The Bachelor...
Από μικρός, έμαθα να ζω μέσα σε μία πολυμελή οικογένεια. Για προσωπικό χώρο, ούτε συζήτηση... Πού να βρεθεί προσωπικός χώρος, άλλωστε, όταν μέσα στο διαμέρισμα μένουν οι γονείς και τα τέσσερα παιδιά; Αφού όταν βαριόμασταν να δούμε τηλεόραση, βγάζαμε αριθμάκια και παίζαμε 3 on 3 στο χωλ...
Μεγάλωσα, λοιπόν, με τα μαράζι... Δεν είχα ποτέ δικό μου δωμάτιο, δικό μου γραφείο, δική μου ντουλάπα, δικό μου μπάνιο, δική μου τηλεόραση, τίποτα! Όλα τα μοιραζόμουν με άλλα τρία αδέλφια και ήμουν τρίτος στη σειρά εμφάνισης σε αυτή την οικογένεια, οπότε έπαιρνα για τα πάντα νούμερο και περίμενα στη λίστα αναμονής...
Κι έτσι, πάντα είχα το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν και μας άδειασαν τη γωνιά, οπότε οι μάχες για προσωπικό χώρο περιορίστηκαν ανάμεσα σε μένα και τον μικρότερο. Εκεί τα μοιράσαμε λίγο περίεργα: εγώ πήρα το τηλεκοντρόλ κι έβλεπα ό,τι ήθελα πάντα κι εκείνος για εκδίκηση πήρε το μπάνιο και κάθε φορά που έμπαινε μέσα, έβγαινε μόνο όταν κυκλοφορούσε νέο δίσκο η Μούσχουρη. Όποιος κατουριόταν στο σπίτι, ή θα μάθαινε να κάνει κατακράτηση υγρών με τη βοήθεια της power γιόγκα ή θα τεντωνόταν για να φτάσει το νεροχύτη της κουζίνας!
Κι εξακολουθούσε το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Κάποια στιγμή, ξεκίνησα να κοιτάζω τις τιμές στα διαμερίσματα, στις μικρές αγγελίες, έτσι για να πάρω μία πρώτη ιδέα. Την πήρα την πρώτη ιδέα και αποδείχθηκε κακή (από τότε το πάθαινα!) Συνειδητοποίησα ότι μία γκαρσονιέρα 5 τετραγωνικών με την τουαλέτα στο πατάρι, κοστίζει γύρω στα 800 ευρώ το μήνα, ενώ ένα κανονικό τριάρι διαμέρισμα, κοστίζει όσο 3 τέτοιες γκαρσονιέρες. Όσο για την αγορά σπιτιού, με έναν πρόχειρο υπολογισμό κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν δούλευα ταυτόχρονα 6 δουλειές, κάπου στο τέλος του 2.050 θα κατάφερνα να βγάλω αρκετά χρήματα για να αγοράσω το χαλάκι της πόρτας.
Για δάνειο, ούτε κουβέντα, άλλωστε ποια τράπεζα θα δάνειζε σε μένα; Την επόμενη μέρα κιόλας θα είχα αγοράσει την πλήρη συλλογή Essential της Marvel (και τους 30 τόμους)...
Κι έτσι, μπαστακώθηκα πάλι στο πατρικό, με το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Κι όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και το μαράζι. Διότι δεν γίνεται να έχεις φτάσει τα τριάντα και να μένεις με τη μαμά και τον μπαμπά και να τρως και την καζούρα του κοντοστούπη με τον πορτοκαλί καναπέ, από πάνω... Ώσπου έφτασε η μέρα που άκουσα τη χαρμόσυνη είδηση. Οι γονείς μου αποφάσισαν να ρίξουν μαύρη πέτρα και στο σπίτι και στην Αθήνα και να μεταφερθούν μονίμως εις τας εξοχάς -οι οποίες εξοχάς βρίσκονται μόνο έξι ώρες με το πλοίο, στην Ικαρία...
