Ξεκίνησε σαν μία από εκείνες τις κλασικές μέρες που όλα πέφτουν σαν ντόμινο...

Το πρωί έχασες το λεωφορείο. Όπως ήταν αναμενόμενο, έχασες έτσι και το μετρό στον σταθμό Φιξ κι έπρεπε να περιμένεις άλλα εφτά λεπτά το επόμενο. Μετά, στο Σύνταγμα έχασες το μετρό για Δουκίσσης Πλακεντίας (είπαμε: ντόμινο) -ακόμη εφτά λεπτά αναμονή. Εκ των πραγμάτων έχασες και τον Προαστιακό των 9.01, ο οποίος σήμερα έφυγε στις 9.05 -καθυστέρηση που θα σε βόλευε μια χαρά αν εσύ δεν έφτανες στο σταθμό ένα λεπτό αργότερα.

Το επόμενο δρομολόγιο σταματούσε σε προηγούμενο σταθμό, οπότε δεν σε βόλευε. Άρα, μισή ώρα αναμονή για το δρομολόγιο των 9.28 που έφτασε 2-3 λεπτά αργότερα. Και όταν έκατσες επιτέλους στο κάθισμα και ησύχασες, ο οδηγός σας ενημέρωσε ότι λόγω ατυχήματος όλοι οι συρμοί κάνουν στάση στη Νερατζιώτισσα -οπότε πέρα από τη μισή ώρα που είχες ήδη αργήσει, θα έπρεπε να κατέβεις σε άσχετο σταθμό χωρίς να γνωρίζεις πώς και από πού θα πας στη δουλειά...

Κλασικό! Life sucks!

Και λίγο έξω από τον σταθμό της Νερατζιώτισσας, πάνω στις ράγες της γραμμής 2, είδες τον ακαθόριστο όγκο σκεπασμένο με το λευκό σεντόνι, τους αστυνομικούς να στέκονται γύρω και τα μέλη της ΕΜΑΚ να έρχονται από την πλατφόρμα. Στο σταθμό πολύς κόσμος και σούσουρο ως συνήθως. Ρώτησαν μια κυρία τι έγινε και απάντησε: "Αυτοκτονία".

Ουάου! Εκεί που νομίζεις ότι ΕΣΥ είχες μια άσχημη μέρα, η ζωή γυρνά και σου τραβάει μια γερή μπάτσα στα μούτρα...

Αχ...

Μια από αυτές τις μέρες θα ξυπνήσω χούφταλο και κάθε τι που σκόπευα να κάνω θα ανήκει πια σε "μια από εκείνες τις μέρες"...

Τζα!

Μέρα που είναι είπα να μπω και να καθαρίσω τις αράχνες και να ρίξω κι ένα παραλήρημα όσο φοράω το φακιόλι... Βασικά μου θύμισαν την ύπαρξη του μπλογκ 3-4 που μου στείλανε εδώ μήνυμα για τα γενέθλιά μου και με αναγκάσανε να ξανακάνω login για να τα δω -αυτοί φταίνε, αν θέλετε σας δίνω και τα ονόματά τους να τους τρολλάρετε τα μπλογκ.

Πέρασαν πάνω από τρεις μήνες από την τελευταία ανάρτηση -που δεν ήταν ακριβώς ανάρτηση, αφού μόνο βίντεο είχε, αλλά anyway, τότε έδωσα τελευταία φορά ίχνη ζωής εδώ μέσα... Διότι αλλού δίνω πολλά ίχνη ζωής -σε εκνευριστικό βαθμό, μάλιστα, ώστε να σκέφτονται ορισμένοι να με τερματίσουν οριστικά...

