Χθες, στη διαδρομή προς τη δουλειά, άκουσα στο ραδιόφωνο ότι η Dionne Warwick ακύρωσε την τελευταία στιγμή τη συναυλία της στο μέγαρο Μουσικής...
Ως εκεί, η είδηση δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη... Από ακυρώσεις συναυλιών στην Ελλάδα, άλλο τίποτα. Περισσότεροι είναι αυτοί που ακυρώνουν από αυτούς που τραγουδούν τελικά!
Έριξα, λοιπόν, ένα ξεγυρισμένο χασμουρητό, καθώς είχα μία τεράστια σκασίλα για το αν θα ερχόταν μία υπερήλικη αοιδός του περασμένου αιώνα για την αρπαχτή της εις τας Αθήνας ή όχι... Περισσότερο με απασχολούσε ότι η οδηγός του αυτοκινήτου δεν άφηνε λακούβα για λακούβα και κόντευα να καταπιώ τους φρονιμίτες μου από το ταρακούνημα...

Η εκφωνήτρια, όμως, συνέχισε τη συγκλονιστική είδηση, αναφέροντας και τους λόγους της ακύρωσης αυτής, η οποία μάλιστα έγινε την τελευταία στιγμή, μια μέρα πριν τη συναυλία... μέσω e-mail!! (Πάλι καλά που δεν περίμενε να πάει πρώτα ο κόσμος στο Μέγαρο Μουσικής και να στείλει στους υπεύθυνους MMS: "Τζα! Μαντέψτε ποια δεν θα έρθει!")
Ο μάνατζερ της αοιδού, λοιπόν, μας ενημέρωσε ότι η κυρία Warwick αποφάσισε να μην πραγματοποιήσει τη συναυλία, καθώς έμαθε για την πρόσφατη οικονομική κρίση που μας χτύπησε (άτιμοι Γερμανοί, ούτε συναυλία δεν θα σταυρώσουμε εξ'αιτίας σας) και των απεργιακών κινητοποιήσεων και... άκουσον, άκουσον!... φοβήθηκε ότι "λόγω των απεργιών και της δύσκολης κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα, η χώρα μας θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή της και τη ζωή των συνεργατών της!!!"

Αφού κοιταχτήκαμε με την οδηγό με ένα βλέμμα γεμάτο απορία, συμπόνοια και κατάπληξη, αρχίσαμε να σχολιάζουμε γελώντας ότι η καημένη η τραγουδίστρια θα ήθελε να πάει στο Μέγαρο με το λεωφορείο για τη συναυλία της και θα την εμπόδιζε η απεργία!

Πραγματικά έχω αρχίσει να απορώ με τη βλακεία ορισμένων ανθρώπων...
Και, φυσικά, να τα παίρνω στο κρανίο με την ξεφτίλα των ξένων Μέσων Ενημέρωσης, που για μία ακόμα φορά παίζουν το παιχνίδι της υπερβολής και του εντυπωσιασμού και παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν τον Πλανήτη των Πιθήκων... Ακριβώς το ίδιο έκαναν και στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όπου φαγώθηκαν να μας περιγράφουν σαν χώρα μανιακών δολοφόνων, όπου ο ένας στους τρεις κυκλοφορεί ζωσμένος με δυναμίτη... Και, φυσικά, όταν τα τρομολαγνικά τους σενάρια δεν επιβεβαιώθηκαν και οι Αγώνες έληξαν χωρίς αεροπλάνα να πέφτουν στην Ακρόπολη και εκατόμβες θυμάτων στο ΟΑΚΑ, έτρεξαν μετά σαν ζώα να ζητήσουν συγγνώμη για τη βλακεία που τους έδερνε...
Η ζημιά, φυσικά, είχε γίνει, όπως γίνεται και τώρα!

Φυσικά και αντιμετωπίζουμε κρίση, κυρία Warwick μου. Η μισή υφήλιος αντιμετωπίζει κρίση. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σας περίμεναν ορδές κουκουλοφόρων στο αεροδρόμιο για να σας απαγάγουν και να ζητήσουν λύτρα από το Αρχαιολογικό Μουσείο της γενέτειράς σας...
Φυσικά και γίνονται απεργίες, όπως γίνονται απεργίες σε όλο τον κόσμο ανά διαστήματα. Δεν σας ανάγκασε κανένας να έρθετε παρέα με την ορχήστρα σας στις απεργιακές κινητοποιήσεις και να τραγουδήσετε το "Promises, promises" έξω από τη Βουλή! Και αν ακόμη γίνονται επεισόδια στις διαδηλώσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου πέσανε πέτρες και δακρυγόνα!

Δεν ξέρω αν εκεί στη Βραζιλία που μένετε τα πράγματα είναι ρόδινα, οι πολίτες φιλιούνται σταυρωτά στους δρόμους και κάθε πρωί βρέχει ροδοπέταλα και κόκκινες καρδούλες, εδώ πάντως τα πράγματα είναι λίγο πιο προσγειωμένα, όπως σε κάθε σχεδόν ευρωπαϊκή πόλη. Και, πιστέψτε με, έχουμε ήδη τα προβλήματά μας -όπως ενημερωθήκατε από τα Μέσα σας, προφανώς- το τελευταίο πράγμα που μας ένοιαζε, πραγματικά, ήταν αν θα πατούσατε το σταφιδιασμένο σας πόδι στη χώρα μας. Άλλη όρεξη δεν είχαμε, τη δική σας ζωή θα απειλούσαμε, λες και δεν έχουμε μπόλικα δικά μας ζώα να ξεπαστρέψουμε πρώτα...

Εν κατακλείδι, καλά τσακίδια, κυρία Γουόργουικ!
1200 εισιτήρια πουλήσατε όλα κι όλα, άλλωστε, πράγμα που σημαίνει πως ό,τι κοινό είχατε στη χώρα μας, έχει κατά το 90% αποδημήσει εις Κύριον προ πολλού...

ΥΓ: Πριν κρίνετε τόσο επιπόλαια μία ολόκληρη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε πρώτα να ξεπληρώσετε τα 2 εκατομμύρια δολάρια και βάλε, που χρωστάτε στην Εφορία, μπας και σας βγάλουν από τη λίστα με τους 250 Τοπ Φοροφυγάδες! Καραλαμόγιο!

Από peslac @ Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010 9:18 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: dionne warwick , επικαιρότητα , τηλεόραση , ελλάδα , μουσικη , κοινωνία

Αν ήταν Παρασκευή και 13 σήμερα, θα γινόμουν προληπτικός... Μια απλή συνάντηση 10 λεπτών με την ασφαλίστρια, εξελίχθηκε σε θρίλερ...

Πρώτα απ' όλα, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται -όπως λέει ο σοφός λαός. Το ίδιο και η κακή, οφείλω να προσθέσω. Για την ακρίβεια, η κακή φαίνεται ακόμα περισσότερο! Διότι όταν ανοίγεις τον φάκελο του ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ για όσους δεν ξέρουν) και συνειδητοποιείς ότι αντί για 390 το δίμηνο, πρέπει τώρα να πληρώνεις 420, ε... όσο να'ναι δεν κάνεις και τούμπες από τη χαρά σου...

Κρατάμε σκορ, λοιπόν: Σύμπαν - Βασίλης: 1-0

Αποφασίζω να μην το πληρώσω ακόμα, διότι αν πήγαινα στο Ταχυδρομείο με νεύρα, θα έχωνα καμιά γριά στο γραμματοκιβώτιο...
Ετοιμάζομαι και ξεκινώ για Σύνταγμα, όπου ήταν το ραντεβού. Λίγο πριν φτάσουμε, ο οδηγός μας λέει τα μαντάτα: το Σύνταγμα είναι κλειστό, οπότε θα μας αφήσει πολύ πιο πριν!

Σύμπαν -  Βασίλης: 2-0

Κανείς δεν εκπλήσσεται, καθώς το Σύνταγμα πλέον είναι ανοιχτό μόνο με ραντεβού, οπότε κατεβαίνουμε όλοι και αρχίζουμε την πεζοπορία... Εννοείται, ασφαλώς, ότι μετά από τόσες μέρες συννεφιάς, εγώ πετυχαίνω πάλι τη μέρα με τη λιακάδα της Σαχάρας, ώστε να ανάψω σαν θερμοσίφωνας...
Στο Σύνταγμα επικρατεί ένα χάος. Κάποιος ξενόφερτος μπαγλαμάς ήρθε να επισκεφτεί τη Βουλή, μάλλον για να δει τους χώρους πριν τη νοικιάσει, οπότε οι δρόμοι είναι τίγκα στην αστυνομία, στα αγήματα, στις μπάντες και στον κόσμο που έχει μαζευτεί για να δει σε ποιον θα ρίξει τη μούντζα. Με το που φτάνω, αρχίζει η μπάντα τα "ταρατατζούμ" και εγώ νιώθω συγκινημένος για την υποδοχή!
Συναντώ την ασφαλίστρια και τρώω την κρυάδα, καθώς το πρόγραμμα που μου έχει ετοιμάσει δεν περιλαμβάνει προληπτικές εξετάσεις και τσεκ απ, τα οποία προσθέτουμε και μας βγαίνει το στρογγυλό ποσό των 100 ευρώ το μήνα...

Σύμπαν - Βασίλης: 3-0

Η ασφαλίστρια μου ζητά μία προκαταβολή των 80 ευρώ, την οποία δεν είχα υπολογίσει, οπότε τρέχω στο ΑΤΜ του Μετρό να βγάλω χρήματα με την καρτούλα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που πολύ με έχει βολέψει τελικά...

Περνώ τον κωδικό στο ΑΤΜ, μου βγάζει ένα μήνυμα ότι δεν γίνονται καταθέσεις στο μηχάνημα αυτό και φτύνει την κάρτα... "Εντάξει, καλό μου, σε ευχαριστώ που με ενημέρωσες για τις δυνατότητές σου, αλλά εγώ ΑΝΑΛΗΨΗ πάτησα να κάνω!"
Παίρνω την κάρτα μου και κατεβαίνω στον κάτω όροφο, όπου έχει δεύτερο ΑΤΜ, μια και το πρώτο περνά κρίση ταυτότητας. Περνώ τον κωδικό στο ΑΤΜ, μου βγάζει ένα μήνυμα ότι δεν γίνονται καταθέσεις στο μηχάνημα αυτό και φτύνει πάλι την κάρτα... Αρχίζω να διαολίζομαι... "Δεν θέλω να κάνω κατάθεση, καταραμένο μηχάνημα του Σατανά, ΑΝΑΛΗΨΗ πάτησα!!!"
Ξαναπαίρνω την κάρτα, ξανανεβαίνω στον πάνω όροφο σαν τον Βέγγο, ξαναπερνώ τον κωδικό, μου ξαναβγάζει το ίδιο μήνυμα και... κάρτα πουθενά! Βλέπω στην οθόνη, με κεφαλαία γράμματα, ένα ωραιότατο Η ΚΑΡΤΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΘΗΚΕ!!!

WTF???? Τι εννοείς, "παρακρατήθηκε"; Τι στο καλό; Πέρασε σε πιο δραστικά μέτρα η Εφορία και πλέον μας παίρνει τις κάρτες για να καλύψει το έλλειμα μια και καλή;;; Μένω σαν τον ^#$%%^ μπροστά στο μηχάνημα και συνειδητοποιώ (ναι, πάντα όταν είναι αργά συμβαίνει αυτό) ότι και τις 3 φορές πέρασα το λάθος PIN σαν ηλίθιος! Και, φυσικά, για να ολοκληρωθεί η υπερχείλιση γκαντεμιάς, το μηχάνημα ήρθε να προσθέσει τη δική του ηλιθιότητα στη δική μου και αντί να μου πει ότι περνούσα λάθος κωδικό, μου έλεγε ότι δεν δέχεται καταθέσεις, άλλ' αντ' άλλα, της Παρασκευής το γάλα!!!

Σύμπαν - Βασίλης: 4-0

Επιστρέφω στην ασφαλίστρια τελείως ρόμπα. Εκείνη, εξυπηρετικότατη, μου λέει ότι θα πληρώσει την προκαταβολή και μου έδωσε τον λογαριασμό της για να της βάλω εκεί τα χρήματα... Πάλι καλά, γιατί με τη γκαντεμιά μου, ήταν ικανή να μου ζητήσει το ρολόι και το κινητό μου για ενέχυρα!

Πανικόβλητος, κατεβαίνω στο Μετρό και λέω σε μία κυρία πίσω από το γκισέ ότι το δαιμονισμένο ΑΤΜ κατάπιε την κάρτα μου. Μου λέει ότι θα ενημερώσει τον τεχνικό και να πάω να τον περιμένω στο μηχάνημα! Ανακουφίζομαι και ξεκινώ να προχωρώ, όταν ακούω από πίσω μου ένα: "Κύριε, κύριε..." Όταν το ακούω αυτό, ποτέ δεν είναι για καλό! Η μαντάμ είχε καταλάβει λάθος και νόμιζε ότι εννοούσα το ακυρωτικό μηχάνημα... (Γιατί να τη βάλω την κάρτα αναλήψεων στο ακυρωτικό μηχάνημα, κυρά μου; Για να μου βγάλει ελευθέρας;)

Σύμπαν - Βασίλης: 5-0

Πηγαίνω στον υπεύθυνο του Σταθμού, τον ενημερώνω και μου κάνει την καρδιά περιβόλι! Πρέπει να πάω στην Τράπεζα για να μου λύσουν το πρόβλημα... Τον ρωτώ πού είναι η πιο κοντινή Εθνική και μου λέει να βγω έξω, δίπλα στις καφετέριες. Αρχίζω το τρέξιμο αγχωμένος, βγαίνω έξω, πηγαίνω απέναντι από την πλατεία, πουθενά Εθνική... Βλέπω μία Eurobank, βλέπω από την άλλη που τώρα σου λέει "καλημέρα" κάθε πρωί, βλέπω και μία μαυρισμένη τρύπα με μπαλωμένες βιτρίνες και μία τσαλακωμένη ταμπέλα της Εθνικής... Κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει τον υπεύθυνο του Μετρό ότι το συγκεκριμένο υποκατάστημα έχει εξαϋλωθεί...

Σύμπαν - Βασίλης: 6-0

Τρέχω στην άλλη πλευρά της πλατείας, στις αρχές της Πανεπιστημίου, όπου θυμάμαι ότι έχει άλλο ένα υποκατάστημα. Οι δρόμοι ακόμα κλειστοί και τίγκα στην μπατσαρία, προφανώς ο ξενόφερτος είδε τη Βουλή και τώρα ρίχνει μια ματιά και στους εξωτερικούς χώρους, για να ξέρει τι πληρώνει... Μπαίνω στον προθάλαμο και συνειδητοποιώ ότι... είναι μόνο προθάλαμος! Έχει μόνο τα ΑΤΜ και κανένα γκισέ! Αρχίζω να βγάζω αφρούς και να σιχτιρίζω την Εθνική Τράπεζα, την Εθνική Ελλάδος και την Εθνική Αθηνών-Κορίνθου.

Σύμπαν - Βασίλης: 7-0

Βγαίνω έξω αλαφιασμένος και στα πρόθυρα απόλυτου meltdown και βλέπω άλλη μία Εθνική στο επόμενο στενό, αυτή τη φορά ελπίζω ολόκληρη! Μπαίνω μέσα, κοντεύοντας να τσαλαπατήσω μία κυρία με ένα καροτσάκι, πηγαίνω καρφί στον προϊστάμενο, του λέω τη συνέβη και μου απαντά χαμογελώντας (!!!) ότι "δεν πρόκειται να πάρω πίσω την κάρτα μια και δεν είναι της Τράπεζάς μας κι επίσης δεν ξέρει καν ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα ΑΤΜ στο Μετρό και τρέχα γύρευε και να πάρω το νούμερο που βγαίνει στην οθόνη του ΑΤΜ..."

Σύμπαν -  Βασίλης: 8-0

Έχω αρχίσει να παίρνω το χρώμα της ντομάτας, βγαίνω έξω και ξαναπηγαίνω καρφί στο μετρό. Πάω στο ΑΤΜ, βλέπω το νούμερο που βγάζει και τηλεφωνώ μπας και βγάλω άκρη... Τρώω κάνα πεντάλεπτο και τη μισή κάρτα, ακούγοντας τη μαντάμ να μου λέει τι πρέπει να φωνάξω στο κινητό μου, για να με συνδέσει με το ανάλογο τμήμα... Κοντεύω να φωνάξω "ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ", χάθηκε ο κόσμος να απαντά το τηλεφωνικό κέντρο και να σε συνδέουν εκείνοι με όποιον θέλεις;;; Μετά από τη φρίκη, με συνδέει με μία τύπισσα που με ενημερώνει ότι θα πρέπει να μιλήσω με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, μια και η κάρτα ήταν δική τους...

Σύμπαν - Βασίλης: 9-0

Αφού πέρασαν ξώφαλτσα τρία εγκεφαλικά και ξεστόμισα όποια κατάρα έχω μάθει από το Supernatural, πήρα το τραμ μπας και προλάβω το Ταμιευτήριο ανοιχτό, ώστε να δηλώσω απώλεια και να μου στείλουν νέα κάρτα... Δόξα τω Θεώ, η γκαντεμιά τέλειωσε εκεί, καθώς το πρόλαβα και μέσα σε πέντε λεπτά, η εξυπηρετικότατη δεσποινίδα, που ο Θεός να κόβει μήνες στον Επίτιμο και να της δίνει χρόνια, με είχε συνδέσει με το τμήμα καρτών, έδωσα τα στοιχεία, ακύρωσαν την κάρτα που χώνεψε το ΑΤΜ και ξεκίνησαν διαδικασίες για να στείλουν νέα...

