του και άρχισε να την κατεβάζει αργά προς τα πίσω.
- Αν η φάτσα του είναι γεμάτη εξογκώματα που στάζουν πύον, εγώ θα ουρλιάξω, στο λέω από τώρα! φώναξε ο Λεωνίδας.
Ο μυστηριώδης άγνωστος κατέβασε την κουκούλα και αποκάλυψε το πρόσωπό του. Το κεφάλι του ήταν εντελώς άτριχο, τα μάτια του κατάμαυρα και τα χαρακτηριστικά του λεπτά.
"Εγώ άνθρωπος, όπως εσείς!" ακούστηκε η φωνή του και πάλι. "Ονομά μου ΕΝΑ"...
- Κι εμείς ένα όνομα έχουμε... είπε αργά ο Λεωνίδας.
"Όχι! Όνομα δικό μου ΕΝΑ!" ακούστηκε ξανά η φωνή.
- Τον λένε Ένα! είπε ο Ανέστης.
- Σαν τα σούπερ μάρκετ; ρώτησε ο Λεωνίδας και ο Ανέστης τον έσπρωξε.
- Πού βρισκόμαστε, κύριε Ένα; ρώτησε ο Ανέστης.
"Εδώ!" απάντησε η φωνή.
- Προφανώς είμαστε εδώ, αν ήμασταν στα Ιμαλάια δεν θα κάναμε αυτόν τον διάλογο, ειρωνεύτηκε ο Λεωνίδας και ο Ανέστης τον έσπρωξε και πάλι.
- Σταμάτα, θες να τον θυμώσεις; φώναξε. Ο τύπος μιλάει στο μυαλό μας, ποιος ξέρει τι άλλο μπορεί να κάνει;
"Φοβάστε μη! Εγώ θυμώνω όχι." ακούστηκε η φωνή. "Εγώ κατώτερα αισθήματα όχι πλέον."
- Ποια είναι η ημερομηνία; ρώτησε ξανά ο Ανέστης.
"Τώρα!" απάντησε η φωνή.
- Μάλιστα! είπε απαξιωτικά ο Λεωνίδας. Δηλαδή είμαστε ΕΔΩ και ΤΩΡΑ... Η Πέγκυ Ζήνα δεν το τραγουδάει αυτό;
Ο Ανέστης γύρισε απότομα προς τον Λεωνίδα, έτοιμος να του τραβήξει σβερκιά, όταν μία απότομη λάμψη τρόμαξε και τους δύο. Μπροστά τους εμφανίστηκε το ολόγραμμα μίας περίεργης οθόνης στην οποία έτρεχαν σύμβολα, συντεταγμένες και ημερομηνίες, ώσπου εμφανίστηκε η φωτογραφία μίας ξανθιάς.
- Καλέ... φώναξε ο Λεωνίδας. Αυτή δεν είναι η...
"Καλλιόπη -Πέγκυ- Ζήνα - 8 Μαρτίου 1976 - 15 Σεπτεμβρίου 2065 - Καλλιτέχνης, τραγουδίστρια - Γη 129823 - Αίτια θανάτου: φυσικά" διέκοψε η φωνή και η οθόνη χάθηκε.
Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας έμειναν να κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό.
- Θα ζήσει η Ζήνα ως το 2065; ρώτησε χαμηλόφωνα ο Λεωνίδας. Πόσους δίσκους της θα φάμε στη μάπα ως τότε;
- Τι ήταν αυτό που είδαμε τώρα; ρώτησε τον άγνωστο ο Ανέστης.
"Βάση δεδομένων Γης δικής σας. Περιέχει όλα στοιχεία πληθυσμού." ήρθε η απάντηση στο μυαλό τους.
- Γης δικής μας; ρώτησε ο Λεωνίδας. Δηλαδή υπάρχουν κι άλλες Γαίες;
"Γη δική σας, 129823. Επιλογές άπειρες. Γαίες άπειρες." ακούστηκε ξανά η φωνή.
- Ώστε ισχύει! φώναξε χαρούμενος ο Ανέστης.
- Τι ισχύει;
- Η Θεωρία των Παράλληλων Συμπάντων!
- Δηλαδή στη Γη 134256, η Πέγκυ Ζήνα τι είναι; ρώτησε ο Λεωνίδας.
Η παράξενη ολογραφική οθόνη εμφανίστηκε το ίδιο ξαφνικά και άρχισε να ψάχνει στη Βάση Δεδομένων.
"Καλλιόπη -Πέγκυ- Ζήνα - στοιχεία ανεπαρκή - δεν υπήρξε ποτέ" ακούστηκε η φωνή.
-Μπορείτε να μας στείλετε σε εκείνη τη Γη; ρώτησε με φυσικότητα ο Λεωνίδας.
"Εσείς πρέπει μαζί μου έλθετε."
- Πού; Δεν ξέρουμε ακόμα πού βρισκόμαστε και πότε! διαμαρτυρήθηκε ο Ανέστης.
"Εσείς βρίσκεστε Εδώ, Τώρα. Όχι Τόπος, όχι Χρόνος. Μόνο Εδώ και Τώρα." είπε η φωνή ξανά και -σαν να στρεβλώθηκε πάλι απότομα ο χρόνος, ο Ανέστης και ο Λεωνίδας βρέθηκαν με μια γοργή κίνηση πέρα από την Πύλη.
Γύρω τους απλωνόταν μία τεράστια, ολόφωτη αίθουσα με περίεργους κρυστάλλους να κρέμονται από την οροφή. Μπροστά τους, σε μία αμφιθεατρική πλατφόρμα, στεκόντουσαν δεκάδες φιγούρες ντυμένες με τους ίδιους μανδύες, ενώ στο βάθος, πάνω σε ένα περίεργο είδος θρόνου, καθόταν ένας ακόμη άνδρας που έμοιαζε να είναι ο Αρχηγός τους.
- Την κάτσαμε τη βάρκα... είπε ο Λεωνίδας.
"ΣΙΩΠΗ!" ακούστηκε μία δυνατή φωνή μέσα στο μυαλό τους και γονάτισαν και οι δύο από τον πόνο.
Ο άντρας σηκώθηκε από τον θρόνο και βρέθηκε το ίδιο γρήγορα και ξαφνικά μπροστά τους.
"Κλέψατε Μηχανή και χρησιμοποιήσατε άσκοπα. Εσείς πρέπει πληρώσετε." τους είπε θυμωμένα.
- Έκλεψες τη Μηχανή από αυτούς τους τύπους; φώναξε ο Λεωνίδας.
- Όχι! Κάποιο λάθος έγινε! Τη Μηχανή τη βρήκα καλυμμένη στο υπόγειο του σπιτιού μου! Δεν έκλεψα τίποτε. Κληρονόμησα το σπίτι από τον πατέρα μου και τη βρήκα απλώς εκεί, κρυμμένη...
Ο μυστηριώδης άντρας κοντοστάθηκε για λίγο και πλησίασε πολύ κοντά στο πρόσωπο του Ανέστη.
"Εσύ όχι ΕΠΤΑ..." ψιθύρισε.
- Ορίστε; ρώτησε παραξενεμένος ο Ανέστης.
Το ολόγραμμα μίας οθόνης με περίεργα σύμβολα εμφανίστηκε πάλι μπροστά τους. Η οθόνη κοκκίνησε και έσβησε.
"Εσύ όχι ΕΠΤΑ..." ακούστηκε πάλι η φωνή. "Εσύ κοινό DNA με ΕΠΤΑ... Εσύ απόγονος ΕΠΤΑ!"
- Ποιος είναι ο ΕΠΤΑ; ψιθύρισε ο Λεωνίδας στον Ανέστη.
- Προφανώς... ο πατέρας μου... είπε αποσβολωμένος ο Ανέστης.
"Εσύ πληρώσεις λάθος ΕΠΤΑ!" φώναξε πάλι στο κεφάλι τους ο άγνωστος. "Εσύ Διαγραφείς!"
- Τι εννοεί με τη διαγραφή; ρώτησε ο Λεωνίδας.
- Δεν ξέρω, απάντησε ο Ανέστης, αλλά δεν νομίζω να είναι καθόλου καλό!
Στο επόμενο επεισόδιο: Απόδραση από το Εδώ και Τώρα...
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου
Άνθρωποι που θέλω να κοπανήσω με ένα κουπί...
Νίκος Ευαγγελάτος
Ο πιο creepy παρουσιαστής του σύμπαντος. Όποτε ανακοινώνει κάποια νέα καταστροφή, πανδημία ή γενοκτονία με τα γουρλωμένα μάτια του, τα ρουφηγμένα μάγουλα και το κεφάλι του που κουνιέται πάνω κάτω, νιώθω σαν να παρακολουθώ τον Σκέλετορ από το He-Μan να λέει τις ειδήσεις (αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο Σκέλετορ, ο He-Man και η Ετέρνια, φύγετε τώρα από το μπλογκ μου)... Ώρες ώρες μου έρχεται να αρπάξω δυο χοντρές σύριγγες, να τις γεμίσω χοιρινό λίπος, να πάω μέχρι το στούντιο του Αντέννα και να του τις μπήξω στα μάγουλα, μέχρι να γεμίσει ολόκληρο το ανατριχιαστικό του κρανίο... Ο Ευαγγελάτος είναι για πολλές κουπιές στο κεφάλι. Και την ώρα που τον κοπανάς, πρέπει να τον τραβάς και με μία από τις κρυφές του κάμερες και μετά να κάνεις ειδική προβολή στο Σύνταγμα, για να ηδονιστούν όλοι από τον γλυκό ήχο που θα κάνει το κεφάλι του!
Νίκος Μαστοράκης
Ή αλλιώς, ο Σμήγκολ με καπέλο μπέιζμπολ. Ο γλοιώδης, ξιπασμένος ξερόλας, με τη φωνή-τρίφτη τυριού, την κοπάνησε από την Ελλάδα με την πτώση της Χούντας, για να γλιτώσει το λυντσάρισμα. Κρύφτηκε καμιά εικοσαριά χρόνια στις ΗΠΑ, όπου γύρισε πεντέξι αποτυχημένες ταινίες που κυκλοφόρησαν κατευθείαν στο βίντεο -και μάλιστα στο ράφι με τις εβδομαδιαίες ενοικιάσεις. Όταν έκατσε ο κουρνιαχτός, αποφάσισε να επιστρέψει σφυρίζοντας αδιάφορα και να παραστήσει τον αβάν γκαρντ με ξεπατικωμένες ιδέες. Μνημειώδεις αποτυχίες του: το "Καληνύχτα μαμά", όπου προσπάθησε να λανσάρει το γέλιο-κονσέρβα (καθώς φρέσκο γέλιο δεν έβγαζε η σειρά ούτε με δέκα βάλιουμ), το ανεκδιήγητο "Χωρισμένοι με παιδιά", τραγική αντιγραφή-βιασμός του "Παντρεμένοι με παιδιά" και το "Αργά", ένα ρηξικέλευθο τοκ-σώου, όπου το έπαιζε και καλά άνετος και μιλούσε όλη την ώρα για βυζιά, οργασμούς και αυνανισμούς, πετώντας και κάνα "all right" πού και πού... Αφού όλες οι εκπομπές του πέρασαν και δεν άγγιξαν, αποφάσισε να αποσυρθεί ξανά στον τάφο του... Από τότε, οι μόνες που τον παίρνουν στα σοβαρά είναι η Λαμπίρη και η Βάσια Λόη, που ανά τακτά διαστήματα τον επαναφέρουν στη ζωή και τον ρωτάνε τη γνώμη του για τα τηλεοπτικά πράγματα. Εκείνος -μη χάσει- θάβει τα πάντα και τους πάντες, λέγοντας κρύα αστεία με το παρωχημένο υφάκι του... Σου έχω νέα, Μαστοράκη: είσαι ΑΧΡΗΣΤΟΣ! Τόσο άχρηστος που ακόμα κι αυτοί που εσύ αποκαλείς άχρηστους έχουν ακόμα εκπομπή, ενώ εσύ δεν μπορείς να σταυρώσεις ούτε telemarketing στο 0-6. Όποια εκπομπή έκανες ήταν κλεμμένη, κακοφτιαγμένη, άθλια και βαρετή, απόδειξη ότι δεν ξέρεις την τύφλα σου από τηλεόραση! Το μόνο πράγμα που έκανες και ρίζωσε, άθλια μούμια, είναι το STAR CHANNEL! Γι' αυτό και μόνο, οι κατάρες των τηλεθεατών θα σε συνοδεύουν μέχρι τον άλλο κόσμο, όπου πλέον θα πάρεις και την πραγματική, γλοιώδη μορφή σου...
Mazoo and the Zoo
Κάθε φορά που πετυχαίνω τραγούδι τους νιώθω την επιθυμία να χύσω λιωμένο μολύβι στους σκουστικούς μου πόρους. Πρόκειται για το εμετικό συγκρότημα ενός μαντράχαλου και δύο σουρλουλούδων που τραγουδάνε (έτσι λένε...) κάτι παρακμιακά τραγούδια για καμήλες, γορίλλες, κατσίκες και καγκουρώ, τα οποία υποτίθεται ότι απευθύνονται σε παιδιά (κάποιος να καλέσει την Πρόνοια!) Τα τραγούδια συνοδεύονται από ανάλογης αισθητικής βίντεο-κλιπ, τα οποία είναι γυρισμένα εξ' ολοκλήρου σε blue screen στο υπόγειο του Alter. Ναι, από το τρισκατάρατο Alter ξεπετάχτηκαν κι αυτοί, μαζί με τα Ζουζούνια που έχουν βγάλει από CD με νανουρίσματα μέχρι CD με χασικλίδικα ρεμπέτικα. Οι Mazoo, όμως, είναι χειρότεροι από κάθε άποψη, καθώς τα τραγούδια τους είναι εντελώς παρανοϊκά, ηλίθια, άνευ λόγου ύπαρξης και ανισόρροπα... Παράδειγμα: "Κατσίκα, κατσίκα, κατσίκα είσαι γλύκα, στην αγκαλιά σου θέλω να 'μαι ως το πρωί" (βουκολικός έρωτας), "Είναι μια καμήλα, είναι μια καμήλα, μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλλα." (φυσιολατρικό άσμα). Ο ξεδιάντροπος μαντράχαλος, πιθανότατα παλιό θύμα του κλόουν Φωτούλη, τραγουδάει σαν το Τέρας του Muppet Show και κάνει όλη την ώρα γκριμάτσες και σπαστικές κινήσεις, σαν τον Σων Πεν στο "Με λένε Σαμ", μετά από ηλεκτροπληξία... Οι άλλες δύο απλώς λικνίζονται δείχνοντας τα μπούτια τους στα σπυριάρικα 16χρονα που βλέπουν το κλιπ. Πρόσφατα έμαθα ότι ετοιμάζουν και μιούζικαλ σε θέατρο, οπότε αποφάσισα να ψάξω στο ίντερνετ και να μάθω πώς κατασκευάζεται μία βόμβα ναπάλμ...