Στην αρχή κυκλοφόρησε απλώς ως φήμη, αργότερα όμως επιβεβαιώθηκε, καθώς παρατηρούσα ότι σε κάθε ταξίδι στο νησί, σιγά σιγά μετέφεραν και το σπίτι, ξεκινώντας από τα ρούχα και τα πιατικά.
Κι όλο και φούντωνε το μαράζι κι η αγωνία... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;
Και φτάσαμε αισίως στο τώρα... Οι γονείς μου μεταβίβασαν το μαγαζί στην αδελφή μου και άρχισαν τα πρώτα, δειλά ταξιδάκια -κάτι σαν crash test, λίγο πριν τη μεγάλη φυγή. Σχεδόν ένα μήνα τώρα, λοιπόν, έχουν κατέβει στο νησί. Η μητέρα μου θα επιστρέψει για λίγο (για να τσεκάρει αν είμαστε ζωντανοί ή μας έχουν κατασπαράξει οι κατσαρίδες) και πριν τα Χριστούγεννα θα ξανακατέβει -άγνωστο για πόσο καιρό, ενώ ο αδελφός μου -μετά την απώλεια της οικιακής βοηθού (φώναζέ με "μαμά"), μπαστακώθηκε μονίμως στην κοπελιά του... Οπότε... Το μαράζι έφυγε κι εγώ απέκτησα το δικό μου (συντόμως) σπίτι!
ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, Ο ΗΛΙΘΙΟΣ;
Διότι εγώ φανταζόμουν πως - με το που θα μείνω μόνος μου στο σπίτι - θα μετατραπώ ξαφνικά στον Σπύρο Σούλη και θα αρχίσω το "Άλλαξέ το"!
Αλλά πριν το "άλλαξέ το", συνειδητοποίησα κάπως απότομα ότι προηγούνται άλλες προστακτικές, όπως "ψώνισέ το", "μαγείρεψέ το", "καθάρισέ το", "πλύνε το", "σκούπισέ το", "συμμάζεψέ το" και χίλια δυο άλλα τα οποία δεν είχα υπολογίσει!
Έτσι, οι πειραματισμοί στην κουζίνα ξεκίνησαν ήδη και πάνε καλά -μια και ζω ακόμα. Τα ψώνια έχουν γίνει λίγο εφιαλτικά, καθώς μπαίνω στο σούπερ μάρκετ για τυρί και μαρούλι και βγαίνω με ρυζόγαλο, μανιτάρια, σάλτσα, μπισκότα και πιπεριές. Το καθάρισμα με ξεπάτωσε, μια και το πλύσιμο των πιάτων έγινε καθημερινός εφιάλτης. Τα Swiffer έχουν πάει σύννεφο κι ούτε το μισό σπίτι δεν είναι καθαρό ακόμα. Και τα τελευταία απόρθητα κάστρα είναι το Πλυντήριο και το Σιδέρωμα -και πολύ φοβάμαι ότι σύντομα τα μισά μου ρούχα θα είναι πολύχρωμα και τα άλλα μισά καμμένα!
Και, πλέον, τα μαράζια πολλαπλασιάστηκαν... Πότε θα βρω χρόνο να φτιάξω όλα αυτά που ήθελα να φτιάξω στο σπίτι; Πότε θα πάρω νέα έπιπλα; Πότε θα τα στήσω; Πότε θα αγοράσω νέο υπολογιστή; Πότε θα ψωνίσω; Πότε θα μαγειρέψω; Πότε θα βάψω το δωμάτιο; Πότε θα πληρώσω τους λογαριασμούς; Πότε θα αγοράσω βιβλιοθήκη; Πότε θα κάνω ένα πρόγραμμα; Πότε θα το τηρήσω;
Ένα είναι σίγουρο... Όταν καταφέρω να ξεκινήσω τις αλλαγές, θα φροντίσω να στήσω κι ένα Ηρώο στη μάνα μου... Τώρα την είδα τη γλύκα!
ΥΓ: Σκάσε, Πέτρο!