Και τώρα είμαι σπίτι.
Και θα μείνω στο σπίτι μπάστακας, μέχρι να τελειώσει η μέρα, διότι πολύ φοβάμαι ότι αν βγω έξω, θα με χτυπήσει λεωφορείο... Ψέματα, πρέπει να πάω και στη λογίστρια για να μου ετοιμάσει το εκκαθαριστικό... Λέτε αν πάω, να μου βγει και κάνα χρέος 5 χιλιάρικα στην Εφορία;;

Από peslac @ Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010 3:17 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: ψυχολογική υποστήριξη , τραπεζα , χιούμορ , γκαντεμιά , ελλάδα , κοινωνία

Ξέρω ότι στην αγάπη δεν χωρούν δοσοληψίες και παζάρια...
Αγαπάς τον άλλο γιατί το θέλεις και γιατί έτσι νιώθεις, δεν το κάνεις επειδή σε αγαπά κι εκείνος ή περιμένεις κάτι σε αντάλλαγμα.
Αλλά όταν η αγάπη σου δεν βρίσκει ποτέ ανταπόκριση, όσο να'ναι, σε παίρνει το παράπονο κι ας μην το θες.

Κι εγώ βαρέθηκα να σε αγαπώ και να εισπράττω φτύσιμο κατάμουτρα.
Βαρέθηκα να δίνω συνεχώς και να μην παίρνω ούτε το ελάχιστο, ούτε ένα απλό "ευχαριστώ".

Είσαι πολύ σκρόφα, Ελλάδα.
Κοιτάς την πάρτη σου, βολεύεις τους δικούς σου και εκμεταλλεύεσαι τους πάντες. Κι όταν δεν έχουν να σου δώσουν τίποτε, επειδή τους τα έχεις ήδη πάρει όλα, τότε γυρνάς την πλάτη και τους δείχνεις την έξοδο. Σαν καμιά πόρνη πολυτελείας που όσο δέχεται χρυσαφικά και γουναρικά, τότε παριστάνει ότι ενδιαφέρεται για σένα.
Αλλά εγώ σιχάθηκα να παριστάνω τον sugar daddy σου!

Σου πληρώνω τους φόρους μου κανονικά τόσα χρόνια.
Είμαι συνεπής στα πάντα, σε λογαριασμούς, σε ωράρια, σε προθεσμίες.
Περιμένω υπομονετικά και αγόγγυστα σε ουρές και ταμεία.
Ακολουθώ πρωτόκολλα, κανόνες, νομοθεσίες και οδηγίες.
Υπομένω γραφειοκρατίες και κωλυσιεργίες.
Καταθέτω ποσοστά από τους μισθούς μου και τις αγορές μου.
Σε υπερασπίζομαι και σε στηρίζω όσο μπορώ.
Και τόσα και τόσα άλλα που χρόνια τώρα καταπίνω και αποδέχομαι.

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μου ζητάς περισσότερα τώρα. Μάλλον, ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σου δώσω περισσότερα! Περισσότερα χρήματα, περισσότερο χρόνο, περισσότερη υπομονή! Απαιτείς να θυσιάσω και να δώσω εγώ, για να καλύψω αυτά που δεκαετίες τώρα έτρωγαν εις βάρος μου οι δικοί σου, οι βολεμένοι σου;
Και όλα αυτά για να κυκλοφορώ στον δρόμο νιώθωντας σαν Ευρωπαίος τρίτης κατηγορίας; Για να με χλευάζουν και να γελάνε με εμένα οι υπόλοιποι; Για να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας; Για να έχω φτάσει στο σημείο, πρώτη φορά στη ζώη μου, να σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερα να σου δείξω εγώ την πλάτη μου και να φύγω οριστικά;

Άντε πνίξου, Ελλάδα!
Αλλά δεν φταις εσύ, εγώ φταίω!
Εγώ φταίω που τόσα χρόνια ήμουν το πειθήνιο θύμα σου, επειδή μου κουνούσες μπροστά στα μούτρα το καρότο μίας ελπίδας που δεν επαληθεύτηκε ποτέ.

Της ελπίδας ότι κάποια μέρα θα ήμουν κι εγώ άξιός σου. Ότι θα με θεωρούσες πολίτη σου και όχι αγελάδα για άρμεγμα...

Από peslac @ Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010 7:03 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: απάθεια , κράξιμο , επικαιρότητα , ελλάδα , κοινωνία , πολιτική

"Τι ανοησίες..." μούγκρισε ο Αγαμέμνων Βολεμένος και έσβησε την τηλεόραση.
"Πού την είδανε την κρίση οι υπερβολικοί;" είπε σαν να ρωτούσε τον εαυτό του και πήρε στα χέρια του το περιοδικό "Γιωτ και Κότερα".

Έκατσε αναπαυτικά στη μαύρη, δερμάτινη πολυθρόνα και πήρε ένα πούρο αβάνας από το εβένινο κουτάκι πάνω στο τραπεζάκι.
Άνοιξε το περιοδικό και πήρε τα χέρια του το χρυσό κινητό του, περιορισμένο συλλεκτικό μοντέλο της Nokia.
Η Ιμέλντα, η Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός μπήκε δειλά στο γραφείο του. Τα γοργά της βήματα πνίγηκαν στο παχύ, περσικό χαλί, καθώς περνούσε μπροστά από το αναμμένο τζάκι, πάνω από το οποίο δέσποζε το κεφάλι της λευκής τίγρης.

"Κύριε, το μαγείρισσα ρωτάει αν θα φάει και το κυρία μαζί σας" ρώτησε σκύβοντας το κεφάλι.
"Η κυρία σου είναι στο κομμωτήριο και μετά θα πάει στο σπα. Απ' ό,τι μου είπε, μετά θα φάει στη Λέσχη" απάντησε εκείνος πληκτρολογώντας ένα νούμερο στο κινητό.
"Να πω στο μαγείρισσα να σερβίρει τώρα τον αστακό;" ρώτησε ξανά η Ιμέλντα.
"Όχι, δεν πεινάω." είπε εκείνος ενοχλημένος. "Πες της να τον πετάξει και να με αφήσετε στην ησυχία μου!"

Η μικροκαμωμένη Φιλιππινέζα βγήκε το ίδιο γοργά και έκλεισε πίσω της τη βαριά, δρύινη πόρτα.
Ο Αγαμέμνων έβαλε το κινητό στο αυτί και πήρε μια ρουφηξιά από το πούρο.
"Εδώ Αγαμέμνων Βολεμένος" είπε με πυγμή και σιγουριά. "Τελικά αποφάσισα. Θα αγοράσω το Riva 68 Ego. Μου άρεσε το όνομά του. Πόσα μέτρα είναι; Χμ... Τέλος πάντων, καλά είναι και τα 21. Θα κανονίσει την πληρωμή ο προσωπικός βοηθός μου."
Έκλεισε το τηλέφωνο, πέταξε το περιοδικό στην άκρη και ρούφηξε απολαυστικά το πούρο του.
"Κρίση..." μουρμούρισε ενοχλημένος. "Συνεχώς φέρνουν την καταστροφή αυτοί οι δημοσιογράφοι! Για ποια κρίση μιλάνε; Οι δουλειές μου ποτέ δεν πήγαιναν καλύτερα."

Η πόρτα χτύπησε. Εμφανίστηκε ο βοηθός του Αγαμέμνονα.
"Ήρθες επιτέλους; Στην επόμενη καθυστέρηση να αρχίσεις να ψάχνεις για δουλειά!" είπε βροντερά ο Βολεμένος και σηκώθηκε. "Αύριο θα πας να κανονίσεις την αγορά του σκάφους μου. 1.500.000 ευρώ συμφωνήσαμε. Και να ακυρώσεις και το ραντεβού μου με τον Υπουργό, την όρεξή του είχαμε. Τώρα που καπάρωσα την επιχορήγηση, δεν τον χρειάζομαι πλέον, άστον να περιμένει τη μίζα του."
Ο βοηθός έσκυψε το κεφάλι και έφυγε, ενώ ο Αγαμέμνων Βολεμένος στάθηκε μπροστά στο παράθυρο της έπαυλης και κοίταζε αφηρημένα τον σωφέρ που γυάλιζε την ασημένια Bentley.
Σαν να τον τσίμπησε μύγα, άνοιξε το παράθυρο και φώναξε θυμωμένος: "Την Jaguar είπα να γυαλίσεις, κρετίνε! Όλα μόνος μου πρέπει να τα κάνω εδώ πέρα;"

Έκλεισε το παράθυρο, έσβησε το πούρο και βγήκε από το δωμάτιο. Διέσχισε την αχανή σάλα με το μαρμάρινο πάτωμα και τα γλυπτά και ανέβηκε τη μεγάλη σκάλα που οδηγούσε στους πάνω ορόφους. Μία καμαριέρα εμφανίστηκε στον διάδρομο.
"Να μη με ενοχλήσει κανείς!" της είπε αυστηρά. "Θα πάρω το μπάνιο μου!"

Λίγο αργότερα, ήταν ξαπλωμένος αναπαυτικά στη μπανιέρα με τις χρυσές βρύσες και απολάμβανε ένα ποτήρι κονιάκ Κλο Ντι Γκριφιέ του 1788 που είχε αγοράσει για μόλις 3500 ευρώ πέρσι, σε μία δημοπρασία στο Παρίσι.
"Κρίση..." είπε γελώντας. "Είναι δυνατόν να μιλάνε για κρίση; Έχουν έρθει να δούνε πώς ζω;" είπε και άρχισε να γελάει δυνατά, σχεδόν υστερικά.
Το γέλιο του κάλυψε τον θόρυβο έξω από την πόρτα του πολυτελούς μπάνιου, εκεί όπου είχαν αρχίσει να μαζεύονται σιγά σιγά οι υπάλληλοί του, με βλέμμα σκοτεινό.
Η Ιμέλντα, κρατώντας στα χέρια της ένα βαρύ, πέτρινο γλυπτό, η μαγείρισσα με ένα ανοξείδωτο, κοφτερό μαχαίρι για μπριζόλα, ο προσωπικός βοηθός με ένα μακρύ σύρμα ανάμεσα στα δάχτυλα και ο σωφέρ με τον γρύλλο...

Ο Αγαμέμνων Βολεμένος θα γνώριζε από πρώτο χέρι την κρίση...

Από peslac @ Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010 7:28 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: μυθιστόρημα , σατιρα , διήγημα , φτώχεια , κοινωνία , φαντασία

Το έχω βαρεθεί αυτό το επαναλαμβανόμενο σκηνικό.
Περπατώ αμέριμνος στο δρόμο, ακούγοντας τη μουσικούλα μου. Κάθε φορά, λοιπόν, που τυχαίνει να περπατά μπροστά μου μία γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας (δεν έχει συγκεκριμένο target group το φαινόμενο), θα συμβούν με μαθηματική ακρίβεια τα εξής: η κοπελιά/κυρία/μανδάμ/μπαμπόγρια, μόλις αντιληφθεί την παρουσία μου, θα ρίξει ένα πλάγιο βλέμμα προς τα πίσω. Τόσο πλάγιο, που αν έβαζε λίγη πίεση ακόμα, το μάτι της θα γυρνούσε ανάποδα και θα έβλεπε τον ιππόκαμπό της. Μετά, αυτομάτως, θα σφίξει με το χέρι της την τσάντα που έχει περασμένη στον ώμο μέχρι να της κοπεί η κυκλοφορία του αίματος, ή θα βάλει και το άλλο χέρι πάνω της, λες και μεταφέρει πυρηνική κεφαλή. Και, τέλος, θα κόψει ταχύτητα μέχρι να την προσπεράσω -φροντίζοντας πάντα να κοιτάζει λοξά, με κίνδυνο να στουκάρει σε καμιά κολώνα της ΔΕΗ.
Οι πιο υστερικές, αλλάζουν πεζοδρόμιο με την ταχύτητα του φωτός, πολλές φορές χωρίς καν να κοιτάξουν αν έχει κίνηση. Προτιμούν να κάνουν το αυτοκόλλητο πάνω στον προφυλακτήρα καμιάς νταλίκας, από το να έχουν άντρα να περπατά πίσω τους...

Μα τι στο καλό έχουν πάθει όλες οι γυναίκες, πια; Εντάξει, κατανοώ το γεγονός ότι ζούμε σε δύσκολους καιρούς, η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί και οι ληστές έχουν γίνει τόσο ξεδιάντροποι που σε ληστεύουν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και βιντεοσκοπούν κιόλας για να το ανεβάσουν μετά στο YouTube...
Αλλά, για όνομα του Θεού! Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο "είμαι προσεκτική" και στο "είμαι παρανοϊκή και βλέπω παντού τον Πάσσαρη, τον Δράκο του Σέιχ Σου και τον Φρέντυ Κρούγκερ 3 σε 1".

Αγαπητή, τρομαγμένη μαντάμ! Συμμερίζομαι τον φόβο σου, καθώς οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγο στόχο τσαντάκηδων, ανώμαλων και βλαμμένων γενικότερα, αλλά κατανόησε κι εσύ το γεγονός ότι δεν ισχύει το "άντρας = ανώμαλο κτήνος που θα μου κλέψει την τσάντα, θα με βιάσει και μετά θα με πλακώσει στις μπουνιές". Έχω βαρεθεί κάθε φορά που τυχαίνει να περπατώ από πίσω σου, να νιώθω άσχημα. Στο κάτω κάτω το θεωρώ προσβλητικό να με αντιμετωπίζεις ως πιθανό εγκληματία μόνο και μόνο επειδή είμαι άντρας. Οκ, κι εσύ είσαι γυναίκα, πώς θα σου φαινόταν αν κάθε φορά που σε βλέπω στο δρόμο, σου βγάζω κατευθείαν ένα πενηντάευρω ρωτώντας σε "πόσο πάει η ταρίφα";;; Τι, δεν είσαι πόρνη; Ε, ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΣΑΝΤΑΚΙΑΣ!!!

Το παραδέχομαι, δεν είμαι και ο Μπραντ Πιτ στη φάτσα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος δεν έχει ψηφιστεί Male Model της χρονιάς, ανήκει στη συμμορία των Μουργόλυκων!
Και μπορεί να περπατώ λίγο γρήγορα, αλλά έτσι είμαι από μικρός, πίστεψέ με! Κάθε φορά που περπατά κάποιος φίλος μαζί μου, νομίζει ότι έχει βγει για προπόνηση με την Τσουμελέκα. Δεν περπατώ γρήγορα επειδή θέλω να σου αρπάξω την τσάντα, καλή μου! Αν ήθελα να σου την αρπάξω, να είσαι σίγουρη ότι δεν θα καταλάβαινες από πού θα σου ερχόταν και το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπες θα ήταν η κολλημένη τσίχλα στο πεζοδρόμιο!

Επίσης, ναι, είμαι αξύριστος! Αυτό το look μου αρέσει κι επίσης βαριέμαι να ξυρίζομαι κάθε μέρα. Από πότε τα γένια ή το μούσι έγιναν συνώνυμα με την παραβατική συμπεριφορά; Όταν βλέπεις παπά στο δρόμο, πρέπει να παθαίνεις επιληπτική κρίση από τον τρόμο, δηλαδή!
Δεν μπορώ να κυκλοφορώ κάθε μέρα στο δρόμο με το φράκο του Τζέιμς Μποντ για να νιώθεις εσύ πιο άνετη! Να σου θυμίσω, στο κάτω κάτω της γραφής, ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες, ψεύτες, απατεώνες και εγκληματίες σε αυτή τη χώρα, φοράνε όλοι γραβάτα, είναι καλοξυρισμένοι και συχνάζουν στα καλύτερα μαγαζιά. Τους λένε "πολιτικούς", τους έχεις ακουστά; Πιο πιθανό είναι αν συναντήσεις κάποιον από αυτούς στο δρόμο, να σου πάρει την τσάντα και να την αδειάσει, παρά να στην κλέψω εγώ!

Κατανοώ και ασπάζομαι τον φόβο σου, λοιπόν... Καλά κάνεις και είσαι προσεκτική στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αλλά σταμάτα να γίνεσαι παρανοϊκή και γραφική! Αν φοβάσαι τόσο πια, μην κυκλοφορείς έξω! Κι αν πρέπει να κυκλοφορήσεις, τότε δεν χρειάζεται να κουβαλάς μαζί και μια προκλητική τσαντάρα στο μέγεθος του Έντερπραϊζ. Και στο κάτω κάτω, αν θες να νιώθεις ασφαλής, πήγαινε κάνε και κάνα μάθημα καράτε, τζούντο ή αυτοάμυνας...
Δεν χρειάζεται να με κάνεις να νιώθω τύψεις που γεννήθηκα Βασίλης και όχι Μάγια η Μέλισσα... Διότι την επόμενη φορά που θα σε δω να με λοξοκοιτάς και να σφιχταγκαλιάζεις την τσάντα σου, θα αρχίσω να τρέχω απότομα κατά πάνω σου μέχρι να πέσεις ξερή από το φόβο σου! Υστερικιά!