Χάρης Ρώμας
Ο Χάρης Ρώμας πριν από είκοσι χρόνια έβγαλε ένα σήριαλ. Είκοσι χρόνια μετά, εξακολουθεί να βγάζει το ίδιο σήριαλ, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Αν κάποτε εξαφανιστεί μυστηριωδώς (τον απαγάγουν εξωγήινοι, τον ρουφήξει μαύρη τρύπα ή τον χτυπήσει μετεωρίτης), τότε οποιοσδήποτε άλλος θα μπορεί να πάρει τη θέση του και να συνεχίσει το σήριαλ χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτε... Το μόνο που χρειάζεται να ξέρει είναι τα εξής: η πρωταγωνίστρια είναι πάντα μια λαϊκατζού, νταλικέρισσα, γκαρσόνα ή άλλη μεροκαματιάρα που μπινελικώνει, καπνίζει και τρώει πίτσα. Ο πρωταγωνιστής είναι πάντα το εντελώς αντίθετο: ένας ευυπόληπτος, μορφωμένος επιστήμονας (γιατρός, καθηγητής, επίκουρος) που μισεί τις γυναίκες, σταυροκοπιέται, τρώει υγιεινά και όλη την ώρα τσιρίζει και σκούζει σαν υστερική γριά. Όλοι οι γύρω τους είναι πάντα καμμένοι ηλίθιοι που κανείς τους δεν ξέρει να μιλήσει σωστά ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και λένε συνεχώς βλακείες. Συνήθως παίζει και μια κακομούτσουνη που κάνει τη γεροντοκόρη, ενώ σε κάθε σειρά πρέπει να εμφανιστεί οπωσδήποτε και μία Ρουμάνα, που θα λέει συνεχώς τη λέξη "Ρομούνα". Το υπόλοιπο σενάριο είναι γεμάτο χοντροκομμένα αστεία για παιδιά δημοτικού, προσβολές κάθε είδους και τις συνεχείς τσιριδοκραυγές του Ρώμα όποτε τον πατάει κάποιος, ή πέφτει μοναχός του, ή του πετάνε κότες, γουρούνια και παπούτσια. Σε γενικές γραμμές, ο Χάρης Ρώμας, από τότε που έκανε επιτυχία με το "Κωνσταντίνου και Ελένης" έπεσε σε δημιουργικό κώμα και προσπαθεί να κρατήσει το ίδιο κοινό, επαναλαμβάνοντας τα ίδια γκαγκ... 'Ελα, όμως, που το πολύ το "Κύριε, ελέησον" το βαριέται κι ο παπάς κι έτσι, φέτος, πήρε μία χορταστική μούντζα από τους τηλεθεατές και το φετινό του τερατούργημα έφαγε πόρτα πριν καν κλείσει τις 235 τσιρίδες (δέκα επεισόδια, περίπου).
Ο Χάρης Ρώμας πριν από είκοσι χρόνια έβγαλε ένα σήριαλ. Είκοσι χρόνια μετά, εξακολουθεί να βγάζει το ίδιο σήριαλ, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Αν κάποτε εξαφανιστεί μυστηριωδώς (τον απαγάγουν εξωγήινοι, τον ρουφήξει μαύρη τρύπα ή τον χτυπήσει μετεωρίτης), τότε οποιοσδήποτε άλλος θα μπορεί να πάρει τη θέση του και να συνεχίσει το σήριαλ χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτε... Το μόνο που χρειάζεται να ξέρει είναι τα εξής: η πρωταγωνίστρια είναι πάντα μια λαϊκατζού, νταλικέρισσα, γκαρσόνα ή άλλη μεροκαματιάρα που μπινελικώνει, καπνίζει και τρώει πίτσα. Ο πρωταγωνιστής είναι πάντα το εντελώς αντίθετο: ένας ευυπόληπτος, μορφωμένος επιστήμονας (γιατρός, καθηγητής, επίκουρος) που μισεί τις γυναίκες, σταυροκοπιέται, τρώει υγιεινά και όλη την ώρα τσιρίζει και σκούζει σαν υστερική γριά. Όλοι οι γύρω τους είναι πάντα καμμένοι ηλίθιοι που κανείς τους δεν ξέρει να μιλήσει σωστά ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και λένε συνεχώς βλακείες. Συνήθως παίζει και μια κακομούτσουνη που κάνει τη γεροντοκόρη, ενώ σε κάθε σειρά πρέπει να εμφανιστεί οπωσδήποτε και μία Ρουμάνα, που θα λέει συνεχώς τη λέξη "Ρομούνα". Το υπόλοιπο σενάριο είναι γεμάτο χοντροκομμένα αστεία για παιδιά δημοτικού, προσβολές κάθε είδους και τις συνεχείς τσιριδοκραυγές του Ρώμα όποτε τον πατάει κάποιος, ή πέφτει μοναχός του, ή του πετάνε κότες, γουρούνια και παπούτσια. Σε γενικές γραμμές, ο Χάρης Ρώμας, από τότε που έκανε επιτυχία με το "Κωνσταντίνου και Ελένης" έπεσε σε δημιουργικό κώμα και προσπαθεί να κρατήσει το ίδιο κοινό, επαναλαμβάνοντας τα ίδια γκαγκ... 'Ελα, όμως, που το πολύ το "Κύριε, ελέησον" το βαριέται κι ο παπάς κι έτσι, φέτος, πήρε μία χορταστική μούντζα από τους τηλεθεατές και το φετινό του τερατούργημα έφαγε πόρτα πριν καν κλείσει τις 235 τσιρίδες (δέκα επεισόδια, περίπου).
Ανδρέας Μικρούτσικος
Ο βασιλιάς του ριάλιτι και εμετικός προβοκάτορας αξίζει το κουπί του. Σαν να μην του έφτανε που έχωσε μία κλωτσιά στα μούτρα της ελληνικής μουσικής με τα σαχλοτράγουδά του, είπε να καταρρακώσει και την ελληνική τηλεόραση. Ο Μικρούτσικος έχει το χάρισμα από τον Διάβολο, όποια εκπομπή αναλαμβάνει, από πρωινάδικο μέχρι τηλεπαιχνίδι, να τη μετατρέπει μέσα σε τρεις εβδομάδες σε ρινγκ ή αρένα μονομάχων -ειδικά αν υποψιαστεί ότι αρχίζουν να πέφτουν τα νούμερα. Όποτε παρουσίαζε κάποιο ριάλιτι, αυτοανακηρυσσόταν σε ψυχολόγο των παικτών και αναλάμβανε να τους ενημερώνει για το θάψιμο που έτρωγαν από τους άλλους. Μετά οι παίκτες μαλλιοτραβιόντουσαν κι εκείνος έδειχνε τα βίντεο στα live και έψαχνε να βρει τα αίτια της σύρραξης... Κοίτα στον καθρέφτη: εσύ ήσουν το αίτιο, κοντοστούπικο troll! Δεν άφησες εκπομπή για εκπομπή που να μην έκανες όλους τους παίκτες να πλακωθούν μεταξύ τους! Αν σε βάλουνε ποτέ διαμεσολαβητή στον ΟΗΕ, μέσα σε τρεις μέρες θα έχει αφανιστεί ο μισός πλανήτης! Λένε, όμως, ότι το κάρμα είναι σκύλα και πάντα σε πληρώνει με το ίδιο νόμισμα. Έτσι, ο Μικρούτσικος κατέληξε να δουλεύει κι εκείνος στο Star (σημάδι ότι η καριέρα κάποιου έχει πλέον ναυαγήσει αμετάκλητα), όπου πάλι δεν έχασε την ευκαιρία να ξεφτιλιστεί, ασχολούμενος πέντε μήνες με το να απαντά στην πρώην του, λες και της είχαν κόψει το τηλέφωνο και δεν μπορούσε να τη βρει. Τελικά, έφαγε κι εκείνος πόρτα, αφού τα νούμερά του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να πλακωθεί πάλι με όλους, έμοιαζαν με θερμοκρασία της Ανταρκτικής το καταχείμωνο. Πάντως, αν γυριστεί ποτέ σε ταινία το άλμπουμ "Διχόνοια" του Asterix, θα είναι ο πρώτος υποψήφιος για να παίξει το ρόλο του γλοιώδη, πρασινομούρη που τους κάνει όλους να τρώγονται με το παραμικρό!
Ο βασιλιάς του ριάλιτι και εμετικός προβοκάτορας αξίζει το κουπί του. Σαν να μην του έφτανε που έχωσε μία κλωτσιά στα μούτρα της ελληνικής μουσικής με τα σαχλοτράγουδά του, είπε να καταρρακώσει και την ελληνική τηλεόραση. Ο Μικρούτσικος έχει το χάρισμα από τον Διάβολο, όποια εκπομπή αναλαμβάνει, από πρωινάδικο μέχρι τηλεπαιχνίδι, να τη μετατρέπει μέσα σε τρεις εβδομάδες σε ρινγκ ή αρένα μονομάχων -ειδικά αν υποψιαστεί ότι αρχίζουν να πέφτουν τα νούμερα. Όποτε παρουσίαζε κάποιο ριάλιτι, αυτοανακηρυσσόταν σε ψυχολόγο των παικτών και αναλάμβανε να τους ενημερώνει για το θάψιμο που έτρωγαν από τους άλλους. Μετά οι παίκτες μαλλιοτραβιόντουσαν κι εκείνος έδειχνε τα βίντεο στα live και έψαχνε να βρει τα αίτια της σύρραξης... Κοίτα στον καθρέφτη: εσύ ήσουν το αίτιο, κοντοστούπικο troll! Δεν άφησες εκπομπή για εκπομπή που να μην έκανες όλους τους παίκτες να πλακωθούν μεταξύ τους! Αν σε βάλουνε ποτέ διαμεσολαβητή στον ΟΗΕ, μέσα σε τρεις μέρες θα έχει αφανιστεί ο μισός πλανήτης! Λένε, όμως, ότι το κάρμα είναι σκύλα και πάντα σε πληρώνει με το ίδιο νόμισμα. Έτσι, ο Μικρούτσικος κατέληξε να δουλεύει κι εκείνος στο Star (σημάδι ότι η καριέρα κάποιου έχει πλέον ναυαγήσει αμετάκλητα), όπου πάλι δεν έχασε την ευκαιρία να ξεφτιλιστεί, ασχολούμενος πέντε μήνες με το να απαντά στην πρώην του, λες και της είχαν κόψει το τηλέφωνο και δεν μπορούσε να τη βρει. Τελικά, έφαγε κι εκείνος πόρτα, αφού τα νούμερά του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να πλακωθεί πάλι με όλους, έμοιαζαν με θερμοκρασία της Ανταρκτικής το καταχείμωνο. Πάντως, αν γυριστεί ποτέ σε ταινία το άλμπουμ "Διχόνοια" του Asterix, θα είναι ο πρώτος υποψήφιος για να παίξει το ρόλο του γλοιώδη, πρασινομούρη που τους κάνει όλους να τρώγονται με το παραμικρό!
(Οι εικονογραφήσεις είναι δικές μου. Μπορείτε να τις αναδημοσιεύσετε με αναφορά στην πηγή προέλευσής τους. Αλλιώς θα φάτε κι εσείς κουπί στο κεφάλι...)
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου
(45) Ο νέος νοικάρης...
Είχε περάσει ήδη ένας μήνας από τότε που ο Τάκης βρήκε την Τέτα Κοκέτα πάνω στα πόδια του Νικόδημου Λαμόγιου. Και αν η Τέτα ήταν η τρίχρονη ανηψιά του Λαμόγιου, δεν θα τον ενοχλούσε καθόλου τον Τάκη. Έλα, όμως, που η Τέτα ήταν τριαντάρα και αυτά που έκανε με τον Λαμόγιο αν τα έκανε θείος σε ανηψιά θα κατέληγε στον Κορυδαλλό, παρέα με τον Μπάμπη τον Χαρακωμένο και τον Βρασίδα τον Γλίτσα.
Η Τέτα προσπάθησε πολλές φορές από εκείνη την ημέρα να πλησιάσει τον Τάκη για εξηγήσεις, αλλά ένιωθε σαν να έπεφτε πάνω σε τοίχο. Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα ένιωσε απότομα και ο Νικόδημος Λαμόγιος, με τη διαφορά ότι εκείνος όντως έπεσε πάνω στον τοίχο με το όνομα "Περσεφόνη", ο οποίος τον έστειλε στο νοσοκομείο με τρία σπασμένα πλευρά, μελανιασμένο μάτι, εξαρθρωμένο σαγόνι και ελαφρά διάσειση.
- Μπαμπά, θα αργήσεις για τη συνέντευξη! ακούστηκε η φωνή της Ματίνας από το δωμάτιο.
Ο Τάκης πετάχτηκε από τις βαθιές σκέψεις του και κοίταξε το ρολόι του.
