Τρίτη 14 Απριλίου

Στην υγειά μας, ρε παιδιά (και καρκίνος στα αυτιά...)

ygeia.jpg

Το φάγαμε κι αυτό το Πάσχα -κι αν τρώγαμε μόνο το Πάσχα καλά θα ήταν, αλλά έχουμε την τάση να τρώμε και ο,τιδήποτε τρώγεται γύρω μας αυτές τις μέρες. Φέτος είπαν να έρθουν κι οι γονείς μου για γιορτές στην Αθήνα -διότι μου χρωστούσε κάτι κιλά η μάνα μου από το περασμένο Πάσχα που δεν κατέβηκα στο νησί και είπε να μου τα δώσει αναδρομικά σε μορφή χορτόπιτων. Ποτέ δεν λέω όχι στις πίτες της μαμάς και κατεβάζω τα κομμάτια έξι-έξι, γι' αυτό μετά βογγάνε τα μηχανήματα στο γυμναστήριο -ανεβαίνω στο ποδήλατο και μου βγάζει μήνυμα: "Ένας-ένας παρακαλώ, μην κάνετε ανθρώπινη πυραμίδα πάνω στη σέλα."

Κατά τ' άλλα, περάσαμε απολύτως παραδοσιακά το βράδυ της Ανάστασης: δώδεκα λεπτά πριν το "Χριστός Ανέστη" πήγαμε στην εκκλησία και δώδεκα δευτερόλεπτα αφότου ακούστηκε είχαμε ήδη αρχίσει να ανηφορίζουμε προς το σπίτι. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν είχε σχεδόν καθόλου βεγγαλικά και δυναμιτάκια. Κάτι ψιλά ακούστηκαν, αλλά σε σχέση με περασμένες χρονιές που σου έρχονταν από παντού οβίδες -λες και συμμετείχες στη διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν- φέτος ήταν η απόλυτη νέκρα. Δεν με χάλασε ιδιαίτερα, βέβαια, διότι έναν φόβο τον έχω με αυτά τα διαολοπράματα. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος ηλίθιος θα κάτσει δίπλα σου με δέκα γουρούνες στην τσέπη και θ' ανατιναχτεί σαν τη ναυαρχίδα του Καρά Αλή, παίρνοντας κι εσένα μαζί του. Μετά φτάσαμε σπίτι κι έπεσε το παραδοσιακό φαγοπότι δίχως έλεος. Ήμασταν πάλι χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα: οι σιχαμένοι που τρώνε μαγειρίτσα και εμείς οι υπόλοιποι. Αυτό είναι λίγο περίεργο με μένα, διότι τα αντεράκια και τα σπλάχνα δεν έχω πρόβλημα να τα χλαπακιάσω στο κοκορέτσι, αλλά σε γλιτσομορφή σούπας δεν μπορώ ούτε να τα βλέπω. Έπεσε, επίσης, και το παραδοσιακό τσούγκρισμα των αυγών, όπου οι μισοί κοπανούσαν το αυγό λες και προσπαθούσαν να ρίξουν μαντρότοιχο με βαριοπούλα και οι άλλοι μισοί μάζευαν τσόφλια και σπασμένα δάχτυλα από τα πιάτα.

Το πιο μελανό σημείο της αναστάσιμης οικογενειακής μάζωξης ήταν ότι τρώγαμε και -ως συνήθως- στην τηλεόραση έπαιζε πάλι η εκπομπή του αντιπαθίκλα του Παπαδόπουλου για συνοδεία. Έχει γίνει, δυστυχώς, κομμάτι της παράδοσης κι αυτός ο καταραμένος. Σε κάθε μεγάλη γιορτή τον έχουμε για μουσικό χαλί όσο τρώμε και λέμε τα δικά μας στο τραπέζι. Πού και πού θα ρίξει κάποιος μια ματιά στην οθόνη για να σχολιάσει το ξώβυζο που φοράει μια καλεσμένη, να δει ποιος σκούζει στο μικρόφωνο ή να πάθει σοκ με τη μούρη κάποιας αρχέγονης, που από το πολύ "τράβηγμα" και το botox έχει αρχίσει να μοιάζει με χελωνονιντζάκι.

Το μοτίβο της εκπομπής είναι, πια, κλασικό και συνηθισμένο: 650 καλεσμένοι -οι μισοί από τους οποίους είναι παντελώς άγνωστοι και οι υπόλοιποι είναι στα πρόθυρα της λήθης- κάθονται σε ένα μακρόστενο τραπέζι. Άντε να έχει και 2-3 γνωστούς που θα τους κωλογλείφουν οι υπόλοιποι μέχρι να ματώσει η γλώσσα τους. Ο παρουσιαστής έχει το βλέμμα του μαστουρωμένου ρεμπέτη -αφού έχει αρχίσει να κατεβάζει τα ξίδια δυόμιση ώρες νωρίτερα- και προσπαθεί να πείσει ότι είναι πολύ κουλ και άνετος και δεν βαριέται που ζει. Μετά αρχίζουν όλοι να λένε με τη σειρά κοινότοπες, αδιάφορες ευχές για υγείες, αγάπες, οικογενειακές θαλπωρές και προσωπικές επιτυχίες, που μέχρι να τελειώσουν έχει τελειώσει και η μισή εκπομπή. Ανά πέντε ευχές, ένας τριτοκλασάτος, (σαραντάχρονος) ζεν πρεμιέ καθημερινής σειράς σηκώνεται και τραγουδάει generic λαϊκά από τη λίστα με τα "500 πιο πολυτραγουδισμένα λαϊκά τηλεπανηγυριών". Όσο τραγουδάει, οι υπόλοιποι έχουν τρεις επιλογές: α) χειροκροτάνε σαν φώκιες, β) κάνουν ότι τραγουδούν μαζί του αλλά πετυχαίνουν μόνο 1 στις 5 λέξεις και γ) δακρύζουν αυθόρμητα και κοιτάζουν τον προβολέα στο ταβάνι δήθεν στοχαστικά, αν πρόκειται για κλαουνοτράγουδο. Μετά από δυο τραγούδια πέφτει βιντεάκι με το τι πρόκειται να δούμε στη συνέχεια της εκπομπής, το οποίο διαρκεί όσο εφτά τρέιλερ ταινιών μαζί και σου δείχνει τη μισή εκπομπή. Δηλαδή, μισομεθυσμένους να τραγουδάνε, να χορεύουν και να παριστάνουν ότι ανέχονται ο ένας τον άλλο. Και μετά πέφτουν διαφημίσεις για περίπου 36 λεπτά.

Μετά τις διαφημίσεις επιστρέφουμε για τη δεύτερη δόση ευχών και τραγουδιών από φάλτσους ηθοποιούς και κάπου στο ενδιάμεσο σηκώνεται και το τιμώμενο πρόσωπο για να πει 5-6 από τα πιο γνωστά του τραγούδια -τα οποία, συνήθως, ανήκουν κι αυτά στη λίστα με τα "500 πιο πολυτραγουδισμένα λαϊκά τηλεπανηγυριών", αφού σ' αυτή τη χώρα έχουν μάθει να τραγουδάνε όλοι μόνο χιτ και σουξέ κι αν πει ο τραγουδιστής κάνα πιο άγνωστο κομμάτι τον κοιτάζουν όλοι λες και τραγουδάει όπερα στα κλίνγκον. Δεν έχουμε αντέξει ποτέ να δούμε εκπομπή του Αντιπαθόπουλου Παπαδόπουλου ως το τέλος. Κατ' αρχάς, για να φτάσεις ως το τέλος πρέπει να μείνεις ξύπνιος μέχρι τις 5 το χάραμα, αφού την κόβουν για διαφημίσεις έξι φορές το τέταρτο και μερικές φορές κόβουν και τις διαφημίσεις για διαφημίσεις. Φαντάζομαι ότι στο τέλος είναι όλοι τόσο ντίρλα από τις μπόμπες που τους ποτίζουν, που οι μισοί χορεύουν με το σώβρακο πάνω στα τραπέζια, ανεμίζοντας τα πουκάμισα και οι άλλοι μισοί ξερνάνε στα παρασκήνια.

Τέλος πάντων, η βραδιά έληξε αισίως χωρίς να πεθάνει κανείς από το ξαφνικό overdose θερμίδων και χιλιοακουσμένων λαϊκών τραγουδιών. Θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα τα πράγματα. Να έχει η τηλεόραση, για παράδειγμα, κάνα μαγνητοσκοπημένο live της Πάολας και να με βρούνε με το κεφάλι βυθισμένο μέσα στην κατσαρόλα με τη μαγειρίτσα... Και του χρόνου με υγεία. Την κανονική, όχι του Παπαδόπουλου!


Δευτέρα 30 Μαρτίου

Ελληνική Δικαιοσύνη - Season 12, Episode 1.

bureaucracy.jpg

Ήρθε ένας δικαστικός επιμελητής στο σπίτι να μου παραδώσει κάτι χαρτιά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι λίγο τρομαχτικό να σου ανακοινώνει ο άλλος ότι είναι δικαστικός επιμελητής και να σου δίνει και μια στίβα χαρτομάνι. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι κάτι έκανες και -το χειρότερο- κάποιος σε είδε να το κάνεις κιόλας. Μάλλον ψυλλιάστηκε την ανησυχία μου κι ο επιμελητής, διότι ήταν ευγενέστατος και με κοιτούσε με το βλέμμα "πάρε ανάσα, ταλαίπωρε, δεν έχω έρθει για σένα αυτή τη φορά". Τα χαρτιά ήταν για μια υπόθεση της μητέρας μου. Καλούλα η μάνα μου, αλλά κομματάκι αφελής: πήγε προ αμνημονεύτων ετών και έκανε μήνυση στον ΟΓΑ για κάτι λεφτά που της είχε φάει. Πού ακούστηκε να κάνεις μήνυση σε ελληνικό οργανισμό και να περιμένεις να βρεις το δίκιο σου σε αυτή τη ζωή;

Άρχισα να διαβάζω τα χαρτιά και βυθίστηκα αμέσως στη μαύρη, καφκική πραγματικότητα που μας περιβάλλει σε αυτή τη χώρα.

  • Τη μήνυση την είχε κάνει η μητέρα μου το σωτήριον έτος 2003. Ούτε το Lost δεν είχε αρχίσει τότε ακόμα -για τόσο πίσω μιλάμε!
  • Η απόφαση βγήκε υπέρ της (θαύμα-θαύμα!). Το 2007, όμως - δηλαδή 4 χρόνια αργότερα.
  • Το 2008 (του πήρε ένα χρόνο να καταπιεί την ήττα) ο ΟΓΑ άσκησε έφεση -διότι, προφανώς, τα έχει κάνει μασούρι και θέλει να τα πάρει μαζί του στον τάφο.
  • Το 2012 (άλλα 4 χρόνια μετά -τουλάχιστον έχουν μια συνοχή στο Πρωτοδικείο) η έφεση απορρίφθηκε (ξανά θαύμα-θαύμα!) και ο ΟΓΑ πήρε πούλο.
  • Φαινομενικά, τουλάχιστον, διότι ο ΟΓΑ επέστρεψε -σαν τους κακούς στα θρίλερ, που δεν έχουν ψόφο. Έτσι, το 2014 (εδώ του πήρε 2 χρόνια να καταπιεί την προηγούμενη ήττα) αποφάσισε να στείλει την υπόθεση και στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να ξεκατινιαστούν κι εκεί.
  • Τα τελικά χαρτιά μου τα έφερε ο τρομαχτικός/ευγενικός επιμελητής σήμερα. Τους πήρε άλλους 9 μήνες αυτό, διότι η σφραγίδα στο Πρωτόκολλο είναι βαριά, μάλλον, και τη χειρίζονται με γερανό. Η υπόθεση θα (ξανα)δικαστεί, θεωρητικά, τον Μάιο του 2015. Λέω "θεωρητικά" διότι ποτέ δεν ξέρεις αν θα πέσουν σαρανταεφτά αναβολές και απεργίες στο ενδιάμεσο.

Συνολικά, λοιπόν, φάγαμε 12 (!) χρόνια για μια απλή υπόθεση (που ακόμη δεν έληξε). Συγκριτικά, η Λάμψη του Φώσκολου κράτησε 14 χρόνια - κι εκεί τα μισά χρόνια τα έφαγαν επαναλαμβάνοντας απλώς τις ίδιες ατάκες! Το σουρεαλιστικό είναι ότι η μάνα μου είχε ξεχάσει τελείως ότι είχε κάνει μήνυση. Λογικό, καθώς κανείς δεν έκανε καν τον κόπο να την ενημερώσει ότι είχε βγει απόφαση υπέρ της -από μένα το έμαθε σήμερα. Εννοείται ότι αν χρωστούσε εκείνη κι έχανε, την επόμενη μέρα της απόφασης θα την είχαν επισκεφθεί οι κλητήρες με το φορτηγάκι μετακόμισης.

Τελικά συμπεράσματα:
α) Στην Ελλάδα είναι προτιμότερο να χάσεις μια δίκη, παρά να την κερδίσεις.
β) Πιο εύκολο είναι να περιμένεις να σου κάτσει το Τζόκερ, παρά να πάρεις χρωστούμενα από το κράτος.
γ) Ο ΟΓΑ είναι πολύ κακιασμένος.

Με το ρυθμό αυτό, η επόμενη απόφαση θα βγει μάλλον γύρω στο 2019. Ο ΟΓΑ θα ξανακάνει έφεση το 2021. Το 2026 θα ξαναπορριφθεί. Το 2030 θα στείλει την υπόθεση και στον Άρειο Πάγο, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και το Imperial Court από τον Πόλεμο των Άστρων. Στο τέλος θα του χαρίσουμε απλώς τα λεφτά, γιατί δεν θα έχει μείνει και κανείς από το σόι ζωντανός για να τα πάρει.


Τρίτη 17 Μαρτίου

Κάθε ΙΚΕΑ και καημός, κάθε καημός και πόντος...

employees.jpg

Αποφάσισα να πάω στα ΙΚΕΑ σήμερα και ν' αγοράσω διάφορα μικροπράγματα για το σπίτι. Αφού ξεποδαριάστηκα περιδιαβαίνοντας και τα 850 χιλιόμετρα του καταστήματος και αγγίζοντας περιχαρής τα πάντα (τα πολυκαταστήματα είναι η παιδική μου χαρά), κατάφερα να φτάσω στα ταμεία έχοντας πάρει την προίκα μου σε αρωματικά κεριά και βαζάκια με χρωματιστή άμμο και χαλίκια. Έρχεται η σειρά μου, αφήνω τα πράγματα στο ταμείο, παίρνω και μια μπλε τσάντα -διότι σε αναγκάζουν να αγοράσεις τσάντα, διαφορετικά ο μόνος τρόπος να βγάλεις έξω τα πράγματα είναι με τηλεκίνηση, σαν την Πρου Χάλιγουελ. Ξαφνικά, με κοζάρει η πελάτισσα που ήταν πριν από μένα και με ρωτάει αν έχω κάρτα των ΙΚΕΑ. Την κοιτώ επιφυλακτικά στην αρχή διότι φοβάμαι μήπως προσπαθήσει να μου πουλήσει καμία, σαν αυτές τις μουλωχτές που σε πιάνουν στα Public και προσπαθούν να σε πείσουν να βγάλεις πιστωτική. Της απαντώ αρνητικά και μου ζητάει να πάρει και τους δικούς μου πόντους με την κάρτα της -πράγμα με το οποίο εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα, διότι αφ΄ενός κρίμα είναι να πάνε χαμένοι οι πόντοι και αφ' ετέρου δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι διάολο είναι αυτοί οι πόντοι κι ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Η μαντάμ έχει διαφορετική άποψη, όμως, διότι αρχίζει να μου εξηγεί ότι έχει μαζέψει 4.000 πόντους και της λείπουν κι άλλοι και ψωνίζει συχνά και τους μαζεύει και -who cares, κυρά μου, εντάξει σου είπα, STFU already να πάρω τα πράγματά μου και να ξεκουμπιστώ!

Φυσικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η μαντάμ ρώτησε πρώτα εμένα αν έχω πρόβλημα και όχι την ταμία αν επιτρέπεται, η οποία ταμίας έχει ακούσει τον διάλογο κι έχει ήδη πάρει το ύφος: "πάλι σε κάργια έπεσα, φέρτε μου τα κεφτεδάκια από άλογο να μπουκωθώ να βγω απ' τη μιζέρια μου". Στη συνέχεια, η μαντάμ μού κάνει το απόλυτο back screen, αφού κατσικώνεται ΑΚΡΙΒΩΣ ανάμεσα σε μένα και το ταμείο και ο μόνος τρόπος να πάρω τα πράγματά μου είναι να περάσω το χέρι μου μέσα από το σώμα της, σαν τον τύπο που έβγαζε καρδιές στο Indiana Jones! Απλώνει και το χέρι με την κάρτα στη μούρη της υπαλλήλου και αρχίζει να σκούζει: "Ορίστε η κάρτα, περάστε την, να, εδώ είναι, πάρτε την, πάρτε την κάρτα!" λες κι αν δεν περαστούν οι πόντοι στο αμέσως επόμενο λεπτό, θα της πέσει η μήτρα στο πάτωμα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η ταμίας παίρνει ανάποδες στροφές, διότι η κυράτσα της έχει πάρει τ' αυτιά -εκτός από τη θέση μου στο ταμείο- και της φωνάζει όσο πιο συγκρατημένα μπορεί: "Μισό λεπτό, κυρία μου, περνώ ακόμα τα πράγματα του κυρίου!" Ο κύριος ήμουν εγώ, αλλά αποφάσισα να μην είμαι για πολύ. Τινάζω, λοιπόν, ξαφνικά τη γιγαντοτσάντα των ΙΚΕΑ μπροστά στη μάπα της κυράτσας για να ανοίξει και η μαντάμ στο τσακ αποφεύγει βιοδιασπώμενο χαστούκι. Κάπου εκεί καταλαβαίνει ότι αν δεν κάνει λίγο πιο πέρα, πρώτα θα βάλω το τεμαχισμένο κουφάρι της στην τσάντα και μετά θα το καλύψω με τα αρωματικά κεριά.

Εν τω μεταξύ, η αγχωμένη ταμίας ρωτάει τη διπλανή συνάδελφό της αν επιτρέπεται να περάσει ξένους πόντους σε άλλη κάρτα, διότι όπως και να το κάνουμε το ότι σου πουλάνε τα πάντα ξεχαρβαλωμένα στα ΙΚΕΑ και τα συναρμολογείς μονάχος σου, δεν σημαίνει ότι έχουν καταλύσει παράλληλα και κάθε ίχνος τάξης και κανονισμών. Η κυράτσα ακούει την ταμία κι αρχίζει να ειρωνεύεται σε στυλ: "Ε, άμα ρωτήσετε τους πάντες, μάλλον δεν θα γίνει στο τέλος!" λες και της τους χρωστάγαμε κιόλας. Στη συνέχεια γυρνά ξανά σε μένα -που αναρωτιέμαι αν θα μου κάνουν κάποια έκπτωση σε περίπτωση που της χώσω το πακέτο με τα 100 ρεσώ στον πάτο- και μου λέει: "Ορίστε, κύριέ μου (ακόμα κύριο με έβλεπε), πάρτε εσείς την κάρτα να τη δώσετε, γιατί έχει γίνει μεσανατολικό!"

Παίρνω την κάρτα και μπαίνω στον πειρασμό να της χαρακώσω το κούτελο μ' αυτή, αλλά προσπαθώ ακόμη να βάλω τα συμπράγκαλα στην τσάντα και η παρατεταμένη επαφή με την κατίνα έχει ήδη αρχίσει να μου προκαλεί κνησμό στον εγκέφαλο. Η υπάλληλος, φυσικά, τα παίρνει στο κρανίο διότι και κερατάς και δαρμένος παραπάει και τα χώνει έμμεσα στην κυράτσα, διότι δεν θα ρισκάρει τη δουλειά της επειδή θέλει εκείνη να μαζέψει 15.000 πόντους για να πάρει δώρο το κάλυμμα ντιβανοκασέλας URUBLAUWITZ -ή όπως διάολο τα ονομάζουν τα προϊόντα τους...

Στο τέλος, παίρνει την κάρτα της κάργιας και περνάει τους συφοριασμένους τους πόντους, διότι έχουμε ήδη φτάσει όλοι στο συμπέρασμα ότι είναι προτιμότερο να σπάσει έναν κανόνα, παρά να της σπάσει το κεφάλι με καμιά βιβλιοθήκη BILLY ράφι-ράφι! Η κυράτσα παίρνει την κάρτα της, παίρνει και τους πόντους μου και την κοπανάει με βήμα ταχύ και τις κατάρες μας να τη συνοδεύουν. Τι τα θες... Τελικά, πρώτα θα λιώσει το κουφάρι του νεοέλληνα και μετά το θράσος του...