Από peslac @ Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010 5:29 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κράξιμο , φόβος , χιούμορ , ελλάδα , γυναικες , κοινωνία

Θέλεις πολύ να κάνεις παιδί, αλλά δεν σου έκατσε ακόμα άντρας;
Σε τρομάζουν οι πόνοι της γέννας;
Η εξωσωματική είναι πολύ ακριβή για σένα;
Θέλεις να διατηρήσεις την κομψή σιλουέτα σου;
Βιάζεσαι και δεν μπορείς να περιμένεις να εγκριθεί η αίτηση υιοθεσίας;
Σου πέφτει μακριά η Αφρική, για να αγοράσεις μαυράκι σαν τη Μαντόνα;

Μην ανησυχείς! Πολύ κοντά σε σένα βρίσκεται σίγουρα ένα Ελληνικό Μαιευτήριο! Τέρμα πια στο φούσκωμα της κοιλιάς, στις πρωινές ζαλάδες, στις ραγάδες και στην εννιάμηνη αναμονή μέχρι να βγει το πολυπόθητο βλαστάρι σας από την κοιλιά! Τέλος στη γραφειοκρατία, τους ελέγχους και τη χαρτούρα!

Τώρα, μπορείς να διαλέξεις από μία πλούσια γκάμα νεογέννητων, αυτό που ταιριάζει σε σένα! Μεγάλη συλλογή, για όλα τα γούστα! Κορίτσια, αγόρια, αδύνατα, στρουμπουλά, εφταμηνίτικα, εννιαμηνίτικα, με ίκτερο ή χωρίς, θα βρεις σίγουρα αυτό που σου κάνει κλικ!

Χωρίς διαδικαστικά, χωρίς κρυφές πληρωμές, χωρίς λάδωμα σε υπαλλήλους, χωρίς κούραση και αναμονή!
Το μόνο που χρειάζεται είναι να περάσεις από το μαιευτήριο της αρεσκείας σου, να κάνεις μία μικρή αναγνωριστική βόλτα στους θαλάμους και όταν βρεις το μωρό των ονείρων σου, να το πάρεις μαζί σου στο σπίτι, όπου θα το μεγαλώσεις σαν δικό σου!

Η διανομή βρεφών ξεκίνησε ήδη από το Μαιευτήριο Έλενα Βενιζέλου!
Σύντομα και σε ένα μαιευτήριο κοντά σας!

Ώρες εξυπηρέτησης: πέντε εώς οχτώ το πρωί, που κοιμούνται όλοι -ακόμα και η Κρατική Μηχανή!

Ελληνικά Μαιευτήρια!
Θέλω μωρό, τώρα!

Αχ, αθάνατη Ελλάδα... Ό,τι και να συμβεί πλέον, δεν μας προκαλεί καμιά έκπληξη!

Από peslac @ Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010 6:49 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κράξιμο , σατιρα , ειδησεις , χιούμορ , ελλάδα , κοινωνία

Από peslac @ Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010 9:21 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κακή ιδέα , αγιος βαλεντίνος , σατιρα , γελοιογραφίες , χιούμορ , ερωτας

Τσικνοπέμπτη... Μια μέρα αφιερωμένη στο να τρώμε κρέας... Λες και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου τρώμε φύκια και έρχεται η Τσικνοπέμπτη για να σπάσουμε λίγο τη γαστριμαργική ρουτίνα!

Πάρτε το απόφαση: ο Έλληνας είναι σαρκοφάγο ζώο! Από τότε που βγάζουμε τα πρώτα μας δόντια, με το κοκορέτσι να κρέμεται από το στόμα είμαστε. Αν μπορούσαμε, θα βάζαμε χοιρινό γύρο στο μπιμπερό μας όταν ήμασταν μωρά...

Η Τσικνοπέμπτη, λοιπόν, είναι ακόμα μία μεγάλη απάτη, σαν τον σιχαμένο τον Άγιο Βαλεντίνο, μόνο που αντί να πλουτίζουν τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία, πλουτίζουν τα Πέντε Αδέλφια και η Στάνη... Όλες οι χασαποταβέρνες περιμένουν αυτή τη μέρα του χρόνου για να ψήσουν και να μοσχοπουλήσουν τα κρέατα που τους έχουν περισσέψει από την προηγούμενη χιλιετία... Η μπριζόλα που τρως έβοσκε ως αγελάδα στα Δερβενάκια όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του ΄21 κι εσύ νομίζεις ότι σου φέρανε φρέσκο κρεατάκι γάλακτος.

Στη συνέχεια, έρχεται ο λογαριασμός και οταν τον βλέπεις, νομίζεις ότι μπερδεύτηκαν και σου έφεραν τον κρατικό προϋπολογισμό. Αλλά δεν μιλάς, καθότι " έτσι είναι το έθιμο" και "η μέρα, βλέπεις" και καταλήγεις να πληρώνεις τη βαλσαμωμένη μπριζόλα όσο θα πλήρωνες έναν αυθεντικό Μονέ και να βλαστημάς το έθιμο και τη μέρα και τον κρετίνο που πρότεινε να πάτε σε ταβέρνα να το τσικνίσετε...

Υπάρχει, φυσικά, η επιλογή να κάτσεις στο σπιτάκι σου και να παραγγείλεις το κλασικό σουβλάκι, αλλά μόνο αν είσαι ο Ιώβ, οπότε έχεις ήδη πάρει πιστοποιητικό ISO στην υπομονή. Οι αυξημένες, λόγω ημέρας, παραγγελίες ανεβάζουν το μέσο όρο αναμονής στις δωδεκάμιση ώρες, με αποτέλεσμα όταν έρχεται ο διανομέας, εσύ να έχεις ήδη φάει τη χέρια σου από την πείνα και να μην μπορείς να του ανοίξεις την πόρτα...

Υποτίθεται ότι η Τσικνοπέμπτη είναι η τελευταία ευκαιρία να φάμε κρέας μέχρι να τελειώσει η νηστεία... Αυτό ορισμένοι το παρερμηνεύουν σε "τελευταία ευκαιρία να φας κρέας μέχρι να παγώσει η Κόλαση" και μπουκώνονται στις γαρδουμποπροβατίνες σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να γκώσει το κρεατικό στο στομάχι τους και να αρχίσουν να βγάζουν λουκάνικα από τη μύτη... Και το αστείο είναι ότι ούτε το ένα δέκατο αυτών δεν θα νηστέψει το κρέας μέσα στη Σαρακοστή! Την επόμενη μέρα κιόλας θα γουρουνιάσουν ανελέητα και θα συνεχίζουν να γουρουνιάζουν μέχρι να έρθει το Μεγάλο Σάββατο, που θα κατεβάσουν και τρία πιάτα μαγειρίτσα για το γκραν φινάλε... Τελικά, σε αυτή τη χώρα έχουμε καταλήξει να τιμούμε τα έθιμα και τις γιορτές όπως συμφέρει το στομάχι μας!

Εδώ και χρόνια, προτιμώ να κάθομαι στο σπιτάκι μου και να τρώω με τους δικούς μου, παρά να στριμώχνομαι σε μία τρύπα με 850 άτομα γύρω μου να τρώνε φασαριόζικα, καμιά εικοσαριά σκασμένα να τρέχουν τσιρίζοντας και σπρώχνοντας την καρέκλα μου και τον σιχαμένο τον Νταλάρα να τραγουδά χιλιοακουσμένα λαϊκά στα μεγάφωνα! Το έθιμο λέει να φας ψητό κρέας, όχι να σου γίνει το συκώτι σαν μπάλα ποδοσφαίρου από το πρήξιμο!

Κι αν οι δικοί μου αποφασίσουν να το παίξουν ήρωες και βγούνε έξω να το τσικνίσουν, τότε χίλιες φορές να μείνω μόνος μου μέσα και να τρώω το χνούδι από τις γωνίες του σπιτιού!

Μποϋκοτάζ στις Τσικνοπέμπτες!

Από peslac @ Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 7:33 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: σαρακοστή , έθιμα , γκρίνια , χιούμορ , ελλάδα , κοινωνία

Όπως θα θυμάστε όσοι με διαβάζετε (και οι πέντε, δηλαδή!) πλέον απολαμβάνω την εργένικη ζωή. Αυτό σημαίνει ότι έχω αναλάβει όλες τις δουλειές και τη φροντίδα του σπιτιού, μέχρι αυτό να καεί, να ανατιναχτεί ή να με καταπλακώσει. Έχει περάσει μόλις ένας μήνας και ήδη θέλω να πάω κλαίγοντας στη μαμά μου, μόνο που η μαμά μου προνόησε και κανόνισε να μας χωρίζει πλέον ένα πέλαγος, μπας και βρει την ησυχία της...

Έτσι, η μεγάλη πρόκληση του πλυσίματος ρούχων, έπεσε ολοκληρωτικά στους στιβαρούς ώμους μου...
Ως τώρα, το πλυντήριο αποτελούσε για μένα μία μεγάλη, άσπρη, τετράγωνη συσκευή στην οποία ακουμπούσα τα κόμικς μου όταν ήμουν στην τουαλέτα... Δεν είχα την παραμικρή ιδέα πώς λειτουργεί, τι του βάζεις μέσα και τι κουμπιά πατάς για να αρχίσει να στριφογυρίζει και να μουγκρίζει. Καθώς, όμως, έφτασα στο σημείο να έχω φορέσει όλα τα ρούχα στη ντουλάπα, εκτός από τα φουστάνια της μάνας μου -κι επειδή κρίμα είναι να γίνω τραβέλι σε τέτοια ηλικία- αποφάσισα ότι έπρεπε να πέσει και αυτό το κάστρο! Όταν βρέθηκα στο νησί, ρώτησα τη μάνα μου πώς λειτουργεί σε γενικές γραμμές, πώς χωρίζουμε τα ρούχα και τι απορρυπαντικό βάζω. Οι περιγραφές της μητέρας μου είναι στο στυλ: "Βάλε πρώτα τα άσπρα, βάλε στην πρώτη τρύπα απορρυπαντικό και στην άλλη τρύπα μαλακτικό και μετά γύρνα το κουμπί προς τα μέσα, όχι προς την άλλη..."

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, κατέφυγα και πάλι στο Ναό της Γνώσης: το ίντερνετ! Ως γνήσιο παιδί της τεχνολογίας, έβαλα το μοντέλο του πλυντηρίου, κατέβασα το manual σε pdf και άρχισα να διαβάζω... Ανάθεμα κι αν κατάλαβα την τύφλα μου! Το manual ήταν στα αγγλικά, αλλά τα κουμπιά του πλυντηρίου... στα ελληνικά (τώρα σας έπιασε το εθνικό σας, ηλίθιοι!) Επίσης, το manual έλεγε κάτι για χωρισμό ρούχων σε μάλλινα, ευαίσθητα, λευκά, σκούρα και άστα να πάνε, το οποίο ισοδυναμούσε με οχτακόσιες πλύσεις. Εκεί που ήμουν έτοιμος να τα πλύνω στο ποτάμι, μαζί με την Κρυστάλλω τη Γκαβή και τη Βασίλαινα του Μήτρου, αποφάσισα να το ρισκάρω! Πόσο δύσκολο να ήταν, άλλωστε; Θυμόμουν ότι στις διαφημίσεις, η νοικοκυρά ρίχνει τα ρούχα μέσα, πετάει και το απορρυπαντικό και ένα καρέ αργότερα, η μπλούζα βγαίνει ολόλαμπρη και ο γιος της φωνάζει: "Έβαλες τρίποντο, μαμά!" Οπότε είπα να βάλω κι εγώ τρίποντο, έριξα όλα τα άσπρα κι ό,τι είχε άσπρο, μέσα στον κάδο, έβαλα ένα καπάκι υγρό απορρυπαντικό στην πρώτη θήκη και ένα καπάκι μαλακτικό στην τρίτη (η δεύτερη μου ξίνισε...), έφαγα πέντε λεπτά να καταλάβω αν η βρύση ήταν ανοιχτή, το γύρισα στους 40, επειδή είμαι οικολόγος, και πάτησα 2-3 κουμπιά...
Το πλυντήριο λειτούργησε. Τα ρούχα βγήκαν βρεγμένα, με υπέροχα γκρίζα γρομπαλάκια παντού, τα οποία ήταν το μαλακτικό που είχε μεταλλαχθεί σε μύξα... Βασίλης - Πλυντήριο: 0-1.

Στη ρεβάνς πήρα συμβουλές από την αδελφή μου, η οποία με ενημέρωσε ότι η δεύτερη θήκη που σνόμπαρα πριν, ήταν στην ουσία η θήκη του μαλακτικού, ενώ η τρίτη ήταν ξανά για απορρυπαντικό, για την πρόπλυση (ούτε απλή πλύση δεν κατάφερα εγώ, την προ- θα κατάφερνα;) Δεύτερος γύρος! Τα (σχεδόν πια) λευκά ρούχα ξαναμπήκαν στο πλυντήριο. Αυτή τη φορά έβαλα απορρυπαντικό στην πρώτη και τρίτη θήκη και λιγότερο μαλακτικό στη μεσαία. Έψαξα καλύτερα τα κουμπιά και το έβαλα στο Power Wash που μου φάνηκε πολύ αντρουά και πήγα να τσεκάρω κάτι καταλόγους ρούχων, σε περίπτωση που μου έβγαιναν πάλι πατσαβούρες! Μέχρι να τελειώσει με έφαγε η αγωνία, γιατί αυτό το Power Wash που έβαλα τα έπλυνε καμιά εικοσαριά φορές. Έφαγαν τόσο νερό και σβουρίδι, που και σε βόθρο να τα είχα βουτήξει, θα καθάριζαν... Άσε πια κι αυτό το στίψιμο στις 1000 στροφές... Όποτε άρχιζε, το πλυντήριο χοροπηδούσε λες και χόρευε ταραντέλα κι ό,τι βρισκόταν πάνω εκτοξευόταν κι όποιον πάρει ο Χάρος!

Αλλά... ΝΙΚΗΣΑ! Τα λευκά βγήκαν πιο λευκά κι από την οδοντοστοιχία του Αλέξανδρου Πετρίδη! Αναφώνησα ενθουσιασμένος: "ρε, άστραψε το μάτι μου!" και πήγα να τα απλώσω όλο καμάρι που θα με έβλεπαν οι γείτονες τι νοικοκύρης που είμαι!
Επιστροφή για τον τρίτο γύρο: πλύσιμο των σκούρων! Εκεί κι αν τα έπαιξα όλα για όλα! Αν καθόμουν να ξεχωρίσω πάλι υφάσματα, χρώματα και λεκέδες, δεν θα είχα τελειωμό. Η λύση ήταν να τα πετάξω όλα μαζί, κάλτσες, πουλόβερ, μποξεράκια, παντελόνια, μπλούζες, με ενισχυμένη δόση απορρυπαντικού και πολλές προσευχές! Γύρισα το κουμπί στους 40 για ανθεκτικά (ε, μαλλί είναι, να μην αντέχει;) και μετά άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα έβγαιναν σε μέγεθος Playmobil!

Πάλι δέκα ώρες πλύσιμο και σβούριγμα, πάλι το πλυντήριο να ρίχνει γυροβολιές, έφτασε η ώρα της κρίσης! Άνοιξα την πόρτα, έβγαλα ένα πουλόβερ, το ξεδίπλωσα και το έβαλα μπροστά μου για να συγκρίνω μέγεθος. Το βρήκα λίγο μικρότερο, αλλά μετά θυμήθηκα ότι απλώς εγώ έχω γίνει τόφαλος! Η νίκη ήταν τόσο μεγάλη που έριξα έναν χορό της νίκης μπροστά στο ταπεινωμένο πλυντήριο!

Τώρα, απομένει το επόμενο άπαρτο κάστρο, το οποίο θα δοκιμάσω αμέσως τώρα: σιδέρωμα με πρέσα ατμού!
Οπότε τώρα καταλάβατε γιατί δεν έβαλα Κακή Ιδέα σήμερα: την ξεκινώ τώρα live!
Αν δεν ξαναδείτε εγγραφή μου, είναι πιθανότατα γιατί το καρβουνιασμένο πτώμα μου δεν μπορεί να μπει στο ίντερνετ!

Από peslac @ Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 9:32 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: εργένης , πλυσιμο , ψυχολογική υποστήριξη , σπίτι , χιούμορ , ζωή

Από peslac @ Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 8:02 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: χρονομηχανη , μυθιστόρημα , διήγημα , μέλλον , χιούμορ , φαντασία

Από peslac @ Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 8:44 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: αν , στρουμφακια , γελοιογραφίες , χιούμορ , smurfs , αποριες

Όλα τα επεισόδια εδώ!

Ο Τάκης καθόταν στην πολυθρόνα και διάβαζε την εφημερίδα με τις αγγελίες, δαγκώνοντας με μανία έναν μαύρο μαρκαδόρο. Είχε στείλει τόσα βιογραφικά, κι όμως δεν έλαβε καμιά απάντηση. Φοβόταν ότι ο Νικόδημος Λαμόγιος τον είχε βάλει σε μαύρη λίστα και τον σαμπόταρε κάθε συνέντευξη... Λογικό ήταν, τόσες μέρες πέρασε στο νοσοκομείο μετά το ξύλο που έφαγε από την Περσεφόνη, κάπου έπρεπε να ξεσπάσει κι αυτός... Και το πιο εύκαιρο θύμα ήταν ο ταλαίπωρος, κακομοίρης Τάκης Αστός.