Όπως και να'χει, απ' ό,τι βλέπω η γειτονιά εδώ δεν άλλαξε και τόσο πολύ. Τα ίδια σούργελα που όλοι αγαπήσαμε και λατρέψαμε είναι ακόμα εδώ και μας ζαλίζουν τον έρωτα και προστέθηκαν και μερικά καινούργια που ζήλεψαν, μάλλον, και διεκδικούν μερίδιο στις μούντζες. Χαρά στο κουράγιο των υπολοίπων και ελαχίστων σοβαρών που συνεχίζουν να ανεβάζουν τακτικά αναρτήσεις που χάνονται μέσα σε έναν αστείρευτο ωκεανό μπουρδολογίας, αρχαιο-χριστιανο-πολιτικής υστερίας και συστηματικού copy-paste  ειδήσεων τύπου "Η Λούλα Κατσικοπόδαρη δείχνει το βρακί της στην κάμερα" από άλλα μπλογκ, που τα έχουν κάνει κι εκείνα copy-paste από site που τα έκαναν με τη σειρά τους copy-paste από την Espresso. Σφαιρική ενημέρωση το λένε αυτό, γιατί συνήθως καταλήγει σε σφαίρες (μην ξύσω πληγές τώρα και γεμίσουμε τρωκτικά...)

(Ελπίζω να μην πλακώσουν στα σχόλια όλες οι μπλογκίστριες-ποιήτριες-αλληλοκαλημερίστριες και μου αρχίσουν τα "καθένας έχει κάτι να πει και να δώσει και το κάνει με το μπλογκ του κι όλοι μαζί είμαστε ένα περίτεχνο υφαντό στο online σύμπαν και αυτό είναι που μας κάνει μοναδικούς και το κλίμα εδώ μέσα υπέροχο μπλα μπλα μπλα" γιατί θα αρχίσω να ξερνώ αρνιά πάνω στο πληκτρολόγιο...)

Χριστός Ανέστη σας είπα; Ε, δεν θα σας πω, απ' ό,τι είδα εξαντλήθηκε ήδη το θέμα στην κεντρική σελίδα με 23.567 ανάλογες αναρτήσεις.

Πώς ήταν η ζωή μου τους τελευταίους τρεις μήνες; α) Σκασίλα σας β) Να μη σας νοιάζει.

Όσοι χρειάζεται (ή θέλω) να ξέρουν για τη ζωή μου, ξέρουν ήδη. Όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε, ψάξτε να με βρείτε στο Facebook -θα χαρώ πολύ να αγνοήσω την αίτηση φιλίας σας! Και οι υπόλοιποι (ναι, για σένα το λέω, "ξάδελφε") δεν ξυνόσασταν κιόλας να μάθετε πού χάθηκε ο τρόμπας ο ξερόλας που έκραζε τους πάντες με τις εξυπνάδες του. Ας πούμε μόνο ότι είμαι καλά, περνάω μια χαρά και άλλα ελαφρολαϊκά...

Τέλος πάντων, δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να γράψω, όπως θα καταλάβατε. Έτσι κι αλλιώς οι 8 στους 10 εδώ μέσα δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να γράψουν, αλλά γράφουν παρόλα αυτά, οπότε ένας ακόμη δεν σας χαλάει. Δεν έβαλα και κάνα βιντεάκι με τραγούδι του Πλιάτσικα, όμως, και μπορεί να σας κακοφανεί, αλλά μια ζωή αγενής ήμουν, τώρα θα αλλάξω; Έγραψα απλώς γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει ο Brandon Flowers φάτσα φόρα στο μπλογκ όποτε έμπαινα! ΟΚ, είπαμε, ωραίο παληκάρι αλλά μπαφιάσαμε με τη μπαρουτοκαπνισμένη μούρη του - άσε που κοντεύει να βγάλει νέο δίσκο από τότε που έκανα την ανάρτηση εκείνη. Επίσης, προσπαθώ ακόμα να αποφασίσω τι να κάνω με το (κουφάρι αυτού του) μπλογκ, μια και πλέον γράφω σπάνια εδώ...(Ναι, γράφω αλλού, αν δεν είσαι στραβός, θα έχεις ήδη δει πού...)

Σε έξι μέρες κλείνει και τα τέσσερά του χρόνια το ρημάδι και δεν μου πάει η καρδιά να το σβήσω. Μπορεί να το αφήσω ως Μνημείο στην Υπέρτατη Σοφία μου, ώστε όταν μετά από χρόνια διδάσκουν τη ζωή μου στα σχολεία, να μπορούν οι πιστοί να μπαίνουν εδώ και να διαβάζουν τα απομημονεύματά μου... Ή μπορεί να σπάσει ο διάολος (σχώρα με, Θεέ μου, μέρα που είναι) το ποδάρι του και ν' αρχίσω να ξαναγράφω. Η ζωή κάνει κύκλους πάντα, γι' αυτό είμαι μονίμως ζαλισμένος...