- Να πάρει, σε μισή ώρα πρέπει να είμαι στην "Κλεψάλκο"! φώναξε και άρχισε να ψάχνει πίσω από τα μαξιλάρια του καναπέ για τη γραβάτα του.
Η Ματίνα βγήκε κρατώντας στα χέρια τη φρεσκοσιδερωμένη γραβάτα, το σακάκι και τα παπούτσια του Τάκη. Η αλήθεια ήταν ότι μετά το δεύτερο χωρισμό, η Ματίνα και ο Μενέλαος είχαν αναλάβει να μαζέψουν τα σκορπισμένα κομμάτια του Τάκη και να τον επαναφέρουν. Η Ματίνα, περισσότερο, δηλαδή, καθώς ο Μενέλαος ήταν απασχολημένος από το πρωί να σκάβει για κόκκαλα και κανάτες σε ένα παιχνίδι στο Facebook.
- Ευχαριστώ, κούκλα μου! είπε ο Τάκης αρπάζοντας το σακάκι από τη Ματίνα. Δεν θα αργήσω, αλλά αν αργήσω...
- Ξέρω, ξέρω... τον διέκοψε εκείνη. Το φαγητό είναι στο ψυγείο, να το ζεστάνω, να σερβίρω και να σβήσω και την οθόνη του Μενέλαου για να επανέλθει στην πραγματικότητα και να φάει. Μην ανησυχείς, τα έχω μάθει πια!
Ο Τάκης έφυγε φουριόζος. Η Ματίνα κόλλησε για λίγο το αυτί της στην πόρτα και τον άκουσε να κουτρουβαλάει στη σκάλα. Στη συνέχεια έφτιαξε λίγο το ανεμοδαρμένο της μαλλί στον καθρέφτη και πήγε νωχελικά στο δωμάτιο του Μενέλαου.
Ο Μενέλαος, με τη γλώσσα κολλημένη στην άκρη του στόματος, προσπαθούσε να σπάσει κάτι τουβλάκια στην οθόνη.
- Πώς πάει; ρώτησε αδιάφορα η Ματίνα.
- Έκλεισα κι άλλη συλλογή! είπε εκείνος ενθουσιασμένος. Βρήκα το βρακί του Κολόμβου και τώρα το μόνο που μου λείπει είναι το χρυσό άγαλμα του Ξιουχκοάτλ!
- Καταλαβαίνεις ότι δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάς! είπε πάλι η Ματίνα με ένα βλέμμα συμπόνοιας και λύπησης για τον καμμένο αδελφό της.
- Δεν ξέρεις από ίντερνετ εσύ! Ούτε φωτογραφία στο Flick'r δεν ξέρεις να ανεβάσεις, άσχετη! είπε γελώντας ο Μενέλαος
- Θα ανεβάσω μία με σένα, την ώρα που θα σου χώνω το πόδι μου στον...
Το κουδούνι διέκοψε τη βαθυστόχαστη συζήτηση.
- Ποιος να είναι; αναρωτήθηκε η Ματίνα. Περιμένουμε κανέναν;
- Το Άσυλο! Θα έρθουν να σε πάρουν σήμερα, είπαν! γέλασε ο Μενέλαος, αλλά το γέλιο του μετατράπηκε σε ένα αργόσυρτο βογγητό, όταν η Ματίνα πάτησε το reset στον υπολογιστή του.
Η Ματίνα κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Απ' έξω στεκόταν ένας περίεργος, γεροδεμένος τύπος με άγριο, σκοτεινό βλέμμα. Το κουδούνι ξαναχτύπησε.
Η Ματίνα έτρεξε πάλι στο δωμάτιο του Μενέλαου.
- Είναι ένας περίεργος έξω από την πόρτα, που μοιάζει με βιαστή! είπε τρομαγμένη. Τι να κάνω;
- Πέτα του κάτω από την πόρτα τη φωτογραφία της μαμάς με το μαγιό, στην Αστυπάλαια! είπε ο Μενέλαος σκάβοντας ακόμη.
Το κουδούνι χτύπησε και τρίτη φορά.
- Επιμένει! Φοβάμαι να του ανοίξω!
- Τι φοβάσαι, μωρή βλαμμένη; Οι βιαστές δεν χτυπάνε κουδούνια! Θα ανοίξω εγώ!
Ο Μενέλαος σηκώθηκε πάνω και άρπαξε στο χέρι του το τηλεχειριστήριο του Wii.
- Για προστασία! είπε στη Ματίνα κλείνοντας το μάτι.
- Ωραία! είπε εκείνη ειρωνικά. Αν μας επιτεθεί, θα τον σκοτώσουμε με virtual bowling!
O Mενέλαος άνοιξε την πόρτα επιφυλακτικά και η σκιά του γεροδεμένου τύπου τον κάλυψε όπως θα κάλυπτε η σκιά του Έβερεστ έναν σκαντζόχοιρο.
- Ποιον θέλετε;
- Τον κύριο Αστό! απάντησε ο τύπος με τη βαριά φωνή του. Ήρθα για το διαμέρισμα που νοικιάζει.
- Αααα! Για το διαμέρισμα της μακαρίτισσας της πώς-τη-λέγανε! Θα σας το δείξουμε εμείς!
Ο Μενέλαος έτρεξε να βρει το κλειδί και η Ματίνα εμφανίστηκε δειλά στην πόρτα. Κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια τον γεροδεμένο άντρα και με μία δεύτερη ματιά δεν της φάνηκε και τόσο επικίνδυνος. Ακούμπησε στην πόρτα και χαμογέλασε στον άγνωστο.
- Είμαι η Ματίνα! του είπε ναζιάρικα.
- Είμαι τριανταπέντε! απάντησε εκείνος κοφτά και η Ματίνα σχεδόν εξαϋλώθηκε από την ορμή της χυλόπιτας. Μπήκε ξανά μέσα στο διαμέρισμα με το χαμόγελο παγωμένο στο πρόσωπο.
Σε λίγο, βρίσκονταν όλοι στο επιπλωμένο διαμέρισμα της μακαρίτισσας της κυρίας Τσιτωμένης.
- Λίγο γεροντοκορίστικα είναι τα έπιπλα! παρατήρησε ο άγνωστος.
- Ναι, όπως σας είπα, στην αρχή έμενε εδώ μία γριά και μετά έμεινε για λίγο μία αδελφή. είπε ο Μενέλαος.
Η Ματίνα του έχωσε μία αγκωνιά στα πλευρά.
- Τέλος πάντων, θα φέρω τα δικά μου έπιπλα, δεν είναι πρόβλημα αυτό. απάντησε πάλι ο άγνωστος ρίχνοντας άλλη μία ματιά στο σαλόνι. Είναι ήσυχη γειτονιά;
- Πολύ! απάντησε πάλι ο Μενέλαος. Δεν έχουμε φασαρίες, ούτε πολύ κόσμο στο κτίριο. Και πτώμα να κουβαλήσετε μέσα, κανείς δεν θα σας δει! είπε γελώντας ο Μενέλαος.
- Καλό αυτό, πολύ καλό... μουρμούρισε ο άγνωστος και η Ματίνα ανατρίχιασε.
- Γιατί είναι καλό; τον ρώτησε τρομαγμένη. Σκοπεύετε να φέρετε κανένα πτώμα;
- Όχι, αλλά μπορεί να βγάλω κανένα έξω. απάντησε εκείνος ψυχρά, χωρίς να την κοιτάζει.
Η Ματίνα γούρλωσε τα μάτια και άνοιξε το στόμα, αφήνοντας μία υπερηχητική κραυγή που μόνο σκυλιά και ο Σούπερμαν μπορούσαν να ακούσουν.
- Πείτε στον κύριο Αστό ότι μου αρέσει το διαμέρισμα. Είναι ευρύχωρο, ήσυχη γειτονιά, χωρίς αστυνομία, θα το νοικιάσω!
- Χωρίς αστυνομία;; ρώτησε πάλι η Ματίνα σχεδόν τρέμοντας.
- Ναι, με ενοχλούν οι σειρήνες, απάντησε ο άγνωστος αδιάφορα.
Το ίδιο βράδυ, η οικογένεια Αστού και το φορητό Playstation κάθονταν γύρω από το τραπέζι.
- Αύριο θα μετακομίσει δίπλα και ο νέος ενοικιαστής! Τουλάχιστον κάτι μας πήγε καλά! είπε ο Τάκης. Μέχρι να βρω δουλειά, θα έχουμε ένα εισόδημα.
- Δεν σε πήραν στη δουλειά; ρώτησε ο Μενέλαος με τη μούρη κολλημένη στο παιχνίδι.
- Θα με ειδοποιήσουν, είπαν... Η απόλυση μου από την "Απληστία Α.Ε." δεν φαίνεται καλή στο βιογραφικό μου...
- Μήπως να μην το νοικιάζαμε; πετάχτηκε η Ματίνα. Μπορεί να επιστρέψει ο Ντίμης!
- Ο Ντίμης βρήκε σπίτι στην Αγχούπολη, απάντησε ο Τάκης.
- Τότε να το κρατήσουμε για προίκα μου! είπε πάλι η Ματίνα.
- Μέχρι να παντρευτείς εσύ, θα έχει πεθάνει και ο νέος ενοικιαστής, μην ανησυχείς! είπε ο Μενέλαος και εισέπραξε μία σφαλιάρα.
- Είναι λίγο τρομαχτικός ο τύπος, μπαμπά! κλάφτηκε η Ματίνα. Μοιάζει με δολοφόνο!
- Χαζομάρες... Η μάνα σου μοιάζει με δολοφόνο! είπε ο Τάκης. Ο νοικάρης μπροστά της μοιάζει με τον Μπάμπι το ελαφάκι! Τον είδα όταν υπέγραψε, μια χαρά είναι ο άνθρωπος...
- Καλάααα.... είπε εκείνη νικημένη. Αν καμιά φορά με βρεις σφαγμένη, μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα!
- Αν σε βρούμε σφαγμένη, θα νοικιάσουμε και το δικό σου δωμάτιο! είπε γελώντας ο Μενέλαος κι έφαγε άλλη μία σφαλιάρα, από τον Τάκη αυτή τη φορά.
Το επόμενο απόγευμα βρήκε τη Ματίνα μόνη στο διαμέρισμα. Ο Τάκης πήγε τον Μενέλαο στον οδοντίατρο κι εκείνη έμεινε κολλημένη στο ματάκι της πόρτας, κατασκοπεύοντας τους μεταφορείς που έφερναν τα έπιπλα του νέου νοικάρη.
Όταν τέλειωσαν, ο άγνωστος εμφανίστηκε για μία τελευταία φορά από το ασανσέρ, σέρνοντας δυο μεγάλες, μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Κοντοστάθηκε, σκούπισε τον ιδρώτα του και κοίταξε τριγύρω στον διάδρομο σαν να έκρυβε κάτι. Έπιασε ξανά τις σακούλες και τις έσυρε μέχρι το διαμέρισμά του.
Όταν έκλεισε η πόρτα, η Ματίνα άνοιξε σιγά σιγά και κοίταξε στο πάτωμα του διαδρόμου. Με φρίκη, διαπίστωσε ότι το πάτωμα είχε γεμίσει αίματα, που είχαν απλωθεί μέχρι την πόρτα του νέου νοικάρη.
Η πόρτα του άνοιξε ξανά κι εκείνη έχωσε τρομοκρατημένη το κεφάλι πάλι μέσα. Τον είδε από το ματάκι να καθαρίζει με απορρυπαντικό και ένα πανί τα αίματα, κοιτάζοντας επιφυλακτικά και μετά να μπαίνει γρήγορα μέσα.
Γύρισε και ακούμπησε την πλάτη στην πόρτα, βάζοντας τα χέρια στο πρόσωπο.
- Μα τη μάσκαρα του Bill Kaulitz, νοικιάσαμε το διαμέρισμα στον Χάνιμπαλ!!!
Στο επόμενο επεισόδιο: ο Τάκης κάνει αλλαγή καριέρας...
Δευτέρα 23 Νοεμβρίου
Σάββατο 21 Νοεμβρίου
Ο πολύχρωμος κόσμος του Ντίμη Κουκλεντέ (1)
Το ταξί σταμάτησε απότομα μπροστά στο κτίριο του τηλεοπτικού σταθμού. Η πόρτα άνοιξε και ο Ντίμης Κουκλεντές κατέβηκε γεμάτος αυτοπεποίθηση. Το οξυζεναρισμένο μαλλί του ήταν άψογα κοκκαλωμένο από το νέο μους με εκχύλισμα αβοκάντο και αγκινάρας. Τα νέα του ρούχα Makis Tselios εφάρμοζαν τέλεια στο μαυρισμένο και γυμνασμένο του κορμί και το ολοκαίνουργιο λαχανί φουλάρι του ανέμιζε παιχνιδιάρικα, μέχρι που πιάστηκε στην πόρτα του ταξί που ξεκίνησε απότομα.
Πέντε δευτερόλεπτα αργότερα, τα Makis Tselios είχαν γίνει Makis Τσέρκια από το σύρσιμο στην άσφαλτο, στο οξυζεναρισμένο μαλλί είχε κολλήσει μία μπανανόφλουδα για γαρνιτούρα και το λαχανί φουλάρι είχε ξεσκιστεί.
- Για την Ιζαντόρα Ντάνκαν με πέρασες, καταραμένε ταρίφα; είπε ο Ντίμης ασθμαίνοντας και πιάνοντας το λαιμό του.
Κοιτάχτηκε δακρυσμένος στη βιτρίνα ενός καταστήματος.
- Πρώτη μέρα στη νέα δουλειά και μοιάζω με παρατράγουδο της Πάνια! είπε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Πήρε μια βαθιά ανάσα, σήκωσε τον χαρτοφύλακά του από το πεζοδρόμιο και μπήκε αποφασισμένος στο κτίριο.
Η ξανθιά bimbo στη ρεσεψιόν τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, ενώ το αριστερό της χέρι γλίστρησε αυτομάτως στο κουμπί του κρυφού συναγερμού.