- Μήπως να αρχίσεις να ψάχνεις κι άλλα πράγματα; πρότεινε ο Μενέλαος.
- Τι εννοείς "άλλα πράγματα"; Δουλειά μου λείπει, θες να αρχίσω να ψάχνω για σπίτι;
- Εννοώ ότι ψάχνεις συνέχεια στις αγγελίες για λογιστές!
- Λογιστής είμαι, πού θες να ψάξω; Στις αγγελίες για βρεφονηπιαγωγούς;
Ο Μενέλαος σηκώθηκε και άρπαξε την εφημερίδα από τα χέρια του πατέρα του. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες στα γρήγορα και σταμάτησε όταν είδε κάτι που του φάνηκε ενδιαφέρον.
- Ουάου! φώναξε ενθουσιασμένος. "Ζητείται ντράμερ για συγκρότημα death metal"! Δεν θα ήταν τέλειο να γίνεις ντράμερ;
Ο Τάκης τον κοίταξε ανέκφραστος.
- Ωραία. Να πάω να χτυπήσω πρώτα ένα τατουάζ με ένα φλεγόμενο κρανίο και απαντώ μετά στην αγγελία.
Άπλωσε το χέρι του για να πάρει πίσω την εφημερίδα, αλλά ο Μενέλαος τραβήχτηκε.
- "Ζητείται χειριστής κλαρκ!" συνέχισε απτόητος. "Τι κλαρκ;" ρώτησε γεμάτος απορία τον Τάκη.
- Κλαρκ Κεντ! απάντησε εκείνος νευριασμένος. Δώσε μου την εφημερίδα, γιατί σε λίγο θα πας και στις αγγελίες για μασάζ!

Ο Μενέλαος σηκώθηκε όρθιος με την εφημερίδα στο χέρι.
- "Ζητείται φοιτητής για ιδιαίτερα Μαθηματικών Γυμνασίου"... Πώς σου φαίνεται αυτό;
- Πολύ ωραίο! φώναξε ειρωνικά ο Τάκης. Μισό λεπτό να πεταχτώ πίσω στο 1978 με τη χρονομηχανή μου! Σου μοιάζω για φοιτητής;
Σηκώθηκε κι εκείνος θυμωμένος και άρπαξε την εφημερίδα βίαια. Ο Μενέλαος έμεινε με δύο σκισμένα κομμάτια χαρτί στο χέρι.
- Εννοώ, γιατί δεν βάζεις εσύ μία αγγελία για ιδιαίτερα; Τα μαθηματικά είναι το φόρτε σου!
Ο Τάκης έμεινε λίγο σκεπτικός.
- Χμ... Δεν είναι και άσχημη ιδέα. Θα με βολέψει προσωρινά, μέχρι να βρω κανονική δουλειά και θα ρυθμίζω τις ώρες μου όπως θέλω εγώ!
- Ωραία, θα ανεβάσουμε την αγγελία online! είπε χαρούμενος ο Μενέλαος, που αφορμή έψαχνε για να κάτσει πάλι στον υπολογιστή.

Μπήκαν στο δωμάτιό του κι έκατσαν μπροστά στην οθόνη.
- Δεν είμαι και αναλφάβητος, ξέρεις! είπε ο Τάκης με ύφος. Ξέρω κι εγώ να χρησιμοποιώ υπολογιστή!
Πήρε το ποντίκι στο χέρι του κι έριξε μία ματιά στην οθόνη. Η επιφάνεια εργασίας ήταν πακτωμένη από 12.345.678 εικονίδια που είχε πεταμένα χύμα ο Μενέλαος.
- Τι είναι αυτό το πράμα; είπε ο Τάκης με γουρλωμένα μάτια. Πού είναι ο Internet Explorer;
- Δεν έχω ΙΕ, μόνο Mozilla., που είναι πιο ασφαλές.
- Και πώς ανοίγει ο Γκοντζίλα; ρώτησε ξανά ο Τάκης.
- Του πετάς ένα ψάρι στην οθόνη! σάρκασε ο Μενέλαος κι άρπαξε το ποντίκι από το χέρι του Τάκη. Άσε να το κάνω εγώ, εσύ έχεις μείνει στην εποχή του Spectrum.

Ο Μενέλαος άρχισε να κάνει γρήγορες κινήσεις με το χέρι του και διάφορα παράθυρα ανοιγόκλειναν στην οθόνη. Ο Τάκης κοιτούσε αποχαυνωμένος, με το βλέμμα του βοδιού...
- Λοιπόν, εδώ είμαστε! είπε ο Μενέλαος. Σε αυτό το παραθυράκι γράφουμε την αγγελία, μετά πατάμε send κι όταν την ελέγξουν, θα τη δημοσιεύσουν στο μεθεπόμενο φύλλο.
- Ωραία! είπε ο Τάκης. Θα τη γράψω εγώ!
Έβαλε τα χέρια στο πληκτρολόγιο κι άρχισε να ψάχνει κάτι.
- Πού είναι το Num Lock; ρώτησε παραξενεμένος.
- Τι στο καλό να το κάνεις το Num Lock;
- Δεν ξέρω, στη δουλειά το έχουμε πάντα πατημένο, γιατί γράφουμε μόνο νούμερα!
- Αγγελία θα γράψεις, όχι κωδικοποιημένο μήνυμα για τους Συμμάχους στο Λονδίνο! είπε ο Μενέλαος και άρπαξε το πληκτρολόγιο. Άσε, θα το κάνω εγώ κι αυτό!

Ο Τάκης παραδόθηκε. Σε θέματα τεχνολογίας η κατάρτισή του έφτανε μέχρι το πλήκτρο On/Off στην τηλεόραση.
- Λοιπόν... είπε χαμηλόφωνα ο Μενέλαος κι άρχισε να πληκτρολογεί σαν μανιακός.
- Τι κάνεις; Ενόργανη για τα δάχτυλα; ρώτησε ο Τάκης.
- Γράφω...
Ο Τάκης θαύμασε την ταχύτητα του γιου του, αλλά περισσότερο θαύμασε το γεγονός ότι το έκανε αυτό τόσα χρόνια, χωρίς να σπάσει ποτέ ούτε ένα δάχτυλο.
- Να γράψεις και την ηλικία μου. πετάχτηκε ο Τάκης. Και ότι είμαι έμπειρος... Γράψε και ότι...
- Όλα θα τα γράψω, μη με πρήζεις! τον διέκοψε ο Μενέλαος. Θα τη διαβάσεις κι εσύ πρώτα. Ορίστε, πώς σου φαίνεται;
Ο Τάκης έσκυψε στην οθόνη και άρχισε να διαβάζει φωναχτά.
- "Έμπειρος λογιστής 42 ετών, παραδίδει ιδιαίτερα Μαθηματικών σε κοπέλες έως 16 ετών, χωρίς σχέση, με χιούμορ, που να λατρεύουν τα online παιχνίδια και το ίντερνετ."
Ο Τάκης γούρλωσε τα μάτια. Γύρισε απότομα και άστραψε μία σβερκιά στον έκπληκτο Μενέλαο.
- Τι είναι αυτό, ρε; Πού θα το δημοσιεύσουν, στις αγγελίες για παιδεραστές;
- Μα γιατί φωνάζεις; Έλεγα μήπως βολευόμουν κι εγώ και έβρισκα κοπέλα!
- Αν θες κοπέλα να κλείσεις τον υπολογιστή και να βγεις έξω, που έχει να σε δει ήλιος από τότε που σε βαφτίσαμε!
- Στο ίντερνετ είναι πιο απλά τα πράγματα. Αλλά με έχουν κάνει όλες block στο msn και έλεγα να δοκιμάσω και με αγγελία!
- Άλλαξέ το! Γράψε ότι παραδίδω μαθήματα σε όλες τις βαθμίδες... και σε ΟΛΑ τα φύλα! είπε ο Τάκης θυμωμένος. Ή μάλλον, άσε! Θα το κάνω εγώ, δεν σε εμπιστεύομαι!

Πήρε το ποντίκι στο χέρι, πάτησε το κουμπί και άρχισε να πληκτρολογεί, αλλά σταμάτησε παραξενεμένος.
- Γιατί δεν γράφει; Πού πήγε το παράθυρο;
Ο Μενέλαος γούρλωσε τα μάτια.
- Εμ... έχω την εντύπωση ότι έκανες βλακεία.
- Τι εννοείς;
- Έστειλες την αγγελία!
- Τι έκανα;;; ούρλιαξε ο Τάκης.
- Πάτησες το "send" και έστειλες την αγγελία που έγραψα εγώ! είπε ο Μενέλαος όλο καμάρι.
- Τι χαίρεσαι, βρε ζαβό; Θα έρθει η Δίωξη να με μαζέψει!! φώναξε ο Τάκης ιδρωμένος.

Ακούστηκε ξαφνικά το κουδούνι και ο Τάκης σηκώθηκε για να ανοίξει.
- Πάρε αμέσως τηλέφωνο στην εφημερίδα να τους πεις ότι έγινε λάθος. Δεν έχω καμιά όρεξη να έρθουν και να με μπουζουριάσουν!
Άνοιξε την πόρτα και το αίμα του πάγωσε αμέσως. Μπροστά του στεκόταν ένας αστυνομικός.
- Ο κύριος Αστός; ρώτησε απότομα. Ήρθα για την αγγελία...
Ο γδούπος που έκανε το κεφάλι του Τάκη, καθώς έσκαγε λιπόθυμος στο παρκέ, ακούστηκε μέχρι το δωμάτιο του Μενέλαου, ο οποίος βγήκε έξω για να δει τι συνέβη. Ο έκπληκτος αστυνομικός καθόταν αμήχανος πάνω από το κορμί του Τάκη.
- Δεν ξέρω τι έπαθε... είπε τρομαγμένος. Εγώ ήρθα απλώς για την αγγελία...
Το κεφάλι του Μενέλαου δεν έκανε γδούπο, γιατί είχε την τύχη να πέσει λιπόθυμος στον καναπέ, αντί για το παρκέ. Λίγα λεπτά αργότερα συνέρχονταν και οι δύο από το οξυγόνο που τους έδιναν οι νοσοκόμοι της κινητής μονάδας, ενώ ο αστυνομικός έμαθε επιτέλους ότι η αγγελία για την οποία είχε έρθει ήταν παλιά, καθώς το διαμέρισμα είχε ήδη νοικιαστεί!

Στο επόμενο: Η Ματίνα under cover!

Από peslac @ Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010 11:15 πμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: τάκης αστός , μυθιστόρημα , διήγημα , χιούμορ , funny , φαντασία

Σε βλέπω να σκέφτεσαι, μωρό μου... Σκεφτόμουνα κι εγώ για το πώς ήμασταν πριν και πώς να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Ίσως είμαι ένας απελπισμένος ονειροπόλος, ίσως το έχω καταλάβει στραβά, μα θα πάω εκεί που το γρασίδι είναι πράσινο, αν θες να έρθεις μαζί.
Πολύ παλιά, όταν πρωτοξεκινούσα, πάντα ήθελα περισσότερα. Μα κάθε φορά που τα αποκτούσα και πάλι ένιωθα όπως πριν.
Η τύχη είναι άστατη φίλη, κουράστηκα να κυνηγώ τη φήμη, κι όταν κοιτάζω μες στα μάτια σου ξέρω πως νιώθεις το ίδιο.
Tόσα χρόνια που ζούσαμε τη μεγάλη ζωή έχουν αρχίσει να μας φθείρουν. Δεν θα πω ότι δεν είχε πλάκα, αλλά τώρα πρέπει να τελειώσει.
Η ζωή τρέχει τόσο γρήγορα, νομίζω ότι πρέπει να κινηθούμε αργά. Να ακουμπήσουμε τα κεφάλια μας στο γρασίδι και να το ακούμε να μεγαλώνει.
Πηγαίνω εκεί που οι λόφοι είναι πράσινοι και τα αυτοκίνητα ελάχιστα και μακριά. Οι μέρες είναι γεμάτες με λάμψη και τη νύχτα μπορείς να δεις τα αστέρια.

Η ζωή τρέχει τόσο γρήγορα,
νομίζω ότι πρέπει να κινηθούμε αργά.
Να ακουμπήσουμε τα κεφάλια μας στο γρασίδι
και να το ακούμε να μεγαλώνει.

Από peslac @ Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010 11:15 πμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: τίποτα , internet , αναμνησεις , τραγουδι , μουσικη , blog

Από peslac @ Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010 7:25 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κακή ιδέα , θεοφάνεια , σατιρα , γελοιογραφίες , χιούμορ , φαντασία

Το μπλογκ αποχαιρετά το 2009 με μία εγγραφή τριών χιλιομέτρων, που αποτελεί το χριστουγεννιάτικο οδοιπορικό μου στην Ικαρία...
Όλα τα γεγονότα είναι πραγματικά -άλλωστε είναι τόσο βαρετά, που δεν θα μπορούσε παρά να είναι βασισμένα στην πραγματικότητα!

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου
Ξεκίνησα το ταξίδι μου για Ικαρία. Αφού σιχτίρισα τον ταρίφα που με άφησε σε λάθος αποβάθρα και περπάτησα ένα χιλιόμετρο σέρνοντας τη βαλίτσα (κάτι ήξερα και πήγα στο λιμάνι μία ώρα νωρίτερα), βρήκα τη θέση μου και τακτοποιήθηκα. Ήταν ακριβώς μπροστά στην τηλεόραση, η οποία έπαιζε Mega. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα απανωτά και με το ζόρι τη "Ζωή της Άλλης", τα "Μυστικά της Εδέμ", την "Πολυκατοικία", τις "Εφτά Πεθερές" και το "Μίλα μου βρώμικα", με μόνο διάλειμμα στις ειδήσεις του Mega, όπου κοιμήθηκα ακούγοντας μουσική... (Ήδη είχε πέσει οχτώ μονάδες ο δείκτης νοημοσύνης μου, δεν άντεχα άλλη πτώση!) Υπήρχαν και χειρότερα, στην Α΄ θέση έπαιζε Star!
Πέρασα το υπόλοιπο ταξίδι με βόλτες στο κατάστρωμα, μουσική και κατάρες στις δύο σκύλες που είχαν προλάβει τη μοναδική πρίζα στον τομέα μου κι έβαλαν το λάπτοπ τους...

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου -1.10 το πρωί.
Φτάσαμε στην Ικαρία πιο γρήγορα και με πολύ άνετο ταξίδι. Η θεωρία μου ότι θα περνούσα έξι ώρες γαντζωμένος στην κουπαστή και ξερνώντας ό,τι είχα φάει από τον Αύγουστο, κατέρρευσε -ευτυχώς!
Με παρέλαβαν οι δικοί μου με το αυτοκίνητο.
Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα στο σπίτι ήταν ένα μπωλάκι με καραμέλες πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Δίπλα του ένα μπωλ με σοκολατάκια υγείας. Πιο δίπλα ένα άλλο μπωλ με σοκολατάκια γάλακτος και υγείας (αυτά στο σχήμα λουλουδιού). Στο τραπέζι της κουζίνας μια γαβάθα με μπισκότα, ένα κουτί μελομακάρονα και στο κομοδίνο του δωματίου μου, άλλα δύο κουτιά με μελομακάρονα και κουραμπιέδες... Ξαφνικά ένιωσα την έντονη επιθυμία να χαστουκίσω τη μάνα μου...

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου -8.30 το πρωί
Με ξυπνούν κουβέντες από το σαλόνι και ξεχωρίζω τη φωνή της θείας μου, η οποία φεύγει σε λίγο για Αθήνα. Σκέφτομαι να σηκωθώ να τη χαιρετίσω, μια και δεν θα την ξαναδώ μέχρι το καλοκαίρι. Γίνεται μία πάλη ανάμεσα στα οικογενειακά μου καθήκοντα και τον ύπνο. Κερδίζει θριαμβευτικά ο ύπνος και δεν έχω καν τύψεις...

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου -9.30 το πρωί
Με ξυπνά (πάλι) το κινητό μου. Βλέπω ότι η κλήση είναι από τον πατέρα μου και αρχίζω να πιστεύω ότι έχει αρχές Αλτσχάιμερ και ξέχασε ότι είμαι στο δωμάτιο διπλα του. Μετά συνειδητοποιώ ότι έχουν πάει τη θεία μου στο λιμάνι, οπότε απαντώ.
Μου λέει να ελέγξω αν η μητέρα μου έβγαλε την τοστιέρα από την πρίζα! Σηκώνομαι και τη βλέπω ακόμα αναμμένη. Στα σπλάχνα της φιλοξενεί ένα τετράγωνο κομμάτι κάρβουνο που κάποτε ήταν τοστ με ζαμπόν και τυρί, ενώ τώρα είναι απλώς καύσιμο...
Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι ήταν ένα σατανικό σχέδιο των δικών μου, ώστε να κάψουν το σπίτι, να εισπράξουν την ασφάλεια και να ξεφορτωθούν και τον ρεμπεσκέ γιο ταυτόχρονα. Μ' ένα σμπάρο δυο τριγόνια. Ευτυχώς, ο πατέρας μου λύγισε και με προειδοποίησε. Πετώ το καμμένο τοστ στον κήπο και αρχίζω να σχεδιάζω μία παγίδα-γκιλοτίνα πάνω από την είσοδο του σπιτιού, για να υποδεχθεί τους γονείς μου...

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου - 10 το πρωί
Οπλισμένος με μπουφάν, φωτογραφική και ένα τοστ (άκαφτο) κάνω την πρώτη μου χειμερινή βόλτα στην Ικαρία. Κατεβαίνω στην παραλία, όπου έχει έντονο κύμα και αεράκι και πλακώνομαι στις φωτογραφίες. Μετά αγκομαχώ βλαστημώντας, όσο ανεβαίνω ξανά τη μεγάλη ανηφόρα και τα σκαλιά για το σπίτι...

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου - απόγευμα
Οπλισμένος ξανά με μπουφάν και φωτογραφική, αρχίζω τις βόλτες μέχρι έξω από το χωριό, τραβώντας πάλι φωτογραφίες τον συννεφιασμένο ουρανό και την ομίχλη. Φτάνω μέχρι το αγαπημένο μου σημείο για φωτογραφίσεις: το νεκροταφείο του χωριού, όπου κόβω βόλτες ανάμεσα στα μνήματα μέχρι να ξυπνήσει ο emo μέσα μου.
Επιστρέφω στο σπίτι ιδρωμένος μέχρι το κόκκαλο και η πνευμονία μου χτυπά την πόρτα, με τη φωνή της Καρέζη: "Γυρίιισατεεεε;"...