Μέχρι να αποφασίσω, θα μπαίνω που και που να ρίχνω ένα καθάρισμα κι ένα παραλήρημα. Χρόνια πολλά σε όσους ενδιαφέρονται. Οι υπόλοιποι ψοφήστε και τώρα, άμα θέλετε...

Τελικά, πάλι καλά που μου τυχαίνουν και στραβά και ανανεώνω πού και πού και το καημένο το μπλογκ, που το έχει φάει η μαύρη η λήθη τους τελευταίους μήνες...

Η σημερινή απεργία, που δεν ήταν καν απεργία, αλλά στάση -λειψά πράματα δηλαδή, μου έδωσε και κατάλαβα. Σήμερα θα έπαιζε ταξί, καθώς δεν υπήρχε διαθέσιμο μέσο να με πετάξει μέχρι το μετρό του Αγίου Αντωνίου. Σύνηθες, δεν μασάω, έχω μάθει και πού να περιμένω για να τα τσιμπάω πρώτος. Παρεμπιπτόντως, η δουλειά μου βρίσκεται Αχαρναί, που πριν μερικά χρόνια δεν ήξερα καν κατά πού πέφτει και ας είναι καλά ο Αριστοφάνης που είχε γράψει τους Αχαρνείς και είχα ακουστά το όνομα.

Στις 17.20 φτάνω στο γνωστό σημείο, στη διπλανή στάση περιμένουν 30 άτομα. "Λογικό" σκέφτομαι "η απεργία ήταν ως τις 17.00, δεν θα έχει έρθει ακόμα λεωφορείο." Η ώρα περνά. Ταξί ούτε για δείγμα. Στις 17.30 κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, σαν αναμμένος φανός. "Ωραία" σκέφτομαι και, ξαφνικά, σηκώνονται άλλα 10 χέρια από τη στάση! Κάποιοι αποφάσισαν ότι βαρέθηκαν να περιμένουν το λεωφορείο και την πέσανε στο άδειο ταξί σαν αγέλη κογιότ σε ταψί με μπριζόλες.

Ο ταρίφας, φυσικά, σταματά εκεί για να μαζέψει όσες θείτσες μπορεί και να πάρει οχταπλή "μπες-κι-εσύ-χωράς" κούρσα. Συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω ταξί εκεί, με τις λυσσάρες δίπλα. Βάζω τα ακουστικά μου και λέω να το πάρω ποδαράτο μέχρι λίγο πιο κάτω, για να έχω και στενά ενδιάμεσα μπας και στρίψει κανένα από εκεί. Είμαι φασκιωμένος με κασκόλ και σκούφο και φορτωμένος με την τσάντα, που βρήκα μέρα να την πάρω μαζί και να χώσω μέσα και το 3κιλο λάπτοπ...  Όσο προχωρώ, τόσο πέφτω σε στάσεις γεμάτες κόσμο και δίπλα από τις στάσεις ταλαίπωρους να περιμένουν επίσης ταξί. Η ώρα έφτασε 17.45. Αποφασίζω να περπατήσω μέχρι τις 18.00 κι όπου φτάσω να περιμένω για ταξί (αισιόδοξος).