Τετάρτη 4 Μαρτίου

Γάτα εναντίον γλάστρας. Μια ιστορία βρόμικου πολέμου.

hitlercat.jpg

Ο διπλανός μου έχει μια γάτα. Δεν την έχει, δηλαδή, ακριβώς. Αδέσποτη είναι η γάτα, αλλά τα παιδιά του έχουν ενθουσιαστεί μαζί της και την ταΐζουν κάθε μέρα κι έχει γίνει τροφαντή και παχουλή, κάτι σαν εκκολαπτόμενος Πάγκαλος των αιλουροειδών. Της έχουν στήσει ακόμη και γέφυρα με μαδέρι στα κάγκελα για να μπορεί να ανεβαίνει στη βεράντα τους από τον κήπο χωρίς να χρειαστεί να κάνει άλμα -η χοντροτεμπέλα. Τι άλμα να κάνει, άλλωστε, έτσι που την έχουν παχύνει -που αν δοκιμάσει να πηδήξει ψηλά θα μετατοπιστεί ο άξονας της Γης. Το κακό είναι ότι τον ενθουσιασμό των παιδιών του γείτονα με τη γάτα τον πληρώνω εγώ στο τέλος. Διότι όπως λέει και το άσμα: "αλλού τρως, αλλού πίνεις, αλλού πας και το δίνεις" και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που δίνει η γάτα σε μένα είναι το περιεχόμενο των εντέρων της. Ο γείτονας, βλέπετε, μπορεί να έχει γέφυρα με μαδέρι στη βεράντα του, αλλά εγώ έχω κάτι άλλο: γλάστρες.

Τους τελευταίους μήνες η γάτα είχε αναπτύξει στενή συμπάθεια με μια από τις μεγάλες, ευρύχωρες γλάστρες που είχε ακόμα μαλακό χώμα. Αναμενόμενο, διότι στις υπόλοιπες γλάστρες το χώμα έχει γίνει σαν ταφόπλακα και για να χέσει εκεί γάτα χρειάζεται πρώτα κομπρεσέρ. Τα πρωινά έβγαινα έξω κι έβλεπα χώματα πεταμένα παντού, διότι η σατανόγατα ερχόταν κι έσκαβε για να κάνει την ανάγκη της. Το ότι από κάτω μας εκτείνεται κοτζάμ κήπος που περικλείει την πολυκατοικία και είναι γεμάτος χωματάκι του Θεούλη, δεν την απασχολεί καν. Η γάτα θέλει το δικό μου το χώμα, που είναι βολικά συσκευασμένο κι έχει και φυτά για ντεκόρ.

Κάθε μέρα, λοιπόν, σκούπιζα εγώ, πετούσε χώματα εκείνη -πειστήρια του εγκλήματος δεν είχα δει ακόμα, ευτυχώς, διότι φρόντιζε και τα έθαβε τουλάχιστον. Τελικά αποφάσισα να της κάνω σαμποτάζ, οπότε πήρα ξυλάκια από σουβλάκια και τα κάρφωσα παντού στη γλάστρα, ώστε να μην μπορεί να μπει μέσα και να τα κάνει μαντάρα. Στο σημείο αυτό να προσθέσω ότι οι γάτες μπορεί να είναι σατανόζωα, αλλά εντελώς κουλές δεν είναι, οπότε το επόμενο πρωί που βγήκα έξω είδα ξανά χώματα παντού και όλα τα ξυλάκια πεταμένα κάτω. Και πάλι καλά που δεν βρήκα και κάνα σημείωμα που να γράφει: "την επόμενη φορά που θα βάλεις ξυλάκια στη γλάστρα θα στα καρφώσω στο κούτελο" υπογεγραμμένο από τη γάτα. Ήταν προφανές ότι είχε ξεκινήσει πόλεμος με το σατανόγατο και δεν υπήρχε περίπτωση να αποδεχτώ ήττα από ένα πλάσμα που γλείφεται για να κάνει μπάνιο.

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
ΤΑΚΤΙΚΗ: "ΚΑΛΥΨΗ-ΑΠΟΚΡΥΨΗ"

Αποφάσισα ότι enough is enough και έπρεπε να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου. Την γλάστρα, για την ακρίβεια, την οποία και μετακίνησα από το σημείο που βρισκόταν και την πήγα στο τέρμα της βεράντας, κολλητά στον τοίχο. Εντάξει, εντελώς ηλίθια κίνηση, φυσικά, διότι το κόλπο θα έπιανε μόνο αν η βεράντα μου είχε μήκος αεροδιαδρόμου και η γάτα βαριόταν να περπατήσει δύο χιλιόμετρα για να πάει να χέσει. Απλώς ξέρω ότι οι γάτες είναι πλάσματα της συνήθειας (εκτός από πλάσματα του Σατανά) και ήλπιζα ότι αλλάζοντας θέση στη γλάστρα θα διέκοπτα τη ρουτίνα της και θα αναγκαζόταν να βρει άλλο μέρος για ξαλάφρωμα. Το μόνο που κατάφερα ήταν ν΄αποδείξω ότι: α) οι γάτες διαθέτουν επίσης όσφρηση και μπορούν να μυρίσουν εύκολα το μέρος που έχουν μαρκάρει -ειδικά όταν το έχεις μετακινήσει απλώς 3 μέτρα παρακάτω και β) είμαι ένας αφελής κρετίνος. Ξανά χώματα παντού -αυτή τη φορά η γάτα έριξε χώματα και από άλλες γλάστρες -μάλλον για σπάσιμο, διότι όλοι ξέρουμε πόσο εκδικητικές σκρόφες είναι. Εντάξει, δεν απογοητεύτηκα, έτσι κι αλλιώς αυτή η πρώτη μου κίνηση ήταν απλώς για να μελετήσω τον εχθρό και τις συνήθειές του.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
ΤΑΚΤΙΚΗ: "ΒΡΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ"

Έψαξα (πού αλλού;) στο ίντερνετ για μεθόδους απώθησης γατιών -πέρα από τις κλασικές, δηλαδή (καραμπίνα, καταπέλτη, νάρκη κτλ). Διάβασα, λοιπόν, ότι οι γάτες απεχθάνονται τη μυρωδιά του ξιδιού -όπως και όλο το υπόλοιπο σύμπαν. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να ρίξω λίγο ξίδι στο σημείο που συχνάζει η γάτα κι εκείνη θα φρόντιζε να μην ξαναπατήσει τα ποδάρια της. Πήρα το μπουκάλι με το ξίδι, λοιπόν, και βγήκα να ραντίσω τη γλάστρα σαν πατατοσαλάτα. Επειδή θέλω να είμαι σίγουρος, όμως, είπα να μην περιοριστώ στη γλάστρα εκείνη, αλλά να ανεβάσω λίγο τον πήχυ, οπότε έριξα λίγο ξίδι και στα σημεία που μπορούσε να σκαρφαλώσει η γάτα στη βεράντα και μετά λίγο και στις υπόλοιπες γλάστρες που είχε σκάψει και μετά λίγο και στις πάνω γλάστρες που την είχα πετύχει να κοιμάται μια φορά και μετά λίγο και στο πάτωμα γύρω τριγύρω και στο τέλος μύριζε ολόκληρο το μπαλκόνι σαν να είχε εκραγεί πάνω του ολόκληρο το εργοστάστιο ΤΟΠ και με το που έπαιρνες ανάσα ένιωθες τα ρουθούνια σου να καίγονται. Με τόσο ξίδι, όχι μόνο γάτα, και τον τυραννόσαυρο από το Jurassic Park απωθούσες...
Η μέθοδος έπιασε για λίγο. Για τις επόμενες μέρες δεν βρήκα χώματα στο πάτωμα και ίχνη της γάτας πουθενά. Το κακό, όμως, με το ξίδι είναι ότι ξεθυμαίνει γρήγορα και πρέπει να ραντίζεις συχνά, οπότε πήρα ένα μπουκαλάκι για σπρέι και το γέμισα ξίδι και έβγαινα κάθε δύο μέρες και ψέκαζα τα φυτά -τουλάχιστον λάμπουν όλα από καθαριότητα πλέον! Δυστυχώς, η γάτα είχε ακόμα έναν σύμμαχο: τον καιρό. Ψέκαζα εγώ, έβρεχε το ίδιο απόγευμα, πάει το ξίδι, πάλι από την αρχή. Άσε που οι γάτες είναι και νυκτόβια ζώα (όπως ο,τιδήποτε δαιμονικό) και δεν σκόπευα να τη βγάζω κάθε νύχτα στο μπαλκόνι ντυμένος φίκος για να της στήνω καρτέρι. Έτσι, ένα πρωί εμφανίστηκαν ξανά χώματα στο πάτωμα. Μόνο που αυτή τη φορά η γάτα δεν είχε κάνει καν τον κόπο να θάψει το δωράκι που μου άφησε πίσω -έτσι, για να με τιμωρήσει και να μου σπάσει το ηθικό ακόμη περισσότερο, η κάργια! Πέταξα με το φαράσι (και φορώντας στολή πυροτεχνουργού) τα πειστήρια στον κήπο και άδειασα το υπόλοιπο μπουκάλι ξίδι μέσα στη γλάστρα. Φευ! Είτε η γάτα είχε αποκτήσει ανοσία στη μυρωδιά του είτε ο δεσμός της με τη γλάστρα μου ήταν πλέον πολύ δυνατός για να τον σπάσει ένα καρύκευμα...

ΤΡΙΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
ΤΑΚΤΙΚΗ: "ΧΗΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ"

Αποφάσισα ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω τα μεγάλα όπλα, μια και η γάτα έδειχνε αποφασισμένη να με χέσει πατόκορφα και κυριολεκτικά. Συμβουλεύτηκα ξανά το ίντερνετ, το οποίο με ενημέρωσε ότι κάτι που μισεί περισσότερο από το ξίδι (και τους ανθρώπους) η γάτα, είναι η ναφθαλίνη. Αδειάζεις μπαλάκια ναφθαλίνης μέσα στις γλάστρες και η μυρωδιά της είναι αρκετή για να κάνει τη γάτα να να μετακομίσει. Δυστυχώς, παράλληλα, η γεύση της ναφθαλίνης είναι αρκετή για να κάνει το γατί να μετακομίσει και στον άλλο κόσμο. Και αν υπάρχει κάτι  χειρότερο από τα σκατά μιας γάτας στη γλάστρα σου, αυτό είναι το πτώμα μια γάτας στη γλάστρα σου και δεν είχα καμιά όρεξη να το συναντήσω κι αυτό μπροστά μου. Βέβαια, μου φάνηκε παράλογο το να φάει η γάτα κάτι που δεν αντέχει καν να μυρίσει, αλλά αυτή την είχα ικανή να αυτοκτονήσει με τη ναφθαλίνη μόνο και μόνο για να με μπαγλαρώσουν για κακοποίηση ζώου. Η λύση δόθηκε με κάτι βολικά κουτάκια ναφθαλίνης, τα οποία σου δίνουν τη δυνατότητα να απολαύσεις τη μπόχα της χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να φάει κανείς ηλίθιος τα μπαλάκια που περιέχουν.
Άρχισα, λοιπόν, να φυτεύω ναφθαλίνη στις γλάστρες, με κίνδυνο να καούν και τα φυτά και να μου μείνουν μόνο οι γλάστρες -αλλά ήμουν αποφασισμένος να νικήσω τον πόλεμο και δεν με ένοιαζαν οι παράπλευρες απώλειες! Εκεί που μύριζε η βεράντα σαν ξιδάτο χταποδάκι, τώρα άρχισε να μυρίζει σαν τη ντουλάπα ενενηντάχρονου...
Η μέθοδος έπιασε στην αρχή. Μέχρι τη μέρα που η γάτα αποφάσισε ότι δεν θα καθόταν να σκάσει κι έκλεισε τη μύτη της όσο χρειαζόταν για να ξεθάψει το κουτάκι με τη ναφθαλίνη από το χώμα και να το πετάξει έξω από τη γλάστρα. Και μετά να το χέσει. ΠΕΤΑΞΕ ΤΗ ΝΑΦΘΑΛΙΝΗ ΕΞΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΧΕΣΕ ΚΙΟΛΑΣ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ, Η ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ! Πλέον ήμουν σίγουρος ότι η γάτα με παρακολουθούσε κρυφά τα βράδια από τη μπαλκονόπορτα, καθαρίζοντας τα δόντια της με ένα στιλέτο!

ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
ΤΑΚΤΙΚΗ: "ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ"

Κάπου εκεί αποδέχτηκα το γεγονός ότι η γλάστρα ανήκε στη γάτα. Και το σπίτι. Και η ψυχή μου, πιθανότατα, την οποία θα διεκδικούσε -αφού πρώτα με οδηγούσε στην αυτοκτονία. Χάλασε και ο καιρός, πιάσανε τα κρύα και τα χαλάζια και οι καταιγίδες και σιγά μην έβγαινα έξω με το μπουρίνι και το ψοφόκρυο να σπέρνω ναφθαλίνες. Η γάτα, από την άλλη, είχε ξεσαλώσει. Πλέον δεν την ένοιαζε καν ούτε διακριτικότητα ούτε καθαριότητα. Αποπατούσε όπου γούσταρε και δεν τα έκρυβε καν. Μέσα στη γλάστρα, πάνω στο γείσο της γλάστρας, στο πιατάκι της γλάστρας και στο πάτωμα γύρω από τη γλάστρα, σε σημείο να ανοίγεις την μπαλκονόπορτα και να σε χαστουκίζει η μπόχα στη μούρη. Το θέαμα ήταν τραγικό, καθώς τόσο σκατό μαζεμένο είχα να δω από τότε που πήγα φαντάρος. Επίσης, εμφανίστηκαν και οι μύγες, οι οποίες σιγά μην έχαναν το τσιμπούσι. Και όσο εκείνη έχεζε πάνω σε ό,τι αγαπούσα, εγώ καθόμουν κλεισμένος στο διαμέρισμα και έβραζα στο ζουμί μου.

ΠΕΜΠΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
ΤΑΚΤΙΚΗ: "ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ"

Χθες βγήκα να απλώσω τα ρούχα και αντίκρισα το τραγικό και εμετικό θέαμα του βόθρου που πριν ήταν γλάστρα. Και κάπου εκεί αποφάσισα ότι τέρμα οι καλωσύνες και έπρεπε να πάρω δραστικά μέτρα. Φόρεσα γάντια, κράτησα την ανάσα μου και άρχισα να φτυαρίζω με το φαράσι το σκατομάνι. Δεν ξέρω τι διάολο την ταΐζουν τα παιδιά του γείτονα, αλλά οι ακαθαρσίες είχαν μια περίεργη, λαστιχένια υφή, πράγμα που τις έκανε να ξεκολλάνε εύκολα, τουλάχιστον. Σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από την αηδία, άρχισα να εκτοξεύω τα περιεχόμενα του φαρασιού στον κήπο, ελπίζοντας η μυρωδιά να τραβάει στο εξής τη γάτα εκεί. Μπήκα στον πειρασμό να τα πετάξω όλα στη βεράντα του γείτονα για τιμωρία, αλλά ήμουν ένα στάδιο πριν ξεράσω μέσα στη γλάστρα -μόνο αυτό της έλειπε πλέον! Στη συνέχεια άρπαξα τα δύο φυτά, τα ξερίζωσα, τα έχωσα σε μια άδεια γλάστρα, έριξα και λίγο από το καθαρό χώμα εκεί και τη μετακίνησα όπως ήταν στην άλλη βεράντα, ώστε να απομακρυνθεί κάθε ίχνος της. Φτυάρισα ό,τι σκατό είχε απομείνει στο πάτωμα και εκτόξευσα και τη γλάστρα και το πιατάκι της όπως ήταν στον κήπο, στον οποίο ούτως ή άλλως δεν πατάει ποτέ ψυχή. Δεν τολμούσα, άλλωστε, να πάω να αφήσω την καταχεσμένη γλάστρα στα σκουπίδια και να την πιάσει κάνας κακομοίρης ανίδεος και να με καταριέται μετά για τρεις γενιές. Στο τέλος, έριξα στο σημείο που βρισκόταν η γλάστρα χλωρίνη, έτριψα καλά και άδειασα και το υπόλοιπο ξίδι για κερασάκι. Μόνο αγιασμό, ναπάλμ και θερμίτη δεν έριξα! Victory is mine, bitch!

Από χθες δεν έχει φανεί ίχνος της σατανόγατας. Πρέπει να έχει φάει μεγάλο σπάσιμο που της εξαφάνισαν την τουαλέτα και πολύ το γουστάρω και μακάρι να τα κρατήσει δυο βδομάδες μέχρι να σκάσει και να ρίξει ένα ωραιότατο χέσιμο πάνω στα παιδιά του γείτονα! Άμα θέλετε να την ταΐζετε, να την ξεσκατίζετε κιόλας!


Δευτέρα 12 Ιανουαρίου

Επτά!




Πέμπτη 27 Νοεμβρίου

Δεν χαμογελώ στη σαλάτα μου...

hangry.jpg

Κάνω πάλι δίαιτα αυτές τις μέρες. Από τις σοβαρές κιόλας -όχι εκείνες που κρατάνε όσο κρατά η φράση "από αύριο ξεκινώ δίαιτα"! Και τη συνδυάζω και με εντατικό γυμναστήριο, διότι προφανώς το αριστερό κλικ στο ποντίκι του υπολογιστή δεν θεωρείται τόσο ιδανική άσκηση για να κάψεις θερμίδες. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όχι μόνο πεινάω, αλλά πεινάω και πονάω ταυτόχρονα. Κι έχω και νεύρα. Νεύρα έχω κι όταν δεν πεινάω, οπότε τώρα που στερούμαι και το φαγητό είμαι ένα βήμα πριν με γράψουν οι εφημερίδες. Αν μου δώσεις να κρατήσω και δόρυ είμαι έτοιμος για την επόμενη φουρνιά των Hunger Games και τύφλα νά 'χει κι η Κάτνις Έβερντιν κι ο άλλος ο Πίτα, που με τέτοιο όνομα που έχει ο σιχαμένος πηγαίνει γυρεύοντας να του δαγκώσεις και κάνα μάγουλο...

Είναι από τα πρώτα πράγματα που σου λένε και οι διατροφολόγοι (συνήθως προστατευμένοι πίσω από αλεξίσφαιρο τζάμι): οι δίαιτες σε κάνουν ευερέθιστο και σε χτυπάνε κατευθείαν στα νεύρα. Και είναι πλήρως αναμενόμενο, διότι πέρα από το ότι παίζεις με τη χημεία του σώματός σου, το οποίο, ως γνωστόν, λειτουργεί επαρκώς μόνο με μπέικον και σοκολάτα, έχεις ν' αντιμετωπίσεις γύρω σου κι ένα ολόκληρο σύμπαν το οποίο ΔΕΝ κάνει δίαιτα και σου τρίβει συνέχεια στη μούρη τις μακαρονάδες, τα σουβλάκια και τα γεμιστά τσουρέκια που μασαμπουκώνει, όσο εσύ μασουλάς το ωμό καρότο σαν τον Μπαγκς Μπάνι κι ελπίζεις να εμφανιστεί ο Έλμερ Φαντ και να σου τινάξει τα μυαλά με το δίκαννο για να σε βγάλει από τη μιζέρια σου...

Οπότε, ας μου εξηγήσει κάποιος το ακατανόητο: για ποιον λόγο όλες οι τύπισσες που τρώνε σαλάτες και φρούτα στις stock φωτογραφίες στο ίντερνετ και τα περιοδικά γελάνε τρισευτυχισμένες και δείχνουν σαν να βρίσκονται ένα στάδιο πριν τον οργασμό από τον υπέρμετρο ενθουσιασμό; Μαρούλι κρατάς, μωρή, όχι το χρυσόμαλλο δέρας! Εγώ, πάντως, κάθε φορά που έχω μπροστά μου ένα μπωλ γεμάτο πρασινάδα και ντομάτες, όχι μόνο δεν χαμογελώ, αλλά είμαι στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Από εκείνους τους άσχημους, που κλαις με αναφιλητά και μύξες, ξεριζώνεις με μανία τα μαλλιά σου και προσπαθείς να σκαρφαλώσεις στη βεράντα του γείτονα για να φας τη γάτα του ωμή. Και μετά και τον γείτονα. Πάντως χαίρομαι που δεν είμαι ο μόνος που διαθέτει αυτόν τον προβληματισμό με τις stock φωτογραφίες, καθώς ψάχνοντας στο ίντερνετ, έπεσα σε αυτό το υπέροχο tumblr, το οποίο ονομάζεται "Women Laughing Alone with Salad" και είναι αφιερωμένο σε αυτό ακριβώς το μυστηριώδες φαινόμενο που μαστίζει τον κλάδο της Διατροφολογίας. Φαντάζομαι ότι η υπερβολική κατανάλωση μαρουλιού προκαλεί στο τέλος είτε εγκεφαλική βλάβη είτε κάποια δυσλειτουργία στους μύες του προσώπου, οπότε μένεις με ένα χαμόγελο μονίμως παγωμένο, σαν τον Τζόκερ...

Από την άλλη, έχουν έναν πολύ καλό λόγο να τρώνε το μπρόκολο ξεκαρδισμένες όλες αυτές οι μοντέλες στις φωτογραφίες: είναι ήδη μοντέλες και όχι ξεχειλωμένες σαν εμένα! Αλλά θα φτάσει η ώρα εκείνη, πού θα πάει; Θα ξαναγίνω κι εγώ ένας μικρός Θεός, ήλιος καλοκαιρινός, και το πρώτο πράγμα που θα κάνω θα είναι να πάω και να κατεβάσω μια ολόκληρη πίτσα, μαζί με τον ξυλόφουρνο. Το οποίο, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να είναι και ο κύριος λόγος που πρέπει να κάνω δίαιτα εξ' αρχής, αλλά whatever, ποτέ δεν είχα συνοχή ως άνθρωπος. Ως τότε, πάντως, θα τρώω τη σαλάτα μου χωρίς να της χαμογελώ της κάργιας...

 


Πέμπτη 23 Οκτωβρίου

Ωχ!!!