Παραμονή Χριστουγέννων
Οι γονείς μου ξεπορτίζουν πάλι για επίσκεψη. Η μητέρα μου λέει ότι άφησε λεφτά στο τραπεζάκι, σε περίπτωση που έρθουν σκασμένα μικρά για τα κάλαντα. Βγαίνω στη βεράντα και σταμπάρω στα χαμηλότερα σπίτια δύο μικρά με κόκκινα σκουφάκια να περιδιαβαίνουν το χωριό. Ευτυχώς το σπίτι μας είναι σε ψηλό σημείο, ευνοϊκό για αναχαίτιση εισβολέων, οπότε πηγαίνω μέσα κι ετοιμάζω το καζάνι με το καυτό λάδι...

Το απόγευμα είχε άλλη μία βόλτα στα γρήγορα. Στην επιστροφή πέτυχα στο σκοτάδι μία μπάντα να παίζει κάτι που προσπαθούσε να βγει χριστουγεννιάτικο, στον κεντρικό δρόμο... Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο που κατευθύνονταν προς την έξοδο του χωριού, όπου υπήρχαν μόνο χωράφια και άδεια σπίτια. Όταν τους άκουσα να παίζουν κατάλαβα ότι μόνο προς τα εκεί τους επέτρεπαν να πάνε, προφανώς...
Το βράδυ οι δικοί μου έβλεπαν τον Παπαδόπουλο να μπεκρουλιάζει στη ΝΕΤ. Εγώ προτίμησα να δω Dexter, διότι Παραμονή Χριστουγέννων χωρίς σπλατεριά, δεν λέει...

Χριστούγεννα
Το πρωί είχε Εκκλησία... Ναι, πήγα κι εγώ. Στην έξοδο συστήθηκα με καμιά δεκαριά μπατζανάκηδες που ούτε θυμάμαι ούτε με ενδιέφερε να ξαναθυμηθώ...
Το μεσημέρι φαγητό σε μία θεία... ΠΟΛΥ φαγητό... Φαγητό μέχρι εμετού... Είναι από τις θείες που αν δεν σου σερβίρει στο τραπέζι ό,τι υπάρχει στο ψυγείο, τα ντουλάπια, το κελάρι και το μποστάνι της, θα νομίζει ότι σε υποσίτισε...

Το απόγευμα επίσκεψη σε άλλη μία θεία, μαζί με τη μητέρα μου. Την επισκέπτομαι κάθε φορά, γιατί όλοι οι άλλοι την αποφεύγουν. Σύντομα κατάλαβα γιατί. Ακολούθησε τρίωρη καταθλιπτική συζήτηση όπου θυμηθήκαμε όλες τις αναμνήσεις της από τότε που ήταν στο Cleveland, Ohio, τριάντα χρόνια πριν, μας έδειξε όλα τα λαμπάκια που είχε φέρει από την Αμερική μετά το διαζύγιο και που ανάβουν μόνο με ειδικό μετασχηματιστή και μετά έμαθα ποιοι πέθαναν τα τελευταία δέκα χρόνια στο χωριό, ποιοι έπαθαν εγκεφαλικό, ποιοι έπαθαν καρκίνο, ποιοι χώρισαν, ποια έπαθε μία σπάνια, ανίατη ασθένεια, όπου σαπίζει η σάρκα σου και ποιοι σκοτώθηκαν σε δυστύχημα, μέχρι που κάθε ικμάδα ζωής ρουφήχτηκε από μέσα μου... Μετά την επίσκεψη ένιωσα την έντονη παρόρμηση να πάψω να ζω...

Σάββατο 26, Δεκεμβρίου - πρωί
Παιχνίδια με τη γάτα της θείας μου, που μας επισκέπτεται για φαγητό όποτε φεύγει η θεία. Της έδωσα να φάει κάτι μπιφτέκια τεσσάρων ημερών. Μιάμιση ώρα αργότερα, ζούσε ακόμη.

Βράδυ
Βγήκα στη βεράντα και άκουσα νιαουρίσματα από το υπερπέραν. Μετά από ψάξιμο, συνειδητοποίησα ότι ακούγονταν από την ταράτσα του σπιτιού. Πράγματι, η γάτα, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι οι γάτες είναι εντελώς ηλίθιες, είχε σκαρφαλώσει στην ταράτσα και αγνάντευε από ψηλά, χωρίς να μπορεί να κατέβει.
Σκέφτηκα έναν γρήγορο τρόπο να την κατεβάσω, αλλά δεν μπόρεσα να βρω σφεντόνα... Τελικά, μετά από μισή ώρα παρακάλια και προσπάθειες να τη ρίξω μέσα σε ένα κουτί που κρατούσα, βρήκα ένα μαδέρι και της έφτιαξα γέφυρα. Την ώρα που είχε φτάσει στα μισά, μπήκα στον πειρασμό να τραβήξω το μαδέρι, αλλά τη λυπήθηκα...

Κυριακή 27 Δεκεμβρίου
Η μέρα κύλησε ήσυχα και συμπαθητικά... νομίζω! Δεν θυμάμαι πολλά, για να είμαι ειλικρινής, γιατί είχα πέσει σε διαβητικό κώμα μετά από δύο κομμάτια σιροπιαστή καρυδόπιτα της μάνας μου, με φρέσκια σαντιγύ από πάνω...

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου
Το πρωί ξεκίνησε με επίσκεψη στο γειτονικό μοναστήρι, καθώς ήταν η μνήμη του Οσίου Νήφωνος, που μόνασε σε αυτό. Δύο φορές Θεία Λειτουργία σε μία εβδομάδα, χωρίς να πέσει κανένα καμπαναριό, έχω αρχίσει να έχω ελπίδες για το τομάρι μου...
Μετά την ακολουθία, πεταχτήκαμε στον Άγιο Κήρυκο για ψώνια, για να κλείσω εισιτήρια και για να καταθέσει η μάνα μου κάτι χρήματα στην Τράπεζα. Κλείσαμε μία ώρα αναμονής, μέχρι να έρθει η σειρά της στο ταμείο, πράγμα που μου θύμισε ότι όπου και να πας διακοπές, το Δημόσιο θα σε βρει...
Το βράδυ, μία τελευταία βόλτα στο σκοτάδι με μουσικούλα. Κατέληξα στην παραλία, όπου παραλίγο να καταλήξω και στην Τουρκία, καθώς το κύμα ήταν τόσο δυνατό που είχε καλύψει όλη την ακρογιαλιά και έσκαγε μέχρι το σημείο που περπατούσα -να θυμηθώ άλλη φορά να ακούω τον πατέρα μου όταν λέει να πάρω φακό!

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου
Τελευταία μέρα στο νησί κι έχει τρελή λιακάδα, σε σημείο που νομίζεις ότι είναι καλοκαίρι... Αυτό συμβάλλει στην κατάθλιψη της τελευταίας ημέρας.
Για να ξεχαστώ, μπουκάρω σε ένα παρατημένο σπίτι και αρχίσω τις καλλιτεχνικές φωτογραφίες (τρύπες στους τοίχους, ξεχαρβαλωμένα παράθυρα και χορταριασμένα τσιμέντα -η χαρά του Αγγελόπουλου...)

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου
Να πάρει!!! Τι στο... Πότε βρέθηκα πάλι στην Αθήνα;

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι! Τουλάχιστον, καλύτερη από το 2009...
(Αλλά δεν τρέφω και αυταπάτες, έχω μάθει τόσα χρόνια στην Ελλάδα να είμαι συγκρατημένος και προσγειωμένος!)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!!

Από peslac @ Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009 8:32 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: ικαρία , αναμνησεις , γιορτή , πρωτοχρονιά , χιούμορ , χριστούγεννα

Από peslac @ Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009 3:50 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κακή ιδέα , καρτουν , γελοιογραφίες , χιούμορ , χριστούγεννα , φαντασία

Το προηγούμενο εδώ...

Η δουλειά, τελικά, δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε ο Ντίμης Κουκλεντές.
- Με τις γνώσεις μου, εγώ θα έπρεπε να παρουσιάζω ακόμα και τα καλλιστεία κι αυτοί με βάλανε να ντύνω το τσόκαρο την παρουσιάστρια; μονολόγησε θυμωμένος, καθώς περπατούσε βιαστικά στους δρόμους της Αγχούπολης.
Σταμάτησε μπροστά σε μία βιτρίνα και κοίταξε το λερωμένο του συνολάκι. Ένας λυγμός ανέβηκε στο λαιμό του.
- Ε, λοιπόν όχι! φώναξε. Αυτή τη στιγμή κιόλας θα παραιτηθώ και θα επιστρέψω πίσω στην Τρεχούπολη.

Επιτάχυνε και έβγαλε ένα χαρτάκι από την τσέπη, απ' όπου διάβασε μία διεύθυνση. Ήταν το σπίτι που είχε βρει για να μείνει στο οποίο θα συγκατοικούσε με άλλα δύο άτομα, ώστε να μοιράζονται τα έξοδα.
- Πρέπει να τους πω να μη με υπολογίζουν. Ελπίζω να καταλάβουν, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω σε αυτή την πόλη για να κάνω τον αμπιγιέρ ενός βούρλου. Έχω και μία υπόληψη...

Έφτασε μπροστά σε ένα διώροφο κτίριο. Έλεγξε ξανά τη διεύθυνση και στη συνέχεια χτύπησε το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε και ο Ντίμης γούρλωσε τα μάτια, ενώ καμπανούλες ακούγονταν δίπλα στα αυτιά του και πολύχρωμες πεταλουδίτσες πετούσαν χαρωπά. Μπροστά του στεκόταν ένας ψηλός, μελαχρινός τύπος, με ένα t-shirt τόσο στενό, που ο Ντίμης μπορούσε να μετρήσει τις φέτες στους κοιλιακούς.
- Παρακαλώ;
- Ευχαριστώ... ψέλλισε ο Ντίμης εκστασιασμένος.
- Ποιον θέλετε; ρώτησε ξανά ο γεροδεμένος τύπος.
- Τώρα κανέναν... ξαναψέλλισε ο Ντίμης. Πριν, ήθελα τον Ορλάντο Μπλουμ!
- Ποιος είναι; ακούστηκε μία δεύτερη αντρική φωνή κι εμφανίστηκε στην πόρτα άλλος ένας τύπος, με τις προδιαγραφές του πρώτου και ένα μουσάκι.

Ο Ντίμης κόντευε να αρχίσει να πεταρίζει στον αέρα, σαν τον Αστερίξ όταν πίνει το μαγικό φίλτρο. Έβγαλε έναν ψιλό αναστεναγμό και το σαγόνι του κόντεψε να πέσει δίπλα στο τακούνι του παπουτσιού του.
- Ψάχνετε κάποιον; ρώτησε ο δεύτερος άντρας.
- Την αξιοπρέπειά μου... είπε χαμηλόφωνα ο Ντίμης. Είμαι... είμαι αυτός που απάντησε στην αγγελία σας για συγκάτοικο... τραύλισε.
- Ααα! Τέλεια! αναφώνησε ο πρώτος άντρας και άπλωσε τη χερούκλα του στον ώμο του Ντίμη και τον τράβηξε μέσα.
- Σε περιμέναμε! είπε ο δεύτερος. Στέφανος Ζενπρεμιές! πρόσθεσε και άπλωσε το χέρι για χειραψία.
- Αργύρης Σφίχτης! είπε και ο άλλος και επίσης άπλωσε το χέρι του.
- Ντίμης Κουκλεντές! είπε ενθουσιασμένος ο Ντίμης και τους χαιρέτησε. Και δεν πηγαίνω πουθενά, λέμε! πρόσθεσε ξελιγωμένος...

Ο Ντίμης τακτοποιήθηκε στο νέο του σπίτι και ξεκίνησε αμέσως τη γνωριμία με τους συγκατοίκους του, οι οποίοι δεν έδειχναν να ενοχλούνται τόσο από το γεγονός ότι ο νέος τους συγκάτοικος είχε την ιδιοσυγκρασία της Μικρής Λουλού. Ο Στέφανος Ζενπρεμιές ήταν φοιτητής σε Δραματική Σχολή, ο Αργύρης Σφίχτης ήταν personal trainer, ενώ και οι δύο ήταν straight, πράγμα που -ως γνωστόν- ποτέ δεν αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για τον Ντίμη. Ο ίδιος ήταν πανευτυχής που το κακό του κάρμα στον επαγγελματικό τομέα εξισορροπήθηκε απόλυτα με τα δύο τεκνά που θα είχε στα πόδια του όλη μέρα.

Το τρίτο πρωινό, ενώ τα δύο τεκνά έκαναν γυμναστικές ασκήσεις και ο Ντίμης οφθαλμόλουτρο, το κινητό του χτύπησε.
- Παρακαλώ;
- Μπορώ να μλήσω με τον Ντίμη Κουκλεντέ; ακούστηκε μία γυναικεία φωνή.
- Ο ίδιος... Ποια τον ζητεί;
- Καλημέρα, Ντίμη μου! Είμαι η Βίκυ Γκαγκά, η παρουσιάστρια του Next Super Model!
Ο Ντίμης κόντεψε να πνιγεί με το κουλουράκι που έτρωγε. Τι τον ήθελε η κάργια πρωινιάτικα; Σε δυο εβδομάδες θα ξεκινούσαν τα γυρίσματα...
- Χάρηκα! απάντησε τόσο παγωμένα που μπροστά του η Αρκτική έμοιαζε με φούρνο μικροκυμάτων.
- Ξέρεις, θέλω να γνωρίσω από κοντά όλους τους συνεργάτες μου. Άλλωστε, θέλω να σου δώσω και κάποιες οδηγίες για το ντύσιμό μου! συνέχισε η Γκαγκά.
Ο Ντίμης έλιωσε με μίσος το κουλουράκι στο χέρι του.
- Πέρνα, αν θες, από το στούντιο. Θα είναι και ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής μαζί μου, ο Λεό Φλούφλης.

Το τηλέφωνο έκλεισε και ο Ντίμης σηκώθηκε με το βλέμμα να πετάει φλόγες.
- Παιδιά, πρέπει να φύγω! Με ζητούν στη δουλειά! είπε στους νέους του φίλους.
- Καλή αρχή! φώναξε ο Ζενπρεμιές κάνοντας μία βαθιά επίκυψη.
Ο Ντίμης αποχαυνώθηκε με το θέαμα.
- Καλύτερη δεν γινόταν! είπε στον εαυτό του.

Σύντομα βρισκόταν στο στούντιο του Trash TV. Η Βίκυ Γκαγκά τον υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
- Γεια σου, Ντίμη μου! Είμαι η Βίκυ! είπε και τον φίλησε σταυρωτά, σαν να φιλούσε καμιά φιλενάδα της.
Ο Ντίμης της έριξε ένα περιεργαστικό βλέμμα. Ήταν ψηλή, όμορφη, με καστανά μαλλιά, άψογη σιλουέτα και τελείως κενό βλέμμα. Τόσο κενό, που μπορούσε να δει μέσα στο κρανίο της. Ήταν η άψογη παρουσιάστρια για τάλεντ σώου ομορφιάς.
Από δίπλα της ξεπετάχτηκε ένας σαφρακιασμένος με λευκό κοστούμι, ζελεδαρισμένο μαλλί μέχρι αηδίας και ξιπασμένο βλέμμα.
- Χαίρω πολύ! είπε με μία φωνή που πάσχιζε να βγει αντρική. Λεό Φλούφλης, σχεδιαστής μόδας παγκοσμίου φήμης.
- Παγκοσμίου φήμης; ρώτησε ο Ντίμης. Περίεργο, εγώ δεν σας έχω ακούσει ποτέ.
Ο Λεό Φλουφλής σούφρωσε πικαρισμένος τα χείλια τόσο πολύ, που κόντεψε να καταπιεί το σαγόνι του. Εκτόξευσε μία δολοφονική ματιά στον Ντίμη και έκατσε πιο πίσω.
- Ντίμη, έχεις ξαναντύσει ποτέ παρουσιάστρια; ρώτησε η Βίκυ Γκαγκά με έκδηλη απορία.
- Όχι, αλλά δεν νομίζω να είναι δύσκολο, απάντησε εκείνος. Δυο πόδια και δυο χέρια δεν έχουν και αυτές;
Η Γκαγκά άφησε ένα χαζό γελάκι να πεταχτεί.
- Ξέρεις, συνέχισε, το σώου αυτό είναι υψηλών απαιτήσεων. Πρέπει να είμαι πάντα εντυπωσιακή, να λάμπω, να αστράφτω μπροστά στις κάμερες!
- Κανένα πρόβλημα! είπε ο Ντίμης. Θα σε ντύνω Φλωρινιώτη!

Η Γκαγκά άφησε ακόμα ένα δυνατό γέλιο να ακουστεί.
- Είσαι πολύ αστείος! είπε και προχώρησε προς την έξοδο. Πάμε να σου δείξω τη γκαρνταρόμπα!
Ο Ντίμης έκανε να την ακολουθήσει, αλλά ο Φλούφλης του έφραξε τον δρόμο. Έσκυψε προς το μέρος του με υπεροπτικό ύφος.
- Δεν σε βλέπω καλά, χρυσό μου! Δεν σε βλέπω καθόλου καλά! είπε ψυχρά.
- Μην ανησυχείς! απάντησε το ίδιο ψυχρά και ο Ντίμης. Στην ηλικία σου, ο καταρράκτης είναι συνηθισμένος!
Ο Ντίμης έφυγε με το κεφάλι ψηλά, ενώ ο αναψοκοκκινισμένος Λεό Φλούφλης κόντευε να πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο...