- Με συγχωρείτε, αλλά η είσοδος δεν επιτρέπεται σε επαίτες! είπε με τη χαζοβιόλικη φωνή της.
- Έχω ραντεβού με τον Διευθυντή Προγράμματος, τον κύριο Πουλημένο! είπε ο Ντίμης, καταπίνοντας την οργή του.
Η ξανθιά τον κοίταξε πατόκορφα και χαμογέλασε ανήσυχα.
- Ασφαλώς και έχετε ραντεβού μαζί του! είπε συγκαταβατικά, διατηρώντας το ανήσυχο χαμόγελο, ενώ το δάχτυλό της πάτησε δεκαοχτώ φορές το κουμπί του συναγερμού. Καθίστε στην καρέκλα και θα έρθει σύντομα κάποιος να σας υποδεχθεί...
Πράγματι, τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα, τον υποδέχτηκαν δύο μπρατσωμένοι σεκιουριτάδες, που τον άρπαξαν σαν μπουγαδοκόφινο. Κανονικά, ο Ντίμης δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να τον μελανιάζουν φουσκωτοί άντρακλες, μόνο που αυτή τη φορά η κατάσταση ήταν λίγο διαφορετική από τις φαντασιώσεις του. Καθώς η ξανθιά bimbo περνούσε την πολυθρόνα που καθόταν ο Ντίμης με απολυμαντικό, εκείνος προσγειωνόταν μέσα σε έναν κάδο σκουπιδιών.
Αποκαρδιωμένος και συντετριμμένος, σκαρφάλωσε έξω από τον κάδο, με άλλη μία μπανανόφλουδα στο μαλλί.
- Όλοι μπανάνες τρώνε σε αυτή τη $%#@^ πόλη;;; ούρλιαξε υστερικά, ενώ πετούσε το φουλάρι στον κάδο. Διάλεξα τη μέρα να βάλω Τσέλιο, ο ηλίθιος! Sanitas έπρεπε να φορέσω!
Το κινητό του χτύπησε. Το έβγαλε από την τσέπη και απάντησε.
- Καλημέρα σας! Ο κύριος Κουκλεντές; άκουσε μία χαζοβιόλικη φωνή, που του φάνηκε γνώριμη.
- Ο ίδιος! απάντησε υποψιασμένος.
- Σας τηλεφωνώ από Trash TV για να επιβεβαιώσω το ραντεβού που έχετε με τον κύριο Πουλημένο στις 10! είπε ξανά η φωνή.
Ο Ντίμης, με το κεφάλι κατακόκκινο από την ξαφνική συσσώρευση αίματος, στάθηκε μπροστά στην τζαμένια πόρτα του κτιρίου και κοίταξε την ξανθιά ρεσεψιονίστ που του μιλούσε τηλεφωνικώς.
- Εδώ είμαι, έχω φτάσει!
Παρακολούθησε τη χαζοβιόλα να κοιτάζει δεξιά και αριστερά στη μεγάλη αίθουσα υποδοχής και κάτω από το γραφείο της.
- Πού είστε; ρώτησε ξανά μπερδεμένη.
- ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ!!! ούρλιαξε ο Ντίμης.
Στη συνέχεια, άφησε έναν λυγμό να του ξεφύγει, καθώς είδε την ξανθιά ρεσεψιονίστ να ψάχνει με αγωνία μέσα στο καλαθάκι των αχρήστων...
Το γραφείο του Μένιου Πουλημένου ήταν όπως το φανταζόταν. Ευρύχωρο, με μοντέρνα έπιπλα και τοίχους καλυμμένους με φωτογραφίες διάφορων τηλεοπτικών αστέρων. Ο Μένιος Πουλημένος καθόταν απέναντί του και του έριχνε κλεφτές ματιές.
- Και είπατε πως σας προσλάβαμε για κριτή στο νέο talent show που θα παρουσιάσουμε; ρώτησε διαβάζοντας το βιογραφικό του Ντίμη.
- Μάλιστα! Θα ανήκω στο πάνελ του Next Super Model! Με επιλέξατε για τις γνώσεις μου στη Μόδα και το γούστο μου στο ντύσιμο.
Ο Πουλημένος κάρφωσε το βλέμμα του στα ρούχα του Ντίμη, που έμοιαζαν να να βγήκαν από τη γκαρνταρόμπα άστεγου. Ο Ντίμης κατάλαβε και μαζεύτηκε ασυναίσθητα.
- Ξέρετε... είχα ένα ατύχημα με το ταξί το πρωί. Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να αλλάξω, αλλιώς...
- Δεν με ενοχλεί αυτό! τον διέκοψε ο Πουλημένος. Άλλο είναι το πρόβλημα...
- Ποιο; ρώτησε ο Ντίμης, που ένιωσε κρύο ιδρώτα να τον λούζει.
- Μάλλον καταλάβατε λάθος... Δεν σας προσλάβαμε για τη θέση του κριτή στο νέο ριάλιτι, έχουμε ήδη βρει τους τρεις κριτές που θα πλαισιώνουν την παρουσιάστρια.
- Τους έχετε βρει; Κι εμένα γιατί με φέρατε εδώ;
- Για τη θέση του αμπιγιέρ! Θα ντύνετε την παρουσιάστρια και τους κριτές.
Ο Ντίμης έμεινε ακίνητος, με άδειο βλέμμα. Ο Μένιος Πουλημένος πέρασε γρήγορα το χέρι του μπροστά από το πρόσωπο του Ντίμη για να δει αν θα αντιδράσει.
- Είστε καλά; ρώτησε ανήσυχα.
Ο Ντίμης τον κοίταξε ανέκφραστος. Σηκώθηκε, πήρε τον χαρτοφύλακά του και πήγε μέχρι την πόρτα. Κοντοστάθηκε και ξαναγύρισε προς τον Πουλημένο.
- Πότε ξεκινώ; ρώτησε.
- Η πρώτη οντισιόν της εκπομπής είναι σε δύο εβδομάδες. απάντησε επιφυλακτικά ο Πουλημένος. Θα σας δούμε τότε.
- Ευχαριστώ! είπε πάλι ανέκφραστα ο Ντίμης και άνοιξε την πόρτα.
Κοντοστάθηκε και πάλι και ξαναγύρισε προς τον Πουλημένο.
- Θα ντύνω την παρουσιάστρια, δηλαδή;
- Μάλιστα! απάντησε ο Πουλημένος.
- Ευχαριστώ! είπε και πάλι και βγήκε έξω κλείνοντας πίσω του την πόρτα.
Ο Πουλημένος ακούμπησε στην πλάτη της πολυθρόνας του προβληματισμένος.
- Κουλαμάρα έχει η $%#@^ η παρουσιάστρια;;; ακούστηκε μία δυνατή κραυγή έξω από την πόρτα του.
Στο επόμενο: η Βίκυ Γκαγκά, ο Λεό Φλούφλης και το σπίτι με τα τεκνά...
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου
The Bachelor...
Από μικρός, έμαθα να ζω μέσα σε μία πολυμελή οικογένεια. Για προσωπικό χώρο, ούτε συζήτηση... Πού να βρεθεί προσωπικός χώρος, άλλωστε, όταν μέσα στο διαμέρισμα μένουν οι γονείς και τα τέσσερα παιδιά; Αφού όταν βαριόμασταν να δούμε τηλεόραση, βγάζαμε αριθμάκια και παίζαμε 3 on 3 στο χωλ...
Μεγάλωσα, λοιπόν, με τα μαράζι... Δεν είχα ποτέ δικό μου δωμάτιο, δικό μου γραφείο, δική μου ντουλάπα, δικό μου μπάνιο, δική μου τηλεόραση, τίποτα! Όλα τα μοιραζόμουν με άλλα τρία αδέλφια και ήμουν τρίτος στη σειρά εμφάνισης σε αυτή την οικογένεια, οπότε έπαιρνα για τα πάντα νούμερο και περίμενα στη λίστα αναμονής...
Κι έτσι, πάντα είχα το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν και μας άδειασαν τη γωνιά, οπότε οι μάχες για προσωπικό χώρο περιορίστηκαν ανάμεσα σε μένα και τον μικρότερο. Εκεί τα μοιράσαμε λίγο περίεργα: εγώ πήρα το τηλεκοντρόλ κι έβλεπα ό,τι ήθελα πάντα κι εκείνος για εκδίκηση πήρε το μπάνιο και κάθε φορά που έμπαινε μέσα, έβγαινε μόνο όταν κυκλοφορούσε νέο δίσκο η Μούσχουρη. Όποιος κατουριόταν στο σπίτι, ή θα μάθαινε να κάνει κατακράτηση υγρών με τη βοήθεια της power γιόγκα ή θα τεντωνόταν για να φτάσει το νεροχύτη της κουζίνας!
Κι εξακολουθούσε το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Κάποια στιγμή, ξεκίνησα να κοιτάζω τις τιμές στα διαμερίσματα, στις μικρές αγγελίες, έτσι για να πάρω μία πρώτη ιδέα. Την πήρα την πρώτη ιδέα και αποδείχθηκε κακή (από τότε το πάθαινα!) Συνειδητοποίησα ότι μία γκαρσονιέρα 5 τετραγωνικών με την τουαλέτα στο πατάρι, κοστίζει γύρω στα 800 ευρώ το μήνα, ενώ ένα κανονικό τριάρι διαμέρισμα, κοστίζει όσο 3 τέτοιες γκαρσονιέρες. Όσο για την αγορά σπιτιού, με έναν πρόχειρο υπολογισμό κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν δούλευα ταυτόχρονα 6 δουλειές, κάπου στο τέλος του 2.050 θα κατάφερνα να βγάλω αρκετά χρήματα για να αγοράσω το χαλάκι της πόρτας.
Για δάνειο, ούτε κουβέντα, άλλωστε ποια τράπεζα θα δάνειζε σε μένα; Την επόμενη μέρα κιόλας θα είχα αγοράσει την πλήρη συλλογή Essential της Marvel (και τους 30 τόμους)...
Κι έτσι, μπαστακώθηκα πάλι στο πατρικό, με το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Κι όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και το μαράζι. Διότι δεν γίνεται να έχεις φτάσει τα τριάντα και να μένεις με τη μαμά και τον μπαμπά και να τρως και την καζούρα του κοντοστούπη με τον πορτοκαλί καναπέ, από πάνω... Ώσπου έφτασε η μέρα που άκουσα τη χαρμόσυνη είδηση. Οι γονείς μου αποφάσισαν να ρίξουν μαύρη πέτρα και στο σπίτι και στην Αθήνα και να μεταφερθούν μονίμως εις τας εξοχάς -οι οποίες εξοχάς βρίσκονται μόνο έξι ώρες με το πλοίο, στην Ικαρία...
Στην αρχή κυκλοφόρησε απλώς ως φήμη, αργότερα όμως επιβεβαιώθηκε, καθώς παρατηρούσα ότι σε κάθε ταξίδι στο νησί, σιγά σιγά μετέφεραν και το σπίτι, ξεκινώντας από τα ρούχα και τα πιατικά.
Κι όλο και φούντωνε το μαράζι κι η αγωνία... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Και φτάσαμε αισίως στο τώρα... Οι γονείς μου μεταβίβασαν το μαγαζί στην αδελφή μου και άρχισαν τα πρώτα, δειλά ταξιδάκια -κάτι σαν crash test, λίγο πριν τη μεγάλη φυγή. Σχεδόν ένα μήνα τώρα, λοιπόν, έχουν κατέβει στο νησί. Η μητέρα μου θα επιστρέψει για λίγο (για να τσεκάρει αν είμαστε ζωντανοί ή μας έχουν κατασπαράξει οι κατσαρίδες) και πριν τα Χριστούγεννα θα ξανακατέβει -άγνωστο για πόσο καιρό, ενώ ο αδελφός μου -μετά την απώλεια της οικιακής βοηθού (φώναζέ με "μαμά"), μπαστακώθηκε μονίμως στην κοπελιά του... Οπότε... Το μαράζι έφυγε κι εγώ απέκτησα το δικό μου (συντόμως) σπίτι!
ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, Ο ΗΛΙΘΙΟΣ;
Διότι εγώ φανταζόμουν πως - με το που θα μείνω μόνος μου στο σπίτι - θα μετατραπώ ξαφνικά στον Σπύρο Σούλη και θα αρχίσω το "Άλλαξέ το"!
Αλλά πριν το "άλλαξέ το", συνειδητοποίησα κάπως απότομα ότι προηγούνται άλλες προστακτικές, όπως "ψώνισέ το", "μαγείρεψέ το", "καθάρισέ το", "πλύνε το", "σκούπισέ το", "συμμάζεψέ το" και χίλια δυο άλλα τα οποία δεν είχα υπολογίσει!
Έτσι, οι πειραματισμοί στην κουζίνα ξεκίνησαν ήδη και πάνε καλά -μια και ζω ακόμα. Τα ψώνια έχουν γίνει λίγο εφιαλτικά, καθώς μπαίνω στο σούπερ μάρκετ για τυρί και μαρούλι και βγαίνω με ρυζόγαλο, μανιτάρια, σάλτσα, μπισκότα και πιπεριές. Το καθάρισμα με ξεπάτωσε, μια και το πλύσιμο των πιάτων έγινε καθημερινός εφιάλτης. Τα Swiffer έχουν πάει σύννεφο κι ούτε το μισό σπίτι δεν είναι καθαρό ακόμα. Και τα τελευταία απόρθητα κάστρα είναι το Πλυντήριο και το Σιδέρωμα -και πολύ φοβάμαι ότι σύντομα τα μισά μου ρούχα θα είναι πολύχρωμα και τα άλλα μισά καμμένα!