Στις 18.00 έχω φτάσει έξω από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου. Άσχημο μέρος να περιμένεις ταξί, είναι και στροφή, μπορεί να μη σε δει κανείς και να βρεθείς τελικά πίσω από τη μάντρα, σε ευρύχωρο μνήμα. Περπάτημα στο περπάτημα, περνώ τη Φιλαδελφείας, στρίβω στο ποτάμι και αρχίζω να βαδίζω παράλληλα με αυτό. Βλέπω και ότι είναι γεμάτο νερό από την πρόσφατη χιονο-βροχόπτωση και σκέφτομαι ότι αν παραπατήσω θα βρεθώ στον Αργοσαρωνικό παρέα με τις πέρκες... Πάλι στραβές ματιές προς τα πίσω για ταξί, αλλά από πίσω μου είναι ένας άλλος τύπος που περπατά και του έχω ρίξει τόσες ματιές που στο τέλος θα μου ζητήσει να βγούμε ραντεβού. Αποφασίζω, μια και τα πόδια μου έχουν αρχίσει να βγάζουν φωτιές κι από τον ιδρώτα το κασκόλ μετατράπηκε σε θηλειά, να περιμένω το λεωφορείο στη στάση. Κοιτάζω τη διαδρομή, περνάει από Σύνταγμα, "ωραία" σκέφτομαι "σε κάνα μήνα θα έχω φτάσει"...

18.35 βλέπω να πλησιάζει μία μαντάμ που είχα δει σε προηγούμενη στάση και να ανοιγοκλείνει το στόμα. Κλείνω τη μουσική για να καταλάβω τι λέει. Πάλι δεν κατάλαβα γιατί ήταν αλλοδαπή και το μόνο που έπιασα ήταν "Όκι λεωφορείου, όκι, εγκώ ντύο ώρες περιμένει". Ξαναφορώ ακουστικά, σκάνε μύτη άλλοι δύο τύποι που χαζογελάνε. Ξαναβγάζω ακουστικά, ξανά σπαστά ελληνικά, το Πακιστάν μου μέσα... "Ντεν έκει λεωφορείο είπαν". Δεν ξέρω ποιοι το είπαν, αλλά εγώ βγάζω καντήλες. Και τότε συνειδητοποιώ ότι τόση ώρα που περπατώ δεν έχω δει ούτε ένα λεωφορείο. Κοιτάζομαι με έναν παππού. "Μήπως συνέχισαν την απεργία;" ρωτώ. Ο παππούς μου απαντά στα ελληνικά και ανοίγω σαμπάνια. Με βάζει να κοιτάξω αν έχει κάνα νούμερο στη στάση να πάρουμε για πληροφορίες. "Έχει" του απαντώ και με κοιτάζει με το βλέμμα της αγελάδας. Τον κοιτάζω κι εγώ. "Ε, δεν παίρνεις να ρωτήσεις;" μου λέει. Έναν Έλληνα βρήκα -κι αυτόν τσιφούτη, την τύχη μου! Παίρνω τηλέφωνο, η γραμμή μιλάει φυσικά, διότι με τόσα μπινελίκια που θα πέφτουν από ξεχασμένους σε στάσεις, θα έχει πάρει φωτιά το κέντρο και η τηλεφωνήτρια θα έχει απαγχονιστεί με το καλώδιο.

Φτάνω σε απόγνωση. Ταξί γιοκ, λεωφορείο γιοκ, τα πόδια μου έχουν γίνει τύμπανα και η μόνη λύση είναι να περπατήσω άλλα 5 χιλιόμετρα μέχρι το μετρό;; Και για τάμα στην Παναγιά της Τήνου να είχα πάει, πιο γρήγορα θα έφτανα! Ρίχνω τηλέφωνο στον κολλητό για να του κλαφτώ και να τον ενημερώσω ότι αν δεν με ξαναδεί, θα βρει το πτώμα μου σε κάποιο χαντάκι ανάμεσα σε Μενίδι και Νέα Χαλκηδόνα. Αρχίζω ξανά το περπάτημα, με κλεφτές ματιές για ταξί και στάσεις για κατάρες στο Δημόσιο. Ο αυχένας μου έχει χτυπήσει κόκκινο από τον πόνο, διότι, είπαμε: διάλεξα μέρα να πάρω κι εγώ τη γκουμουτσοτσάντα και το λάπτοπ.