Στο επόμενο: το στούντιο με τις τρελές...

Από peslac @ Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009 1:17 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: ντίμης κουκλεντές , μυθιστόρημα , διήγημα , χιούμορ , funny , φαντασία

Είναι γεγονός ότι είμαι σινεφίλ. Αρκεί η ταινία που παρακολουθώ να περιλαμβάνει τα εξής: ξεκοιλιασμένα πτώματα που τρώνε μυαλά, εξωγήινα μητρικά σκάφη που κάνουν σις κεμπάμπ τον Λευκό Οίκο, φαντάσματα με μυτερά δόντια που ουρλιάζουν ή σέρνονται στο πάτωμα, εφέ, εκρήξεις, θανατικά, διαμελισμούς, κομμένες αρτηρίες και υπερήρωες.

Οποιαδήποτε ταινία δεν περιλαμβάνει κάτι από τα παραπάνω, έχει 80% πιθανότητες να αποκτήσει τον γενικό χαρακτηρισμό: φόλα!
Και λέω 80%, διότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να δω μία ταινία κοινωνική, δραματική ή κωμική που να καταφέρει να με κάνει να νιώσω ότι είδα κάτι αξιόλογο. Οι υπόλοιπες συναγωνίζονται σε ενδιαφέρον το πλυντήριό μου όταν πλένει στις γρήγορες στροφές.

Δεν είμαι ρηχός.
Απλώς, όταν θέλω να περάσω καλά, βλέπω επιστημονική φαντασία ή θρίλερ. Αν ήθελα να συγκινηθώ, να φιλοσοφήσω, να αναλογιστώ, να προβληματιστώ και μετά να ξεράσω αίμα, θα έβλεπα καμιά τρίωρη ταινία του Αγγελόπουλου, από αυτές που ο πρωταγωνιστής μιλάει κάθε τριάντα λεπτά, μόνο με επιρρήματα.

Υπάρχουν, λοιπόν, και εκείνες οι στιγμές που βαριέμαι τόσο πολύ τη ζωή μου στο σπίτι, ώστε αποφασίζω να ρισκάρω και να δω κάποια από τις ταινίες εκείνες που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις, και τις οποίες, συνήθως, βουτώ από άλλους, καθώς τις θεωρώ τόσο άθλιες που δεν αξίζουν καν download!
Και, φυσικά, καταλήγω να μισώ τόσο πολύ τον εαυτό μου στο τέλος, που αυτομαστιγώνομαι με το καλώδιο του υπολογιστή, απαγγέλοντας Καρυωτάκη.

Η ταινία που παίρνει το βραβείο "Θέλω να πεθάνω τώρα", δεν θα μπορούσε παρά να είναι αυτή:

"My life in ruins" ή "Έρωτας α λα ελληνικά" ή αλλιώς "Άλλη μια &*^%# με την πέρκα τη Νία Βαρντάλος"...

Πολύ περιεκτικά: πιστεύω ότι πρέπει να ψηφιστεί νομοσχέδιο που να απαγορεύει την είσοδο της Vardalos (ή Παρδάλως) στη χώρα μας. Μετά να ψηφιστεί νομοσχέδιο που να απαγορεύει την προβολή ταινιών της στην Ελλάδα. Όλων των ταινίων της. Ακόμα και των μονωτικών. Διάολε, θα έπρεπε να ψηφιστεί και νόμος σύμφωνα με τον οποίο η Παρδάλω απαγορεύεται να αναπνέει και ο Ομπάμα θα έπρεπε να δώσει διαταγή να την κλείσουν στο σπίτι της και να το ανατινάξουν τρεις φορές με πλαστικά εκρηκτικά.
Οι ταινίες της τύπισσας είναι όλες ίδιες! ΟΛΕΣ! Είναι ο Χάρης Ρώμας της Αμερικής, αλλά πιο αρρενωπή... Πρώτα απ' όλα, είναι τόσο τυποποιημένη, που στην Ελλάδα την έχουνε πάρει χαμπάρι και όλες οι ταινίες της έχουν στον τίτλο τους τη φράση "α λα ελληνικά"... Ακόμα και ταινία με εξωγήινους να βγάλει, θα την ονομάσουν "Εξωγήινοι α λα ελληνικά", μπας και πάει να τη δει κανένας εθνικιστής σαν τον Άδωνι.

Σε όλες τις ταινίες της είναι πάντα η αγχωμένη, loser τύπισσα με τη χάλια δουλειά, τη χάλια οικογένεια, τα χάλια μαλλιά, που στο τέλος βρίσκει πάντα τον έρωτα στο πρόσωπο κάποιου ημίθεου, που αν δεν το απαιτούσε το σενάριο, δεν θα την κοίταζε ούτε για να του κοπεί ο λόξυγγας. Και με το που θα βρει τον έρωτα -τι πρωτότυπο!- θα μετατραπεί στη σούπερ επιτυχημένη businesswoman, οι γονείς της θα την αποδεχτούν και το μαλλί της θα γίνει λείο και μεταξένιο.

Σε αυτή την τελευταία φόλα, δε, έπαιξε και ο Αλέξης Γεωργούλης, ο οποίος στα τρία τέταρτα της ταινίας περιφερόταν με μαλλιά και μούσια σαν τον Νεάντερταλ στο "Μια Νύχτα στο Μουσείο" και μιλούσε άθλια αγγλικά σαν Θεσσαλός οδηγός του ΗΣΑΠ.

Το σενάριο ήταν στα πλαίσια που προαναφέρθηκαν: η Παρδάλω κάνει την αποτυχημένη ξεναγό σε σιχαμένους τουρίστες στο Μοναστηράκι, την Ακρόπολη, την Ολυμπία και άλλες trendy τοποθεσίες που ήθελε να "σπρώξει" ο ΕΟΤ. Τη μισούν όλοι γιατί είναι σπασίκλω, φυτό και μιλάει για αρχαία ιστορία, αντί να κερνάει σουβλάκια και σουβενίρ. Ο οδηγός του πούλμαν είναι ο Γεωργούλης, ντυμένος αρκούδα, τον οποίο η Παρδάλω αρχίζει, ξαφνικά να γουστάρει μέσα σε δύο μέρες, ενώ την τρίτη τον έχει ερωτευτεί παράφορα!

Σε όλη την ταινία, παρουσιάζονται οι κλασικοί, κλισέ τύποι που χρησιμοποιούν όοοοολοι πια στις ταινίες τους όταν θέλουν να δείξουν έλληνα: ο βρωμύλος καράφλας με το λερωμένο φανελάκι που πίνει φραπέ και καπνίζει, η γρία γκιόσσα με το ξανθό σαντρέ μαλλί που μιλάει σαν τη Μαρτζ Σίμπσον μετά από μπαρότσαρκα και ο γύφτουλας λιγδιάρης καταστηματάρχης που υπερχρεώνει τα μπιμπελό... Αλλά δεν πειράζει, γιατί στο τέλος χορεύουν όλοι μαζί συρτάκι και η Ελλάδα αποκτά ξαφνικά tourist-friendly πρόσωπο! Εμετός!!!! ΕΜΕΤΟΣ!!!!

Καλά να πάθω, θα μου πείτε... Καλά να πάθω διότι μόνος μου την είδα, δεν με ανάγκασε κανείς. Οπότε ας το καταπιώ και ας το βουλώσω τώρα!
Ένα τελευταίο πράγμα θα πω: αν ξαναγυρίσει άλλη ταινία η Παρδάλω που να περιέχει Έλληνες, την επόμενη φορά ας φροντίσει να επισκεφθεί και κάνα άλλο μέρος, πέρα από τα φαστφουντάδικα στη Μενάνδρου!

Τα αποτελέσματα παρατεταμένης έκθεσης σε ταινία της Vardalos.

Από peslac @ Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009 9:58 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: νία βαρντάλος , κράξιμο , κινηματογράφος , ταινίες , χιούμορ , κριτική

Όλα τα ερωτήματα εδώ!

Από peslac @ Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009 8:56 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: αν , γελοιογραφίες , άγιος βασίλης , χιούμορ , χριστούγεννα , αποριες

Από peslac @ Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009 2:55 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: ιστορίες φρίκης , θρίλερ , μυθιστόρημα , διήγημα , τρόμος , φόβος

Η καινούργια μόδα για απροσάρμοστα παιδάκια ακούει στο όνομα Gummy bear...

Εκείνο το σιχαμένο, πράσινο, ζελεδένιο αρκουδάκι που ξεπατίκωσε ο Υφαντής από ξένο βίντεο κλιπ, του άλλαξε τους στίχους και το χρησιμοποίησε για να διαφημίσει τα σαλάμια του...
Πρώτα απ' όλα, δεν μπορώ να καταλάβω ποιος μεγάλος εγκέφαλος του τμήματος marketing του Υφαντή αποφάσισε να διαφημίσει ένα "υγιεινό" παριζάκι, χρησιμοποιώντας ένα... λαστιχένιο αρκουδάκι - από τα πιο εθιστικά και καταστροφικά γλυκίσματα παγκοσμίως! Δεν ξέρω αν ανέβηκαν οι πωλήσεις του σαλαμιού, στη Haribo, πάντως, σίγουρα τρίβουν τα χέρια τους!

Η διαφήμιση πρωτοεμφανίστηκε πριν λίγους μήνες στην τηλεόραση. Την πρώτη φορά που την είδα, τη θεώρησα χαριτωμένη... Τη δεύτερη χαμογέλασα... Την πέμπτη έκανα υπομονή... Την χιλιοστή ογδοηκοστή έβδομη ένιωσα την επιθυμία να αρπάξω μία τεράστια πάριζα Υφαντής και να κοπανήσω μέχρι θανάτου με αυτή τον ηλίθιο που τη σκέφτηκε... Διότι, όχι μόνο φάγαμε το πράσινο αρκούδι με την εκνευριστική φωνή στη μάπα, αλλά για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έγινε μεγάλο χιτ...

Πρώτα απ' όλα, το αρκουδάκι πήγε στο The Mall να μοιράσει σαλάμια στα 10χρονα παιδάκια, μαζί με τον Κώστα Μαρτάκη! (Δεν ξέρω αν ο Ψινάκης εξακολουθεί να είναι ακόμα μάνατζερ του, αλλά μετά από αυτή την κίνηση, πιο λογικό είναι να τον μανατζάρει πλέον ο Καραμαλέγκος!) Ο Μαρτάκης -που μετονομάστηκε σε Σαλαμάκης- έκανε πολλές χαρές που είδε από κοντά το κοινό του και τα παιδάκια έκαναν πολλές χαρές που πήραν τζάμπα παριζάκια -πιθανότατα αυτά που θα έληγαν σε κάνα μήνα κι έπρεπε να τα ξεφορτωθεί η εταιρεία...

Μετά, εμφανίστηκαν όλες οι κλασικές παραλλαγές της διαφήμισης στο ίντερνετ. Στη μία, το αρκουδάκι παρίστανε τον Παπανδρέου, στην άλλη έριχνε μπινελίκια, στην τρίτη τα έχωνε στον Ολυμπιακό, ΕΛΕΟΣ! Λίγη πρωτοτυπία, πια, κοντεύει να γίνει το ίδιο εκνευριστικό με τα χαζοβίντεο που δείχνουν τον Χίτλερ να τα παίρνει κάθε φορά και για άλλο πράγμα...

Στη συνέχεια, ο Gummy Bear πήγε καλεσμένος στο πρωινάδικο της Μενεγάκη! Δεν σας δουλεύω! Κι εγώ δεν το πίστευα στην αρχή, αλλά το έψαξα στο ίντερνετ: το αρκουδάκι πήγε όντως στο πρωινάδικο της Μενεγάκη, κάπου ανάμεσα στα ζώδια και τη μόδα και έδωσε συνέντευξη!!! Είχε τέτοια επιτυχία δε, που η Μενεγάκη αποφάσισε να καλέσει για συνέντευξη και τη Barbie, τα Στρουμφ και τον Μπομπ Σφουγγαράκη...

Τώρα τελευταία, μυρίστηκαν ψωμί και στα περιοδικά κι αποφάσισαν να κάνουν κι αυτοί το λαστιχένιο αρκουδάκι, τελείως λάστιχο από το τράβηγμα. Αυτός ο Τηλεθεατής, δε, από τηλεοπτικό περιοδικό κοντεύει να μετατραπεί στη χαρά του ψυχανώμαλου. Τη μία εβδομάδα έβαλε δώρο το CD με τα τραγούδια του Gummy Bear (σε στιχουργικό επίπεδο Φοίβου, να υποθέσω...) Την επόμενη, έβαλε το CD σε μορφή καραόκε, ώστε όσοι γονείς επέζησαν από την 24ωρη ηχορρύπανση, να αποτελειωθούν από τα βλαστάρια τους, όσο θα προσπαθούσαν να μιμηθούν τη φωνή του αρκουδιού... Όταν τέλειωσε κι αυτό, έβαλε δώρο και το DVD με τις χορευτικές φιγούρες, ώστε το κάψιμο να γίνει τελείως οπτικοακουστικό και οι γονείς να αρχίσουν να ξερνούν αρκουδότριχες από τις κρίσεις επιληψίας... Τώρα, βάζει άλλο ένα CD, αυτή τη φορά με τον gummy bear να κατακρεουργεί τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια - λες και δεν μας έφτανε ο μούλος ο Σαντικάι που το κάνει τόσα χρόνια! - ανάμεσά τους και την ελληνική version του Last Christmas, ώστε να μισήσουμε ακόμα πιο πολύ το καταραμένο τραγούδι!
Από τον επόμενο μήνα, λοιπόν, σειρά έχουν CD με τον gummy bear να τραγουδά ριζίτικα, να απαγγέλλει Ελύτη και DVD με τον gummy bear να χορεύει μπάλο μαζί με την Έλενα Βέντη και τον Κατέλη...

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, λοιπόν, νομίζω ότι τα επόμενα βήματα που πρέπει να περιμένουμε είναι να δούμε τον gummy bear στο παράθυρο του Star να σχολιάζει την επικαιρότητα, να του δώσουν εκπομπή στο Alter ή να το δούμε ξαφνικά να θέτει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας... Όλα να τα περιμένουμε στη χώρα αυτή!

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε παιδιά, αλλά αν σας ζητήσουν ο,τιδήποτε έχει να κάνει με αυτό το σιχαμένο, λαστιχένιο έκτρωμα, είναι προτιμότερο να τους αγοράσετε μία κούτα τσιγάρα! Ένα πακέτο Marlboro τη μέρα θα σας κοστίσει πολύ λιγότερο από δώδεκα χρόνια σε παιδοψυχολόγο!!!

Από peslac @ Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009 9:05 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: gummy bear , σατιρα , χιούμορ , διαφημισεις , τηλεόραση , ελλάδα

Από peslac @ Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009 8:59 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: h1n1 , κακή ιδέα , σατιρα , γελοιογραφίες , χιούμορ , φαντασία

Από peslac @ Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009 3:31 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: χρονομηχανη , μυθιστόρημα , διήγημα , μέλλον , χιούμορ , φαντασία

Νίκος Ευαγγελάτος
Ο πιο creepy παρουσιαστής του σύμπαντος. Όποτε ανακοινώνει κάποια νέα καταστροφή, πανδημία ή γενοκτονία με τα γουρλωμένα μάτια του, τα ρουφηγμένα μάγουλα και το κεφάλι του που κουνιέται πάνω κάτω, νιώθω σαν να παρακολουθώ τον Σκέλετορ από το He-Μan να λέει τις ειδήσεις (αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο Σκέλετορ, ο He-Man και η Ετέρνια, φύγετε τώρα από το μπλογκ μου)... Ώρες ώρες μου έρχεται να αρπάξω δυο χοντρές σύριγγες, να τις γεμίσω χοιρινό λίπος, να πάω μέχρι το στούντιο του Αντέννα και να του τις μπήξω στα μάγουλα, μέχρι να γεμίσει ολόκληρο το ανατριχιαστικό του κρανίο... Ο Ευαγγελάτος είναι για πολλές κουπιές στο κεφάλι. Και την ώρα που τον κοπανάς, πρέπει να τον τραβάς και με μία από τις κρυφές του κάμερες και μετά να κάνεις ειδική προβολή στο Σύνταγμα, για να ηδονιστούν όλοι από τον γλυκό ήχο που θα κάνει το κεφάλι του!