ItsAlive.jpg

Νυχτερίδες κι αράχνες, γλυκιά μου, μου κρατούν συντροφιά...
Κάθε φορά που μπαίνω εδώ και βλέπω τις παλιές αναρτήσεις και κάτι ξεχασμένα σχόλια καμμένων στα οποία δεν απάντησα ποτέ, με πιάνουν τύψεις. Όχι για τα σχόλια των καμμένων -αυτούς άστους να περιμένουν- αλλά για το καημένο το μπλογκ που μαραζώνει. Αν είχε μάτια θα με κοιτούσε επικριτικά και αν είχε φωνή θα ψέλλιζε σπαρακτικά: "Και θέλω νά 'ρθω να σ' αρπάξω από την άλλη, να την ρωτήσω με τα μάτια δακρυσμένα, με ποιο δικαίωμα σε πήρε από μένα και ποια θυσία, ποια θυσία έχει κάνει αυτή για σένα". Και μετά θα το χαστούκιζα διότι -σοβαρά τώρα- προσπαθείς να με ξανακερδίσεις και μου τραγουδάς Άντζελα Δημητρίου, καταραμένο;;;

Κάθε φορά το ίδιο γίνεται, με μαθηματική ακρίβεια.
α) Μπαίνω εδώ.
β) Βλέπω το μεταποκαλυπτικό σκηνικό εγκατάλειψης και τις αχυρόμπαλες που φυσά το αγέρι.
γ) Με πιάνει νοσταλγία, αναπολώ τις "παλιές, καλές μέρες" (που ήταν σκατά, αλλά μου φαίνονται καλές γιατί οι τωρινές είναι πιο σκατά) και ένα δάκρυ κυλά αργά στο μάγουλο και στάζει μέσα στο ποτήρι με το Σαρντονέ.
δ) Παίρνω τη σθεναρή απόφαση να γράφω πιο συχνά.
ε) Κάνω την ετήσια ανάρτησή μου και μου περνά ο καημός.
στ) Επαναλαμβάνω τα βήματα α εώς ε, 10 με 15 μήνες αργότερα.

Πραγματικά, η προηγούμενη ανάρτηση ήταν 15 του Φλεβάρη του 2013 -κι εκείνη μέσα στη μίρλα πάλι, διότι δεν μου φτάνει που γράφω μια φορά το χρόνο, σας κάνω και την καρδιά περιβόλι με την κλαούνα! Πάλι καλά που πρόλαβα να γράψω κάτι μέσα στο 2014 και δεν έχασα όλη τη χρονιά, θα αισθανόμουν άσχημα με τέτοια ασυνέπεια! Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγω συνειδητά πλέον το blogging. Ειδικά εδώ, όπου το πολιτισμικό σοκ που με υποδέχεται κάθε φορά που μπαίνω είναι too much για την εύθραυστη ιδιοσυγκρασία μου. Τις προάλλες π.χ., μπήκα να δω τι παίζει κι έπεσα στην εγγραφή μιας φιλόζωης που σκυλόκραζε τους gay και μετά απάντησε σε κάποιον ότι έχει gay φίλους κατά τ' άλλα (δεμένους στο υπόγειο, υποθέτω) και μου γύρισε το μάτι ανάποδα, σε σημείο να βλέπω το εσωτερικό του κρανίου μου. Αν κάθε φορά που μπαίνω εδώ πρέπει να κρατιέμαι να μην τα χώσω στον κάθε κρετίνο και γίνει σύρραξη, τότε χίλιες φορές να σπάω καραμελίτσες στο Candy Crush και χάρισμά σας οι απανταχού βλαμμένοι. Άλλωστε, έχει μπόλικους από δαύτους και στο Facebook, δεν είναι ότι θα με πιάσει και στερητικό!

Ας όψεται που είμαι ρομαντικός και δεν έχω βρει ακόμα το κουράγιο να διαγράψω οριστικά το μπλογκ και όσα έχω γράψει. Ξέρω, βαρύ το πλήγμα για την παγκόσμια διανόηση, εφάμιλλο της καταστροφής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος θα καταφέρει να επιζήσει και μετά από αυτό... Αρκετά έγραψα σήμερα και θα σας κακομάθω, ραντεβού τον ερχόμενο Απρίλιο πάλι -φαντάζομαι!


Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου

Ζωή, ή κάτι τέτοιο...

depression.jpg

Ένα ακόμα κακό, αδιάφορο one night stand το οποίο σε άφησε πιο απογοητευμένο και άδειο από πριν. Ένα ακόμα ξενύχτι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Παιχνίδια και σήριαλ. Ένα ακόμα απότομο ξύπνημα από τη φασαρία των από πάνω. Μία πάλη ακόμα να φτιάξεις το ασύρματο δίκτυο που πάλι χάνεται διαρκώς σήμερα. Και ενώ είσαι νευριασμένος, κουρασμένος και μπουχτισμένος, η ερώτηση στο chat: "Μήπως θέλεις να κάνεις αποτοξίνωση;" Και νευριάζεις ακόμα πιο πολύ γιατί δεν έχεις ούτε όρεξη ούτε θέληση για αυτή τη συζήτηση σήμερα.


Περνάς την υπόλοιπη μέρα χαζολογώντας στο ίντερνετ που ακόμα πασχίζεις να φτιάξεις, βλέποντας ακόμα ένα επεισόδιο, τρώγοντας την κλασική, διαιτητική σαλάτα. Αλλά αυτή η ερώτηση ακόμα σε εκνευρίζει χωρίς να ξέρεις το γιατί. Ένα μήνυμα έρχεται στο κινητό. "Θες να έρθεις τη Δευτέρα για δουλειά;" Τέσσερις μήνες στο περίμενε και πάνω που έχεις πάρει την απόφαση να πας και να κλείσεις τα βιβλία του ΤΕΒΕ μπας και γλιτώσεις το δίμηνο ξεπαράδιασμα. "Βρε, αντε στο διάολο κι εσύ ..." είναι η πρώτη σκέψη που περνά από το μυαλό σου. Σηκώνεσαι και γεμίζεις την τσάντα. Φοράς μπουφάν, παίρνεις κλειδιά και σέρνεις τα βήματά σου μέχρι το γυμναστήριο. Νομίζεις ότι ο μόνος τρόπος να μην τα χάσεις εντελώς είναι να κρατηθείς όσο πιο πολύ μπορείς από την καθημερινή ρουτίνα σου. Η ρουτίνα είναι καλή, δείχνει ότι όλα είναι σταθερά, τίποτε δεν έχει αλλάξει. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά σου. Τίποτε δεν έχει αλλάξει. Τίποτε.

Help, I have done it again
I have been here many times before...


Προσπερνάς το γυμναστήριο. Κρατάς ακόμα την τσάντα στον ώμο, έχεις τα ακουστικά στα αυτιά και συνεχίζεις απλώς να περπατάς χωρίς σκοπό και προορισμό. Βάζεις το τραγούδι να παίζει στο loop ξανά και ξανά και ξανά. Διαλέγεις έναν δρόμο που έχεις από παιδί να πάρεις και απλώς περπατάς. Η αλλαγή σου χρειάζεται. Περπατάς με τα χέρια στις τσέπες και τον ήχο δυνατά και απλώς κοιτάζεις γύρω σου τα σπίτια, τους τοίχους, τα μπαλκόνια. Πόσο καιρό έχεις να κοιτάξεις γύρω σου, να κοιτάξεις ψηλά, να δεις κάτι περισσότερο από τις πλάκες του πεζοδρομίου που έχεις συνηθίσει να βλέπεις με το κεφάλι σκυφτό;

Hurt myself again today
And the worst part is there's no one else to blame...


Όχι, η ρουτίνα δεν θα σε σώσει αυτή τη φορά. Και καταλαβαίνεις γιατί σε ενόχλησε τόσο πολύ αυτή η ερώτηση. Διότι συνειδητοποιείς τώρα, σε μία από τις ελάχιστες στιγμές διαύγειάς σου, ότι τι; Αυτή θα είναι η ζωή σου στο εξής; Το ίντερνετ, το ξεκάβλωμα, οι από πάνω, η σαλάτα και το γυμναστήριο; Αποτοξίνωση ... Δεν τη θες την αποτοξίνωση, την έχεις ανάγκη. Αποτοξίνωση από τα πάντα. Από όλα όσα έχεις καταντήσει να είσαι, από όλη την καθημερινότητα που σε σφίγγει σαν θηλιά. Αυτό σε ενοχλεί. Ότι τη χρειάζεσαι, αλλά δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις.

Ouch, I have lost myself again
Lost myself and I am nowhere to be found ...


Θες να τα βροντήξεις όλα χάμω. Να σβήσεις λογαριασμούς και τηλέφωνα, να πετάξεις αρχεία, να κάνεις format και να βρεις τον εαυτό σου από την αρχή. Ή να φτιάξεις έναν νέο εαυτό -δεν έχει σημασία. Απλώς να κάνεις κάτι άλλο, κάτι νέο. Και να σταματήσεις πια να παριστάνεις τον χαρούμενο, κρύβοντας την κατάθλιψή σου πίσω από ψεύτικα χαμόγελα και χαζοχαρούμενες ατάκες, επειδή ξέρεις ότι αν δείξεις το αληθινό σου πρόσωπο, θα πέσουν πάλι όλοι πάνω σου "να σε σώσουν" και να "σου φτιάξουν το κέφι" με το ζόρι. Λες και η θλίψη σου τους χαλάει το σερί χαράς στην επιτυχημένη ζωή τους.

Yeah, I think that I might break
Lost myself again and I feel unsafe ...


Δεν θέλω να μου φτιάξεις το κέφι, γαμώτο μου, δεν θέλω να με σώσεις ούτε να με κάνεις να γελάσω ούτε να μου τρίψεις στη μούρη τα περισσεύματα της δικής σου χαράς.
Θέλω μόνο να βρω τον εαυτό μου. Εγώ, μόνος μου. Όπως μπορώ.
Και αν θες να είσαι εκεί, τότε απλώς στάσου δίπλα μου και κράτα με.

Be my friend, hold me
Wrap me up, unfold me
I am small and needy
Warm me up and breathe me
...




Σάββατο 12 Ιανουαρίου

Σαραντατρείς χιλιάδες οκτακόσιες σαρανταοκτώ ώρες...


Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου

Σημειολογίες και άλλα εορταστικά.

pomegranate.jpg

Με μια ωραιότατη βρόχα κλείνει την αυλαία το 2012 και μας κουνάει μουσκεμένο το μαντήλι. Υποθέτω πως είναι σημειολογικό το θέμα -ήθελε να μας θυμήσει πόσο κωλοχρονιά ήταν και αυτή και ο καλύτερος τρόπος ήταν να μας αφήσει με πλημμύρες και θεομηνίες. Σαν τις κακιασμένες πρώην γκόμενες, που πριν σου αδειάσουν τη γωνιά, φροντίζουν να σου σπάσουν τα πιατικά και να πετάξουν τα ρούχα σου στο φωταγωγό...

Στο καλό και δεν θα μας λείψεις. Δεν μας έφερες και τίποτε χαρμόσυνο για να μας λείψεις, άλλωστε. Α, όχι, ξέχασα. Βγήκε το iPhone 5 και χαρήκανε λίγο οι απανταχού geeks. Βέβαια, δεν τα πολυπιστεύω όλα αυτά τα σημειολογικά. Απόδειξη; Το 2013, το οποίο θα μας υποδεχτεί αύριο με λιακάδα και ζέστη, σύμφωνα με τις προβλέψεις. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι καλή η χρόνια, διότι ήδη γνωρίζουμε όλοι από πριν πως και αυτό τα ίδια σκατά θα είναι και χειρότερα! Αλλά οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις πάντα ασκούσαν ιδιαίτερη επιρροή στον άνθρωπο, όσο χαζές και αν είναι σε ορισμένες περιπτώσεις. Σαν το ρόδι που σπάμε για γούρι μπροστά στην πόρτα, για παράδειγμα. Το έσπασα και πέρσι και αντί για γούρι μου ήρθε το αγγούρι. Έτσι που έχουν γίνει τα πράγματα στη χώρα, πλέον, τι να σου κάνει το ένα ρόδι; Ολόκληρη τη ροδιά πρέπει να ξεριζώσεις και να την κοπανάς στο μάρμαρο του χωλ, σαν να σβήνεις φωτιά. Και μην παραλείψω και το φλουρί της βασιλόπιτας, που η μόνη περίπτωση που μπορεί να σου φέρει τύχη αν σου πέσει, είναι αντί για φλουρί να έχουν χώσει μέσα στην πίτα κάνα μονόπετρο, μπας και το πουλήσεις και πιάσεις την καλή.

Αλλά μην τη μαγαρίσω τελείως την παραμονή -γράφω που γράφω μια φορά τον χρόνο (από Γενάρη σε Γενάρη κοντεύω να το πάω), μη σας κάνω και την καρδιά λαχανόκηπο. Έχετε τα ΜΜΕ γι' αυτό! Ασχέτως με τα σημειολογικά και λοιπά καταθλιπτικά που έγραψα παραπάνω, εγώ την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τη γουστάρω. Και την Πρωτοχρονιά, διότι γιορτάζω και δεν είναι ασήμαντο πράμα να γιορτάζεις την πρώτη μέρα του έτους -νιώθεις κάπως σελέμπριτης, όπως και να το κάνουμε! Αλλά την παραμονή τη γουστάρω πιο πολύ, διότι είναι η μέρα που ξεχνάω ότι είμαι ένας αντικοινωνικός μίζερος και βγαίνω από το καβούκι μου. Είναι η μέρα που ψάχνω το ίντερνετ για να βρω καμιά πρωτότυπη σαλάτα ή πιάτο για το εορταστικό δείπνο. Η μέρα που θα κάνω τη λίστα με τα πράγματα που πρέπει να ψωνίσω και θα τρέξω στο σούπερ μάρκετ να τα αγοράσω, κάνοντας κόντρες με τις γριές με τα καρότσια στους διαδρόμους. Η μέρα που θα φτιάξω τα γλυκάκια μου για να κεράσω για τη γιορτή (ή που θα πάω να τα αγοράσω έτοιμα, αφού τα δικά μου γλυκά βγήκαν σαν στραβοχυμένα τοξικά απόβλητα). Η μέρα που θα περάσω με καλή παρέα, παίζοντας επιτραπέζια ή κάνοντας σαχλαμάρες όσο θα ετοιμάζουμε τα φαγητά.

Μια μέρα, μόνο, σε ολόκληρο το έτος που σκασίλα μου για όλα τα υπόλοιπα. Άντε, δύο, διότι είπαμε ότι είναι και η επόμενη -που γιορτάζω και ασχολούνται όλοι μαζί μου και αν υπάρχει ένα πράγμα που απολαμβάνει πλήρως ένα ψώνιο, αυτό είναι το να ασχολούνται μαζί του -τόσοι βλαμένοι που περιδιαβαίνουν τα κανάλια δεν γίνεται να έχουν άδικο! Εδώ, ολόκληρη εγγραφή έκατσα κι έκανα στο μπλογκ, που κόντεψα να ξεχάσω και τον κωδικό εισόδου -να πόσο μου αρέσει η παραμονή!

Και, ναι, επειδή το ανθρώπινο είδος είναι αθεράπευτα ονειροπόλο, ρομαντικό και καλόπιστο (=ηλίθιο), ίσως στην καλή μου διάθεση παίζει τον ρόλο της και η άτιμη η σημειολογία πάλι. Έχεις πάντα ενδόμυχα την ελπίδα ότι η τελευταία μέρα του χρόνου, θα φέρει και ένα τέλος στις σκοτούρες και τις αναποδιές σου. Ότι επειδή τέλειωσε το "κακό έτος", πήρε μαζί του και όλη τη γρουσουζιά που σε γυροφέρνει, λες και σε μούντζωσε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Σαββατογενημένων. Και, παράλληλα, ότι η χαραυγή του νέου έτους θα είναι ευκαιρία για μία ολική επαναφορά -τύφλα να 'χουν ο Σβαρτζενέγκερ και ο Φάρελ- σε όλους τους τομείς της ζωής σου.

Αλλά δεν σταυρώνω και τα δάχτυλα! Οι Συμβολισμοί και οι Μεταφορές είναι απλώς τα βλαμένα ξαδελφάκια της Πραγματικότητας και της Κυριολεξίας -κανείς δεν πρέπει να τα παίρνει στα σοβαρά! Το μόνο πράγμα που κάνει reset την Πρωτοχρονιά είναι το ημερολόγιο σου -ίσως και ο τρόπος που θωρείς τα πράγματα για λίγο. Και δεν είναι καθόλου κακό αυτό...

Όπως και να έχει, καλή χρονιά! Καλύτερη από την προηγούμενη, τουλάχιστον!


Πέμπτη 12 Ιανουαρίου

Τριανταπέντε χιλιάδες εξηντατέσσερεις ώρες...


Παρασκευή 26 Αυγούστου

Κι εκεί που νομίζεις ότι είχες άσχημη μέρα...

life.jpg

Ξεκίνησε σαν μία από εκείνες τις κλασικές μέρες που όλα πέφτουν σαν ντόμινο...

Το πρωί έχασες το λεωφορείο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, έχασες έτσι και το μετρό στον σταθμό Φιξ κι έπρεπε να περιμένεις άλλα εφτά λεπτά το επόμενο.
Μετά, στο Σύνταγμα έχασες το μετρό για Δουκίσσης Πλακεντίας (είπαμε: ντόμινο) -ακόμη εφτά λεπτά αναμονή. Εκ των πραγμάτων έχασες και τον Προαστιακό των 9.01, ο οποίος σήμερα έφυγε στις 9.05 -καθυστέρηση που θα σε βόλευε μια χαρά αν εσύ δεν έφτανες στο σταθμό ένα λεπτό αργότερα.

Το επόμενο δρομολόγιο σταματούσε σε προηγούμενο σταθμό, οπότε δεν σε βόλευε. Άρα, μισή ώρα αναμονή για το δρομολόγιο των 9.28 που έφτασε 2-3 λεπτά αργότερα. Και όταν έκατσες επιτέλους στο κάθισμα και ησύχασες, ο οδηγός σας ενημέρωσε ότι λόγω ατυχήματος όλοι οι συρμοί κάνουν στάση στη Νερατζιώτισσα -οπότε πέρα από τη μισή ώρα που είχες ήδη αργήσει, θα έπρεπε να κατέβεις σε άσχετο σταθμό χωρίς να γνωρίζεις πώς και από πού θα πας στη δουλειά...

Κλασικό! Life sucks!

Και λίγο έξω από τον σταθμό της Νερατζιώτισσας, πάνω στις ράγες της γραμμής 2, είδες τον ακαθόριστο όγκο σκεπασμένο με το λευκό σεντόνι, τους αστυνομικούς να στέκονται γύρω και τα μέλη της ΕΜΑΚ να έρχονται από την πλατφόρμα.
Στο σταθμό πολύς κόσμος και σούσουρο ως συνήθως. Ρώτησαν μια κυρία τι έγινε και απάντησε: "Αυτοκτονία".

Ουάου! Εκεί που νομίζεις ότι ΕΣΥ είχες μια άσχημη μέρα, η ζωή γυρνά και σου τραβάει μια γερή μπάτσα στα μούτρα...


Τετάρτη 22 Ιουνίου

Μία από αυτές τις μέρες...

procrastination.jpg
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ξεκινήσω γυμναστική...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα τακτοποιήσω τα συρτάρια μου...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα κλείσω ραντεβού με τον οφθαλμίατρο...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ξεκινήσω να γράφω το βιβλίο που έλεγα...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα κάνω πιο αυστηρή δίαιτα...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα φτιάξω επιτέλους το σπίτι...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα σχεδιάσω τα σκίτσα μου...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα αρχίσω πάλι φυσικοθεραπείες...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ταξινομήσω σωστά τα τραγούδια στον υπολογιστή μου...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα στείλω ένα μήνυμα σε όσους έχω καιρό να μιλήσω...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα ξεκινήσω να γράφω το σενάριο...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα αρχίσω να αναλαμβάνω δουλειές και στο σπίτι...
"Μία από αυτές τις μέρες" θα βάλω μπρος τα πρότζεκτ που έχω σκεφτεί...

Αχ...

Μια από αυτές τις μέρες θα ξυπνήσω χούφταλο και κάθε τι που σκόπευα να κάνω θα ανήκει πια σε "μια από εκείνες τις μέρες"...


Κυριακή 24 Απριλίου

Blog ανέστη! (νεκροφάνεια ήταν...)

dead-dead-blog.jpg

Τζα!

Μέρα που είναι είπα να μπω και να καθαρίσω τις αράχνες και να ρίξω κι ένα παραλήρημα όσο φοράω το φακιόλι...
Βασικά μου θύμισαν την ύπαρξη του μπλογκ 3-4 που μου στείλανε εδώ μήνυμα για τα γενέθλιά μου και με αναγκάσανε να ξανακάνω login για να τα δω -αυτοί φταίνε, αν θέλετε σας δίνω και τα ονόματά τους να τους τρολλάρετε τα μπλογκ.

Πέρασαν πάνω από τρεις μήνες από την τελευταία ανάρτηση -που δεν ήταν ακριβώς ανάρτηση, αφού μόνο βίντεο είχε, αλλά anyway, τότε έδωσα τελευταία φορά ίχνη ζωής εδώ μέσα... Διότι αλλού δίνω πολλά ίχνη ζωής -σε εκνευριστικό βαθμό, μάλιστα, ώστε να σκέφτονται ορισμένοι να με τερματίσουν οριστικά...