Περνώ κάτι σκοτεινά, ξεχασμένα δρομάκια, παρακμιακές παράγκες και βουλκανιζατέρ μέσα στο σκουπιδαριό και, γενικότερα, όλο το χαρούμενο ντεκόρ που πλαισιώνει τους παράδρομους της Εθνικής. Αρχίζω να σκέφτομαι ότι το ενδεχόμενο να με ληστέψουν ή σφάξουν ή βιάσουν ή όλα τα παραπάνω μαζί είναι πολύ κοντά και ανοίγω το βήμα μου, όσο μπορώ γιατί ήδη νιώθω την παράλυση να πλησιάζει. Φτάνω στην πρώτη υπερυψωμένη γέφυρα της Εθνικής, όπου πλέον πηγαίνω παράλληλα με τα αυτοκίνητα. Στα αριστερά μου οι γκαζοφονιάδες τρέχουν με 100 και στα δεξιά μου ένα κενό 30 μέτρων που καταλήγει στον από κάτω δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, ώστε όταν πέσεις και τσακιστείς, να σε αποτελειώσουν τα φορτηγά.

19.00 φτάνω στην πρώτη έξοδο και συνειδητοποιώ ότι για να συνεχίσω ευθεία πρέπει να διασχίσω κάθετα τη στροφή -την οποία έπαιρναν με 80 τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Άρχισα να νιώθω σαν το μυγάκι λίγο πριν γίνει λιώμα πάνω στο παρμπρίζ. Αποφασίζω να μην το ρισκάρω, αλλά να ακολουθήσω τη στροφή μέχρι κάτω και μετά να συνεχίσω πάλι παράλληλα με την Εθνική. Στο μυαλό μου φάνταζε έξυπνο. Στην πράξη, όμως, έπρεπε να περπάτω σε ένα στενό κομμάτι κρασπέδου, με το κάγκελο στα δεξιά και τα αυτοκίνητα να περνούν ξυστά από την τσάντα μου, η οποία κρεμόταν στα αριστερά. Επίσης, το κράσπεδο ήταν και επικλινές στην άκρη, οπότε αν γλιστρούσα θα μετρούσα τους κυλίνδρους του πίσω αυτοκινήτου από πολύ κοντά. Μερικές προσευχές αργότερα, είχα φτάσει σώος στο τέρμα.

Συνέχισα το δρόμο μου μέχρι την επόμενη γέφυρα όπου αντίκρισα ευτυχισμένος τον γνώριμο Γαλαξία, που δίνει στη δραχμή μας αξία -ασχέτως αν τώρα έχουμε ευρώ. Λίγο πριν φτάσω στην τελική έξοδο, αρχίζει να πέφτει πιο δυνατό ψιλόβροχο, ώστε να συμπληρωθεί το δράμα μου. 19.35, δυο ώρες και 7 χιλιόμετρα από τη στιγμή που έφυγα από τη δουλειά, μπήκα στο συρμό του μετρό και χύθηκα μισοπεθαμένος στο κάθισμα...

Αύριο θα τη βγάλω ξαπλωμένος κι όποτε θέλω κάτι, θα πέφτω απλώς στο πάτωμα και θα σέρνομαι μέχρι να το φτάσω...

Κι εκεί που κάθεσαι και δουλεύεις σαν μια οποιαδήποτε μέρα, λαμβάνεις ένα τηλεφώνημα που σε τσακίζει ψυχολογικά, όχι τόσο για αυτά που ακούς, όσο για εκείνα που δεν ακούς και ξέρεις ότι δεν θα σου πούνε ποτέ. Κι ακούς τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε να σου ζητά να του στείλεις λεφτά. Ένα εντελώς αστείο, ασήμαντο ποσό. Σχεδόν γελοίο -"κι από τη μέση του μήνα θα βολευτεί με τη σύνταξη". Και ξέρεις ότι το γελοίο αυτό ποσό δεν στο ζητά επειδή τόσα μονο έχει ανάγκη, αλλά γιατί δεν θέλει να σου ζητήσει περισσότερα, μην τυχόν και σου γίνει βάρος.