Και, πλέον, τα μαράζια πολλαπλασιάστηκαν... Πότε θα βρω χρόνο να φτιάξω όλα αυτά που ήθελα να φτιάξω στο σπίτι; Πότε θα πάρω νέα έπιπλα; Πότε θα τα στήσω; Πότε θα αγοράσω νέο υπολογιστή; Πότε θα ψωνίσω; Πότε θα μαγειρέψω; Πότε θα βάψω το δωμάτιο; Πότε θα πληρώσω τους λογαριασμούς; Πότε θα αγοράσω βιβλιοθήκη; Πότε θα κάνω ένα πρόγραμμα; Πότε θα το τηρήσω;
Ένα είναι σίγουρο... Όταν καταφέρω να ξεκινήσω τις αλλαγές, θα φροντίσω να στήσω κι ένα Ηρώο στη μάνα μου... Τώρα την είδα τη γλύκα!
ΥΓ: Σκάσε, Πέτρο!
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ΙΣΤΟΡΙΑ Ι
ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΑ...
O Μιχάλης έσφιξε δυνατά το χέρι της Λίνας στο δικό του και πλησίασε στο αυτί της.
- Φοβάσαι; ψιθύρισε χαμηλόφωνα.
Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε με αδιάφορο βλέμμα.
- Τι να φοβηθώ, δηλαδή;
Στην οθόνη, μία τρομοκρατημένη ξανθιά έτρεχε σε ένα σκοτεινό δάσος, ζητώντας βοήθεια.
- Έλα που δεν φοβάσαι! είπε ξανά χαμηλόφωνα ο Μιχάλης. Αφου δεν σου αρέσουν τα θρίλερ...
Δυνατά ουρλιαχτά ακούστηκαν μέσα στην αίθουσα του σινεμά, καθώς ο μανιακός δολοφόνος πετάχτηκε απότομα πίσω από ένα δέντρο, κόβωντας στα δύο το κρανίο της ξανθιάς με τη σπάθα του.
Ο Μιχάλης τινάχτηκε στη θέση του και τράβηξε το χέρι του από της Λίνας. Εκείνη τον κοίταξε και άφησε ένα ειρωνικό επιφώνημα.
- Μη μου πεις τώρα ότι δεν σε τρόμαξε ούτε αυτό! της είπε πιο δυνατά, ενώ ο κόσμος γύρω προσπαθούσε ακόμα να συνέλθει από τη βίαιη σκηνή.
- Τι να με τρομάξει, αγάπη μου; Κλασική σκηνή θρίλερ, ήταν τόσο προβλέψιμο ότι ο δολοφόνος θα πεταγόταν πίσω από το δέντρο! απάντησε εκείνη, μασουλώντας ποπ κορν.
- Σσσσσσς! ακούστηκε μία επίπληξη από το πίσω κάθισμα.
Η Λίνα γύρισε και κοίταξε τον θεατή που είχε ενοχληθεί από τους ψιθύρους. Ήταν ένας παχουλός, ιδρωμένος τύπος, με χοντρά γυαλιά και μαύρα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο.
- Λέγε ό.τι θες! ψιθύρισε πάλι ο Μιχάλης. Η σκηνή ήταν τρομαχτική!
- Η σκηνή δεν ήταν καν αληθοφανής! αντέδρασε η Λίνα. Δεν κόβεται έτσι εύκολα το κεφάλι στα δύο, από μία παλιά, στομωμένη σπάθα! Κλισέ υπερβολές των θρίλερ!
- ΣΣΣΣΣΣΣ!!! ακούστηκε πιο έντονα και θυμωμένα ο παχουλός τύπος.
Η Λίνα γύρισε ξανά και τον είδε να την κοιτάζει άγρια. Δεν έδωσε σημασία και στράφηκε ξανά προς την οθόνη.
Ο δολοφόνος αυτή τη φορά κυνηγούσε έναν άντρα στο διάδρομο ενός κτιρίου.
Οι υπόλοιποι τινάζονταν στις θέσεις τους, κάθε φορά που κατάφερνε να αποφύγει τα χτυπήματα του μανιακού. Ο Μιχάλης χώθηκε στο κάθισμά του, αναπνέοντας γρήγορα, ενώ η Λίνα συνέχισε να τρώει ποπ κορν αδιάφορα.
Τη στιγμή που ο κυνηγημένος έφτασε στην έξοδο του κτιρίου, ο δολοφόνος πέταξε με δύναμη τη σπάθα του, που διαπέρασε το λαιμό του και τον κάρφωσε πάνω στον τοίχο. Πηχτό, κατακόκκινο αίμα άρχισε να πιτσιλά τους τοίχους, ενώ ουρλιαχτά ακούστηκαν πάλι μέσα στη σκοτεινή αίθουσα...
- Ω, Θεέ μου! είπε δυνατά ο Μιχάλης κι έσφιξε πάλι το χέρι της Λίνας.
- Πώς κάνετε έτσι; είπε εκείνη γελώντας. Κάνει μπαμ ότι πρόκειται για ψεύτικο αίμα. Κοίτα το χρώμα του και πόσο αραιό είναι, σαν σάλτσα για μακαρόνια.
- Βγάλε το σκασμό, επιτέλους! φώναξε ο παχουλός, ιδρωμένος τύπος προς τη μεριά της Λίνας.
Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε εξαγριωμένη.
- Σε ποια νομίζεις ότι μιλάς; του είπε απότομα.
- Σε όποια γουστάρω! αντιμίλησε εκείνος. Πλήρωσα να δω την ταινία, όχι να ακούω εσένα! Βούλωσέ το, λοιπόν!
Ο Μιχάλης έπιασε τη Λίνα από το χέρι και την συγκράτησε.
- Μη δώσεις συνέχεια, άφησέ τον! της είπε. Θα γίνει φασαρία... Κοίταξέ τον, άλλωστε, πώς είναι, μοιάζει με ψυχάκια!
Η Λίνα κατάπιε την οργή της και γύρισε μπροστά.
Μισή ώρα αργότερα, περπατούσαν οι δυο τους αγκαζέ στο στενάκι πίσω από το σινεμά.
- Ό,τι και να λες, η ταινία εμένα μου φάνηκε πολύ τρομαχτική! είπε ο Μιχάλης, περνώντας το χέρι του στον ώμο της Λίνας.
- Αν τα πιστεύεις αυτά! είπε εκείνη συγκαταβατικά.
- Εσύ, δηλαδή, δεν τρόμαξες ούτε μια στιγμή;
- Σου είπα, δεν βρήκα κάτι το αληθοφανές! Όλα ήταν προβλέψιμα και εκτός πραγματικότητας!
Φτάσανε μπροστά στο αυτοκίνητο της Λίνας. Πάτησε τον συναγερμό και ο Μιχάλης άνοιξε την πόρτα του. Η Λίνα κοντοστάθηκε κοιτάζοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο.
-Τι έπαθες; ρώτησε ο Μιχάλης.
- Εκείνος ο τύπος... είπε η Λίνα με άδειο βλέμμα.
Απέναντι, περπατούσε σέρνοντας τα βήματά του και αγκομαχώντας, ο παχουλός, ιδρωμένος τύπος από το σινεμά.
- Μισό λεπτό! είπε η Λίνα και έκλεισε ξανά την πόρτα του οδηγού. Πήγε στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου της, το άνοιξε, πήρε κάτι από μέσα και το έκλεισε ξανά με δύναμη.
Ο Μιχάλης την είδε να διασχίζει το σκοτεινό δρόμο και να στρίβει στη γωνία που πριν λίγο είχε στρίψει ο παχουλός τύπος.
- Λίνα! Άστον να πάει στα κομμάτια, δεν αξίζει να τσακωθείς... φώναξε βγαίνοντας ξανά από το αυτοκίνητο.
Μία γοερή κραυγή ακούστηκε πίσω από τη γωνία.
- Λίνα! φώναξε ο Μιχάλης κι έτρεξε ξωπίσω της.
Αγχωμένος και αναπνέοντας γρήγορα, έστριψε στο σκοτεινό δρομάκι και σκόνταψε πάνω σε κάτι. Έπεσε με δύναμη πάνω σε μία στίβα από σακούλες σκουπιδιών. Ανασηκώθηκε και είδε στο έδαφος μπροστά του, τον παχουλό τύπο να τον κοιτάζει τρομοκρατημένος, κρατώντας τον αριστερό ώμο του.
- Είναι τρελή! είπε τρέμοντας. Είναι τρελή, μέ έκοψε!
Ο Μιχάλης γύρισε και είδε με φρίκη τη Λίνα να στέκεται αγέρωχη μπροστά του, κρατώντας μία ματωμένη σπάθα.
- Κανείς δεν μου λέει, να το βουλώσω! είπε παγωμένα και πλησίασε απειλητικά τον πεσμένο τύπο.
Εκείνος στηρίχτηκε πανικόβλητος πάνω στον τοίχο, ανασηκώθηκε και προσπάθησε να τρέξει.
- Λίνα... τι πας να... ΛΙΝΑ!!! ούρλιαξε ο Μιχάλης, καθώς εκείνη κατέβασε με ορμή το χέρι της. Η σπάθα σφηνώθηκε με έναν δυνατό θόρυβο στο κρανίο του παχουλού τύπου, που έπεσε έκπληκτος και αλαφιασμένος ξανά στο έδαφος...
- Ω, Θεέ μου!!! Ω, Θεέ μου!!! φώναζε ο Μιχάλης, σχεδόν κλαίγοντας, καθώς το θύμα της έπεφτε αιμόφυρτο, αλλά ακόμα ζωντανό στα πόδια του...
- Είδες, αγάπη μου; ρώτησε εκείνη ατάραχη. Σου το είπα ότι είναι αδύνατον μία σπάθα να κόψει τόσο εύκολα στα δύο ένα κεφάλι. Και φαντάσου ότι η δική μου είναι ακονισμένη!
Πλησίασε και τράβηξε απότομα τη σπάθα από το κεφάλι του τύπου, που σφάδαζε ακόμη στο πάτωμα, εκλιπαρώντας για οίκτο... Ο Μιχάλης, κατάχλωμος, δεν μπορούσε να πιστέψει τη φρίκη που ζούσε...
- Και τώρα, συνέχισε η Λίνα, υψώνοντας τη σπάθα και με τα δυο της χέρια πάνω από τον αιμόφυρτο άντρα, κοίτα τι χρώμα έχει το αληθινό αίμα!
Ένα τελευταίο ουρλιαχτό έσκισε την ησυχία της νύχτας, το οποίο διακόπηκε βίαια από έναν υπόκωφο γδούπο...
Λίγα λεπτά αργότερα, η Λίνα, ματωμένη από την κορφή ως τα νύχια, σκούπιζε με ένα πανί τη μεγάλη σπάθα, ενώ ο Μιχάλης, κατακίτρινος και αμίλητος, βρισκόταν ακόμη καθισμένος κάτω, κοιτώντας το κενό...
- Την επόμενη εβδομάδα λέω να δούμε εκείνο το νέο θρίλερ! του είπε χαμογελαστά σαν να μη συνέβη τίποτε. Άκουσα ότι είναι πιο αληθοφανές...
- Φοβάσαι; ψιθύρισε χαμηλόφωνα.
Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε με αδιάφορο βλέμμα.
- Τι να φοβηθώ, δηλαδή;
Στην οθόνη, μία τρομοκρατημένη ξανθιά έτρεχε σε ένα σκοτεινό δάσος, ζητώντας βοήθεια.
- Έλα που δεν φοβάσαι! είπε ξανά χαμηλόφωνα ο Μιχάλης. Αφου δεν σου αρέσουν τα θρίλερ...
Δυνατά ουρλιαχτά ακούστηκαν μέσα στην αίθουσα του σινεμά, καθώς ο μανιακός δολοφόνος πετάχτηκε απότομα πίσω από ένα δέντρο, κόβωντας στα δύο το κρανίο της ξανθιάς με τη σπάθα του.
Ο Μιχάλης τινάχτηκε στη θέση του και τράβηξε το χέρι του από της Λίνας. Εκείνη τον κοίταξε και άφησε ένα ειρωνικό επιφώνημα.
- Μη μου πεις τώρα ότι δεν σε τρόμαξε ούτε αυτό! της είπε πιο δυνατά, ενώ ο κόσμος γύρω προσπαθούσε ακόμα να συνέλθει από τη βίαιη σκηνή.
- Τι να με τρομάξει, αγάπη μου; Κλασική σκηνή θρίλερ, ήταν τόσο προβλέψιμο ότι ο δολοφόνος θα πεταγόταν πίσω από το δέντρο! απάντησε εκείνη, μασουλώντας ποπ κορν.
- Σσσσσσς! ακούστηκε μία επίπληξη από το πίσω κάθισμα.
Η Λίνα γύρισε και κοίταξε τον θεατή που είχε ενοχληθεί από τους ψιθύρους. Ήταν ένας παχουλός, ιδρωμένος τύπος, με χοντρά γυαλιά και μαύρα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο.
- Λέγε ό.τι θες! ψιθύρισε πάλι ο Μιχάλης. Η σκηνή ήταν τρομαχτική!
- Η σκηνή δεν ήταν καν αληθοφανής! αντέδρασε η Λίνα. Δεν κόβεται έτσι εύκολα το κεφάλι στα δύο, από μία παλιά, στομωμένη σπάθα! Κλισέ υπερβολές των θρίλερ!
- ΣΣΣΣΣΣΣ!!! ακούστηκε πιο έντονα και θυμωμένα ο παχουλός τύπος.
Η Λίνα γύρισε ξανά και τον είδε να την κοιτάζει άγρια. Δεν έδωσε σημασία και στράφηκε ξανά προς την οθόνη.
Ο δολοφόνος αυτή τη φορά κυνηγούσε έναν άντρα στο διάδρομο ενός κτιρίου.
Οι υπόλοιποι τινάζονταν στις θέσεις τους, κάθε φορά που κατάφερνε να αποφύγει τα χτυπήματα του μανιακού. Ο Μιχάλης χώθηκε στο κάθισμά του, αναπνέοντας γρήγορα, ενώ η Λίνα συνέχισε να τρώει ποπ κορν αδιάφορα.