Όπως και να'χει, απ' ό,τι βλέπω η γειτονιά εδώ δεν άλλαξε και τόσο πολύ. Τα ίδια σούργελα που όλοι αγαπήσαμε και λατρέψαμε είναι ακόμα εδώ και μας ζαλίζουν τον έρωτα και προστέθηκαν και μερικά καινούργια που ζήλεψαν, μάλλον, και διεκδικούν μερίδιο στις μούντζες.
Χαρά στο κουράγιο των υπολοίπων και ελαχίστων σοβαρών που συνεχίζουν να ανεβάζουν τακτικά αναρτήσεις που χάνονται μέσα σε έναν αστείρευτο ωκεανό μπουρδολογίας, αρχαιο-χριστιανο-πολιτικής υστερίας και συστηματικού copy-paste  ειδήσεων τύπου "Η Λούλα Κατσικοπόδαρη δείχνει το βρακί της στην κάμερα" από άλλα μπλογκ, που τα έχουν κάνει κι εκείνα copy-paste από site που τα έκαναν με τη σειρά τους copy-paste από την Espresso. Σφαιρική ενημέρωση το λένε αυτό, γιατί συνήθως καταλήγει σε σφαίρες (μην ξύσω πληγές τώρα και γεμίσουμε τρωκτικά...)

(Ελπίζω να μην πλακώσουν στα σχόλια όλες οι μπλογκίστριες-ποιήτριες-αλληλοκαλημερίστριες και μου αρχίσουν τα "καθένας έχει κάτι να πει και να δώσει και το κάνει με το μπλογκ του κι όλοι μαζί είμαστε ένα περίτεχνο υφαντό στο online σύμπαν και αυτό είναι που μας κάνει μοναδικούς και το κλίμα εδώ μέσα υπέροχο μπλα μπλα μπλα" γιατί θα αρχίσω να ξερνώ αρνιά πάνω στο πληκτρολόγιο...)

Χριστός Ανέστη σας είπα; Ε, δεν θα σας πω, απ' ό,τι είδα εξαντλήθηκε ήδη το θέμα στην κεντρική σελίδα με 23.567 ανάλογες αναρτήσεις.

Πώς ήταν η ζωή μου τους τελευταίους τρεις μήνες;
α) Σκασίλα σας
β) Να μη σας νοιάζει.

Όσοι χρειάζεται (ή θέλω) να ξέρουν για τη ζωή μου, ξέρουν ήδη. Όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε, ψάξτε να με βρείτε στο Facebook -θα χαρώ πολύ να αγνοήσω την αίτηση φιλίας σας! Και οι υπόλοιποι (ναι, για σένα το λέω, "ξάδελφε") δεν ξυνόσασταν κιόλας να μάθετε πού χάθηκε ο τρόμπας ο ξερόλας που έκραζε τους πάντες με τις εξυπνάδες του. Ας πούμε μόνο ότι είμαι καλά, περνάω μια χαρά και άλλα ελαφρολαϊκά...

Τέλος πάντων, δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να γράψω, όπως θα καταλάβατε. Έτσι κι αλλιώς οι 8 στους 10 εδώ μέσα δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να γράψουν, αλλά γράφουν παρόλα αυτά, οπότε ένας ακόμη δεν σας χαλάει. Δεν έβαλα και κάνα βιντεάκι με τραγούδι του Πλιάτσικα, όμως, και μπορεί να σας κακοφανεί, αλλά μια ζωή αγενής ήμουν, τώρα θα αλλάξω;
Έγραψα απλώς γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει ο Brandon Flowers φάτσα φόρα στο μπλογκ όποτε έμπαινα! ΟΚ, είπαμε, ωραίο παληκάρι αλλά μπαφιάσαμε με τη μπαρουτοκαπνισμένη μούρη του - άσε που κοντεύει να βγάλει νέο δίσκο από τότε που έκανα την ανάρτηση εκείνη. Επίσης, προσπαθώ ακόμα να αποφασίσω τι να κάνω με το (κουφάρι αυτού του) μπλογκ, μια και πλέον γράφω σπάνια εδώ...(Ναι, γράφω αλλού, αν δεν είσαι στραβός, θα έχεις ήδη δει πού...)

Σε έξι μέρες κλείνει και τα τέσσερά του χρόνια το ρημάδι και δεν μου πάει η καρδιά να το σβήσω.
Μπορεί να το αφήσω ως Μνημείο στην Υπέρτατη Σοφία μου, ώστε όταν μετά από χρόνια διδάσκουν τη ζωή μου στα σχολεία, να μπορούν οι πιστοί να μπαίνουν εδώ και να διαβάζουν τα απομημονεύματά μου... Ή μπορεί να σπάσει ο διάολος (σχώρα με, Θεέ μου, μέρα που είναι) το ποδάρι του και ν' αρχίσω να ξαναγράφω. Η ζωή κάνει κύκλους πάντα, γι' αυτό είμαι μονίμως ζαλισμένος...

Μέχρι να αποφασίσω, θα μπαίνω που και που να ρίχνω ένα καθάρισμα κι ένα παραλήρημα.
Χρόνια πολλά σε όσους ενδιαφέρονται. Οι υπόλοιποι ψοφήστε και τώρα, άμα θέλετε...


Τετάρτη 12 Ιανουαρίου

Εικοσιέξι χιλιάδες τριακόσιες τέσσερεις ώρες...




Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου

Keep walking... (and walking... and walking...)

walking.jpg

Τελικά, πάλι καλά που μου τυχαίνουν και στραβά και ανανεώνω πού και πού και το καημένο το μπλογκ, που το έχει φάει η μαύρη η λήθη τους τελευταίους μήνες...

Η σημερινή απεργία, που δεν ήταν καν απεργία, αλλά στάση -λειψά πράματα δηλαδή, μου έδωσε και κατάλαβα. Σήμερα θα έπαιζε ταξί, καθώς δεν υπήρχε διαθέσιμο μέσο να με πετάξει μέχρι το μετρό του Αγίου Αντωνίου. Σύνηθες, δεν μασάω, έχω μάθει και πού να περιμένω για να τα τσιμπάω πρώτος. Παρεμπιπτόντως, η δουλειά μου βρίσκεται Αχαρναί, που πριν μερικά χρόνια δεν ήξερα καν κατά πού πέφτει και ας είναι καλά ο Αριστοφάνης που είχε γράψει τους Αχαρνείς και είχα ακουστά το όνομα.

Στις 17.20 φτάνω στο γνωστό σημείο, στη διπλανή στάση περιμένουν 30 άτομα. "Λογικό" σκέφτομαι "η απεργία ήταν ως τις 17.00, δεν θα έχει έρθει ακόμα λεωφορείο."
Η ώρα περνά. Ταξί ούτε για δείγμα. Στις 17.30 κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, σαν αναμμένος φανός. "Ωραία" σκέφτομαι και, ξαφνικά, σηκώνονται άλλα 10 χέρια από τη στάση! Κάποιοι αποφάσισαν ότι βαρέθηκαν να περιμένουν το λεωφορείο και την πέσανε στο άδειο ταξί σαν αγέλη κογιότ σε ταψί με μπριζόλες.

Ο ταρίφας, φυσικά, σταματά εκεί για να μαζέψει όσες θείτσες μπορεί και να πάρει οχταπλή "μπες-κι-εσύ-χωράς" κούρσα.
Συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω ταξί εκεί, με τις λυσσάρες δίπλα. Βάζω τα ακουστικά μου και λέω να το πάρω ποδαράτο μέχρι λίγο πιο κάτω, για να έχω και στενά ενδιάμεσα μπας και στρίψει κανένα από εκεί. Είμαι φασκιωμένος με κασκόλ και σκούφο και φορτωμένος με την τσάντα, που βρήκα μέρα να την πάρω μαζί και να χώσω μέσα και το 3κιλο λάπτοπ...  Όσο προχωρώ, τόσο πέφτω σε στάσεις γεμάτες κόσμο και δίπλα από τις στάσεις ταλαίπωρους να περιμένουν επίσης ταξί. Η ώρα έφτασε 17.45. Αποφασίζω να περπατήσω μέχρι τις 18.00 κι όπου φτάσω να περιμένω για ταξί (αισιόδοξος).

Στις 18.00 έχω φτάσει έξω από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου. Άσχημο μέρος να περιμένεις ταξί, είναι και στροφή, μπορεί να μη σε δει κανείς και να βρεθείς τελικά πίσω από τη μάντρα, σε ευρύχωρο μνήμα. Περπάτημα στο περπάτημα, περνώ τη Φιλαδελφείας, στρίβω στο ποτάμι και αρχίζω να βαδίζω παράλληλα με αυτό. Βλέπω και ότι είναι γεμάτο νερό από την πρόσφατη χιονο-βροχόπτωση και σκέφτομαι ότι αν παραπατήσω θα βρεθώ στον Αργοσαρωνικό παρέα με τις πέρκες... Πάλι στραβές ματιές προς τα πίσω για ταξί, αλλά από πίσω μου είναι ένας άλλος τύπος που περπατά και του έχω ρίξει τόσες ματιές που στο τέλος θα μου ζητήσει να βγούμε ραντεβού. Αποφασίζω, μια και τα πόδια μου έχουν αρχίσει να βγάζουν φωτιές κι από τον ιδρώτα το κασκόλ μετατράπηκε σε θηλειά, να περιμένω το λεωφορείο στη στάση. Κοιτάζω τη διαδρομή, περνάει από Σύνταγμα, "ωραία" σκέφτομαι "σε κάνα μήνα θα έχω φτάσει"...

18.35 βλέπω να πλησιάζει μία μαντάμ που είχα δει σε προηγούμενη στάση και να ανοιγοκλείνει το στόμα. Κλείνω τη μουσική για να καταλάβω τι λέει. Πάλι δεν κατάλαβα γιατί ήταν αλλοδαπή και το μόνο που έπιασα ήταν "Όκι λεωφορείου, όκι, εγκώ ντύο ώρες περιμένει". Ξαναφορώ ακουστικά, σκάνε μύτη άλλοι δύο τύποι που χαζογελάνε. Ξαναβγάζω ακουστικά, ξανά σπαστά ελληνικά, το Πακιστάν μου μέσα... "Ντεν έκει λεωφορείο είπαν". Δεν ξέρω ποιοι το είπαν, αλλά εγώ βγάζω καντήλες. Και τότε συνειδητοποιώ ότι τόση ώρα που περπατώ δεν έχω δει ούτε ένα λεωφορείο. Κοιτάζομαι με έναν παππού. "Μήπως συνέχισαν την απεργία;" ρωτώ. Ο παππούς μου απαντά στα ελληνικά και ανοίγω σαμπάνια. Με βάζει να κοιτάξω αν έχει κάνα νούμερο στη στάση να πάρουμε για πληροφορίες. "Έχει" του απαντώ και με κοιτάζει με το βλέμμα της αγελάδας. Τον κοιτάζω κι εγώ. "Ε, δεν παίρνεις να ρωτήσεις;" μου λέει. Έναν Έλληνα βρήκα -κι αυτόν τσιφούτη, την τύχη μου! Παίρνω τηλέφωνο, η γραμμή μιλάει φυσικά, διότι με τόσα μπινελίκια που θα πέφτουν από ξεχασμένους σε στάσεις, θα έχει πάρει φωτιά το κέντρο και η τηλεφωνήτρια θα έχει απαγχονιστεί με το καλώδιο.

Φτάνω σε απόγνωση. Ταξί γιοκ, λεωφορείο γιοκ, τα πόδια μου έχουν γίνει τύμπανα και η μόνη λύση είναι να περπατήσω άλλα 5 χιλιόμετρα μέχρι το μετρό;; Και για τάμα στην Παναγιά της Τήνου να είχα πάει, πιο γρήγορα θα έφτανα! Ρίχνω τηλέφωνο στον κολλητό για να του κλαφτώ και να τον ενημερώσω ότι αν δεν με ξαναδεί, θα βρει το πτώμα μου σε κάποιο χαντάκι ανάμεσα σε Μενίδι και Νέα Χαλκηδόνα. Αρχίζω ξανά το περπάτημα, με κλεφτές ματιές για ταξί και στάσεις για κατάρες στο Δημόσιο. Ο αυχένας μου έχει χτυπήσει κόκκινο από τον πόνο, διότι, είπαμε: διάλεξα μέρα να πάρω κι εγώ τη γκουμουτσοτσάντα και το λάπτοπ.

Περνώ κάτι σκοτεινά, ξεχασμένα δρομάκια, παρακμιακές παράγκες και βουλκανιζατέρ μέσα στο σκουπιδαριό και, γενικότερα, όλο το χαρούμενο ντεκόρ που πλαισιώνει τους παράδρομους της Εθνικής. Αρχίζω να σκέφτομαι ότι το ενδεχόμενο να με ληστέψουν ή σφάξουν ή βιάσουν ή όλα τα παραπάνω μαζί είναι πολύ κοντά και ανοίγω το βήμα μου, όσο μπορώ γιατί ήδη νιώθω την παράλυση να πλησιάζει. Φτάνω στην πρώτη υπερυψωμένη γέφυρα της Εθνικής, όπου πλέον πηγαίνω παράλληλα με τα αυτοκίνητα. Στα αριστερά μου οι γκαζοφονιάδες τρέχουν με 100 και στα δεξιά μου ένα κενό 30 μέτρων που καταλήγει στον από κάτω δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, ώστε όταν πέσεις και τσακιστείς, να σε αποτελειώσουν τα φορτηγά.

19.00 φτάνω στην πρώτη έξοδο και συνειδητοποιώ ότι για να συνεχίσω ευθεία πρέπει να διασχίσω κάθετα τη στροφή -την οποία έπαιρναν με 80 τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Άρχισα να νιώθω σαν το μυγάκι λίγο πριν γίνει λιώμα πάνω στο παρμπρίζ. Αποφασίζω να μην το ρισκάρω, αλλά να ακολουθήσω τη στροφή μέχρι κάτω και μετά να συνεχίσω πάλι παράλληλα με την Εθνική. Στο μυαλό μου φάνταζε έξυπνο. Στην πράξη, όμως, έπρεπε να περπάτω σε ένα στενό κομμάτι κρασπέδου, με το κάγκελο στα δεξιά και τα αυτοκίνητα να περνούν ξυστά από την τσάντα μου, η οποία κρεμόταν στα αριστερά. Επίσης, το κράσπεδο ήταν και επικλινές στην άκρη, οπότε αν γλιστρούσα θα μετρούσα τους κυλίνδρους του πίσω αυτοκινήτου από πολύ κοντά. Μερικές προσευχές αργότερα, είχα φτάσει σώος στο τέρμα.

Συνέχισα το δρόμο μου μέχρι την επόμενη γέφυρα όπου αντίκρισα ευτυχισμένος τον γνώριμο Γαλαξία, που δίνει στη δραχμή μας αξία -ασχέτως αν τώρα έχουμε ευρώ. Λίγο πριν φτάσω στην τελική έξοδο, αρχίζει να πέφτει πιο δυνατό ψιλόβροχο, ώστε να συμπληρωθεί το δράμα μου.
19.35, δυο ώρες και 7 χιλιόμετρα από τη στιγμή που έφυγα από τη δουλειά, μπήκα στο συρμό του μετρό και χύθηκα μισοπεθαμένος στο κάθισμα...

Αύριο θα τη βγάλω ξαπλωμένος κι όποτε θέλω κάτι, θα πέφτω απλώς στο πάτωμα και θα σέρνομαι μέχρι να το φτάσω...


Τετάρτη 3 Νοεμβρίου

Ξαλάφρωμα.

Κάποιες μέρες απλώς καταρρέεις.
Δεν είναι μόνο το βάρος των δικών σου εγνοιών και προβλημάτων, έρχονται και τα άλλα και στοιβάζονται από πάνω μέχρι που ισοπεδώνεσαι.

Κι εκεί που κάθεσαι και δουλεύεις σαν μια οποιαδήποτε μέρα, λαμβάνεις ένα τηλεφώνημα που σε τσακίζει ψυχολογικά, όχι τόσο για αυτά που ακούς, όσο για εκείνα που δεν ακούς και ξέρεις ότι δεν θα σου πούνε ποτέ.
Κι ακούς τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε να σου ζητά να του στείλεις λεφτά. Ένα εντελώς αστείο, ασήμαντο ποσό. Σχεδόν γελοίο -"κι από τη μέση του μήνα θα βολευτεί με τη σύνταξη". Και ξέρεις ότι το γελοίο αυτό ποσό δεν στο ζητά επειδή τόσα μονο έχει ανάγκη, αλλά γιατί δεν θέλει να σου ζητήσει περισσότερα, μην τυχόν και σου γίνει βάρος.

Ο άνθρωπος που στερήθηκε δεκαετίες ολόκληρες για να σου δίνει εσένα, δεν τολμά να σου ζητήσει μην τυχόν και γίνει βάρος, μην τυχόν και σου λείψουν!!! Και στα ζητά κρυφά παρακαλώντας σε να μην το πεις σε κανέναν, επειδή δεν θέλει να το μάθει ο πατέρας σου, γιατί πέρασε ήδη δυο μέρες κλαίγοντας που έπεσε στην ανάγκη άλλων για έναν κωλολογαριασμό. Ο άνθρωπος που δούλεψε σαν το σκυλί τόσες δουλειές, πενηνταπέντε ολόκληρα χρόνια, ο άνθρωπος που τον φάγανε τα ξενύχτια και το τιμόνι για να μεγαλώσει την οικογένειά του έκλαψε δυο μέρες... Έκλαψε γιατί αυτά τα πενηνταπέντε χρόνια που ξεπατώθηκε δεν σας αρκούσαν, προφανώς, ώστε να του αφήσετε τίποτε. Του έμεινε μόνο η αξιοπρέπειά του, που κι αυτή ήρθατε τώρα και του την ξεριζώσατε με το ζόρι.

Και κάθεσαι κι εσύ με τη σειρά σου μέσα στο σκοτάδι και κλαις σαν μικρό παιδί με τη μουσική στη διαπασών για να μην σε ακούσουν.
Γιατί μερικές μέρες το μόνο που σε λυτρώνει είναι το κλάμα και μια γαμημένη ελπίδα που ακόμη δεν θες να απαρνηθείς.


Δευτέρα 4 Οκτωβρίου

ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ 48

alt

Όλες οι ΚΑΚΕΣ ΙΔΕΕΣ εδώ!


Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου

Άμα δεν σε θέλει, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ...

Μισό λεπτό να πάρω ανάσες και να πιάσω τραγουδάκι για να μπω στο σωστό κλίμα...
Βάλτε το να παίζει και διαβάστε το κείμενο με μουσική υπόκρουση, ώστε να μπείτε στο φήλινγκ κι εσείς...

Ωραία. Πάμε.
Τη φράση "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" την ξέρετε, υποθέτω. Ε, λοιπόν, η κακή να δείτε πώς φαίνεται.

Ξύπνημα τα χαράματα, αφού ο κλασικός τρόμπας (βλ. αδελφός) γύρισε σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή του και πήγε στην τουαλέτα, αγνοώντας ότι ο υπολογιστής του είχε καεί και έκανε ένα ωραιότατο, ρυθμικό "τσαφ" ανά πέντε δεύτερα, ενώ εγώ περίμενα πότε θα ακουστεί η έκρηξη και θα μου καρφωθεί η μητρική στον μετωπιαίο λοβό... Ξύπνημα ξανά, κατά τις εφτά. Ντύσιμο, τοστ στα γρήγορα και πράγματα στην τσάντα.

Στο σταθμό του τραμ, η επιγραφή έλεγε 16 λεπτά -πράγμα που δεν έστεκε για την ώρα εκείνη. Πέντε λεπτά αργότερα, έλεγε 18 λεπτά! Λίγο αργότερα πήγε στα 20 λεπτά, ξανακατέβηκε όσο πιο αργά μπορούσε στα 16, ξανανέβηκε στα 20 (!) και μετά έσβησε τελείως. Στην πλατφόρμα οχτώ εκατομμύρια άτομα και ανάμεσά τους μία γιαγιά με μία γλάστρα που είχε αρχίσει να παθαίνει εγκεφαλικό (η γιαγιά, όχι η γλάστρα). Μισή ώρα αναμονής αργότερα κι ενώ έχω στείλει μήνυμα ότι θα αργήσω στο ραντεβού, το χρονόμετρο ξαναδείχνει 20, εγώ βγάζω φλύκταινες και η γιαγιά πιάνει αριστερά στα FM και αρχίζει το μινάρισμα για το κράτος -στο οποίο δεν διαφωνούσα καθόλου.

Ενημέρωση από τα ηχεία ότι τα φανάρια στην παραλιακή χάλασαν και, προφανώς, το τραμ φοβάται να περάσει το δρόμο. Σκέφτομαι να πάρω ταξί, την ίδια ώρα που το σκέφτεται και η μισή πλατφόρμα που πηγαίνει απέναντι στον δρόμο. Όλα τα ταξί περνούν γεμάτα. Πενήντα λεπτά αργότερα, ξανά στην πλατφόρμα, όπου έχουμε πέσει στα 14 λεπτά, η γιαγιά έχει μπει μέσα στη γλάστρα και περιμένει την άνοιξη και εγώ έχω ενημερωθεί ότι όταν πάω στο ραντεβού, θα είμαι εγώ και τα αδέσποτα, διότι το αυτοκίνητο έφυγε (όταν περιμένω εγώ 40 λεπτά όρθιος, δεν μας πιάνουν οι βιασύνες, ε;)

Το τραμ έρχεται επιτέλους, εγώ έχω αρχίσει να διπλώνομαι από τον πόνο στην πλάτη, διότι τη μέρα που διάλεξα να πάρω τσάντα, βρήκαν τα φανάρια στην παραλία να τσιτώσουν. Έρχονται δύο τραμ μαζί, διότι από το πρώτο κρέμονται επιβάτες από τις κεραίες, σαν αναρριχητικά. Μπαίνω στο δεύτερο τραμ και τρώμε πάλι καθυστέρηση στη μάπα, καθώς πρέπει να κρατήσει απόσταση από το πρώτο, μην τα βλέπουν δυο-δυο οι επιβάτες στους σταθμούς και τους χαλάει το σουρπρί.