Ο άνθρωπος που στερήθηκε δεκαετίες ολόκληρες για να σου δίνει εσένα, δεν τολμά να σου ζητήσει μην τυχόν και γίνει βάρος, μην τυχόν και σου λείψουν!!! Και στα ζητά κρυφά παρακαλώντας σε να μην το πεις σε κανέναν, επειδή δεν θέλει να το μάθει ο πατέρας σου, γιατί πέρασε ήδη δυο μέρες κλαίγοντας που έπεσε στην ανάγκη άλλων για έναν κωλολογαριασμό. Ο άνθρωπος που δούλεψε σαν το σκυλί τόσες δουλειές, πενηνταπέντε ολόκληρα χρόνια, ο άνθρωπος που τον φάγανε τα ξενύχτια και το τιμόνι για να μεγαλώσει την οικογένειά του έκλαψε δυο μέρες... Έκλαψε γιατί αυτά τα πενηνταπέντε χρόνια που ξεπατώθηκε δεν σας αρκούσαν, προφανώς, ώστε να του αφήσετε τίποτε. Του έμεινε μόνο η αξιοπρέπειά του, που κι αυτή ήρθατε τώρα και του την ξεριζώσατε με το ζόρι.

Και κάθεσαι κι εσύ με τη σειρά σου μέσα στο σκοτάδι και κλαις σαν μικρό παιδί με τη μουσική στη διαπασών για να μην σε ακούσουν. Γιατί μερικές μέρες το μόνο που σε λυτρώνει είναι το κλάμα και μια γαμημένη ελπίδα που ακόμη δεν θες να απαρνηθείς.

Ωραία. Πάμε. Τη φράση "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" την ξέρετε, υποθέτω. Ε, λοιπόν, η κακή να δείτε πώς φαίνεται.

Ξύπνημα τα χαράματα, αφού ο κλασικός τρόμπας (βλ. αδελφός) γύρισε σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή του και πήγε στην τουαλέτα, αγνοώντας ότι ο υπολογιστής του είχε καεί και έκανε ένα ωραιότατο, ρυθμικό "τσαφ" ανά πέντε δεύτερα, ενώ εγώ περίμενα πότε θα ακουστεί η έκρηξη και θα μου καρφωθεί η μητρική στον μετωπιαίο λοβό... Ξύπνημα ξανά, κατά τις εφτά. Ντύσιμο, τοστ στα γρήγορα και πράγματα στην τσάντα.

Στο σταθμό του τραμ, η επιγραφή έλεγε 16 λεπτά -πράγμα που δεν έστεκε για την ώρα εκείνη. Πέντε λεπτά αργότερα, έλεγε 18 λεπτά! Λίγο αργότερα πήγε στα 20 λεπτά, ξανακατέβηκε όσο πιο αργά μπορούσε στα 16, ξανανέβηκε στα 20 (!) και μετά έσβησε τελείως. Στην πλατφόρμα οχτώ εκατομμύρια άτομα και ανάμεσά τους μία γιαγιά με μία γλάστρα που είχε αρχίσει να παθαίνει εγκεφαλικό (η γιαγιά, όχι η γλάστρα). Μισή ώρα αναμονής αργότερα κι ενώ έχω στείλει μήνυμα ότι θα αργήσω στο ραντεβού, το χρονόμετρο ξαναδείχνει 20, εγώ βγάζω φλύκταινες και η γιαγιά πιάνει αριστερά στα FM και αρχίζει το μινάρισμα για το κράτος -στο οποίο δεν διαφωνούσα καθόλου.

Ενημέρωση από τα ηχεία ότι τα φανάρια στην παραλιακή χάλασαν και, προφανώς, το τραμ φοβάται να περάσει το δρόμο. Σκέφτομαι να πάρω ταξί, την ίδια ώρα που το σκέφτεται και η μισή πλατφόρμα που πηγαίνει απέναντι στον δρόμο. Όλα τα ταξί περνούν γεμάτα. Πενήντα λεπτά αργότερα, ξανά στην πλατφόρμα, όπου έχουμε πέσει στα 14 λεπτά, η γιαγιά έχει μπει μέσα στη γλάστρα και περιμένει την άνοιξη και εγώ έχω ενημερωθεί ότι όταν πάω στο ραντεβού, θα είμαι εγώ και τα αδέσποτα, διότι το αυτοκίνητο έφυγε (όταν περιμένω εγώ 40 λεπτά όρθιος, δεν μας πιάνουν οι βιασύνες, ε;)