Τη στιγμή που ο κυνηγημένος έφτασε στην έξοδο του κτιρίου, ο δολοφόνος πέταξε με δύναμη τη σπάθα του, που διαπέρασε το λαιμό του και τον κάρφωσε πάνω στον τοίχο. Πηχτό, κατακόκκινο αίμα άρχισε να πιτσιλά τους τοίχους, ενώ ουρλιαχτά ακούστηκαν πάλι μέσα στη σκοτεινή αίθουσα...
- Ω, Θεέ μου! είπε δυνατά ο Μιχάλης κι έσφιξε πάλι το χέρι της Λίνας.
- Πώς κάνετε έτσι; είπε εκείνη γελώντας. Κάνει μπαμ ότι πρόκειται για ψεύτικο αίμα. Κοίτα το χρώμα του και πόσο αραιό είναι, σαν σάλτσα για μακαρόνια.
- Βγάλε το σκασμό, επιτέλους! φώναξε ο παχουλός, ιδρωμένος τύπος προς τη μεριά της Λίνας.
Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε εξαγριωμένη.
- Σε ποια νομίζεις ότι μιλάς; του είπε απότομα.
- Σε όποια γουστάρω! αντιμίλησε εκείνος. Πλήρωσα να δω την ταινία, όχι να ακούω εσένα! Βούλωσέ το, λοιπόν!
Ο Μιχάλης έπιασε τη Λίνα από το χέρι και την συγκράτησε.
- Μη δώσεις συνέχεια, άφησέ τον! της είπε. Θα γίνει φασαρία... Κοίταξέ τον, άλλωστε, πώς είναι, μοιάζει με ψυχάκια!
Η Λίνα κατάπιε την οργή της και γύρισε μπροστά.
Μισή ώρα αργότερα, περπατούσαν οι δυο τους αγκαζέ στο στενάκι πίσω από το σινεμά.
- Ό,τι και να λες, η ταινία εμένα μου φάνηκε πολύ τρομαχτική! είπε ο Μιχάλης, περνώντας το χέρι του στον ώμο της Λίνας.
- Αν τα πιστεύεις αυτά! είπε εκείνη συγκαταβατικά.
- Εσύ, δηλαδή, δεν τρόμαξες ούτε μια στιγμή;
- Σου είπα, δεν βρήκα κάτι το αληθοφανές! Όλα ήταν προβλέψιμα και εκτός πραγματικότητας!
Φτάσανε μπροστά στο αυτοκίνητο της Λίνας. Πάτησε τον συναγερμό και ο Μιχάλης άνοιξε την πόρτα του. Η Λίνα κοντοστάθηκε κοιτάζοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο.
-Τι έπαθες; ρώτησε ο Μιχάλης.
- Εκείνος ο τύπος... είπε η Λίνα με άδειο βλέμμα.
Απέναντι, περπατούσε σέρνοντας τα βήματά του και αγκομαχώντας, ο παχουλός, ιδρωμένος τύπος από το σινεμά.
- Μισό λεπτό! είπε η Λίνα και έκλεισε ξανά την πόρτα του οδηγού. Πήγε στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου της, το άνοιξε, πήρε κάτι από μέσα και το έκλεισε ξανά με δύναμη.
Ο Μιχάλης την είδε να διασχίζει το σκοτεινό δρόμο και να στρίβει στη γωνία που πριν λίγο είχε στρίψει ο παχουλός τύπος.
- Λίνα! Άστον να πάει στα κομμάτια, δεν αξίζει να τσακωθείς... φώναξε βγαίνοντας ξανά από το αυτοκίνητο.
Μία γοερή κραυγή ακούστηκε πίσω από τη γωνία.
- Λίνα! φώναξε ο Μιχάλης κι έτρεξε ξωπίσω της.
Αγχωμένος και αναπνέοντας γρήγορα, έστριψε στο σκοτεινό δρομάκι και σκόνταψε πάνω σε κάτι. Έπεσε με δύναμη πάνω σε μία στίβα από σακούλες σκουπιδιών. Ανασηκώθηκε και είδε στο έδαφος μπροστά του, τον παχουλό τύπο να τον κοιτάζει τρομοκρατημένος, κρατώντας τον αριστερό ώμο του.
- Είναι τρελή! είπε τρέμοντας. Είναι τρελή, μέ έκοψε!
Ο Μιχάλης γύρισε και είδε με φρίκη τη Λίνα να στέκεται αγέρωχη μπροστά του, κρατώντας μία ματωμένη σπάθα.
- Κανείς δεν μου λέει, να το βουλώσω! είπε παγωμένα και πλησίασε απειλητικά τον πεσμένο τύπο.
Εκείνος στηρίχτηκε πανικόβλητος πάνω στον τοίχο, ανασηκώθηκε και προσπάθησε να τρέξει.
- Λίνα... τι πας να... ΛΙΝΑ!!! ούρλιαξε ο Μιχάλης, καθώς εκείνη κατέβασε με ορμή το χέρι της. Η σπάθα σφηνώθηκε με έναν δυνατό θόρυβο στο κρανίο του παχουλού τύπου, που έπεσε έκπληκτος και αλαφιασμένος ξανά στο έδαφος...
- Ω, Θεέ μου!!! Ω, Θεέ μου!!! φώναζε ο Μιχάλης, σχεδόν κλαίγοντας, καθώς το θύμα της έπεφτε αιμόφυρτο, αλλά ακόμα ζωντανό στα πόδια του...
- Είδες, αγάπη μου; ρώτησε εκείνη ατάραχη. Σου το είπα ότι είναι αδύνατον μία σπάθα να κόψει τόσο εύκολα στα δύο ένα κεφάλι. Και φαντάσου ότι η δική μου είναι ακονισμένη!
Πλησίασε και τράβηξε απότομα τη σπάθα από το κεφάλι του τύπου, που σφάδαζε ακόμη στο πάτωμα, εκλιπαρώντας για οίκτο... Ο Μιχάλης, κατάχλωμος, δεν μπορούσε να πιστέψει τη φρίκη που ζούσε...
- Και τώρα, συνέχισε η Λίνα, υψώνοντας τη σπάθα και με τα δυο της χέρια πάνω από τον αιμόφυρτο άντρα, κοίτα τι χρώμα έχει το αληθινό αίμα!
Ένα τελευταίο ουρλιαχτό έσκισε την ησυχία της νύχτας, το οποίο διακόπηκε βίαια από έναν υπόκωφο γδούπο...
Λίγα λεπτά αργότερα, η Λίνα, ματωμένη από την κορφή ως τα νύχια, σκούπιζε με ένα πανί τη μεγάλη σπάθα, ενώ ο Μιχάλης, κατακίτρινος και αμίλητος, βρισκόταν ακόμη καθισμένος κάτω, κοιτώντας το κενό...
- Την επόμενη εβδομάδα λέω να δούμε εκείνο το νέο θρίλερ! του είπε χαμογελαστά σαν να μη συνέβη τίποτε. Άκουσα ότι είναι πιο αληθοφανές...
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου
Η κατσίκα στο Περού και το τέλος του κόσμου...
Σε αυτή τη χώρα, τελικά, δεν είμαστε να ακούσουμε για επιδημίες, αρρώστιες και τα συναφή. Κάνουμε λες και θα μας χτυπήσουν όλες οι πληγές του Φαραώ, ο τυφώνας Κατρίνα, ο Γκοντζίλλα και το τσουνάμι που κατάπιε τη Νέα Υόρκη στο "The day after tomorrow..."
Τι μαζοχισμός είναι αυτός πια; Τι υστερική προδιάθεση;
Σε κάθε παρόμοια περίπτωση, τρία είναι τα δεινά που κάνουν αυτομάτως την εμφάνισή τους στη χώρα μας: η Υπερβολή, ο Τρόμος και η Βλακεία.
Κεφάλαιο Πρώτο: η Υπερβολή.
Φτερνίζεται μία κατσίκα στη Λίμα του Περού. Στα επόμενα πέντε λεπτά, οι τρομολάγνοι, έλληνες δημοσιοκάφροι έχουν εμφανιστεί στα έκτακτα δελτία, κάνοντας την τρίχα, τριχιά. Και αρχίζουν οι εμπεριστατωμένες αναλύσεις - στατιστικές - προβλέψεις: "Νέος φονικός ιός σαρώνει τη Νότια Αμερική! Θορυβημένη η επιστημονική κοινότητα παρακολουθεί τις εξελίξεις!" Εν τω μεταξύ, η θορυβημένη επιστημονική κοινότητα αποτελείται από τον Φικιώρη - τον γνωστό τηλεσάχλα που πουλάει κλύσματα με όζον, δυο-τρεις βαρεμένους φυσικοουφοαναλυτές που ξημεροβραδιάζονται στον Χαρδαβέλλα και τη σάπια τύπισσα που βγαίνει στις διαφημίσεις της Medi-Πρίνου, οι οποίοι σπεύδουν στα τηλεπαράθυρα να πούνε την επιστημονική αρλούμπα τους...
Αν η κατσίκα στο Περού δεν ξαναφτερνιστεί, τα δελτία κάνουν γαργάρα την άκυρη είδηση και περιμένουν την επόμενη έκκριση οικόσιτου ζώου για να ξανασπείρουν τον πανικό. Στην περίπτωση, όμως, που αρρωστήσει και ο βοσκός της κατσίκας, τότε το όνειρο κάθε καναλάρχη γίνεται πραγματικότητα: το τέλος του κόσμου πλησιάζει, όλοι θα πεθάνουμε φριχτά και ο μόνος που θα επιζήσει θα είναι ο Γουίλ Σμιθ που θα περιφέρεται στις άδειες πόλεις πιάνοντας κουβέντα με τις κούκλες στις βιτρίνες...
Και αν, μάλιστα, πεθάνει και κάποιος, τότε η υστερία δεν έχει τελειωμό! Το πρωί ο νεκρός είναι ένας και μέχρι να φτάσει το βράδυ, από στόμα σε στόμα και διά της μεθόδου του παραφουσκώματος, οι νεκροί έχουν γίνει 1.234!
Όσο περνά ο καιρός και ο ιός εξαπλώνεται, το ίδιο εξαπλώνεται και η καταστροφολογία των τηλεπαραθύρων, ενώ οι δημοσιοκάφροι έχουν ήδη αρχίσει να κατασκευάζουν άκατο για τη διαφυγή σε άλλο πλανήτη. Φυσικά, οι προβλεπόμενες εκατόμβες δεν έχουν κάνει ακόμα την εμφάνισή τους, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, καθώς η Υπερβολή έχει ήδη φέρει το επόμενο στάδιο...
Κεφάλαιο Δεύτερο: ο Τρόμος.
Η τηλεόραση δεν απευθύνεται μόνο σε σκεπτόμενους, ψύχραιμους ανθρώπους με κοινή λογική... Απευθύνεται και σε όλους τους άλλους, που αποτελούν και το κύριο κοινό της: αγράμματες κυράτσες που βλέπουν ανελλιπώς Ναταλία Γερμανού και Star, γκάου που βλέπουν μόνο Πάνια και Extra, λιγούρια που βλέπουν μόνο Πετρούλα και αγράμματες γιαγιάδες που δεν βλέπουν, λόγω γλαυκώματος, αλλά ακούνε Ευαγγελάτο.
Η κυράτσα που θα δει τον δημοσιοκάφρο να χτυπιέται μπροστά στην οθόνη για το τέλος του κόσμου, θα τον πιστέψει... Διότι, απλούστατα, δεν έχει λόγο να μην τον πιστέψει... Οι φίλες της είναι όλες ηλίθιες που συχνάζουν σε κομμωτήρια, ο άντρας της πίνει μπίρες και βλέπει ποδόσφαιρο και, γενικώς, η μοναδική επαφή της με φυσιολογικό, σκεπτόμενο άνθρωπο, είναι όταν πληρώνει τις δόσεις της πιστωτικής στον ταμία της Τράπεζας.
Η αγράμματη κυράτσα, λοιπόν, θα αναλάβει να διαδώσει αβίαστα και χωρίς σκέψη, τον Τρόμο πανικόβλητη παντού -σε όλο το περιβάλλον της. Και, καθώς, το περιβάλλον της αποτελείται από αναλόγου νοημοσύνης και λογικής οντότητες -που με τη σειρά τους θα διαδώσουν τον Τρόμο αλλού- σύντομα έχουμε μία χώρα γεμάτη τρομοκρατημένους ηλίθιους! Και αυτό είναι το ξεκίνημα του τρίτου σταδίου...
Κεφάλαιο Τρίτο: η Βλακεία.
Οι τρομοκρατημένοι και πανικόβλητοι που έπεσαν θύματα της Υπερβολής και του Τρόμου, αρχίζουν τις σπασμωδικές κινήσεις... Μπορείς εύκολα να τους ξεχωρίσεις στο δρόμο, αφού περπατούν φορώντας χειρουργική μάσκα, γάντια, κράνος ανθρακωρύχου και πέντε Ambi-pur κρεμασμένα στο λαιμό! Και το χειρότερο είναι ότι πέρα από τις σπασμωδικές κινήσεις, αρχίζουν και τις απύθμενες Βλακείες...
Όποιος από αυτούς έχει ανοίξει μπλογκ, ξαφνικά μετατρέπεται στον Γκουρού της Γρίπης κι αρχίζει να δημοσιεύει ό,τι κουλαμάρα του έρχεται στο μυαλό: μαγικά γιατροσόφια με κρεμμύδια που απορροφούν τον ιό σαν τη σκούπα της Phillips, καταμέτρηση θανάτων από τη φονική γρίπη (ασχέτως αν οι μισοί θάνατοι είναι από 90χρονους που ήταν σε μηχανική υποστήριξη από το 1983), και διεστραμμένες θεωρίες συνομωσίας, όπου η γρίπη είναι κατασκευασμένη από τη Bayer, για να πουλήσει σαν εμβόλια όσα εντομοκτόνα της είχαν μείνει ή όπου οι Ανουνάκι από τον πλανήτη Νιμπίρου σκορπούν τον ιό με τα αόρατα αστρόπλοιά τους. Οι πιο επικίνδυνοι τη βλέπουν γιατροί και με ύφος χιλίων καρδιναλίων δίνουν και ιατρικές συμβουλές στους αναγνώστες τους, ασχέτως αν στην κανονική τους ζωή πουλάνε κάλτσες σε πάγκο της Ομόνοιας...