Κατεβαίνω στο μετρό, το οποίο λειτουργεί, αλλά ανακοινώνει ότι θα έχει στάση εργασίας (αρχίσαμε πάλι...)
Πηγαίνω στο σημείο του ραντεβού μετά από μια σύντομη επίσκεψη στον κολλητό για να κλαφτώ. Στη στροφή, παραλίγο να με λιώσει ένα λεωφορείο και βλέπω το Χάρο με τα μάτια μου. Περνώ απέναντι και περιμένω ταξί -που δεν περνούν. Πάω στον παράλληλο δρόμο και αρχίζουν να περνούν ταξί από εκεί που ήμουν πριν! Επιστρέφω εκεί και τα ταξί αρχίζουν να περνούν από τον παράλληλο, ενώ εγώ περνώ κρίση.

Βρίσκω ταξί, επιτέλους, και πέφτω στον πιο μπαγλαμά, τρόμπα, ρεντίκολο ταρίφα, που όλη την ώρα γκαρίζει κάτι ακατάσχετα, λες και βρέθηκα ξαφνικά σε εκδρομή γυμνασίου. Βάζει έναν σταθμό στο ραδιόφωνο, όπου κάποιοι στο Μεταξουργείο κλαίγονται για την εγκληματικότητα κι αρχίζει να γελάει με μία που είχε βλάχικη προφορά και να γκαρίζει "και το βραάαδυυυ, το βραδάαακιι..." (εντελώς σουρεαλιστικό). Πληρώνω εφτάμιση ευρά για να πάω ιδρωμένος, πονεμένος και τσαντισμένος στη δουλειά, όπου με στέλνουν ακόμα περισσότερο αφού μου ανακοινώνουν ότι ίντερνετ γιοκ πλέον -μαζί και τα προσωπικά mail, επειδή αποφάσισαν ότι το ατελιέ τους κόστιζε χρήματα κι όχι τα μιλιούνια γυναικοξαδελφονυφοσυμμαθητών που έρχονται και αποσχολούν 3 γραφίστες κάθε τρεις και λίγο για τζαμπέ δουλειές.

Προσπαθώντας να καταπιώ την οργή μου, βγάζω τον εξωτερικό σκληρό μου για να μεταφέρω κάτι αρχεία που τελικά δεν με αφήνει να τα μεταφέρω γιατί δείχνει ότι δεν έχει χώρο ενώ έχει χώρο και στο τέλος καταλήγουμε ότι πρέπει να πάρω άλλο σκληρό και να τον φορμάρω με άλλη μορφή, για να μεταφέρει πιο μεγάλα αρχεία. Τα παίρνω πάλι, ξηλώνω τον σκληρό και παλεύω με το καινούργιο πρόγραμμα που εγκαταστήσανε και το οποίο κρασάρει εφτά (!!!) φορές, με αποτέλεσμα να πρέπει να κάνω δυο restart και άπειρα task manager για να τελειώσω μία ηλίθια δουλειά. Τελικά χάνω γύρω στις 2 ώρες από το νέο τους πρόγραμμα και καθόλου από το ίντερνετ που έχουν κόψει (αυτό λέγεται upgrade!) Παράλληλα, το νέο εταιρικό mail που μου ανοίξανε χρησιμοποιεί το τρισκατάρατο Outlook που άρχισε να κατεβάζει τα 1.000.000 mail που είχα στον παλιό λογαριασμό, με αποτέλεσμα να χάσω άλλη μία ώρα σβήνοντάς τα και καθόλου από το ίντερνετ που έχουν κόψει.

Φεύγω από τη δουλειά 15 λεπτά νωρίτερα, για να προλάβω ταξί, ώστε να προλάβω το μετρό και μετά να προλάβω το τοπικό λεωφορείο... Πέφτω σε άλλον τρόμπα ταρίφα που ξαφνικά στρίβει σε άσχετο σημείο επειδή "τώρα ήρθα από εθνική και γίνεται χαμός γιατί είχε την στάση εργασίας και πήραν όλοι αμάξι". Αποτέλεσμα: με πηγαίνει μέσω Λαμίας, τρώμε στη μάπα 8 φανάρια (στην εθνική δεν έχει ούτε ένα), μία κολοσσιαία κίνηση, με πηγαίνει από άλλο δρόμο, χώνεται για μισή ώρα σε στενά και στενάκια και με αφήνει δυο τετράγωνα πίσω από το μετρό, 15 λεπτά πιο μετά απ' ότι αν πηγαίναμε από μποτιλιαρισμένη εθνική, ενώ πληρώνω και 9 ευρώ (2 παραπάνω από όσα πληρώνω κάθε φορά!) Χάνω το μετρό, χάνω το τοπικό λεωφορείο και ξαναπαίρνω το τραμ, που τουλάχιστον φτάνει νωρίς...

Στο σπίτι φτάνω πεινασμένος, κάνω ένα ντουσάκι στα γρήγορα και μετά καπάκι στη φυσιοθεραπεία... Και, επιτέλους, περνώ τη μοναδική ώρα της ημέρας που μπορώ να χαλαρώσω λιγάκι (με ηλεκτροσόκ και μασαζάκι)... Βγαίνω άλλος άνθρωπος, ψωνίζω στα γρήγορα, κοντεύει να με πατήσει κι άλλο λεωφορείο κι επιστρέφω για να φάω, επιτέλους...

Η μέρα δεν τέλειωσε ακόμη, οπότε περιμένω από ώρα σε ώρα ή να πάθω έμφραγμα, ή να πέσει το ταβάνι πάνω μου ή να χτυπήσει το σπίτι μετεωρίτης...


UPDATE: και φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα: με το που πάτησα το βιντεάκι να παίξει, βγήκε απενεργοποιημένο! Άντε πνίξου, κάρμα!!!!!


Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου

Όχι άλλη υπομονή με τους bloggers!!!

Panagiotis.jpg

Ο Παναγιώτης άνοιξε το τρίτο κουτάκι κόκα-κόλα, ήπιε μια γερή γουλιά και μπουκώθηκε με ένα κομμάτι σπέσιαλ πίτσα. Σκούπισε τις σάλτσες από το πηγούνι με το χέρι του και έσκυψε μπροστά στην οθόνη για να δει καλύτερα. Η μπάκα του βρήκε πάλι στο γραφείο και το ποντίκι έκανε ένα μικρό άλμα.

- Γουστάρω! Οι μπλόγκερ ξεσηκώνονται πάλι! φώναξε ενθουσιασμένος και μπήκε στο πρώτο μπλογκ με τον τίτλο: "Ρίξτε μαύρο στους αλήτες". Διάβασε την ρηξικέλευθη, αγωνιστική ανάρτηση που καλούσε τους πάντες να καταψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα και κούνησε το κεφάλι συμφωνώντας.
-Πέστα, σύντροφε! φώναξε και μπήκε στο επόμενο μπλογκ με τον ίδιο τίτλο εγγραφής. Και εκεί το ίδιο κείμενο. Το ίδιο και στα επόμενα 5 μπλογκ που είχαν συντονιστεί να κάνουν την ίδια ανάρτηση-κόλαφο στο κατεστημένο.

Ο Παναγιώτης ήταν πολύ συνειδητοποιημένος πολιτικά και συμμετείχε στους αγώνες του Λαού.
Έκανε copy-paste το κείμενο, το έριξε στο δικό του μπλογκ, αντέγραψε τον τίτλο και πάτησε enter. Σε λίγο, η ανάρτησή του συντρόφευε τις υπόλοιπες.
Μετά πάτησε το δεύτερο tab, με το www.hotsexxx.co.uk/big_boobies και ρούφηξε άλλη μια γουλιά αναψυκτικό χαζεύοντας τα σιλικονάτα μπαλκόνια μιας τσίτσιδης που βρεχόταν με τη μάνικα.
- Τι παιδί είσαι εσύ... μούγκρισε λάγνα και ένα κομματάκι πεπερόνι πετάχτηκε και κόλλησε στην οθόνη.

Ξαναμπήκε στην κεντρική σελίδα των μπλογκ και είδε ότι οι αναρτήσεις-αλυσίδα είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Το αγωνιστικό πνεύμα και η αλληλεγγύη των μπλόγκερ θα άλλαζε τον κόσμο. Το είχαν πει και στις ειδήσεις, ότι οι μπλόγκερ αποτελούσαν τη δημοσιογραφία του μέλλοντος και ο Παναγιώτης ήταν πολύ περήφανος που οι ουσιαστικές εγγραφές του επηρέαζαν την παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Έξυσε τα αχαμνά του, μύρισε τα δάχτυλα και άρχισε να πληκτρολογεί στο Google την επόμενη αναζήτησή του: "που θα βρω σκληρό σεχ με σαραντάρες;" Η σελίδα του Google τον ρώτησε αν εννοούσε "σκληρό σεξ" κι εκείνος κατσούφιασε, διότι δεν του άρεσε να τον διορθώνουν -άλλωστε ήταν ο αυριανός δημοσιογράφος αυτός και ήξερε καλύτερα.

Η μάνα του μπήκε στο σπίτι φορτωμένη με τα ψώνια και τον κοίταξε κουνώντας το κεφάλι με μία γκριμάτσα αποδοκιμασίας.
- Πάλι στον υπολογιστή είσαι; ρώτησε.
- Μπύρες έφερες; αντιρώτησε εκείνος.
- Σου πήρα και τη Χρυσή Ευκαιρία, είπε ξανά εκείνη αγνοώντας τον. Να κοιτάξεις για καμιά δουλειά.
- Σου είπα ότι θα βρω μόνος μου δουλειά! φώναξε θυμωμένος. Θα βρω από το μπλογκ, ξέρεις πόσοι έχουν βρει δουλειά σε εφημερίδα έτσι;
- Ποιος θα σε πάρει σε εφημερίδα, ρε αχαϊρευτε; φώναξε εκείνη, φτασμένη στα όριά της. 40 χρονών γαϊδούρι είσαι και δεν έχεις καθόλου προϋπηρεσία!

Ο Παναγιώτης σηκώθηκε κι έκλεισε με δύναμη την πόρτα στα μούτρα της μάνας του. Θα της έδειχνε της σκύλας! Αύριο, μεθαύριο που θα γινόταν μεγαλοδημοσιογράφος θα τον παρακαλούσε γονατιστή να την πάρει μαζί του στη σπιταρόνα του.
Έκατσε πάλι κάτω και η μπάκα ξαναβρήκε στο γραφείο. Έσκυψε στην οθόνη και κοίταξε. Είχε ένα σχόλιο. Το πάτησε ενθουσιασμένος, μπορεί να ήταν και η μεγάλη πρόταση εργασίας που περίμενε!
"Μας έχετε πρήξει σήμερα, επαναστάτες του καναπέ! Ξεκολλήστε από την οθόνη σας και βγείτε έξω αν θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο!"

Ο Παναγιώτης άφρισε! Ποιος ήταν αυτός ο τυχαίος, χαμερπής ανώνυμος που τολμούσε να του μιλήσει έτσι; Τον ήξερε κι από χθες, γνώριζε τους αγώνες που είχε κάνει; Όταν όλοι οι μπλόγκερ έκαναν την ίδια ανάρτηση για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Υγεία, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έκανε copy-paste -σε τρία μπλογκ κιόλας! Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να βγούνε μαυροντυμένοι στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την καταστροφή των δασών, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έμπαινε σε όλα τα μπλογκ και τους παρακινούσε να βγούνε έξω, γιατί ο ίδιος ήταν πιασμένος εκείνη τη μέρα και δεν μπορούσε. Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να κάνουν εμπάργκο στη ΔΕΗ, ο ίδιος ο Παναγιώτης έσβησε το φως στο δωμάτιο της μάνας του και δεν ζέστανε την πίτσα στο φούρνο μικροκυμάτων τη μέρα εκείνη.Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να γράψουν για τη μέρα του περιβάλλοντος, ο Παναγιώτης έκανε τρεις αναρτήσεις για οικολογικές καταστροφές, που είχε βρει από τη Wikipedia.

Θα του τα έγραφε όλα αυτά του κακεντρεχή ανώνυμου, ο Παναγιώτης και ξεκίνησε να το κάνει με περισσή σπουδή και μανία! Θα τον έβαζε στη θέση του, τον σιχαμένο. Θα τον ξεφτίλιζε που τόλμησε να αμφισβητήσει την αγωνιστική του διάθεση και το πολιτικά συνειδητοποιημένο του προφίλ.
Θα το έκανε, αν δεν έπεφτε ακαριαία νεκρός πάνω στο λιγδιασμένο πληκτρολόγιό του, με τα μάτια ορθάνοιχτα, ένα κομμάτι μπέικον να εξέχει από το στόμα και τη μπάκα του να ταλαντώνεται ελεύθερη στο κενό.

Το βαρύ έμφραγμα ματαίωσε απότομα τα σχέδια του Παναγιώτη -του αυριανού δημοσιογράφου και ακτιβιστή.


Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου

Μισώ τα ταξί...

vampire-in-the-taxi.jpg

Είναι πλέον γνωστό ότι οι επαφές μου με τα ταξί είναι σχεδόν πάντα επεισοδιακές... Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα και κάθομαι στη θέση του συνοδηγού αναρωτιέμαι τι φρούτο θα συναντήσω πίσω από το τιμόνι. Αυτή την περίοδο, μάλιστα, που φεύγω σχεδόν καθημερινά από τη δουλειά με ταξί (ναι, ρε, είμαι πλούσιος, έχετε πρόβλημα;;), όλο και ζορίζω την τύχη μου...

Χθες ήταν από τις σπάνιες φορές που σκέφτηκα να σταματήσω και να κατέβω σε άσχετο σημείο ή να πηδήξω από την πόρτα στην πρώτη ευκαιρία.
Περίμενα στη Φιλαδελφείας σαν καλό παιδί (όπου για να περάσει ταξί πρέπει να διασχίσεις γονατιστός τον δρόμο με τα χέρια παρατεταμένα σε ικεσία) και είδα από μακριά το ποθητό, κίτρινο χρώμα. Τα κλασικά: άπλωμα το χεράκι, αλάρμ το ταξάκι, μέσα εγώ, κλείνω πόρτα, λέω προορισμό και ξεκινάμε.

Συνήθως δεν κοιτάζω τον οδηγό, ούτε καν όταν μπαίνω. Αυτή τη φορά το έκανα φευγαλέα και καλά να πάθω. Ο τύπος μου θύμιζε πρεζόνι που μόλις δραπέτευσε από κλούβα. Στην κυριολεξία, όμως! Ανάκατα μαλλιά, αξύριστος, τσαλακωμένα ρούχα και βλέμμα μισοναρκωμένο με πρησμένα μάτια. Μόλις με κοίταξε η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο αλήθινος ταξιτζής βρισκόταν νεκρός πίσω στο πορτ-μπαγκάζ κι ότι σε λίγο θα του έκανα παρέα. Ήταν ήδη αργά, όμως, γιατί είχε ξεκινήσει.

Πριν καλά-καλά φορέσω τη ζώνη, ο τύπος γύρισε και με φωνή "φίλε-έχεις-ένα-κατοστάρικο" με ρώτησε: "Θα βρέξει;" Λακωνικότατη η ερώτηση. "Τι στο διάολο;" σκέφτηκα "Για την Πετρούλα με πέρασε;" Ρίχνω μια ματιά στο συννεφιασμένο ουρανό και ανταπαντώ: "Ε, μάλλον, έχει συννεφιά από το πρ..." Μέχρι να ολοκληρώσω έριξε έναν fast-forward μονόλογο για το ότι μόλις τώρα ξύπνησε (δεν αμφέβαλλα, μάλιστα είμαι σίγουρος ότι κοιμόταν και στο ταξί!) και πήγε στον Πειραιά και γύρισε και κίνηση και βάρδια και αργά και κάτι και ερφξγιςρ εκηδκδφ... Τα μισά ούτε τα κατάλαβα, γιατί είχε αρχίσει να πέφτει σε τρανς.

Χαμογέλασα συγκαταβατικά, ξέρετε, αυτό το χαμόγελο σε στυλ "Please, don't kill me!" και κοίταξα έξω. Ο ταρίφ συνέχισε με τον μονόλογο "το μερτικό μου απ' τη χαρά, μου το'χουν πάρει άλλοι" για τη δύσκολη ζωή του ταξιτζή... Χαμογέλασα πάλι και έπιασα σφιχτά το χερούλι της πόρτας.
Περνώντας από ένα στενό, προσπεράσαμε 45 μπάτσους της ομάδας Δίας που είχαν πλευρίσει έναν μηχανόβιο. Ο ταρίφ έκανε μία απότομη κίνηση του χεριού και έβαλε κάτι στην τσέπη... "Χριστέ μου!" σκέφτηκα "Θα με βρούνε τεμαχισμένο σε κάδο!" Όχι τίποτε άλλο, δεν πρόλαβα να κάνω και νόημα στους μπάτσους, ή να γράψω Help me με τα χνώτα μου στο παράθυρο... Ο ταρίφ ξανάβγαλε το χέρι από την τσέπη και πρόσεξα ότι, ευτυχώς, κρατούσε απλώς το κινητό του με το οποίο ετοιμαζόταν να μιλήσει πριν...
"Άσε, αν σε πιάσουν με κινητό, 100 ευρώ δίνεις!" μου είπε και άρχισε να πληκτρολογεί ένα νούμερο. Για το υπόλοιπο, δραματικό πεντάλεπτο ο οδηγός μιλούσε με έναν τύπο στο κινητό και του έλεγε να φτιάξει το ΦΠΑ του και να πάει να αγοράσει κόκα-κόλες, ενώ με το ένα χέρι έκανε πατημένος ζιγκ ζαγκ στην Εθνική Οδό, αποφεύγοντας μηχανάκια. Εγώ είχα μπήξει τα νύχια στο κάθισμα και περίμενα πότε θα μου ερχόταν καμιά βέσπα κολλάρο.

Μόλια φτάσαμε, ανέπνευσα ανακουφισμένος. Του έδωσα ένα εικοσάευρω κι εκείνος με κοίταξε... "Πιο ψιλά δεν έχεις;" ρώτησε. "Νάτα μας!" σκέφτηκα "Τώρα θα μου την ανάψει, αφορμή έψαχνε!" Τελικά, ψαχούλεψε τις τσέπες του, με γέμισε ψιλά και πεντάευρα και βγήκα έξω να φιλήσω την άσφαλτο. Με ρώτησε από πού έβγαινε για Θηβών και του έδειξα μια κατεύθυνση στην τύχη -πού να ξέρω κι εγώ; Το Drive-me είμαι;- μπας και ξεκουμπιστεί και ησυχάσω...

Σήμερα, πήρα πάλι ταξί, ελπίζοντας ο πρεζοταρίφ να χάθηκε ψάχνοντας τη Θηβών και να να βγήκε κάπου στις Κουκουβάουνες... Ο σημερινός ταρίφας ήταν ακόμα πιο τραγικός οπτικά. Έμοιαζε σαν τους χασάπηδες στο Λούκυ Λουκ: τεράστιος, ξυρισμένο στρογγυλό κεφάλι με διπλοσάγονο και καθόλου σβέρκος. Ένα κτήνος! Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε και την άδειά του κολλημένη πάνω στο ταμπλό, ώστε να βλέπεις τη φάτσα του συνέχεια -κάτι σαν υπενθύμιση ότι αν του μπεις στο μάτι, θα σε καταπιεί σαν panadol!

Εν τω μεταξύ, σήμερα φορούσα και το κολλάρο μου, γιατί το αυχενικό με έχει ξεπατώσει πάλι αυτές τις μέρες. Ο ταρίφ β' με κοίταξε και ρώτησε: "δεν πιστεύω να το έπαθες από το αιρ-κοντίσιον;" Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν "ναι, πλακώθηκα με ένα Fujitsu", αλλά η φάτσα πάνω στο ταμπλό με προσγείωσε. Όταν τον ενημέρωσα ότι είναι απλώς το αυχενικό μου, εκείνος με αποστόμωσε με τη θεϊκή ερώτηση: "Α, δηλαδή είναι κάτι σαν αλλεργικό;" (ΝΑΙ, ΡΕ Μ%$#^$@, ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΟΣ ΣΤΙΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΦΟΡΑΩ ΚΟΛΛΑΡΟ!!!) Πριν αρχίσει να χύνεται ο εγκέφαλός μου από τα ρουθούνια τον ενημέρωσα ξερά ότι "έχω άλατα", ελπίζοντας να μη με ρωτήσει αν τρίβω στο σβέρκο Calgonit, γιατί -μα το Θεό- δεν θα κρατιόμουν άλλο!