Νίκος Μαστοράκης
Ή αλλιώς, ο Σμήγκολ με καπέλο μπέιζμπολ. Ο γλοιώδης, ξιπασμένος ξερόλας, με τη φωνή-τρίφτη τυριού, την κοπάνησε από την Ελλάδα με την πτώση της Χούντας, για να γλιτώσει το λυντσάρισμα. Κρύφτηκε καμιά εικοσαριά χρόνια στις ΗΠΑ, όπου γύρισε πεντέξι αποτυχημένες ταινίες που κυκλοφόρησαν κατευθείαν στο βίντεο -και μάλιστα στο ράφι με τις εβδομαδιαίες ενοικιάσεις. Όταν έκατσε ο κουρνιαχτός, αποφάσισε να επιστρέψει σφυρίζοντας αδιάφορα και να παραστήσει τον αβάν γκαρντ με ξεπατικωμένες ιδέες. Μνημειώδεις αποτυχίες του: το "Καληνύχτα μαμά", όπου προσπάθησε να λανσάρει το γέλιο-κονσέρβα (καθώς φρέσκο γέλιο δεν έβγαζε η σειρά ούτε με δέκα βάλιουμ), το ανεκδιήγητο "Χωρισμένοι με παιδιά", τραγική αντιγραφή-βιασμός του "Παντρεμένοι με παιδιά" και το "Αργά", ένα ρηξικέλευθο τοκ-σώου, όπου το έπαιζε και καλά άνετος και μιλούσε όλη την ώρα για βυζιά, οργασμούς και αυνανισμούς, πετώντας και κάνα "all right" πού και πού... Αφού όλες οι εκπομπές του πέρασαν και δεν άγγιξαν, αποφάσισε να αποσυρθεί ξανά στον τάφο του... Από τότε, οι μόνες που τον παίρνουν στα σοβαρά είναι η Λαμπίρη και η Βάσια Λόη, που ανά τακτά διαστήματα τον επαναφέρουν στη ζωή και τον ρωτάνε τη γνώμη του για τα τηλεοπτικά πράγματα. Εκείνος -μη χάσει- θάβει τα πάντα και τους πάντες, λέγοντας κρύα αστεία με το παρωχημένο υφάκι του... Σου έχω νέα, Μαστοράκη: είσαι ΑΧΡΗΣΤΟΣ! Τόσο άχρηστος που ακόμα κι αυτοί που εσύ αποκαλείς άχρηστους έχουν ακόμα εκπομπή, ενώ εσύ δεν μπορείς να σταυρώσεις ούτε telemarketing στο 0-6. Όποια εκπομπή έκανες ήταν κλεμμένη, κακοφτιαγμένη, άθλια και βαρετή, απόδειξη ότι δεν ξέρεις την τύφλα σου από τηλεόραση! Το μόνο πράγμα που έκανες και ρίζωσε, άθλια μούμια, είναι το STAR CHANNEL! Γι' αυτό και μόνο, οι κατάρες των τηλεθεατών θα σε συνοδεύουν μέχρι τον άλλο κόσμο, όπου πλέον θα πάρεις και την πραγματική, γλοιώδη μορφή σου...

Mazoo and the Zoo

Κάθε φορά που πετυχαίνω τραγούδι τους νιώθω την επιθυμία να χύσω λιωμένο μολύβι στους σκουστικούς μου πόρους. Πρόκειται για το εμετικό συγκρότημα ενός μαντράχαλου και δύο σουρλουλούδων που τραγουδάνε (έτσι λένε...) κάτι παρακμιακά τραγούδια για καμήλες, γορίλλες, κατσίκες και καγκουρώ, τα οποία υποτίθεται ότι απευθύνονται σε παιδιά (κάποιος να καλέσει την Πρόνοια!) Τα τραγούδια συνοδεύονται από ανάλογης αισθητικής βίντεο-κλιπ, τα οποία είναι γυρισμένα εξ' ολοκλήρου σε blue screen στο υπόγειο του Alter. Ναι, από το τρισκατάρατο Alter ξεπετάχτηκαν κι αυτοί, μαζί με τα Ζουζούνια που έχουν βγάλει από CD με νανουρίσματα μέχρι CD με χασικλίδικα ρεμπέτικα. Οι Mazoo, όμως, είναι χειρότεροι από κάθε άποψη, καθώς τα τραγούδια τους είναι εντελώς παρανοϊκά, ηλίθια, άνευ λόγου ύπαρξης και ανισόρροπα... Παράδειγμα: "Κατσίκα, κατσίκα, κατσίκα είσαι γλύκα, στην αγκαλιά σου θέλω να 'μαι ως το πρωί" (βουκολικός έρωτας), "Είναι μια καμήλα, είναι μια καμήλα, μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλλα." (φυσιολατρικό άσμα). Ο ξεδιάντροπος μαντράχαλος, πιθανότατα παλιό θύμα του κλόουν Φωτούλη, τραγουδάει σαν το Τέρας του Muppet Show και κάνει όλη την ώρα γκριμάτσες και σπαστικές κινήσεις, σαν τον Σων Πεν στο "Με λένε Σαμ", μετά από ηλεκτροπληξία... Οι άλλες δύο απλώς λικνίζονται δείχνοντας τα μπούτια τους στα σπυριάρικα 16χρονα που βλέπουν το κλιπ. Πρόσφατα έμαθα ότι ετοιμάζουν και μιούζικαλ σε θέατρο, οπότε αποφάσισα να ψάξω στο ίντερνετ και να μάθω πώς κατασκευάζεται μία βόμβα ναπάλμ...

Από peslac @ Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 7:32 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κράξιμο , σατιρα , χιούμορ , τηλεόραση , ελλάδα , κοινωνία

Από peslac @ Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009 8:31 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: αν , σατιρα , γελοιογραφίες , χιούμορ , αποριες , πολιτική

Όλα τα επεισόδια εδώ!

Είχε περάσει ήδη ένας μήνας από τότε που ο Τάκης βρήκε την Τέτα Κοκέτα πάνω στα πόδια του Νικόδημου Λαμόγιου. Και αν η Τέτα ήταν η τρίχρονη ανηψιά του Λαμόγιου, δεν θα τον ενοχλούσε καθόλου τον Τάκη. Έλα, όμως, που η Τέτα ήταν τριαντάρα και αυτά που έκανε με τον Λαμόγιο αν τα έκανε θείος σε ανηψιά θα κατέληγε στον Κορυδαλλό, παρέα με τον Μπάμπη τον Χαρακωμένο και τον Βρασίδα τον Γλίτσα.

Η Τέτα προσπάθησε πολλές φορές από εκείνη την ημέρα να πλησιάσει τον Τάκη για εξηγήσεις, αλλά ένιωθε σαν να έπεφτε πάνω σε τοίχο. Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα ένιωσε απότομα και ο Νικόδημος Λαμόγιος, με τη διαφορά ότι εκείνος όντως έπεσε πάνω στον τοίχο με το όνομα "Περσεφόνη", ο οποίος τον έστειλε στο νοσοκομείο με τρία σπασμένα πλευρά, μελανιασμένο μάτι, εξαρθρωμένο σαγόνι και ελαφρά διάσειση.

- Μπαμπά, θα αργήσεις για τη συνέντευξη! ακούστηκε η φωνή της Ματίνας από το δωμάτιο.
Ο Τάκης πετάχτηκε από τις βαθιές σκέψεις του και κοίταξε το ρολόι του.
- Να πάρει, σε μισή ώρα πρέπει να είμαι στην "Κλεψάλκο"! φώναξε και άρχισε να ψάχνει πίσω από τα μαξιλάρια του καναπέ για τη γραβάτα του.

Η Ματίνα βγήκε κρατώντας στα χέρια τη φρεσκοσιδερωμένη γραβάτα, το σακάκι και τα παπούτσια του Τάκη. Η αλήθεια ήταν ότι μετά το δεύτερο χωρισμό, η Ματίνα και ο Μενέλαος είχαν αναλάβει να μαζέψουν τα σκορπισμένα κομμάτια του Τάκη και να τον επαναφέρουν. Η Ματίνα, περισσότερο, δηλαδή, καθώς ο Μενέλαος ήταν απασχολημένος από το πρωί να σκάβει για κόκκαλα και κανάτες σε ένα παιχνίδι στο Facebook.
- Ευχαριστώ, κούκλα μου! είπε ο Τάκης αρπάζοντας το σακάκι από τη Ματίνα. Δεν θα αργήσω, αλλά αν αργήσω...
- Ξέρω, ξέρω... τον διέκοψε εκείνη. Το φαγητό είναι στο ψυγείο, να το ζεστάνω, να σερβίρω και να σβήσω και την οθόνη του Μενέλαου για να επανέλθει στην πραγματικότητα και να φάει. Μην ανησυχείς, τα έχω μάθει πια!

Ο Τάκης έφυγε φουριόζος. Η Ματίνα κόλλησε για λίγο το αυτί της στην πόρτα και τον άκουσε να κουτρουβαλάει στη σκάλα. Στη συνέχεια έφτιαξε λίγο το ανεμοδαρμένο της μαλλί στον καθρέφτη και πήγε νωχελικά στο δωμάτιο του Μενέλαου.
Ο Μενέλαος, με τη γλώσσα κολλημένη στην άκρη του στόματος, προσπαθούσε να σπάσει κάτι τουβλάκια στην οθόνη.
- Πώς πάει; ρώτησε αδιάφορα η Ματίνα.
- Έκλεισα κι άλλη συλλογή! είπε εκείνος ενθουσιασμένος. Βρήκα το βρακί του Κολόμβου και τώρα το μόνο που μου λείπει είναι το χρυσό άγαλμα του Ξιουχκοάτλ!
- Καταλαβαίνεις ότι δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάς! είπε πάλι η Ματίνα με ένα βλέμμα συμπόνοιας και λύπησης για τον καμμένο αδελφό της.
- Δεν ξέρεις από ίντερνετ εσύ! Ούτε φωτογραφία στο Flick'r  δεν ξέρεις να ανεβάσεις, άσχετη! είπε γελώντας ο Μενέλαος
- Θα ανεβάσω μία με σένα, την ώρα που θα σου χώνω το πόδι μου στον...

Το κουδούνι διέκοψε τη βαθυστόχαστη συζήτηση.
- Ποιος να είναι; αναρωτήθηκε η Ματίνα. Περιμένουμε κανέναν;
- Το Άσυλο! Θα έρθουν να σε πάρουν σήμερα, είπαν! γέλασε ο Μενέλαος, αλλά το γέλιο του μετατράπηκε σε ένα αργόσυρτο βογγητό, όταν η Ματίνα πάτησε το reset στον υπολογιστή του.

Η Ματίνα κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Απ' έξω στεκόταν ένας περίεργος, γεροδεμένος τύπος με άγριο, σκοτεινό βλέμμα. Το κουδούνι ξαναχτύπησε.
Η Ματίνα έτρεξε πάλι στο δωμάτιο του Μενέλαου.
- Είναι ένας περίεργος έξω από την πόρτα, που μοιάζει με βιαστή! είπε τρομαγμένη. Τι να κάνω;
- Πέτα του κάτω από την πόρτα τη φωτογραφία της μαμάς με το μαγιό, στην Αστυπάλαια! είπε ο Μενέλαος σκάβοντας ακόμη.
Το κουδούνι χτύπησε και τρίτη φορά.
- Επιμένει! Φοβάμαι να του ανοίξω!
- Τι φοβάσαι, μωρή βλαμμένη; Οι βιαστές δεν χτυπάνε κουδούνια! Θα ανοίξω εγώ!

Ο Μενέλαος σηκώθηκε πάνω και άρπαξε στο χέρι του το τηλεχειριστήριο του Wii.
- Για προστασία! είπε στη Ματίνα κλείνοντας το μάτι.
- Ωραία! είπε εκείνη ειρωνικά. Αν μας επιτεθεί, θα τον σκοτώσουμε με virtual bowling!

O Mενέλαος άνοιξε την πόρτα επιφυλακτικά και η σκιά του γεροδεμένου τύπου τον κάλυψε όπως θα κάλυπτε η σκιά του Έβερεστ έναν σκαντζόχοιρο.
- Ποιον θέλετε;
- Τον κύριο Αστό! απάντησε ο τύπος με τη βαριά φωνή του. Ήρθα για το διαμέρισμα που νοικιάζει.
- Αααα! Για το διαμέρισμα της μακαρίτισσας της πώς-τη-λέγανε! Θα σας το δείξουμε εμείς!
Ο Μενέλαος έτρεξε να βρει το κλειδί και η Ματίνα εμφανίστηκε δειλά στην πόρτα. Κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια τον γεροδεμένο άντρα και με μία δεύτερη ματιά δεν της φάνηκε και τόσο επικίνδυνος. Ακούμπησε στην πόρτα και χαμογέλασε στον άγνωστο.
- Είμαι η Ματίνα! του είπε ναζιάρικα.
- Είμαι τριανταπέντε! απάντησε εκείνος κοφτά και η Ματίνα σχεδόν εξαϋλώθηκε από την ορμή της χυλόπιτας. Μπήκε ξανά μέσα στο διαμέρισμα με το χαμόγελο παγωμένο στο πρόσωπο.

Σε λίγο, βρίσκονταν όλοι στο επιπλωμένο διαμέρισμα της μακαρίτισσας της κυρίας Τσιτωμένης.
- Λίγο γεροντοκορίστικα είναι τα έπιπλα! παρατήρησε ο άγνωστος.
- Ναι, όπως σας είπα, στην αρχή έμενε εδώ μία γριά και μετά έμεινε για λίγο μία αδελφή. είπε ο Μενέλαος.
Η Ματίνα του έχωσε μία αγκωνιά στα πλευρά.
- Τέλος πάντων, θα φέρω τα δικά μου έπιπλα, δεν είναι πρόβλημα αυτό. απάντησε πάλι ο άγνωστος ρίχνοντας άλλη μία ματιά στο σαλόνι. Είναι ήσυχη γειτονιά;
- Πολύ! απάντησε πάλι ο Μενέλαος. Δεν έχουμε φασαρίες, ούτε πολύ κόσμο στο κτίριο. Και πτώμα να κουβαλήσετε μέσα, κανείς δεν θα σας δει! είπε γελώντας ο Μενέλαος.
- Καλό αυτό, πολύ καλό... μουρμούρισε ο άγνωστος και η Ματίνα ανατρίχιασε.
- Γιατί είναι καλό; τον ρώτησε τρομαγμένη. Σκοπεύετε να φέρετε κανένα πτώμα;
- Όχι, αλλά μπορεί να βγάλω κανένα έξω. απάντησε εκείνος ψυχρά, χωρίς να την κοιτάζει.

Η Ματίνα γούρλωσε τα μάτια και άνοιξε το στόμα, αφήνοντας μία υπερηχητική κραυγή που μόνο σκυλιά και ο Σούπερμαν μπορούσαν να ακούσουν.
- Πείτε στον κύριο Αστό ότι μου αρέσει το διαμέρισμα. Είναι ευρύχωρο, ήσυχη γειτονιά, χωρίς αστυνομία, θα το νοικιάσω!
- Χωρίς αστυνομία;; ρώτησε πάλι η Ματίνα σχεδόν τρέμοντας.
- Ναι, με ενοχλούν οι σειρήνες, απάντησε ο άγνωστος αδιάφορα.

Το ίδιο βράδυ, η οικογένεια Αστού και το φορητό Playstation κάθονταν γύρω από το τραπέζι.
- Αύριο θα μετακομίσει δίπλα και ο νέος ενοικιαστής! Τουλάχιστον κάτι μας πήγε καλά! είπε ο Τάκης. Μέχρι να βρω δουλειά, θα έχουμε ένα εισόδημα.
- Δεν σε πήραν στη δουλειά; ρώτησε ο Μενέλαος με τη μούρη κολλημένη στο παιχνίδι.
- Θα με ειδοποιήσουν, είπαν... Η απόλυση μου από την "Απληστία Α.Ε." δεν φαίνεται καλή στο βιογραφικό μου...
- Μήπως να μην το νοικιάζαμε; πετάχτηκε η Ματίνα. Μπορεί να επιστρέψει ο Ντίμης!
- Ο Ντίμης βρήκε σπίτι στην Αγχούπολη, απάντησε ο Τάκης.
- Τότε να το κρατήσουμε για προίκα μου! είπε πάλι η Ματίνα.
- Μέχρι να παντρευτείς εσύ, θα έχει πεθάνει και ο νέος ενοικιαστής, μην ανησυχείς! είπε ο Μενέλαος και εισέπραξε μία σφαλιάρα.
- Είναι λίγο τρομαχτικός ο τύπος, μπαμπά! κλάφτηκε η Ματίνα. Μοιάζει με δολοφόνο!
- Χαζομάρες... Η μάνα σου μοιάζει με δολοφόνο! είπε ο Τάκης. Ο νοικάρης μπροστά της μοιάζει με τον Μπάμπι το ελαφάκι! Τον είδα όταν υπέγραψε, μια χαρά είναι ο άνθρωπος...
- Καλάααα.... είπε εκείνη νικημένη. Αν καμιά φορά με βρεις σφαγμένη, μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα!
- Αν σε βρούμε σφαγμένη, θα νοικιάσουμε και το δικό σου δωμάτιο! είπε γελώντας ο Μενέλαος κι έφαγε άλλη μία σφαλιάρα, από τον Τάκη αυτή τη φορά.

Το επόμενο απόγευμα βρήκε τη Ματίνα μόνη στο διαμέρισμα. Ο Τάκης πήγε τον Μενέλαο στον οδοντίατρο κι εκείνη έμεινε κολλημένη στο ματάκι της πόρτας, κατασκοπεύοντας τους μεταφορείς που έφερναν τα έπιπλα του νέου νοικάρη.
Όταν τέλειωσαν, ο άγνωστος εμφανίστηκε για μία τελευταία φορά από το ασανσέρ, σέρνοντας δυο μεγάλες, μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Κοντοστάθηκε, σκούπισε τον ιδρώτα του και κοίταξε τριγύρω στον διάδρομο σαν να έκρυβε κάτι. Έπιασε ξανά τις σακούλες και τις έσυρε μέχρι το διαμέρισμά του.
Όταν έκλεισε η πόρτα, η Ματίνα άνοιξε σιγά σιγά και κοίταξε στο πάτωμα του διαδρόμου. Με φρίκη, διαπίστωσε ότι το πάτωμα είχε γεμίσει αίματα, που είχαν απλωθεί μέχρι την πόρτα του νέου νοικάρη.

Η πόρτα του άνοιξε ξανά κι εκείνη έχωσε τρομοκρατημένη το κεφάλι πάλι μέσα. Τον είδε από το ματάκι να καθαρίζει με απορρυπαντικό και ένα πανί τα αίματα, κοιτάζοντας επιφυλακτικά και μετά να μπαίνει γρήγορα μέσα.
Γύρισε και ακούμπησε την πλάτη στην πόρτα, βάζοντας τα χέρια στο πρόσωπο.
- Μα τη μάσκαρα του Bill Kaulitz, νοικιάσαμε το διαμέρισμα στον Χάνιμπαλ!!! 