Άλλοι αρχίζουν να γεμίζουν τα ντουλάπια, τα ψυγεία και τις αποθήκες, με σκοπό να τη βγάλουν κλειδωμένοι στο υπόγειο, μέχρι να περάσει η γρίπη... Κλειδαμπαρώνονται, κόβουν κάθε επαφή με τον έξω κόσμο και περιμένουν με την καραμπίνα πίσω από την πόρτα, μην τυχόν και μπει μέσα κανένας μολυσμένος! Είναι οι ίδιοι που την εποχή του Τσέρνομπιλ τρέχανε πανικόβλητοι να αγοράσουν γάλατα και χαρτιά υγείας λες και η ραδιενέργεια ήταν οστεοπόρωση ή διάρροια... Είναι οι ίδιοι που μετά την πτώση των Διδύμων Πύργων, καίγανε την αλληλογραφία τους και τους ταχυδρόμους, γιατί φοβόντουσαν "μην κολλήσουν άνθρακα" από το γράμμα της Κικίτσας από τον Τύρναβο... Είναι οι ίδιοι που σε κάθε εμφάνιση ιού, από τον Έμπολα μέχρι την ιλαρά, αντιδρούν το ίδιο ηλίθια, τραγελαφικά και ξεκαρδιστικά...
Νομίζετε ότι υπερβάλλω κι εγώ με τα παραπάνω, ε;
ΟΚ, μάρτυράς μου η ίδια η Ιστορία! Κάντε ένα απλό googling και θα διαπιστώσετε ότι τα ίδια ακριβώς συνέβησαν όταν εμφανίστηκε η άτυπη πνευμονία (ή Σαρς) όπου κοντέψαμε να αφανίσουμε κάθε Κινέζο στη χώρα. Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν όταν εμφανίστηκε ο εντεροϊός Κοξάκι... Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν όταν εμφανίστηκε η Νόσος των Τρελών Αγελάδων... Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν όταν εμφανίστηκε η Γρίπη των Πτηνών... Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν όταν εμφανίστηκαν οι διοξίνες...
Και τώρα σκεφτείτε και καταγράψτε: πόσοι από τους συγγενείς, φίλους ή γνωστούς σας κόλλησαν έστω ένα από τα παραπάνω;
Καλά το φαντάστηκα! Υπερβολή, Τρόμος και Βλακεία!
Με τις υγείες σας!
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου
003. Επαναφορά
Τα προηγούμενα εδώ
Ο Ανέστης στεκόταν σαστισμένος μπροστά στον αστυνομικό που τον σημάδευε με το πιστόλι του.
- Πού είμαι; Πώς στο καλό ήρθα εδώ;
- Ηρεμήστε και θα σας τα εξηγήσω όλα! Μήπως είδατε τον ανιψιό μου;
- Τον ανιψιό σου; Πού θες να ξέρω τον ανιψιό σου; Εγώ δεν ξέρω καν πού είμαι τώρα!
"Καλά τα κατάφερε πάλι το βλήμα" σκέφτηκε ο Ανέστης. "Ο μόνος τρόπος να τον ξαναβρώ είναι να μπω στη Μηχανή..."
- Πώς θα γυρίσω πίσω; ρώτησε ο αστυνομικός φοβισμένα.
Γύρισε και κοίταξε ξανά την περίεργη Μηχανή.
- Ίσως αν ξαναμπώ εδώ... είπε και χώθηκε μέσα στον Κοσμικό Μετατροπέα, χαμηλώνοντας το πιστόλι.
- Όχι! φώναξε ο Ανέστης και άρπαξε γρήγορα ένα μεγάλο σφυρί από το ράφι πίσω του.
Πέντε δευτερόλεπτα αργότερα, ο αστυνομικός ήταν πεσμένος αναίσθητος μπροστά στη Μηχανή. Δίπλα του βρισκόταν το σφυρί που του πέταξε στο κεφάλι ο Ανέστης.
- Λυπάμαι πολύ, κύριε όργανο, αλλά μην ανησυχείτε! Σε λίγο τίποτε από αυτά δεν θα σας έχει συμβεί!
Έκατσε στο κάθισμα του Κοσμικού Μετατροπέα και έκλεισε την πόρτα. Κοίταξε τον πίνακα ελέγχου.
- Ας φέρουμε πίσω τώρα τον μικρό! Θέλω να δω τι σκάρωσε πάλι.
Πάτησε το Κουμπί Επαναφοράς και η μεταλλική σφαίρα άρχισε να δονείται. Κοίταξε από το τζάμι, καθώς το υπόγειό του έδειχνε να εξαφανίζεται. Ξαφνικά, ακούστηκε ένας δυνατός ήχος και η Μηχανή τραντάχτηκε απότομα. Ο Ανέστης κοίταξε ξανά έντρομος από το τζάμι. Ο αστυνομικός είχε συνέλθει και πυροβόλησε τον Κοσμικό Μετατροπέα.
- Βγες έξω αμέσως! φώναξε και σημάδεψε πάλι τον Ανέστη από το παράθυρο!
- Μη! φώναξε εκείνος και έσκυψε απότομα.
Άκουσε άλλον ένα πυροβολισμό και το τζάμι θρυμματίστηκε πάνω από κεφάλι του. Σπίθες πετάχτηκαν από τον πίνακα ελέγχου, καθώς η σφαίρα σφηνώθηκε πάνω του. Η Μηχανή μούγκρισε δυνατά και στροβιλίστηκε βίαια στον αέρα, ενώ το υπόγειο έσβησε τελείως και γύρω απλώθηκε ένα έντονο, λευκό φως.
Μία εβδομάδα νωρίτερα, ο Λεωνίδας παρέμενε εγκλωβισμένος στο πάρκο, με τον δεύτερο αστυνομικό, που ακόμα αναρωτιόταν τι είχε συμβεί.
- Τι έγινε; Πού πήγε ο Στάθης; ρώτησε κοιτάζοντας τριγύρω τρομαγμένος.
- Μήπως πήγε στην τουαλέτα; είπε αμήχανα ο Λεωνίδας.
- Εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας! Μπήκε σε αυτό το μεταλλικό πράμα και χάθηκε! Τι ήταν αυτό;
- Δεν έχω ιδέα, κύριε όργανο! Πρώτη φορά το είδα κι εγώ! Εγώ έκανα απλώς τον βανδαλισμό μου κοιτάζοντας τη δουλειά μου...
- Θα καλέσω ενισχύσεις από το τμήμα! είπε ο αστυνομικός και τράβηξε τον ασύρματό του. Είμαι σίγουρος ότι αυτό το μηχάνημα ήταν ιπτάμενος δίσκος!
- Θα ενθουσιαστούν πολύ στο τμήμα... μονολόγησε ο Λεωνίδας.
Ο Ανέστης κοίταξε έξω από το σπασμένο τζάμι. Το έντονο φως χάθηκε και τώρα το απόλυτο σκοτάδι είχε τυλίξει τον Κοσμικό Μετατροπέα.
- Άραγε, είναι ασφαλές να βγω έξω;
Άνοιξε με επιφύλαξη την πόρτα της Μηχανής και άπλωσε το πόδι έξω διστακτικά...
- Απ' ό,τι φαίνεται, πάτωμα υπάρχει! είπε ανακουφισμένος. Το θέμα είναι τι άλλο υπάρχει εδώ γύρω.
Έβγαλε από την τσέπη του έναν αναπτήρα και τον άναψε. Έμοιαζε σαν να βρισκόταν σε κάποια μεγάλη, άδεια αίθουσα. Προχώρησε λίγο ακόμα, σέρνοντας τα πόδια του στο σκοτάδι.
- Είναι κανείς εδώ; φώναξε και τον υποδέχτηκε αμέσως η ηχώ της φωνής του.
Επέστρεψε στη Μηχανή και μπήκε μέσα.
- Να πάρει, ελπίζω η σφαίρα να μην της έκανε μεγάλη ζημιά.
Πάτησε ξανά το Κουμπί Επαναφοράς. Τα φώτα στο ταμπλό τρεμοπαίξανε λίγο και έπειτα έσβησαν ξανά. Πάτησε το Κουμπί δεύτερη και τρίτη φορά, ώσπου η Μηχανή βρυχήθηκε και πάλι, καθώς την τύλιξε το ίδιο έντονο φως με πριν.
Πίσω στο πάρκο, μία εβδομάδα στο παρελθόν, ο αστυνομικός ήταν έτοιμος να μιλήσει στον ασύρματό του, ενώ ο Λεωνίδας έψαχνε ευκαιρία για να την κοπανήσει. Ξαφνικά, όλα έδειξαν να παγώνουν γύρω του και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, είχε μεταφερθεί ξανά μέσα στον Κοσμικό Μετατροπέα...
- Θείε Ανέστη! φώναξε ανακουφισμένος!
- Επιτέλους, δούλεψε! φώναξε ο Ανέστης. Αμέσως μετά τράβηξε μια δυνατή σβερκιά στο Λεωνίδα.
- Πάλι τα κατάφερες και τα έκανες σαν τα μούτρα σου!
- Δεν φταίω εγώ, ήθελα να πειραματιστώ... είπε εκείνος τρίβοντας το σβέρκο του.
Γύρισε και κοίταξε έξω από το παράθυρο.
- Θείε... ψέλλισε. Πού είμαστε;
- Δεν έχω ιδέα! απάντησε εκείνος. Και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω ιδέα και πώς θα γυρίσουμε στο σπίτι. Ο Μετατροπέας χάλασε...
Ένας αργόσυρτος, μεταλλικός ήχος ακούστηκε και ένα έντονο φως άρχισε να φαίνεται μπροστά τους, καθώς άνοιγε κάτι που έμοιαζε με τεράστια πύλη.
- Κάτι μου λέει ότι θα λυθούν σύντομα οι απορίες μας... είπε ο Ανέστης τρομαγμένος.
Την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου: η Μηχανή επιστρέφει στον Κατασκευαστή της...
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου
Κι άλλα καμμένα γκρουπ του Facebook...
Είχα υποσχεθεί ότι θα επανερχόμουν κάποτε στο θέμα! Και βρήκα ευκαιρία τώρα που το Ρουφbook άλλαξε σύστημα και πλέον μας ενημερώνει για ο,τιδήποτε κάνει ο άλλος -από το ποιον έκανε φίλο μέχρι το πότε έξυσε τη μύτη του! Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, βλέπω κάθε λίγο και λιγάκι τα άκυρα γκρουπ στα οποία γίνονται μέλη οι φίλοι μου (οπότε, όπως καταλαβαίνετε, θα σας πάρει κι εσάς ξώφαλτσα το κράξιμο!)
ΕΠΑΙΖΑ ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΜΕ ΠΑΤΗΜΕΝΑ ΚΟΥΤΑΚΙΑ ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟΥ (166 μέλη)
ΚΙ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΦΥΤΕΥΑ ΦΑΚΕΣ ΣΕ ΚΕΣΕΔΑΚΙ ΑΠΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ (59.750 μέλη!!!)
Πρόκειται για την τελευταία μόδα στα γκρουπ. Όλοι θυμούνται τις κουλαμάρες που έκαναν στα παιδικά και σχολικά τους χρόνια και τις μοιράζονται απλόχερα μαζί μας, αναζητώντας και άλλους που έκαναν τις ίδιες κουλαμάρες! Όσοι, λοιπόν, αγόραζαν χαρτάκια Panini, έτρωγαν ζαχαρωτά Φρουφρού, έβλεπαν τον Mάικλ Νάιτ ή χόρευαν τα Παπάκια, ανοίγουν και το αντίστοιχο γκρουπ! Μετά, όλα τα μέλη μαζί, αρχίζουν συζητήσεις για τα αξέχαστα εκείνα χρόνια, τα οποία συνήθως καταλήγουν στον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα και τη Σούπερ Γιαγιά στην τηλεόραση και αφού πάθουν όλοι κατάθλιψη, συνειδητοποιώντας πόσο παλιόγεροι και σταφιδιασμένες έχουν καταντήσει 40 χρόνια μετά, καταλήγουν να κλαίνε με λυγμούς στον καναπέ τους, αγκαλιασμένοι με μια σέπια φωτογραφία τους από τις Απόκριες του 1967...
Κι εγώ φύτευα φακές, αλλά προσπαθώ να το ξεχάσω, ηλίθιοι!
ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ -ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΙΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ (1.719 μέλη)
Μπα, που να σε πάρει και να σε σηκώσει, καταραμένε! Έτσι εξηγείται που τον τελευταίο μήνα το Facebook άρχισε πάλι να σέρνεται! Είναι δυνατόν να ανοίγεις τέτοιο γκρουπ και να μην περιμένεις να στρεβλωθεί το σύμπαν από το κύμα γκαντεμιάς; Ο adinistrator του γκρουπ -πιθανότατα κοντινός συγγενής της Ντόρας, ή ο ίδιος ο Μητσοτάκουλας με ψευδώνυμο, προσπάθησε ματαίως να μαζέψει οπαδούς, καθώς μόνο 1718 βρήκαν το θάρρος να ομολογήσουν ότι είναι γκαντεμολάτρες... Οι μισοί από αυτούς βρήκαν φριχτό θάνατο μπροστά στην οθόνη τους τα επόμενα πέντε λεπτά...