Ευτυχώς, για το υπόλοιπο της διαδρομής ο ταρίφ β΄ δεν ξαναέβγαλε άχνα. Μάλλον για να με βασανίσει κι άλλο, διότι όσο δεν μιλούσε εγώ άκουγα από το ραδιόφωνο την Κοκκίνου ή Βανδή ή όποια άλλη σακαφιόρα έχει κλωνοποιήσει ο Φοίβος να τραγουδά για κάτι πονηρά που σκέφτεται με το μυαλό της και δεν κάνει να τα πει, μετά έφαγα στη μάπα έναν τύπο που με τραγίσια φωνή βέλαζε όλη την ώρα "Βέεεεγκαααας" και λίγο πριν φτάσουμε και αρχίσω να ξερνώ αίμα, πήρε τη σκυτάλη η Βίσση με τις τσούλες της...

Σας έχω πει πόσο μισώ τα ταξί;;


Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου

Εφεδρικό σχέδιο...

lovemoney.gif

Ορισμένες φορές η μοίρα παίζει σκληρά παιχνίδια...
Εγώ, για παράδειγμα, θα έπρεπε τώρα να είμαι στην Αμερική και να ολοκληρώνω το γράψιμο του 7ου κύκλου του Lost (διότι αν ήμουν εγώ σεναριογράφος του, το Lost δεν θα είχε 6 ψωροκύκλους), αλλά αντ' αυτού κάθομαι σε μια άβολη καρέκλα στην Ελλάδα και γράφω σε ένα μπλογκ της κακιάς ώρας που το διαβάζουν 20 κακομοίρηδες... (χωρίς παρεξήγηση το "κακομοίρηδες", αλλά let's face it: είναι Παρασκευή βράδυ κι εσείς είστε μέσα και διαβάζετε το μπλογκ μου!!)

Ένα από τα παιχνίδια της μοίρας ήταν και η απόφαση να ανοίξω δικά μου βιβλία ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ένα χρόνο μετά, όσα λεφτά βγάζω εξαερώνονται από τα χέρια μου πριν προλάβω καν να θυμηθώ τι χρώμα έχει το πενηντάευρω... Πρέπει, λοιπόν, να βρω πρόσθετες πηγές εσόδων... Η ληστεία τράπεζας μου φάνηκε κουραστική... Το πεζοδρόμιο στη Συγγρού, από την άλλη, μου φάνηκε αφιλόξενο, γιατί όλα τα τραβέλια είναι 1,90 και με σιλικόνη στο στήθος κι εγώ έπρεπε να φορώ πλατφόρμες και σουτιέν με πεπόνια για να τα συναγωνιστώ... Οπότε, μου έμεινε μόνο μία λύση: πρόσθετες δουλειές από το σπίτι.

Αγόρασα, λοιπόν, μία εφημερίδα και άρχισα την αναζήτηση... 30 δευτερόλεπτα αργότερα έκλαψα τα 1,90 ευρώ που έδωσα, μια και δεν βρήκα ούτε μία αγγελία της προκοπής...
Το μάτι μου έπεσε, όμως, στις σελίδες με τα προσωπικά, οπότε ενεργοποίησα το εφεδρικό σχέδιο, που κάθε άντρας έχει βαθιά καταχωνιασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού του: πλούσια νύφη (ή στη μεγάλη ανάγκη και γαμπρό ακόμα!)

Άρχισα, λοιπόν, από περιέργεια να διαβάζω τις αγγελίες με τις γνωριμίες, έτσι για να δω τι κυκλοφορεί στην αγορά... Ιδού ένα απάνθισμα:

ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ δικηγόρος... δικηγόρος;;; Ξέχνα το! Να αποκτήσουμε εισόδημα, είπαμε, όχι να χάσουμε κι όσο μας έμεινε!

ΑΘΗΝΑΙΑ πάμπλουτη... αχά, καλά το πας, έχεις την πλήρη προσοχή μου... πρώην μανεκέν... με φτιάχνεις, λέμε!... 28αρα, καλλονή, αναζητεί διακριτικό κύριο... α, καλά! Άκυρο! Αν τον θες "διακριτικό", δεν ψάχνεις γάμο, sugar daddy ψάχνεις! Ουστ, ξετσίπωτη!!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ υπουργείου, εμφανίσιμος, ευκατάστατος, σοβαρός, ελεύθερος, εντιμότατος... Ναι, ξέρω, είναι άντρας, αλλά είναι Διευθυντής Υπουργείου, ρε παιδιά! Να μην το σκεφτώ λίγο; Άστε που πρέπει να έχει και απίστευτο χιούμορ, αν κρίνω από το "εντιμότατος" που γράφει!!

ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ κυρία ζητεί γνωριμία κυρίου... Καλή μου, δεν με νοιάζει αν είσαι εμφανίσιμη, εγώ δεν κρίνω ποτέ επιφανειακά. Κοιτάζω πάντα σε βάθος... Λοιπόν, πόσο βαθιά είναι η τσέπη σου;

ΚΥΡΙΑ χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, με αγάπη για την τέχνη... Αχ, τι ρομαντικό ζευγάρι που θα είμαστε! Θα της διαβάζω αποσπάσματα από το μπλογκ μου κι εκείνη θα ζωγραφίζει πίνακες με τουλίπες... Δυστυχώς, όμως, ψάχνει για κύριο 43-50 ετών και, μεταξύ μας, όσο μαλλί και να χάσω, 40ρης ευτυχώς δεν δείχνω ακόμα!

OIKONOMIKA ευκατάστατη, πανεπιστημιακής μόρφωσης κυρία, με γλυκά χαρακτηριστικά ζητεί κύριο επίσης μορφωμένο, με σοβαρότητα και από επαρχία... Μια μορφωμένη μας έκατσε κι αυτή ψάχνει για αγρότη. Να πας στον alpha, μωρή!

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, ρομαντική υπάλληλος δημοσίου... ωχ, μαρμότα μου μυρίζει! Abort mission!

ΚΥΡΙΑ 1,60, εύσωμη, διαζευγμένη, με ένα παιδί... ώπα, άστο καλή μου, εδώ με έχασες τελείως! Το 1,60 και εύσωμη να το δεχτώ κι ας νιώθω σαν να βγαίνω ραντεβού με τον Ντάνι Ντε Βίτο, το διαζευγμένη να το καταπιώ, αλλά ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΙΔΙ; Εννοείς από εκείνα τα εκνευριστικά που τσιρίζουν, ουρλιάζουν, δαιμονίζονται και συνεχώς θέλουν-θέλουν-θέλουν; Neext! (Αν και μπορώ να σε συστήσω σε έναν κολλητό, με τον οποίο θα τα βρείτε σίγουρα στο ύψος!)

And the winner is...

ΚΥΡΙΑ υψηλόμισθη, συνταξιούχος δημοσίου, χήρα, χωρίς παιδιά, με δικό της σπίτι...
I DO!!! You may now kiss the bride κτλ κτλ κτλ... Επιτέλους η ιδανική γυναίκα για μένα! Και υψηλόμισθη, ΚΑΙ συνταξιούχος δημοσίου -και μάλιστα πριν φάει τα χαράτσια του ΔΝΤ, χωρίς παιδιά, σκυλιά και με δικό της σπίτι;;; Αγάπη μου, πού ήσουν τόσο καιρό κρυμμένη; Το γλαύκωμά σου μας κρατούσε χώρια, αλλά η Χρυσή Ευκαιρία μας ένωσε! Πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι, είπαμε;;


Παρασκευή 27 Αυγούστου

Επανάληψη.

Tunnel August 5th, 2004.JPG

Το ξυπνητήρι του κινητού θα χτυπήσει στις εφτά. Θα σηκωθώ μηχανικά, θα πατήσω το snooze και θα ξαναξαπλώσω για εννιά λεπτά, αφήνοντάς το στο πάτωμα δίπλα μου. Εννιά λεπτά αργότερα θα ξαναχτυπήσει και θα επαναλάβω το εννιάλεπτο χουζούρι.

Όταν δεν θα με παίρνει πια να χουζουρέψω, θα σηκωθώ και θα πάω στην τουαλέτα. Θα ζυγιστώ. Θα πλύνω τη μούρη μου και τα χέρια μου. Θα σκουπιστώ πρόχειρα και θα πάρω το κουτάκι με τους φακούς επαφής και το υγρό.

Θα φορέσω τους φακούς μου. Πρώτα τον αριστερό, μετά τον δεξιό.
Θα τσεκάρω το μουσάκι μου και θα τριμάρω τις άκρες.

Θα ανοίξω τη ντουλάπα και θα ψάξω για φρέσκες κάλτσες και μπλούζα. Θα πάω στο σαλόνι, θα φορέσω τις κάλτσες καθιστός στην πολυθρόνα και μετά το παντελόνι. Θα βάλω τα παπούτσια και τελευταία τη μπλούζα. Θα σηκωθώ και θα φορέσω το ρολόι, κλείνοντας ταυτόχρονα το wi-fi.

Θα πάω στο δωμάτιο, θα πάρω τα γυαλιά και θα βάλω το κάλυμμα στην οθόνη του υπολογιστή. Θα κλείσω τη μπαλκονόπορτα, θα πάρω και το κινητό και θα βάλω τα γυαλιά στη θήκη τους. Θα βάλω τη θήκη, το κινητό και το πορτοφόλι στο τσαντάκι και θα πάω στην κουζίνα.

Θα ανοίξω το ψυγείο και θα φτιάξω ένα τοστ, αν έχω ψωνίσει. Θα πάω στο σαλόνι τρώγοντας, θα βάλω τα ακουστικά του mp3 player, θα περάσω τα γυαλιά ηλίου στη μπλούζα και θα περάσω το τσαντάκι στον ώμο. Θα ξεκλειδώσω την πόρτα, θα βγω, θα ξανακλειδώσω και θα βγω στον δρόμο τρώγοντας το τοστ, φορώντας τα γυαλιά ηλίου και ψάχνοντας για τραγούδι.

Θα περιμένω το τραμ, θα πάρω το τραμ, θα κατέβω στο μετρό, θα στριμωχτώ στο μετρό και θα κατέβω στο τέρμα. Θα ανέβω τις κυλιόμενες περπατώντας. Στο δρόμο θα αναρωτηθώ αν θα αγοράσω νερό από το περίπερο ή το φαστφουντάδικο ή την καντίνα. Τελικά δεν θα πάρω νερό.

Θα περιμένω στο σημείο του ραντεβού. Θα με πάρουν αργοπορημένα, θα απαντήσω τυπικά σε κοινές ερωτήσεις, θα κάνω απρόθυμα ψιλή κουβέντα, θα κοιτάξω τις αφίσες των online casino και τα κτίρια έξω. Θα φτάσω στη δουλειά, θα παραγγείλω νερό εκεί.

Θα ανοίξω τον υπολογιστή. Θα ανοίξω τον Mozilla και θα μπω στο mail της δουλειάς. Θα ανοίξω ένα tab με το Facebook κι άλλο ένα tab με τον Pathfinder. Θα ανοίξω Photoshop, InDesign και Explorer.
Θα αρχίσω να δουλεύω μηχανικά, συμμετέχοντας με αστεία στις συζητήσεις. Θα βαρεθώ, θα απογοητευτώ, θα κοιτάξω το ρολόι να δω αν περνά η ώρα. Θα ανοίξω τον Skywalker και θα ρίξω μια ματιά στις νέες αγγελίες. Θα τον κλείσω και θα συνεχίσω ως το σχόλασμα σιωπηλός...

Θα χαιρετήσω, θα περάσω την κάρτα-κλειδί από το μηχάνημα, θα βγω. Θα πάρω ταξί ή θα με πετάξουν μέχρι το μετρό. Θα πάρω το μετρό, θα παίξω με το κινητό, θα κατέβω Νέο Κόσμο, θα χάσω το τοπικό λεωφορείο στο τσακ, θα περιμένω το τραμ. Θα στριμωχτώ στο τραμ, θα κατέβω στην Αγία Φωτεινή, θα ανέβω τη μεγάλη ανηφόρα ψάχνοντας για τραγούδι.

Θα πάω στο σούπερ μάρκετ, θα ψωνίσω τα ίδια. Θα μπω στο σπίτι, θα ανοίξω το wi-fi, θα βγάλω το ρολόι, θα αφήσω το τσαντάκι και τα πράγματα στο σαλόνι. Θα ανοίξω τη μπαλκονόπορτα, θα ανάψω τον υπολογιστή, θα περάσω τον κωδικό, θα πάω στην τουαλέτα. Θα βγω, θα φτιάξω τη σαλάτα μου και θα φάω μπροστά στον υπολογιστή βλέποντας σειρές και παίζοντας Country Story.

Θα γδυθώ, θα βγάλω τους φακούς. Πρώτα τον αριστερό, μετά τον δεξιό.
Θα πλύνω τα δόντια μου, θα ξαπλώσω βλέποντας ταινία. Θα πάει δώδεκα, θα αφήσω τον υπολογιστή να κατεβάζει και θα πέσω να κοιμηθώ.

Και κάπου εκεί, θα βγω από το σώμα μου και θα αιωρηθώ στο ταβάνι, κοιτώντας με ξαπλωμένο...
Θα μου φανώ λυπημένος και ανεκπλήρωτος. Και θα σκεφτώ τι ωραία θα ήταν την επόμενη μέρα να κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι που να σπάσει τη ρουτίνα. Θα μου έρθουν ιδέες για γράψιμο, για νέες δουλειές, για καινούργιο σενάριο, για πιο διασκεδαστικές και δημιουργικές ασχολίες...

Αλλά το ξυπνητήρι του κινητού θα χτυπήσει πάλι στις εφτά...


Δευτέρα 23 Αυγούστου

Η πιο σύντομη ρομαντική ιστορία...

alt

Ο Χάρης έσφιξε το χέρι της Λουκίας σφιχτά μέσα στο δικό του.
Ψηλά στον ουρανό, το ολόγιομο φεγγάρι σκόρπιζε το γλυκό, ασημένιο του φως στην έρημη φύση.

Καθισμένος στο αυτοκίνητο του, πάνω στο λοφάκι, με το χέρι εκείνης να ακουμπά απαλά στην καρδιά του, άφησε έναν αναστεναγμό να του ξεφύγει...
- Τι ρομαντικά που είναι! ψιθύρισε και φίλησε τρυφερά την παλάμη της Λουκίας.
Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου, πήρε το χέρι της και το πέταξε στο λάκκο, μαζί με τα υπόλοιπα, τεμαχισμένα μέλη της.

Έπιασε ξανά το φτυάρι και άρχισε να γεμίζει τον φρεσκοσκαμμένο λάκκο με χώμα, καλύπτοντας το διαμελισμένο κορμί της αγαπημένης του.
- Δεν είναι ρομαντικά, αγάπη μου; φώναξε χαιρέκακα. Δεν είναι υπέροχη η πανσέληνος; Είμαι σίγουρος ότι τώρα σου φαίνεται πολύ ηλίθια η ιδέα σου να με χωρίσεις απόψε!

Μια τελευταία φτυαριά χώμα σκέπασε οριστικά τη Λουκία.
Ο Χάρης μπήκε ξανά στο αυτοκίνητο, κοίταξε ψηλά κι άφησε άλλον έναν αναστεναγμό να ξεφύγει.
Η πανσέληνος πάντα τον άγγιζε...


Τρίτη 17 Αυγούστου

Τα μικρά πράγματα της ζωής...

100_5629.JPG

Ένα ταξίδι με το καϊκάκι...

Ποτάκι δίπλα στη θάλασσα, με το νυχτερινό αεράκι να μας δροσίζει...

Παγωτό κάστανο κάτω από τον φάρο...

Το άθλιο φαγητό στην παραθαλάσσια ταβέρνα...

Χαζολόγημα στα μαγαζάκια με τα σουβενίρ...

Η πορτοκαλί γάτα που μας τριβόταν κάθε πρωί...

Χαλαρή κουβέντα με τις ώρες μέσα στη ζεστή θάλασσα...

Μουσικούλα ξάπλα σε μία ξαπλώστρα στην αμμουδιά...

Περίπατος σε ένα πανηγύρι...

Ζεστοί λουκουμάδες με σοκολάτα και παγωτό...

Το κακομαθημένο κοριτσάκι στο καράβι...

Ρεμβασμός στο μπαλκονάκι...

Η παρέα σου...

Τα μικρά πράγματα είναι αυτά που κάνουν τη ζωή καλύτερη. Αυτά που συνήθως ξεχνάμε.
Έχω 433 φωτογραφίες από μικρά πράγματα που θα αναλάβουν να μου θυμίζουν ότι η ζωή μερικές φορές είναι και ξένοιαστη...


Δευτέρα 2 Αυγούστου

Το Καλοκαιρινό Ημερολόγιο ενός Κάφρου...

100_4975.JPG

Ακολουθεί ένα ποτ-πουρί από τα κυριότερα στιγμιότυπα που στιγμάτισαν τις φετινές μου διακοπές στην Ικαρία, όπως τα κατέγραψα με την πένα μου (μηχανικό μολύβι ήταν, αλλά anyway...)

Σάββατο 17 Ιουλίου
Το καράβι έφευγε στις 21.30. Δεν κάθισα καν στο κάθισμά μου, καθώς μόλις αντίκρισα κενή πρίζα έτρεξα σαν το αρπακτικό κι έβαλα το λάπτοπ. Φέτος ήμουν πιο οργανωμένος, είχα φέρει και ταυ για όποιον άλλο έψαχνε πρίζα... Έπρεπε να το χρεώνω με την ώρα ο ηλίθιος, καθώς είχε μεγάλη ζήτηση!

Κυριακή 18 Ιουλίου
Πήγα για το πρώτο μου μπάνιο και αποφάσισαν να με συνοδεύσουν και οι ανιψιές. Η μεγάλη ανακάλυψε στο τσεπάκι της μπανάνας μου ένα ξεχασμένο προφυλακτικό και άρχισε να το διαλαλεί ως γνήσια κατίνα. Αποφάσισε να το μοιραστεί με τους γονείς μου στο μεσημεριανό φαγητό. Δεν σοκαρίστηκαν ιδιαίτερα. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο όταν μοιράστηκα εγώ μαζί τους τις τηλεφωνικές φάρσες που μου έκανε με μία φίλη της στην Αθήνα -από το σταθερό της Ικαρίας. Για την υπόλοιπη μέρα την έκραζαν και το Durex ξεχάστηκε οριστικά! Owned, bitch!

Το απόγευμα πήγα στον Άγιο Κήρυκο και γύρισα με τα πόδια. Σύνολο: 10 χιλιόμετρα. Το highlight της ημέρας: όταν αποφάσισα να συνεχίσω τρέχοντας. Πέντε λεπτά και πεντακόσια μέτρα αργότερα ξερνούσα τον αριστερό μου πνεύμονα στην άκρη του δρόμου.

Δευτέρα 19 Ιουλίου
Ο πατέρας μου έβαφε τις μαρκίζες στα μπαλκόνια και την ταράτσα του σπιτιού. Διόρθωση: τις έβαφε ανεβασμένος σε ύψος 7 μέτρων, πάνω σε μία σκουριασμένη σκαλωσιά, πατώντας σε σάπιες, σκωροφαγωμένες σανίδες οικοδομής, ενώ τεντωνόταν στο κενό και κρατούσε με το ένα χέρι ρολό και με το άλλο την άκρη της σκαλωσιάς. Μετά ζήτησε από τον ακροφοβικό γιο του (εμένα) να τον βοηθήσει να ακουμπήσει τις σανίδες στο μάρμαρο του μπαλκονιού για να φτάνει καλύτερα. Μέχρι να τελειώσει είχα πάθει αθόρυβα οχτώ εγκεφαλικά και ανανέωσα τη σχέση μου με την προσευχή...

Τρίτη 20 Ιουλίου
Βαρεμάρα. Έκανα μία βόλτα έξω από το χωριό και παρίστανα τον κασκαντέρ σε έναν γκρεμισμένο δρόμο. Όταν μου έφυγε η μαγκιά, αποφάσισα να συνεχίσω να είμαι φλώρος...

Τετάρτη 21 Ιουλίου
Μαζέψαμε τη σκαλωσιά επιτέλους και έπαψα να έχω το άγχος του πότε θα ακούσω τον πατέρα μου να σκάει σαν καρπούζι στην αυλή... Το βράδυ ήρθε η κουνιάδα για φαγητό κι η μάνα μου έπαθε τον κλασικό σεληνιασμό "κάνω-οχτώ-φαγητά-ταυτόχρονα". Την κοπάνησα για να μη γουρουνιάσω, αλλά είχα την ατυχία να πετύχω τη μιρλογειτόνισσα που αποφεύγουν όλοι, στον κήπο της. Με τράβηξε με την ακτίνα έλξης της και η βόλτα διεγράφη οριστικά. Για την υπόλοιπη ώρα απόλαυσα ξανά την αξέχαστη επιτυχία "εγώ-θα-πεθάνω-σύντομα-μόνο-εσύ-έρχεσαι-να-με-επισκεφτείς-μάντεψε-ποιος-πέθανε-από-καρκίνο"... Μετά μου σύστησε τις 10 γάτες της, οι οποίες ρούφηξαν και την τελευταία ικμάδα ζωής από μέσα μου...