Στο επόμενο επεισόδιο: ο Τάκης κάνει αλλαγή καριέρας...

Από peslac @ Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009 12:56 πμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: τάκης αστός , μυθιστόρημα , διήγημα , χιούμορ , funny , φαντασία

Από peslac @ Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009 8:46 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: κακή ιδέα , θρίλερ , σατιρα , γελοιογραφίες , χιούμορ , τηλεόραση

Το ταξί σταμάτησε απότομα μπροστά στο κτίριο του τηλεοπτικού σταθμού. Η πόρτα άνοιξε και ο Ντίμης Κουκλεντές κατέβηκε γεμάτος αυτοπεποίθηση. Το οξυζεναρισμένο μαλλί του ήταν άψογα κοκκαλωμένο από το νέο μους με εκχύλισμα αβοκάντο και αγκινάρας. Τα νέα του ρούχα Makis Tselios εφάρμοζαν τέλεια στο μαυρισμένο και γυμνασμένο του κορμί και το ολοκαίνουργιο λαχανί φουλάρι του ανέμιζε παιχνιδιάρικα, μέχρι που πιάστηκε στην πόρτα του ταξί που ξεκίνησε απότομα.

Πέντε δευτερόλεπτα αργότερα, τα Makis Tselios είχαν γίνει Makis Τσέρκια από το σύρσιμο στην άσφαλτο, στο οξυζεναρισμένο μαλλί είχε κολλήσει μία μπανανόφλουδα για γαρνιτούρα και το λαχανί φουλάρι είχε ξεσκιστεί.
- Για την Ιζαντόρα Ντάνκαν με πέρασες, καταραμένε ταρίφα; είπε ο Ντίμης ασθμαίνοντας και πιάνοντας το λαιμό του.
Κοιτάχτηκε δακρυσμένος στη βιτρίνα ενός καταστήματος.
- Πρώτη μέρα στη νέα δουλειά και μοιάζω με παρατράγουδο της Πάνια! είπε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Πήρε μια βαθιά ανάσα, σήκωσε τον χαρτοφύλακά του από το πεζοδρόμιο και μπήκε αποφασισμένος στο κτίριο.
Η ξανθιά bimbo στη ρεσεψιόν τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, ενώ το αριστερό της χέρι γλίστρησε αυτομάτως στο κουμπί του κρυφού συναγερμού.
- Με συγχωρείτε, αλλά η είσοδος δεν επιτρέπεται σε επαίτες! είπε με τη χαζοβιόλικη φωνή της.
- Έχω ραντεβού με τον Διευθυντή Προγράμματος, τον κύριο Πουλημένο! είπε ο Ντίμης, καταπίνοντας την οργή του.
Η ξανθιά τον κοίταξε πατόκορφα και χαμογέλασε ανήσυχα.
- Ασφαλώς και έχετε ραντεβού μαζί του! είπε συγκαταβατικά, διατηρώντας το ανήσυχο χαμόγελο, ενώ το δάχτυλό της πάτησε δεκαοχτώ φορές το κουμπί του συναγερμού. Καθίστε στην καρέκλα και θα έρθει σύντομα κάποιος να σας υποδεχθεί...

Πράγματι, τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα, τον υποδέχτηκαν δύο μπρατσωμένοι σεκιουριτάδες, που τον άρπαξαν σαν μπουγαδοκόφινο. Κανονικά, ο Ντίμης δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να τον μελανιάζουν φουσκωτοί άντρακλες, μόνο που αυτή τη φορά η κατάσταση ήταν λίγο διαφορετική από τις φαντασιώσεις του. Καθώς η ξανθιά bimbo περνούσε την πολυθρόνα που καθόταν ο Ντίμης με απολυμαντικό, εκείνος προσγειωνόταν μέσα σε έναν κάδο σκουπιδιών.

Αποκαρδιωμένος και συντετριμμένος, σκαρφάλωσε έξω από τον κάδο, με άλλη μία μπανανόφλουδα στο μαλλί.
- Όλοι μπανάνες τρώνε σε αυτή τη $%#@^ πόλη;;; ούρλιαξε υστερικά, ενώ πετούσε το φουλάρι στον κάδο. Διάλεξα τη μέρα να βάλω Τσέλιο, ο ηλίθιος! Sanitas έπρεπε να φορέσω!

Το κινητό του χτύπησε. Το έβγαλε από την τσέπη και απάντησε.
- Καλημέρα σας! Ο κύριος Κουκλεντές; άκουσε μία χαζοβιόλικη φωνή, που του φάνηκε γνώριμη.
- Ο ίδιος! απάντησε υποψιασμένος.
- Σας τηλεφωνώ από Trash TV για να επιβεβαιώσω το ραντεβού που έχετε με τον κύριο Πουλημένο στις 10! είπε ξανά η φωνή.
Ο Ντίμης, με το κεφάλι κατακόκκινο από την ξαφνική συσσώρευση αίματος, στάθηκε μπροστά στην τζαμένια πόρτα του κτιρίου και κοίταξε την ξανθιά ρεσεψιονίστ που του μιλούσε τηλεφωνικώς.
- Εδώ είμαι, έχω φτάσει!
Παρακολούθησε τη χαζοβιόλα να κοιτάζει δεξιά και αριστερά στη μεγάλη αίθουσα υποδοχής και κάτω από το γραφείο της.
- Πού είστε; ρώτησε ξανά μπερδεμένη.
- ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ!!! ούρλιαξε ο Ντίμης.
Στη συνέχεια, άφησε έναν λυγμό να του ξεφύγει, καθώς είδε την ξανθιά ρεσεψιονίστ να ψάχνει με αγωνία μέσα στο καλαθάκι των αχρήστων...

Το γραφείο του Μένιου Πουλημένου ήταν όπως το φανταζόταν. Ευρύχωρο, με μοντέρνα έπιπλα και τοίχους καλυμμένους με φωτογραφίες διάφορων τηλεοπτικών αστέρων. Ο Μένιος Πουλημένος καθόταν απέναντί του και του έριχνε κλεφτές ματιές.
- Και είπατε πως σας προσλάβαμε για κριτή στο νέο talent show που θα παρουσιάσουμε; ρώτησε διαβάζοντας το βιογραφικό του Ντίμη.
- Μάλιστα! Θα ανήκω στο πάνελ του Next Super Model! Με επιλέξατε για τις γνώσεις μου στη Μόδα και το γούστο μου στο ντύσιμο.
Ο Πουλημένος κάρφωσε το βλέμμα του στα ρούχα του Ντίμη, που έμοιαζαν να να βγήκαν από τη γκαρνταρόμπα άστεγου. Ο Ντίμης κατάλαβε και μαζεύτηκε ασυναίσθητα.
- Ξέρετε... είχα ένα ατύχημα με το ταξί το πρωί. Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να αλλάξω, αλλιώς...
- Δεν με ενοχλεί αυτό! τον διέκοψε ο Πουλημένος. Άλλο είναι το πρόβλημα...
- Ποιο; ρώτησε ο Ντίμης, που ένιωσε κρύο ιδρώτα να τον λούζει.
- Μάλλον καταλάβατε λάθος... Δεν σας προσλάβαμε για τη θέση του κριτή στο νέο ριάλιτι, έχουμε ήδη βρει τους τρεις κριτές που θα πλαισιώνουν την παρουσιάστρια.
- Τους έχετε βρει; Κι εμένα γιατί με φέρατε εδώ;
- Για τη θέση του αμπιγιέρ! Θα ντύνετε την παρουσιάστρια και τους κριτές.

Ο Ντίμης έμεινε ακίνητος, με άδειο βλέμμα. Ο Μένιος Πουλημένος πέρασε γρήγορα το χέρι του μπροστά από το πρόσωπο του Ντίμη για να δει αν θα αντιδράσει.
- Είστε καλά; ρώτησε ανήσυχα.
Ο Ντίμης τον κοίταξε ανέκφραστος. Σηκώθηκε, πήρε τον χαρτοφύλακά του και πήγε μέχρι την πόρτα. Κοντοστάθηκε και ξαναγύρισε προς τον Πουλημένο.
- Πότε ξεκινώ; ρώτησε.
- Η πρώτη οντισιόν της εκπομπής είναι σε δύο εβδομάδες. απάντησε επιφυλακτικά ο Πουλημένος. Θα σας δούμε τότε.
- Ευχαριστώ! είπε πάλι ανέκφραστα ο Ντίμης και άνοιξε την πόρτα.
Κοντοστάθηκε και πάλι και ξαναγύρισε προς τον Πουλημένο.
- Θα ντύνω την παρουσιάστρια, δηλαδή;
- Μάλιστα! απάντησε ο Πουλημένος.
- Ευχαριστώ! είπε και πάλι και βγήκε έξω κλείνοντας πίσω του την πόρτα.

Ο Πουλημένος ακούμπησε στην πλάτη της πολυθρόνας του προβληματισμένος.
- Κουλαμάρα έχει η $%#@^ η παρουσιάστρια;;; ακούστηκε μία δυνατή κραυγή έξω από την πόρτα του.

Στο επόμενο: η Βίκυ Γκαγκά, ο Λεό Φλούφλης και το σπίτι με τα τεκνά...

Από peslac @ Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009 2:11 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: ντίμης κουκλεντές , μυθιστόρημα , διήγημα , χιούμορ , funny , φαντασία

Από μικρός, έμαθα να ζω μέσα σε μία πολυμελή οικογένεια. Για προσωπικό χώρο, ούτε συζήτηση... Πού να βρεθεί προσωπικός χώρος, άλλωστε, όταν μέσα στο διαμέρισμα μένουν οι γονείς και τα τέσσερα παιδιά; Αφού όταν βαριόμασταν να δούμε τηλεόραση, βγάζαμε αριθμάκια και παίζαμε 3 on 3 στο χωλ...

Μεγάλωσα, λοιπόν, με τα μαράζι... Δεν είχα ποτέ δικό μου δωμάτιο, δικό μου γραφείο, δική μου ντουλάπα, δικό μου μπάνιο, δική μου τηλεόραση, τίποτα! Όλα τα μοιραζόμουν με άλλα τρία αδέλφια και ήμουν τρίτος στη σειρά εμφάνισης σε αυτή την οικογένεια, οπότε έπαιρνα για τα πάντα νούμερο και περίμενα στη λίστα αναμονής...

Κι έτσι, πάντα είχα το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;

Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν και μας άδειασαν τη γωνιά, οπότε οι μάχες για προσωπικό χώρο περιορίστηκαν ανάμεσα σε μένα και τον μικρότερο. Εκεί τα μοιράσαμε λίγο περίεργα:  εγώ πήρα το τηλεκοντρόλ κι έβλεπα ό,τι ήθελα πάντα κι εκείνος για εκδίκηση πήρε το μπάνιο και κάθε φορά που έμπαινε μέσα, έβγαινε μόνο όταν κυκλοφορούσε νέο δίσκο η Μούσχουρη. Όποιος κατουριόταν στο σπίτι, ή θα μάθαινε να κάνει κατακράτηση υγρών με τη βοήθεια της power γιόγκα ή θα τεντωνόταν για να φτάσει το νεροχύτη της κουζίνας!

Κι εξακολουθούσε το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;

Κάποια στιγμή, ξεκίνησα να κοιτάζω τις τιμές στα διαμερίσματα, στις μικρές αγγελίες, έτσι για να πάρω μία πρώτη ιδέα. Την πήρα την πρώτη ιδέα και αποδείχθηκε κακή (από τότε το πάθαινα!) Συνειδητοποίησα ότι μία γκαρσονιέρα 5 τετραγωνικών με την τουαλέτα στο πατάρι, κοστίζει γύρω στα 800 ευρώ το μήνα, ενώ ένα κανονικό τριάρι διαμέρισμα, κοστίζει όσο 3 τέτοιες γκαρσονιέρες. Όσο για την αγορά σπιτιού, με έναν πρόχειρο υπολογισμό κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν δούλευα ταυτόχρονα 6 δουλειές, κάπου στο τέλος του 2.050 θα κατάφερνα να βγάλω αρκετά χρήματα για να αγοράσω το χαλάκι της πόρτας.
Για δάνειο, ούτε κουβέντα, άλλωστε ποια τράπεζα θα δάνειζε σε μένα; Την επόμενη μέρα κιόλας θα είχα αγοράσει την πλήρη συλλογή Essential της Marvel (και τους 30 τόμους)...

Κι έτσι, μπαστακώθηκα πάλι στο πατρικό, με το μαράζι... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;

Κι όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και το μαράζι. Διότι δεν γίνεται να έχεις φτάσει τα τριάντα και να μένεις με τη μαμά και τον μπαμπά και να τρως και την καζούρα του κοντοστούπη με τον πορτοκαλί καναπέ, από πάνω... Ώσπου έφτασε η μέρα που άκουσα τη χαρμόσυνη είδηση. Οι γονείς μου αποφάσισαν να ρίξουν μαύρη πέτρα και στο σπίτι και στην Αθήνα και να μεταφερθούν μονίμως εις τας εξοχάς -οι οποίες εξοχάς βρίσκονται μόνο έξι ώρες με το πλοίο, στην Ικαρία...
Στην αρχή κυκλοφόρησε απλώς ως φήμη, αργότερα όμως επιβεβαιώθηκε, καθώς παρατηρούσα ότι σε κάθε ταξίδι στο νησί, σιγά σιγά μετέφεραν και το σπίτι, ξεκινώντας από τα ρούχα και τα πιατικά.

Κι όλο και φούντωνε το μαράζι κι η αγωνία... Πότε θα αποκτήσω δικό μου σπίτι;

Και φτάσαμε αισίως στο τώρα... Οι γονείς μου μεταβίβασαν το μαγαζί στην αδελφή μου και άρχισαν τα πρώτα, δειλά ταξιδάκια -κάτι σαν crash test, λίγο πριν τη μεγάλη φυγή. Σχεδόν ένα μήνα τώρα, λοιπόν, έχουν κατέβει στο νησί. Η μητέρα μου θα επιστρέψει για λίγο (για να τσεκάρει αν είμαστε ζωντανοί ή μας έχουν κατασπαράξει οι κατσαρίδες) και πριν τα Χριστούγεννα θα ξανακατέβει -άγνωστο για πόσο καιρό, ενώ ο αδελφός μου -μετά την απώλεια της οικιακής βοηθού (φώναζέ με "μαμά"), μπαστακώθηκε μονίμως στην κοπελιά του... Οπότε... Το μαράζι έφυγε κι εγώ απέκτησα το δικό μου (συντόμως) σπίτι!

ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, Ο ΗΛΙΘΙΟΣ;

Διότι εγώ φανταζόμουν πως - με το που θα μείνω μόνος μου στο σπίτι - θα μετατραπώ ξαφνικά στον Σπύρο Σούλη και θα αρχίσω το "Άλλαξέ το"!
Αλλά πριν το "άλλαξέ το", συνειδητοποίησα κάπως απότομα ότι προηγούνται άλλες προστακτικές, όπως "ψώνισέ το", "μαγείρεψέ το", "καθάρισέ το", "πλύνε το", "σκούπισέ το", "συμμάζεψέ το" και χίλια δυο άλλα τα οποία δεν είχα υπολογίσει!
Έτσι, οι πειραματισμοί στην κουζίνα ξεκίνησαν ήδη και πάνε καλά -μια και ζω ακόμα. Τα ψώνια έχουν γίνει λίγο εφιαλτικά, καθώς μπαίνω στο σούπερ μάρκετ για τυρί και μαρούλι και βγαίνω με ρυζόγαλο, μανιτάρια, σάλτσα, μπισκότα και πιπεριές. Το καθάρισμα με ξεπάτωσε, μια και το πλύσιμο των πιάτων έγινε καθημερινός εφιάλτης. Τα Swiffer έχουν πάει σύννεφο κι ούτε το μισό σπίτι δεν είναι καθαρό ακόμα. Και τα τελευταία απόρθητα κάστρα είναι το Πλυντήριο και το Σιδέρωμα -και πολύ φοβάμαι ότι σύντομα τα μισά μου ρούχα θα είναι πολύχρωμα και τα άλλα μισά καμμένα!

Και, πλέον, τα μαράζια πολλαπλασιάστηκαν... Πότε θα βρω χρόνο να φτιάξω όλα αυτά που ήθελα να φτιάξω στο σπίτι; Πότε θα πάρω νέα έπιπλα; Πότε θα τα στήσω; Πότε θα αγοράσω νέο υπολογιστή; Πότε θα ψωνίσω; Πότε θα μαγειρέψω; Πότε θα βάψω το δωμάτιο; Πότε θα πληρώσω τους λογαριασμούς; Πότε θα αγοράσω βιβλιοθήκη; Πότε θα κάνω ένα πρόγραμμα; Πότε θα το τηρήσω;

Ένα είναι σίγουρο... Όταν καταφέρω να ξεκινήσω τις αλλαγές, θα φροντίσω να στήσω κι ένα Ηρώο στη μάνα μου... Τώρα την είδα τη γλύκα!

ΥΓ: Σκάσε, Πέτρο!

Από peslac @ Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009 8:51 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: ψυχολογική υποστήριξη , σπίτι , χιούμορ , οικογένεια , ζωή , σκέψεις

Από peslac @ Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 4:03 μμ
Permalink | Δαγκωνιές
Tags: καρτουν , υπερήρωες , αν , γελοιογραφίες , χιούμορ , αποριες