An i zoi itan xroma poio xroma tha itan? (298 μέλη)
Κοραλλοροδομπορντωπορτοκαλί! Βούρλο, ε βούρλο! Ένα από τα πιο άκυρα γκρουπ, πιθανότατα από καμιά ξεπεσμένη μιρλοποιήτρια σαν αυτές του Παθ, το οποίο συγκέντρωσε μόνο άλλα 297 μέλη, πιθανότατα με την ψυχοσύνθεση του Βαΐτση Αποστολάτου μετά από κοκτέιλ βαρβιτουρικών! Τα σχόλια -όπως ήταν αναμενόμενο- είναι από ηλίθιους που μπήκανε και στον κόπο να γράψουνε χρώμα, όπως κάτι κλασικές εμετικές που απάντησαν "ροζ" ή "κόκκινο σαν τον έρωτα" και πεντέξι κατεστραμμένα junky που είπαν "μαύρο σαν το θάνατο που μας καταπίνει όλους"... Αν την πετύχω ποτέ την τύπισσα στο δρόμο, η δική της ζωή θα αποκτήσει χρώμα μπλαβί από τις κλωτσιές που θα φάει...
Theloume to CARROUSEL xana stin ET1 (313 μέλη)
Ναι! Δεν μας ήταν αρκετά τα 45 χρόνια που το έπαιξαν σερί σε επανάληψη όλα τα κρατικά κανάλια με τη σειρά, το θέλουμε πάλι από την αρχή, για να στανιάρουμε! Αυτό, και το "Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι" που το έπαιξε τόσες φορές η ΕΤ2 και μετέπειτα ΝΕΤ, που παραλίγο να ξεπεράσει και το "Kωνσταντίνου και Ελένης" στον Αντέννα! Οι πρωταγωνιστές της σειράς, από την άλλη, σήμερα έχουν αποσυρθεί σε οίκους ευγηρείας και το μόνο που κατάφεραν στη ζωή τους είναι να τους θυμούνται όλοι σαν "εκείνο το μούλικο που έπαιζε στο Καρουζέλ"!
ΜΑΡΚΟΣ ΣΕΦΕΡΛΗΣ FAN CLUB (215 μέλη)
Χμ... Ναι, το είδα ΚΑΙ αυτό στη ζωή μου! Ο Σεφερλής έχει φαν κλαμπ!!! Απαρτίζεται, όπως ήταν λογικό, από τον αστρονομικό αριθμό των 215 μελών (και, ναι, είστε ΚΑΙ οι 215 κακόγουστοι ηλίθιοι!) Αν από τα μέλη αφαιρέσουμε και τους συγγενείς, μάλιστα, μένουν μόνο δυο-τρεις φαφούτες γριές με αρχές Αλτσχάιμερ που γελάνε ακόμα και με τα σήριαλ του Ρώμα και πεντέξι χαβαλετζήδες που στις ευρωεκλογές ψήφισαν πιθανότατα Κατέλη! Ευτυχώς, δεν έχασα ακόμη τιην ελπίδα μου στην Ανθρωπότητα!
All men should look like Johny Depp (20.491 μέλη)
ΟΚ. Όταν γίνετε εσείς ΟΛΕΣ σαν τη Σκάρλετ Γιοχάνσον -το λιγότερο- τότε θα γίνω κι εγώ σαν τον Τζόνι Ντεπ και θα παίζω και στις ταινίες του Μπάρτον, αν θέλετε! Χαζοβιόλες!
Ευτυχώς, η κακογουστιά και η βλακεία στο Facebook εξαπλώνεται με γοργό ρυθμό, οπότε δεν πρόκειται να μείνω ποτέ από υλικό!
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 License.
σε όποιον αρέσουμε
Βασίλης
Το προφίλ μου
Αν κλέψεις κείμενο ή σκίτσο... ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ!
Tags
100 εγγραφές 200 εγγραφές 2052 28η οκτωβρίου 300 εγγραφες 400 εγγραφές 500 εγγραφές 80s abba aids alanis morissette allou fun park alter apple batman blog blogs bowling caveman comics constantine desktop desperate housewives devildog dvd emo eurovision extreme facebook fame story final destination funny google gummy bear h1n1 handsfree hearts in athens heroes high tv hoax house internet ipod james blunt judge dredd jumbo knight rider lexmark lost macintosh mail mamma mia mary poppins next top model peslac playstation prison break proximity award pushing daisies reality resident evil robin sex sex and city smallville smurfs spam star channel super deal superman supernatural talent shows thundercats trash tv trelokampero trendy tv wikipedia xena zωδια αγάπη αγιος βαλεντίνος άγιος βασίλης αγχος άδεια αδυναμίες αθηνα αθλητισμος ακεφιές ακρίβεια ακρόπολη αλήθεια άλκης αμαλια αν αναμνησεις αναμονή αναρχικοί ανασκοπηση ανάσταση ανέκδοτα ανίτα ανιψιές αντρες ανωνυμία απάθεια απαντήσεις απεργια απόκριες απολογισμός απόλυση αποριες αποταμίευση αργυρώ άρης αρρωστια αρχαιολάτρες ασμπέτα αστρολογία ασφόδελος λιβαδινός ατύχημα αυτόγραφο αφεντικο αφιέρωση αφροδιτη αχαριστια βεράντα βήχας βιβλίο βιντεοπαιχνίδια βόλτα βουλή βουλωμένο αυτί βραβεία 2007 γαμος γειτονες γελοιογραφίες γενέθλια γεράσιμος γεννατάς γιαγια γιαούρτωμα γιατροί γιορτή γιορτή βιβλίου γιώργος χ γκαντεμιά γκρίνια γλείφτες γλείψιμο γλώσσα γνώσεις γούρι γραφειο γραφειοκρατία γραφικοί γραφίστας γρουσουζιά γυναικες δάκρυα δεισιδαιμονίες δεκάχρονα δημοσιο δημοσιογράφοι δημοτικό διάβασμα διαγωνισμός διακοπές διαμαρτυρία διασημοι διασκέδαση διαφημισεις διήγημα δουλεια δώρα έγκριση έθιμα ειδησεις εκδρομή εκλογές εκλογές 2007 ελαττωμα ελενα ελενα ναθαναηλ ελλάδα ελληνάρες ελληνικα ελληνοφρένεια εμμονεσ έμπνευση εξοδα εξωγήινοι επαναλήψεις επέτειος επικαιρότητα επικοινωνία εργένης ερωτας εσρ ευαγγέλιο ευαισθησία ευτυχία ευχες εφορια ζάκ στεφάνου ζεστη ζήνα ζόμπι ζωα ζωή ηθοποιοί ηλεκτρονικά ηλιθιος ηλικια ηλικιωμένοι ήλιος ηρακλησ ηχορρύπανση θαλασσα θανατος θαψιμο θέατρο θεοδοσάτος θεός θεοφάνεια θερμοπληξία θρασύδειλος θρίλερ ικανότητές ικαρία ιντερνετ ιππότης της ασφάλτου ιστορίες φρίκης ίωση καθαρά δευτέρα καθημερινότητα κακή ιδέα κακια καλαμάτα κάλαντα καλοκαίρι καλομοιρα καναλια κάπνισμα καπνός καρδια καριέρα καρκίνος καρτουν κατάκριση καταναλωτες κατάστημα καταστροφές κατίνα καύσωνας καφες κάφροι κίνα κινδυνος κινηματογράφος κινητό κιττ κλαμα κλισέ κλοπη κλωτσιά κογιότ κοινωνία κομιξ κόμματα κόμπλεξ κοτόπουλο αλλονήσου κούβα κούγιας κουϊζ κούλουμα κούρεμα κουτσομπολιό κράξιμο κριτική κρύο κτελ κυλιόμενες σκάλες λεωφορειο λιακάδα λογική λόξυγγας λουκά λυδία λύκειο μαγειρική μαθηματικα μαμα μάνος λοίζος μαργαριτάρια μαυρίλα μαυρος πητ μαφάλντα μελαγχολία μέλλον μενεξεδιά μέντιουμ μερφυ μετρό μικρασίας έρως μικρότητα μισθοδοσία μοναξια μοναστηράκι μοντελο μουσικη μπεζεντάκου μπομπ σφουγγαράκης μυθιστόρημα ναρκωτικά νεοέλληνας νεος χρόνος νεύρα νηστεία νία βαρντάλος νοοτροπία ντίμης κουκλεντές νύχτα ξανθιά ξενύχτι ξερόλας ξοτθλ 33 οδήγηση οδυσσεασ ελυτησ οθόνη οικογένεια ολυμπιακοί 2008 ομαδες ομόνοια ομορφιά όνειρα οσε οτε παγκόσμια ημέρα παιδιά παιδικά χρόνια παιχνιδια παλαιοκώστας πανια παππούς παράθυρα παραμυθια παράξενος παρασκευή και 13 παρνηθα πάρτυ πάσχα πεγκυ ζηνα περιοδικά περσεφόνη πήξιμο πίεση πινόκιο πιστωτική κάρτα πλεονεξία πλούτος πλυσιμο ποδόσφαιρο ποίηση ποιότητα πολιτική πολιτικοη πόνος ποπάυ πορτοκάλογλου πραγματικότητα προαστιακος προβλέψεις προληψεις προτέρημα πρωθυπουργος πρωινάδικο πρωταπριλιά πρωτοχρονιά πυρετός πυρκαγιά πυρκαγιές ρατσισμός ροζ ρούμπος ρουφιανοι σακης ρουβας σαπουνόπερες σαρακοστή σαρδάμ σαρδέλες σατιρα σεμινάριο σενάριο σήριαλ σκαθαροζούμης σκάνδαλα σκέψεις σκοτσέζοι σουρεαλισμός σπίτι σποτ σταυρός στεφανος χιος στήβεν σηγκάλ στιγμή της αλήθειας στίχοι στολή στρίγγλα στρουμφακια συγγενείς συγκίνηση συγκριση σύγκρουση σύζυγοι συλλογή σύμπλεγμα συμπτωση συναίσθημα συνέντευξη σύνθημα συνομωσίες συνταγή σχέσεις σχολείο σχόλια τάε κβο ντο ταινίες τάκης αστός ταλέντο ταξι ταξίδι ταπείνωση τασσώ καββαδία τει χαλκίδας τέχνη τεχνολογία τηλεθέαση τηλεόραση τηλεπαιχνίδια τηλεπαράθυρα τιμ μπάρτον τίποτα τίτλος τόλμη και γοητεία τοπίο τραγουδι τραπεζα τραπεζες τρελα τρίτη ηλικία τρίτη και 13 τρομοκρατία τρόμος τσιγάρο τσιγκουνιά υγεία υπάλληλοι υπερήρωες ύπνος υποκρισία υπολογιστής υπομονή υποψήφιοι φαγητο φαντασία φάρσα φερεντίνος φθινόπωρο φιγουρατζής φιλήμων φιλία φίλοι φόβος φόρουμ φτώχεια φωνές φως φωτιά φωτογραφία χαρακτήρας χαρακτήρες χαρταετός χηθ λέτζερ χιονάνθρωπος χιονάτη χιόνι χιούμορ χιπ χοπ χλωρίνη χορός χούμορ χρήματα χριστιανισμός χριστόδουλος χριστούγεννα χρόνια πολλά χρονομηχανη χτίσιμο ψέμα ψηφοδέλτια ψηφοφορία ψυχολογική υποστήριξη ψώνια ωροσκόπιο δεν ανήκουν πουθενά...
αρχείο
- Φεβρουάριος 2010 (2)
- Ιανουάριος 2010 (6)
- Δεκέμβριος 2009 (10)
- Νοέμβριος 2009 (12)
- Οκτώβριος 2009 (5)
- Σεπτέμβριος 2009 (4)
- Αύγουστος 2009 (3)
- Ιούλιος 2009 (5)
- Ιούνιος 2009 (6)
- Μάιος 2009 (7)
- Απρίλιος 2009 (9)
- Μάρτιος 2009 (10)
- Φεβρουάριος 2009 (12)
- Ιανουάριος 2009 (13)
- Δεκέμβριος 2008 (13)
- Νοέμβριος 2008 (10)
- Οκτώβριος 2008 (15)
- Σεπτέμβριος 2008 (12)
- Αύγουστος 2008 (10)
- Ιούλιος 2008 (13)
- Ιούνιος 2008 (24)
- Μάιος 2008 (28)
- Απρίλιος 2008 (26)
- Μάρτιος 2008 (45)
- Φεβρουάριος 2008 (46)
- Ιανουάριος 2008 (35)
- Δεκέμβριος 2007 (35)
- Νοέμβριος 2007 (48)
- Οκτώβριος 2007 (46)
- Σεπτέμβριος 2007 (44)
- Αύγουστος 2007 (17)
- Ιούλιος 2007 (8)
- Ιούνιος 2007 (12)
- Μάιος 2007 (10)
- Απρίλιος 2007 (1)
λαγωνικό
Φιλαρακια (3 stooges)
Διαβάζω στον Pathfinder...
Διαβαζω στο Blogger...
Διαβαζω στο Wordpress...
Powered by pathfinder blogs
δάγκωσαν πρόσφατα...ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Βασίλης : Έκφυλε!
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Μαύρος Πητ: Να πάτε στο sex shop στην Ιερά Οδό! Πείτε ότι είστε από μένα...
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Βασίλης : Δημήτρη, έχει και στη Συγγρού ένα, νομίζω, κοντά στο μετρό!...
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Βασίλης : Silent, δεν μας σώζει καμιά πορεία, δυστυχώς! Θα τους φάμε...
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Βασίλης : Κάπως έτσι, Γιάννη!
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
δημήτρης : Εχει σεξ σοπ στην Πατησίων; Που; ΠΟΥ
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
silentmusician : η σωστή αφίσα για την πορεία που ετοιμάζω έξω απο ανθοπωλεία...
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
YiannisD: Χαχα!! καλό!!! Οπότε αναλογικά και η νύχτα του Αγίου...
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Βασίλης : Μου φαίνεται θα γράψω κι εγώ ένα την επόμενη εβδομάδα, για...
ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 44
Βασίλης : Θωμά, θα πέσει κουπί.
| Blog: |
| ΠΡΟΣΟΧΗ_δαγκώνει! |
Topics: |
| σάτιρα, χιούμορ, κριτική |