Πέμπτη 22 Ιουλίου

Είχαμε έρωτες στην παραλία, καθώς το φανερά αδυνατισμένο μου κορμί έγινε πόλος έλξης. Δυστυχώς, το πρώτο πράμα που έλκυσε ήταν ένας gay πορνόγερος με κοιλάρα, γκρίζες τρίχες παντού και μια κρεατοελιά σαν μενίρ στη μούρη.  Στην αρχή προσπάθησε να μου πιάσει κουβέντα με την all-time-classic ατάκα "Ωραίο το νερό σήμερα", μετά με προσκάλεσε να κάτσω δίπλα του σε μία βάρκα για να μη με πάρουν τα απόνερα ενός πλοίου (WTF? ΤΙ είμαι για να με πάρει το κύμα, πεταλίδα;) και μετά μου έριχνε λάγνες ματιές... Έφυγα πριν αρχίσει να τρίβεται, γιατί δεν θα ξαναέτρωγα χοιρινό.

Το βράδυ πήρα τις ανιψιές και πήγαμε στο σπίτι της φίλης τους, γιατί είχαν πάει εκεί επίσκεψη οι γονείς μου (και με κλείδωσαν έξω από το σπίτι, παρέα με τη γάτα). Ο Θεός αποκάλυψε το σαδιστικό του χιούμορ, καθώς εκεί βρισκόταν επίσης ο gay πορνόγερος του πρωινού! Έλαμψε το πρόσωπό του από χαρά, ειδικά όταν με βάλανε να κάτσω δίπλα του. Πάλι καλά που μας βλέπανε όλοι, αλλιώς δεν γλίτωνα εγώ το χούφτωμα κι εκείνος την ελεύθερη πτώση από το μπαλκόνι...

Παρασκευή 23 Ιουλίου
Δεν κοιμήθηκα καθόλου το βράδυ, με είχε πιάσει ένας πόνος στο ούλο, το οποίο φούσκωσε σαν το μαλλί της Δημητρίου το '80. Ξύπνησα στις έξι το πρωί (!!) και τράβηξα φωτογραφίες. Μετά έφαγα λαζάνια από την κατσαρόλα και κατάπια ένα Panadol. Το teleconference με τον κολλητό-γιατρό πρότεινε καμιά δεκαριά χάπια. Ευτυχώς είχε κάποιο από αυτά η μάνα μου και άρχισα το μαστούρωμα.

Σάββατο 24 Ιουλίου
Σήμερα είχαμε μπάμιες με κοτόπουλο. Οι μπάμιες μου αρέσουν πολύ. Επίσης, οι μπάμιες με πειράζουν πολύ, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο. Αυτό το θυμήθηκα πάλι το απόγευμα που βγήκα για τη βόλτα μου κι έφαγα ένα Nirvana από το τοπικό μίνι μάρκετ-νεκροταφείο τροφίμων. Η δύναμη της μπάμιας σε συνδυασμό με το Nirvana Εσοδείας 1990, έκοψαν απότομα τη βόλτα, η οποία μετατράπηκε σε surfing session στην τουαλέτα του σπιτιού.

Κυριακή 25 Ιουλίου
Τραγική ζέστη σήμερα. Πλήρης άπνοια και ιδρώνω σαν γουρούνι που κάνει ενόργανη. Τουλάχιστον είχε ένα τέλειο φεγγάρι (πανσέληνος αύριο) και έκανα μία νυχτερινή βόλτα-ξάπλα στην παραλία για να το απολαύσω... (είμαι τόσο ρομαντικός!)

Δευτέρα 26 Ιουλίου
Συννεφιά σήμερα, σε σημείο να νομίζω ότι θα βρέξει καρεκλοπόδαρα. Θα είχε πλάκα αυτό, καθώς σήμερα είναι το πανηγύρι στο χωριό και θα ήταν τρελό σπάσιμο (ναι, είμαι και καθίκι εκτός από ρομαντικός). Το πανηγύρι ήταν κλασικό: ψητό κρέας, τηγανιτές πατάτες, σαλάτα σε τάπερ και οχτακόσιες κουτσομπόλες στα γύρω τραπέζια να θάβουν με τον εκσκαφέα. Η ορχήστρα έπαιξε και τραγούδησε το κλασικό playlist ρεπερτόριο που παίζουν σε όοοοολα τα πανηγύρια, αλλά ευτυχώς αντί για κλαρίνα είχε βιολί, καθότι νησιώτες κι όχι μπουρτζόβλαχοι. Όταν ξεκίνησαν οι χοροί, έγινε το κλασικό νταβαντούρι με 350 άτομα να προσπαθούν να χορέψουν σε κενό χώρο 2Χ2 και να τραβάνε κουτουλίδια στα γκαρσόνια. Κερδίσαμε μία ηλεκτρική σκούπα στην κλήρωση, αλλά το καλύτερο δώρο ήταν ένα ζωντανό κατσίκι που κέρδισε μια σκύλα αμερικάνα. Φέρε το κατσίκι πίσω μωρή, γαλοπούλες τρώτε εσείς...

Τρίτη 27 Ιουλίου
Πάλι χάλια ύπνος. Το πανηγύρι κράτησε ως τις 5 το πρωί. Το σπίτι μας είναι πενήντα μέτρα από την εκκλησία όπου γινόταν, οπότε ως τα χαράματα άκουγα κραυγές, γέλια, βιολιά και γκαρίδες, ^%^# την Κονιτοπούλου μου, ^%^#...

Το πρωί η θάλασσα ήταν άθλια! Γεμάτη τόσο σκουπίδι που έμοιαζε σαν να κολυμπούσες στη χωματερή των Λιοσίων βροχερή μέρα. Άντεξα πολύ λίγο μέσα. Όταν είδα μία σερβιέτα (!!) να επιπλέει δίπλα μου, πάτησα πάνω στα κύματα σαν τον Ιησού για να προλάβω να βγω έξω...

Το απόγευμα είχαμε το κλασικό σώου με τις ανιψιές. Η μία δεν πεινούσε (γιατί ήθελε να φάει μετά το σουβλάκι που θα αγόραζε κρυφά), ενώ η άλλη έριχνε κρυφά το φαγητό πίσω στην κατσαρόλα εκτοξεύοντας τις πατάτες σαν καταπέλτης και μετά προσπαθούσε να μας πείσει ότι ο τεράστιος λεκές από σάλτσα έγινε "επειδή ήθελε να βάλει κι άλλο φαγητό". Αν ήταν παιδιά μου θα ήταν ήδη σε ανάδοχη οικογένεια και οι δύο τους. Στο Πακιστάν.

Τετάρτη 28 Ιουλίου
Οι μικρές πλακώθηκαν μέσα στη θάλασσα. Μου θύμισαν την καλτ σκηνή στη Δυναστεία, με την Αλέξις και την Κρυστλ να ξεμαλλιάζονται στο σιντριβάνι. Είχε όμως και κάτι από Jurassic Park, καθώς η μικρή κατέληξε με τρεις τεράστιες, βαθιές νυχιές στο στήθος, σαν να της είχε επιτεθεί Velociraptor! Ακολούθησαν σταυροκοπήματα, φωνές και ουρλιαχτά από τους γονείς μου, που όταν είδαν τη μικρή ξεσκισμένη, τους γύρισε το μάτι ανάποδα. Εκείνη φάνηκε να το απολαμβάνει αφού η δραματική "φεύγω-νωρίτερα-για-να-προλάβω-να-πάω-στους-παππούδες-κλαμμένη" ερμηνεία της τους έπεισε. Μέχρι που άρχισαν να τη βρίζουν κι εκείνη, επειδή της τα είχαν μαζεμένα! Μουάχαχαχα!

Πέμπτη 29 Ιουλίου
Το απόγευμα έκανα πάλι τον κασκαντέρ στο χωριό, μετά τη βόλτα μου. Αποφάσισα να κόψω δρόμο μέσα από ένα μονοπατάκι που δεν είχα ξαναπάρει. Μισή ώρα αργότερα και σκαρφαλώνοντας πετρότοιχους, παρτέρια, μάντρες με φραγκοσυκιές και κήπους, βγήκα στην αυλή ενός σπιτιού σαν τον διαρρήκτη. Πρόλαβα να την κοπανήσω πάλι, πριν βγει από μέσα κανείς με το δίκαννο και κατάφερα να ξαναβγώ στο κανονικό μονοπάτι πριν νυχτώσει και με φάνε οι σκορπιοί σε κάνα μποστάνι. Φλώρος στο τετράγωνο.

Παρασκευή 30 Ιουλίου
Τελευταία μέρα κι η θάλασσα με αποχαιρέτησε με μία μούντζα, καθώς ήταν πάλι βρώμικη και μύριζε σαν ψαραγορά.

Σάββατο 31 Ιουλίου
Πρωί ήμουν στην Ικαρία. Απόγευμα ίδρωνα σαν γουρούνι στην Αθήνα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγήκα για φαγητό με τον Πέτρο και πήρα σε μία ώρα όσα έχασα σε 14 μέρες στο νησί...

Το καλό ήταν ότι ξεκουράστηκα, αποτοξινώθηκα από το ίντερνετ και απόλαυσα καθαρό αέρα και θάλασσα πριν επιστρέψω στο καυσαέριο και τους ηλίθιους.
Θα έλεγα "και του χρόνου", αλλά έχω άλλη μιάμιση εβδομάδα διακοπές αργότερα! :p


Τρίτη 13 Ιουλίου

Μπλε και πράσινοι κόκκοι.

political-dog.jpg

Αυτό μόνο μπορεί να χαρακτηρίσει τα απανταχού κομματόσκυλα στην Ελλάδα. Μπλε και πράσινοι κόκκοι, σαν αυτούς που έχουν τα απορρυπαντικά. Αν σου πέσουν σκορπίζονται, χώνονται παντού και μετά δεν μπορείς να τους μαζέψεις ούτε με την απορροφητική ισχύ Μαύρης Τρύπας.

Και το θέμα είναι ότι, στα απορρυπαντικά τουλάχιστον, οι μπλε και οι πράσινοι κόκκοι έχουν και μία χρησιμότητα, μία καθαριστική ιδιότητα. Τους πετάς πάνω στον λεκέ και τον αφαιρούν.
Οι άλλοι, οι κομματόκοκκοι κάνουν το εντελώς αντίθετο, πανάθεμά τους. Αντί να αφαιρούν τη λίγδα, τη συντηρούν και την πολλαπλασιάζουν κιόλας! Δεν πα να γεμίσει ο κάδος άλατα, να φτύσει βίδες το πλυντήριο και να γίνει το ρούχο σαν σουρωτήρι, όπως στις διαφημίσεις του Calgon, με την κλαμένη τύπισσα και τον μεταγλωττισμένο τεχνικό; Εκεί αυτοί, αγκαλιά με τη λίγδα, να την κρατούν σταθερά στη θέση της...  Διότι αν χαθεί η λίγδα, το κομματόσκυλο θα μετατραπεί σε έναν απλό σκύλο, χωρίς βύσμα/μέσο/δόντι/άκρες/μπάρμπα στην Κορώνη. Κάτι σαν τα υπόλοιπα, κοινά ζώα, δηλαδή εμάς!

Γι' αυτό, κολλάνε σαν διάολοι!
Άπαξ και κολλήσει ο κομματόκοκκος, δεν τον ξεκολλάς ούτε με τον μοχλό του Αρχιμήδη. Βεντουζώνει το στόμα του πάνω στον πισινό του εκάστοτε πολιτικού αρχηγού και όσο και να τον τραβάς δεν κουνιέται.
Ακόμα και γενοκτονία να κάνει το πολιτικό τους ίνδαλμα ή να βγει στο δρόμο και να αρχίσει να πατάει μωρά και κουτάβια με το Hummer του, αυτοί θα τον ξαναψηφίσουν και θα τρέξουν να του σφίξουν και το χέρι! Διότι για τα κομματόσκυλα δεν έχει σημασία, ΤΙ κάνει ο πολιτικός αρχηγός, αλλά ΤΙ θα κάνει ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΑ! Με μία θέση σε Υπουργείο, για παράδειγμα, συγχωρούν μέχρι και φόνο τυφλής ενενηντάχρονης.

Έβλεπα κάτι ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΪ -από εκείνα τα σοβαρά με τα ζώα, όχι τα άλλα με τις κάργιες που καθαρίζουν και τα μούλικα που τσουρομαδάνε τους γονείς τους- και πέτυχα ένα με καρχαρίες.
Και είδα ότι κάθε καρχαρίας έχει κι ένα μικρό ψάρι κολλημένο πάνω του, που τη σκαπουλάρει κάθε φορά γιατί έχει συνάψει επαγγελματική σχέση με τον καρχαρία: εκείνος το αφήνει να ζήσει και το προστατεύει κι αυτό του τρώει όλα τα παράσιτα και το νεκρό δέρμα από το σώμα.

Και έμεινα έκθαμβος, γιατί ανακάλυψα ότι εκτός από τα κομματόσκυλα, υπάρχουν και τα κομματόψαρα! Διότι κάπως έτσι είναι και οι δικοί μας: διαλέγουν τον καρχαρία τους, κολλάνε πάνω του και του χαϊδεύουν τη χοντρή κοιλίτσα με το ψηφοδέλτιό τους, όσο εκείνος τους παρέχει "διευκολύνσεις" (όπως βόλεμα της κόρης σε κάνα μουσείο και ρεύμα στο αυθαίρετο στο Νέο Βουτζά).

Αηδιασμένος έκλεισα τον ΣΚΑΪ, αλλά τον έβαλα πάλι μετά γιατί είχε το κάστρο του Τακέσι, στο οποίο δεν θα αναφερθώ καθώς δεν μπόρεσα να κάνω συσχετισμό με τα κομματόσκυλα. Το κάστρο του Τακέσι μου θυμίζει πιο πολύ τους χαμηλομισθωτούς και συνταξιούχους που τραβάνε τα πάνδεινα μπας και καταφέρουν να σταυρώσουν κάνα ευρώ παραπάνω, αλλά αυτή η αλληγορία είναι άλλη μεγάλη κουβέντα.

Για να επανέλθω στους μπλε και πράσινους κόκκους τώρα, έχω μόνο μία πρόταση να κάνω για να γλιτώσουμε από αυτούς. Μάλλον δύο προτάσεις: η μία είναι να χρησιμοποιούμε σαπούνι Μασσαλίας που δεν αφήνει και ίχνη -αλλά αυτό δεν μας βοηθά στην περίπτωσή μας- και η άλλη είναι η κρεμάλα.
Όπου βρίσκουμε ένα κομματόσκυλο, το πιάνουμε και το κρεμάμε από ένα δέντρο στο κέντρο της Αθήνας -αν βρούμε κάνα που να άφησε ο Κακλαμάνης. Με αυτόν τον τρόπο και γλιτώνουμε από έναν μπλε ή πράσινο κόκκο (δεν μας απασχολεί το χρώμα του, άλλωστε κρεμασμένοι γίνονται όλοι μπλε) και, ταυτόχρονα, παραδειγματίζουμε και τα υπόλοιπα κομματόσκυλα. Και το καλό είναι ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ίδιο σκοινί ξανά και ξανά! Απλώς αφαιρείς το προηγούμενο κομματόσκυλο και προσθέτεις το επόμενο!

Στη συνέχεια, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα πτώματα για λίπασμα στον Εθνικό Κήπο, το Βοτανικό και άλλα πάρκα της Αθήνας. Με αυτό τον τρόπο, τα κομματόσκυλα θα μπορέσουν έστω και με το πτώμα τους, να προσφέρουν, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, κάτι πίσω στον τόπο αυτό!


Τετάρτη 7 Ιουλίου

Κυριακή (μια ιστορία δόξας και πλούτου)...

Kirkh_black.jpg

Η Κική κοιτάχτηκε στον καθρέφτη λάγνα. Έφερε τα χέρια στα στήθη της και τα πίεσε για να ισιώσει το DDD σουτιέν της.

Έστρεψε λίγο το σώμα της κι έριξε μία ματιά στο κατακόκκινο ταγιέρ που φορούσε.
- Θεά είσαι! είπε στο είδωλό της.

Η πόρτα του δωματίου της άνοιξε και μπήκε η Ιμέλντα, η Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός της.
- Κυρία, ήρθε το λιμουζίνα! Θα αργήσετε!
Η Κική πήρε την τσάντα της, φόρεσε τα γυαλιά ηλίου και κατέβηκε τη μεγάλη, μαρμάρινη σκάλα της έπαυλης.
Κοντοστάθηκε και έριξε μία ματιά γύρω της. Δεν τα είχε καταφέρει και άσχημα. Έμοιαζε να είχε περάσει αιώνας από τότε που ζούσε με τους γονείς της σε εκείνο το μικρό διαμέρισμα στην κακόφημη γειτονιά. Τώρα τους είχε βολέψει κι εκείνους σε μία μεζονέτα στη Γλυφάδα.
Βγήκε έξω, διέσχισε τον κήπο με τις μανόλιες και τις ακακίες και έφτασε μπροστά στη λιμουζίνα.

Ο γεροδεμένος, Νιγηριανός σωφέρ-μπόντυγκαρντ της άνοιξε την πόρτα κι εκείνη μπήκε μέσα.
- Ευχαριστώ Σακίμ! του είπε, κλείνοντας το μάτι.
- Για πού, κυρία;
- Στο ΙΑΝΟΣ. Σήμερα είναι η παρουσίαση του έβδομου βιβλίου μου.
- Άλλο ένα μπεστ-σέλλερ, να υποθέσω; ρώτησε ο Σακίμ, γυρνώντας το κλειδί στη μίζα.
- Ουφ! αναστέναξε εκείνη. Ειλικρινά, με έχει κουράσει όλη αυτή η ρουτίνα! Σκέφτομαι να κάνω ένα διάλειμμα από την συγγραφή για λίγο.

Το χρυσό LG της άρχισε να χτυπά στο ρυθμό ενός τραγουδιού του Βέρτη.
- Πάλι ο Βασίλης είναι... Τον έχω βαρεθεί, θα μου κλαφτεί πάλι που δεν αγόρασαν το εικοστό έκτο σενάριό του...
- Θέλετε να τον βρω και να του σπάσω τα πόδια; ρώτησε ο Σακίμ.
- Μην είσαι ανόητος, Σακίμ! τον επέπληξε αμέσως. Δεν είναι πρακτικό να του σπάσεις τα πόδια, θα μπορεί ακόμα να τηλεφωνεί!
Πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε στο κινητό της.

- Έεεελα βρε, πού χάθηκες; είπε τσιριχτά.
- Εγώ πού χάθηκα; Από τότε που έγινες πασίγνωστη μας ξέχασες όλους! Έκλεισες και το μπλογκ, άρχισες να γράφεις και στο People και κάνουμε μαύρα μάτια να σε δούμε... ακούστηκε η αντρική φωνή από την άλλη μεριά.
- Αχ... ξέρεις πώς είναι αυτά! Πολύ τρέξιμο! Να, τώρα πηγαίνω για την παρουσίαση του νέου μου βιβλίου: "Αυτός, αυτή και τα μαστάρια". Περιγράφει τις περιπέτειες μίας άβυζης ηθοποιού που κάνει προσθετική στήθους για να κερδίσει τον...
- Ναι, ναι... διέκοψε η φωνή. Ξέρεις, γι' αυτό σε πήρα κι εγώ! Διάβασα το προηγούμενο βιβλίο σου, το "Είσαι τσόκαρο, αγάπη μου" και πιστεύω ότι θα γινόταν τέλειο σήριαλ! Μάλιστα, έχω ετοιμάσει πρόχειρα δύο πρώτα επεισόδια για να...
- Α, ξέρεις... Έχω ήδη πουλήσει τα δικαιώματα του βιβλίου στα στούντιο ΑΤΑ, για να το κάνει σήριαλ ο Χάρης Ρώμας! είπε εκείνη.
- Ποιος;;; ΠΟΙΟΣ;;;; ακούστηκε μία υστερική τσιρίδα από το ακουστικό.
- Αχ, περνάμε από τούνελ, θα χαθεί η σύνδεση... φςςςς, φςςςς! έκανε βιαστικά η Κική και απενεργοποίησε το τηλέφωνο.

Είχε κουραστεί τόσο πολύ. Παλιά τα πράγματα ήταν απλά. Μετά έγραψε το πρώτο της βιβλίο που την καθιέρωσε ως την καλύτερη νέα συγγραφέα της δεκαετίας και άλλαξαν όλα. Το βιβλίο της μοσχοπουλήθηκε κι επανεκδόθηκε 4 φορές, έγινε ταινία, ακολούθησαν και τα υπόλοιπα βιβλία που με τη σειρά τους βγήκαν στη μικρή οθόνη και τώρα πια ήταν μία διάσημη και ζάμπλουτη περσόνα των γραμμάτων...Και την πολιορκούσαν όλοι. Θυμήθηκε πάλι τη μέρα που κατέληξε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα από τα γέλια, μετά την ξαφνική πρόταση γάμου που της έκανε ο Πέτρος.
- Οι άντρες είναι γουρούνια, Σακίμ! είπε απογοητευμένη και κοίταξε από το παράθυρο της λιμουζίνας. Εκτός από εσένα, πρόσθεσε λάγνα και πέρασε τη γλώσσα πάνω από τα χείλη της.

Στον ΙΑΝΟ γινόταν το αδιαχώρητο. Κάμερες, δημοσιογράφοι και το STAR είχαν μαζευτεί από νωρίς, ενώ πλήθος κόσμου είχε μαζευτεί. Η κεντρική λεωφόρος είχε κλείσει από την πολυκοσμία.
Ο Σακίμ πέταξε στο πάτωμα τρία κοριτσάκια που ζητούσαν αυτόγραφο και έριξε γροθιά στην Κατερίνα Σουλιώτη, για να ανοίξει τον δρόμο. Η Κική, φορώντας τα γυαλιά ηλίου, πόζαρε στους φωτογράφους. Στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου δέσποζε το νέο της πόνημα, καθώς και τα προηγούμενα βιβλία της.
Η εκδήλωση ήταν βαρετή, ως συνήθως. Ο Νικήτας Τσακίρογλου και η Καριοφυλλιά Καραμπέτη διάβασαν αποσπάσματα από το βιβλίο, ο Παντελής Θαλασσινός έπαιξε μουσική και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήρθε για τα τυπικά συγχαρητήρια. Η Κική χασμουριόταν βαριεστημένη με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι.

Και ήρθε η ώρα των αφιερώσεων. Μία τεράστια ουρά ενός χιλιομέτρου δημιουργήθηκε, καθώς όλοι ήθελαν να τους υπογράψει το αντίτυπο η συγγραφέας. Το χέρι της είχε αρχίσει να πιάνεται.
- Μάλλον θα προσλάβω τον αλμπάνη και τη γυναίκα του να γράφουν τις αφιερώσεις... μονολόγησε. Όσο να 'ναι, πιο πολλά θα τους δίνω εγώ από τις εφημερίες τους! Τι όνομα να γράψω; ρώτησε την επόμενη θαυμάστρια που στάθηκε μπροστά της.
- Γράψτε: "Αφιερωμένο στην ορκισμένη Νέμεσή μου..." απάντησε η γυναίκα.
Η Κική γούρλωσε τα μάτια. Αυτή η φωνή ηταν τόσο γνώριμη... Σήκωσε το βλέμμα και πήρε μία έκφραση τρόμου.
- Εσύ;;; φώναξε.
Η μαυροντυμένη, ξεμαλλιασμένη γυναίκα που στεκόταν απέναντί της, φορώντας ένα μπλουζάκι που έγραφε "Τσαούσα" τσίριξε...
- Εγώ, σκύλα! Μου πήρες τους αναγνώστες και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσεις!
Έβγαλε το χέρι της από την τσέπη και η Κική είδε μόνο μία μεταλλική λάμψη, καθώς η τρελή άδειαζε με μανία το περίστροφό της στο σώμα της. Αφήνοντας μία κραυγή, σωριάστηκε στο έδαφος, δίπλα σε μία ματωμένη ντάνα από τα βιβλία της...

Η Κική πετάχτηκε από το κρεβάτι της ουρλιάζοντας. Άπλωσε τα χέρια της και ψάχτηκε τρομαγμένη. Ήταν μόνο ένας εφιάλτης. Τελευταία φορά που έτρωγε χάμπουργκερ στη μία το βράδυ. Σηκώθηκε αλαφιασμένη και κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν ακόμα στο μικρό διαμέρισμα των γονιών της και από το παράθυρο ακούγονταν βρισιές στα πακιστανικά. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το μόνο πράγμα που ήταν ίδιο πάνω της ήταν το DDD σουτιέν...
Ξάπλωσε στο κρεβάτι χαμογελαστή.
- Μακριά από μένα αυτά! μονολόγησε κλείνοντας τα μάτια. Τα ξανάνοιξε με πονηρό βλέμμα και πρόσθεσε:
- Εκτός, ίσως, από τον Σακίμ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΜΑΓΙΣΣΑ!!


Δευτέρα 28 Ιουνίου

Σκόνη και θράψαλα...

Ξέρω πόσο πολύ λατρεύετε να διαβάζετε τις σπάνιες μαγειρικές μου περιπέτειες, οπότε σήμερα σας έχω μία ολόφρεσκια!

Όλα ξεκίνησαν ένα μουντό, συννεφιασμένο απόγευμα (πριν δύο ώρες).
Γύρισα στο σπίτι και άρχισα να αδειάζω το ψυγείο από ό,τι άφησε πίσω της η μητέρα μου φεύγοντας για το νησί (ναι, ξεκίνησα πάλι την εργένικη ζωή, αλλιώς σιγά μη μαγείρευα!). Εκτοξεύθηκαν, λοιπόν, δύο γεμιστές ντομάτες που είχαν αρχίσει να μοιάζουν με πισινό μπαμπουίνου, κάτι μπιφτέκια που είχε ξεχάσει η μάνα μου στο φούρνο και είχαν ήδη αναπτύξει νοημοσύνη, ένα πακέτο τυρί που άφησε ανοιχτό και απολιθώθηκε και διάφορα άλλα.

Την προσοχή μου τράβηξε μία σακούλα στη συντήρηση.
Την έβγαλα έξω, τράβηξα ένα πακετάκι που είχε μέσα και ένιωσα κάτι γλοιώδες να ανακινείται.
Ευθύς, σήμανε συναγερμός στον μετωπιαίο λοβό μου. Γλοιώδες + ψυγείο = απροσδιόριστο μαλάκιον. Λίγο πριν ξεριζώσω το χέρι που ακούμπησε το σιχαμένο έκτρωμα της φύσης και με χαστουκίσω με αυτό, κοίταξα καλύτερα και είδα ότι επρόκειτο για θράψαλα. Ακολούθησε μίνι σύσκεψη με τον εγκέφαλό μου: "Τα θράψαλα είναι σαν καλαμαράκια. Σου αρέσουν τα καλαμαράκια. Τα καλαμαράκια είναι φίλοι μας, μην πάθεις εγκεφαλικό!"

Τώρα, όμως, βρισκόμουν μπροστά στο δίλημμα: τα ξαναβάζω στην κατάψυξη, μετά από δύο μέρες που τα ξέχασε η μάνα μου στο ψυγείο, με κίνδυνο να μεταλλαχθούν στον Γκοτζίλα ή τα μαγειρεύω;
Από το δίλημμα με έβγαλε το ίδιο το πακέτο που έγραφε προστακτικά: "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ξαναμπούν στην κατάψυξη αφού αποψυχθούν". Έσκυψα το κεφάλι μου ντροπιασμένος που τόλμησα να σκεφτώ τέτοιο πράμα, καθώς ένιωσα το πακέτο να με κρίνει με το αυστηρό του βλέμμα...

Πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου στην Ικαρία να μου δώσει οδηγίες. (Κλασικός εργένης... Και στον Κρόνο να είναι η μάνα, θα την πάρεις τηλέφωνο να σου δώσει οδηγίες...)
"Α, αλεύρωσέ τα και τηγάνισέ τα με τη φαρίνα που έχω στο ψυγείο." είπε με αφοπλιστική άνεση.
ΟΚ, φαινόταν απλή διαδικασία. Γέμισα ένα τηγάνι με αραβοσιτέλαιο, το έβαλα να κάψει και άδειασα όλη τη φαρίνα μέσα σε ένα μπωλ.

Ο εγκέφαλός μου επενέβη και πάλι: "Σιχαίνεσαι να τα πιάσεις, πώς θα τα αλευρώσεις;" Τη λύση έδωσε ένα λαστιχένιο, ιατρικό γάντι, από αυτά που έχω αγοράσει για παρόμοιες, σιχαμένες εργασίες.
Έπιανα μία-μία τις γλοιώδεις ροδέλες, τις έριχνα στο μπωλ και τις πασπάλιζα με τη φαρίνα. Το έκανα με 5-6, ώσπου συνειδητοποίησα ότι το λάδι είχε αρχίσει να καίει και αν συνέχιζα με αυτό το ρυθμό θα χρειαζόμουν στολή από αμίαντο.
Έπιασα με τη χούφτα τα καλαμάρια και άρχισα να τα πετώ μέσα στο μπωλ και να τα ανακατεύω με τη φαρίνα.

Η φαεινή ιδέα μου γρήγορα με κλώτσησε στα αχαμνά, καθώς η φαρίνα άρχισε να σβωλιάζει, λες και έφτιαχνα ζύμη για κέικ. Δεν πτοήθηκα. Μετά το ριζότο-ναπάλμ και τα εγκλωβισμένα μακαρόνια, μία νέα συνταγή θα γεννιόταν από το λαμπρό μου μυαλό: τα καλαμαράκια-ντόνατς!
Το λάδι άρχισε να μυρίζει, πανικόβλητος πήρα μερικά αλευρωμένα θράψαλα και τα έριξα μέσα. Διόρθωση. Τα έριξα μέσα ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΓΥΜΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΝΩ. Ο υπέροχος θόρυβος του τσιτσιρίσματος έδεσε αρμονικά με τις κραυγές μου, δημιουργώντας το πρώτο Κονσέρτο για πνευστά και εγκαύματα.

Δεν υπήρχε χρόνος να φορέσω μπλούζα, κάτι περίεργο συνέβαινε στο τηγάνι.
Η φαρίνα άρχισε να ξεκολλά από τα καλαμάρια που πλέον τσιγαρίζονταν τσίτσιδα και να ψήνεται μόνη της, δημιουργώντας σβώλους.
"Κανένα πρόβλημα" σκέφτηκα, "μάλλον δεν είχε κάψει ακόμα καλά το λάδι." Με την τρυπητή κουτάλα έβγαζα τους καμμένους σβώλους και τους πετούσα αεροπλανικά στη σακούλα σκουπιδιών.
Η πρώτη φουρνιά θραψάλων έμεινε κάνα δεκάλεπτο στο τηγάνι. Την έβγαλα τσίτσιδη και ετοιμάστηκα για το δεύτερο κύμα.

Έβγαλα το καμμένο αλεύρι και με το γαντοφορεμένο χέρι έβαλα την επόμενη παρτίδα στο τηγάνι, αφήνοντας να κάψει πρώτα τη μία πλευρά. Ήταν πιο επιτυχημένη, ομολογώ.
Πήρε ένα χρυσαφί χρώμα... Τα έβγαλα με αναπτερωμένο ηθικό και έριξα την τρίτη παρτίδα, σίγουρος για τη νίκη.
Στο σημείο αυτό, όμως, το τηγάνι δαιμονίστηκε. Το λάδι άρχισε να μετατρέπεται σε μία μαύρη, κολλώδη μάζα, που τύλιγε στοργικά τα καλαμαράκια. Τα γύρισα πανικόβλητος και η μαυρίλα τα αγκάλιασε κι από την άλλη, μέχρι που άρχισαν να μοιάζουν με κάτι που βγαίνει από το έντερο συναχωμένης αγελάδας.

Αποφασισμένος να νικήσω, γέμισα το τηγάνι με νέο λάδι και πέταξα μέσα όλα τα υπόλοιπα καλαμαράκια, που είχαν κολλήσει μεταξύ τους μέσα στη ζύμη...
Φρέσκο λάδι, καμμένο λάδι, σβώλοι, φαρίνα και καλαμάρια έκαναν συμμαχία μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα αλλόκοτο σκεύασμα που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε ταινία του Κάρπεντερ.

Δέκα λεπτά αργότερα, υπήρχε παντού σκόρπιο αλεύρι, πεταμένα λάδια και ένας δίσκος με καλαμαροειδή διαφόρων χρωμάτων και εμφανίσεων.
Δοκίμασα ένα από κάθε παρτίδα. Τα πρώτα (τα γυμνά) μου φάνηκαν νόστιμα. Τα δεύτερα (τα κανονικά) καλοψημένα. Τα τρίτα (τα μαυρισμένα) σιχαμένα και τα τέταρτα άψητα και αηδιαστικά.
Το στομάχι μου έχει ήδη αρχίσει να νιώθει περίεργα, οπότε δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε!
Ελπίζω μόνο να προλάβω να τα πετάξω, πριν κυριεύσουν τον πλανήτη...

Επίλογος-τραγική ειρωνεία: με το που τέλειωσα το τραγικό μου έργο, μου έσκασε τηλεφώνημα από την Domino's Pizza, όπου η μαντάμ με ενημέρωσε περιχαρής ότι στην επόμενη παραγγελία μου θα μου κάνουν δώρο κάτι ταλιατέλες πέστο. Άει ψόφα, μωρή!!!

alt


Τετάρτη 16 Ιουνίου

Φορτώνοντας...

stress_test_aaaargh.jpg

     20% loaded...

Όπου και να κοιτάξω γύρω μου, επικρατεί η απόλυτη μίρλα. Ολόκληρος ο κόσμος μοιάζει να έχει βουλιάξει μέσα σε ταινία του Βασιλάκη Καΐλα. Σκέφτομαι να πάρω κι εγώ ένα κασελάκι με βερνίκια και να αρχίσω να λουστράρω σκαρπίνια στην Ομόνοια...

Μια ατέλειωτη αρνητικότητα έχει σκεπάσει τα πάντα. Μια καταθλιπτική μαυρίλα που με καταπίνει καθημερινά.
Ακόμα και ψυχοσωματικά συμπτώματα έχω αρχίσει να έχω. Το αυχενικό με έχει πεθάνει, κυκλοφορώ στη δουλειά με κολλάρο σαν ασθενής του ΚΑΤ. Ο ορός στο χέρι μου λείπει και οι γαλάζιες πιτζάμες... Τη μία μουδιάζει το αριστερό μου χέρι και νομίζω ότι παθαίνω έμφραγμα, την άλλη πονάει το δεξί, την παράλλη η μέση. Πονάω και τρίζω παντού, φοβάμαι μην φτερνιστώ καμιά μέρα και σκορπίσω σε άτομα...

          40% loaded...

Δεν έχω διάθεση να κάνω πράγματα που μου άρεσε να κάνω πριν.
Γράψιμο; Ούτε για αστείο! Η τελευταία συγγραφική μου δραστηριότητα ήταν το περασμένο Σάββατο, που έλυσα ένα σταυρόλεξο στην παραλία. Τρανή απόδειξη ο χώρος αυτός. Πιο συχνά έχει διαλόγους στις ταινίες του ο Αγγελόπουλος, παρά εγώ δημοσιεύσεις στο μπλογκ μου!
Χόμπι; Αμέ, το τελευταίο μου είναι η συλλογή σκόνης. Κάθομαι ακίνητος μπροστά στην οθόνη μου και μαζεύω μπόλικη...
Κοινωνικές δραστηριότητες; Εδώ ήμουν αντικοινωνικός και μισάνθρωπος όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, τώρα που πάνε χάλια, πάλι καλά που δεν χαστουκίζω τη μάνα μου όποτε μπαίνω σπίτι!

Και νεύρα! Πολλά νεύρα! ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΝΕΥΡΑ!
Η μέρα μου ξεκινά νευριασμένη από το πρωί. Ντύνομαι, πλένομαι και ετοιμάζομαι νευριασμένος. Πηγαίνω στο τραμ νευριασμένος. Μπαίνω και βγαίνω από το μετρό νευριασμένος. Μετά τρώω το καθιερωμένο εικοσάλεπτο στήσιμο μέσα στον ήλιο, μέχρι να περάσουν να με πάρουν για τη δουλειά και τσιτώνομαι σαν τη φάτσα της Βαρδινογιάννη μετά το όγδοο μπότοξ. Και αρχίζω και φορτώνω σιγά, σιγά,σιγά, μέχρι να τιγκάρω και να είμαι έτοιμος να εκραγώ...

               60% loaded...

...................

[ Η παράγραφος λογοκρίθηκε. Τα είπα και ξεθύμανα, ας φυλάξω και τα νώτα μου τώρα, διότι είναι μικρός ο κόσμος! :p ]
...................


Οι πελάτες μου είναι όλοι ηλίθιοι!! Ακόμα κι αν δεν είχα νεύρα θα ήταν ηλίθιοι, διότι αυτή είναι η παγκόσμια σταθερά που διέπει το σύμπαν μου: όλοι γύρω μου είναι ΗΛΙΘΙΟΙ!
Μου σπάνε ακόμα περισσότερο τα νεύρα με τα ηλίθια mail τους, που ζητάνε ηλιθιότητες που δεν γίνονται και με τα ηλίθια τηλεφωνήματά τους για τις ηλίθιες δουλειές τους...

                    80% loaded...

Μισώ τη δουλειά μου.
Μισώ που πρέπει να σκίζομαι όλη μέρα μπροστά σε μία οθόνη, με τον αυχένα να πονάει λες και κουβαλάω στο σβέρκο τον Πάγκαλο για μία δουλειά που με εκνευρίζει. Και τη μισώ πιο πολύ γιατί είμαι αναγκασμένος να την κάνω κάθε μέρα για πενταροδεκάρες -που τις μισές μου τις τρώνε οι Εφορίες και τα ΤΕΒΕ...
Άνοιξα βιβλία σαν ελεύθερος επαγγελματίας για να καταλήξω να έχω τελικά πάλι κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει όλες τις %$%#΅@^ βλακείες που θέλει να κάνω.

Και όλα αυτά που ήθελα να κάνω και που πλέον δεν έχω όρεξη να κάνω, δεν θα μπορέσω τελικά να τα κάνω ποτέ, ούτως ή άλλως, διότι κάποιοι καθυστερημένοι, σιχαμένοι, τρόμπες, απατεώνες &%^^$%# αποφάσισαν ότι πρέπει να πληρώσω τις αρπαχτές και τις κλεψιές τους με το χρόνο μου, τα λεφτά μου, την αξιοπρέπειά μου και ακόμα και τα όνειρά μου.
Ναι, σιχαμένοι ηλίθιοι! Δυο-τρία όνειρα είχα κι εγώ και μου τα ρουφήξατε στις χοντροκοιλάρες σας μαζί με ό,τι υπήρχε σε κάθε κρατικό ταμείο.

Και με μετατρέψατε κι εμένα σε ένα κακομοίρικο, μίζερο ζόμπι που όλη μέρα ζει και κινείται για να καταφέρει να επιβιώσει.

                         100% loaded...

Και κάθονται όλοι οι ^&#&@* στα μπλογκ και κλαίγονται όλη μέρα για ΔΝΤ, μέτρα και μιζέρια, αντί να αρπάξουν ένα τουφέκι και να αρχίσουν να τινάζουν μυαλά στον αέρα!
ΝΑΙ, ΡΕ! Θα το γράψω κι ας έρθει και η Δίωξη να με μαζέψει! Μια σφαίρα στο κεφάλι τους χρειάζεται, όχι παραπομπές, έρευνες και λοιπές αερολογίες που φωνάζουν οι γριές στις λαϊκές! "Μπα; Ο κύριος Κλέφτογλου!" ΜΠΑΜ! Στο πάτωμα τα μυαλά του Κλέφτογλου! "Αχ, ο κύριος Παρλαπίπας!" ΜΠΑΜ! Τρύπα στο στομάχι του κύριου Παρλαπίπα, να χωράει να περάσει το τζιπ του από μέσα! "Βρε, ο κύριος Παρτάλης!" ΚΡΑΚ! Ανοιγμένο στα δύο το κρανίο του Παρτάλη!

 1% loaded...

Και μετά, αφού τα έχω πει κι έχω ξεθυμάνει, ηρεμώ κι επιστρέφω στα ίδια.

Διότι πάντα έτσι ήμουν...
Ο κλασικός *$#%@^ που πάντα θα είναι το "καλό παιδί" που όλοι θα του πατάνε το σβέρκο...
Κι αν κάποια στιγμή φορτώσει και ξεσπάσει, θα έχει και τύψεις από πάνω επειδή ξεστόμισε τα προφανή και ζήτησε τα αυτονόητα. Επειδή "ξεπέρασε" τα όρια και έχασε την ψυχραιμία του.

Μακάρι να ήμουν τόσο αναίσθητος όσο οι άλλοι γύρω μου...



Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 License.

σε όποιον αρέσουμε

peslac Βασίλης

Το προφίλ μου

Παλιά είχα πολλά όνειρα... Τώρα απλώς ονειρεύομαι τα παλιά...

θα με βρείτε κι εδώ

FRIghtDAY NIGHTS

SPAZ

ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       

αρχείο

Ας μην ξεχναμε...

Powered by pathfinder blogs
Πέτρος Μ. δάγκωσαν πρόσφατα...

Στην υγειά μας, ρε παιδιά (και καρκίνος...
http://www.pataplouf.fr: μπουχαχα Επρεπε να σε είχα εδώ που ήρθε ... ωωω ναι αυτή η...

Xena, the warrior princess (φαντασία και...
Βασίλης : Ναι, τέτοια απάντηση περίμενα, ακριβώς. "Ξέρεις ποια είμαι...

Xena, the warrior princess (φαντασία και...
Γιάννα Χ.: Τραγική κι άκυρη είναι ή όλη σου τοποθέτηση που κράζεις μια...

Xena, the warrior princess (φαντασία και...
Βασίλης : Συγχαρητήρια, όμως! Το σχόλιό σου ήταν τόσο τραγικά άκυρο...

Xena, the warrior princess (φαντασία και...
Βασίλης : Αν θεωρείς ότι η Xena αποτελεί το πρότυπο χειραφετημένης...

Xena, the warrior princess (φαντασία και...
Γιάννα Χ.: Βλέπω πολλοί κράζετε άλλα ξέρετε τα πάντα σχεδόν για τη...

Xena, the warrior princess (φαντασία και...
Kyriakos: Meta apo tosa xronia, ksanavlepo tin seira se DVD! Apisteuto?...

Στην υγειά μας, ρε παιδιά (και καρκίνος...
Βασίλης : @Βιβή: Τίποτα δεν στέκεται ανάμεσα σε μένα και το φαγητό!...

Στην υγειά μας, ρε παιδιά (και καρκίνος...
Μάνια Σ: μπουχαχα Επρεπε να σε είχα εδώ που ήρθε ... ωωω ναι αυτή η...

Στην υγειά μας, ρε παιδιά (και καρκίνος...
princess ofthedawn: και γω ειπα φετος, τι καλα δεν έχει πολλά βεγγαλικά, και...

...και πόνεσε!

SYNC ME @ SYNC