Το τραμ έρχεται επιτέλους, εγώ έχω αρχίσει να διπλώνομαι από τον πόνο στην πλάτη, διότι τη μέρα που διάλεξα να πάρω τσάντα, βρήκαν τα φανάρια στην παραλία να τσιτώσουν. Έρχονται δύο τραμ μαζί, διότι από το πρώτο κρέμονται επιβάτες από τις κεραίες, σαν αναρριχητικά. Μπαίνω στο δεύτερο τραμ και τρώμε πάλι καθυστέρηση στη μάπα, καθώς πρέπει να κρατήσει απόσταση από το πρώτο, μην τα βλέπουν δυο-δυο οι επιβάτες στους σταθμούς και τους χαλάει το σουρπρί.

Κατεβαίνω στο μετρό, το οποίο λειτουργεί, αλλά ανακοινώνει ότι θα έχει στάση εργασίας (αρχίσαμε πάλι...) Πηγαίνω στο σημείο του ραντεβού μετά από μια σύντομη επίσκεψη στον κολλητό για να κλαφτώ. Στη στροφή, παραλίγο να με λιώσει ένα λεωφορείο και βλέπω το Χάρο με τα μάτια μου. Περνώ απέναντι και περιμένω ταξί -που δεν περνούν. Πάω στον παράλληλο δρόμο και αρχίζουν να περνούν ταξί από εκεί που ήμουν πριν! Επιστρέφω εκεί και τα ταξί αρχίζουν να περνούν από τον παράλληλο, ενώ εγώ περνώ κρίση.

Βρίσκω ταξί, επιτέλους, και πέφτω στον πιο μπαγλαμά, τρόμπα, ρεντίκολο ταρίφα, που όλη την ώρα γκαρίζει κάτι ακατάσχετα, λες και βρέθηκα ξαφνικά σε εκδρομή γυμνασίου. Βάζει έναν σταθμό στο ραδιόφωνο, όπου κάποιοι στο Μεταξουργείο κλαίγονται για την εγκληματικότητα κι αρχίζει να γελάει με μία που είχε βλάχικη προφορά και να γκαρίζει "και το βραάαδυυυ, το βραδάαακιι..." (εντελώς σουρεαλιστικό). Πληρώνω εφτάμιση ευρά για να πάω ιδρωμένος, πονεμένος και τσαντισμένος στη δουλειά, όπου με στέλνουν ακόμα περισσότερο αφού μου ανακοινώνουν ότι ίντερνετ γιοκ πλέον -μαζί και τα προσωπικά mail, επειδή αποφάσισαν ότι το ατελιέ τους κόστιζε χρήματα κι όχι τα μιλιούνια γυναικοξαδελφονυφοσυμμαθητών που έρχονται και αποσχολούν 3 γραφίστες κάθε τρεις και λίγο για τζαμπέ δουλειές.

Προσπαθώντας να καταπιώ την οργή μου, βγάζω τον εξωτερικό σκληρό μου για να μεταφέρω κάτι αρχεία που τελικά δεν με αφήνει να τα μεταφέρω γιατί δείχνει ότι δεν έχει χώρο ενώ έχει χώρο και στο τέλος καταλήγουμε ότι πρέπει να πάρω άλλο σκληρό και να τον φορμάρω με άλλη μορφή, για να μεταφέρει πιο μεγάλα αρχεία. Τα παίρνω πάλι, ξηλώνω τον σκληρό και παλεύω με το καινούργιο πρόγραμμα που εγκαταστήσανε και το οποίο κρασάρει εφτά (!!!) φορές, με αποτέλεσμα να πρέπει να κάνω δυο restart και άπειρα task manager για να τελειώσω μία ηλίθια δουλειά. Τελικά χάνω γύρω στις 2 ώρες από το νέο τους πρόγραμμα και καθόλου από το ίντερνετ που έχουν κόψει (αυτό λέγεται upgrade!) Παράλληλα, το νέο εταιρικό mail που μου ανοίξανε χρησιμοποιεί το τρισκατάρατο Outlook που άρχισε να κατεβάζει τα 1.000.000 mail που είχα στον παλιό λογαριασμό, με αποτέλεσμα να χάσω άλλη μία ώρα σβήνοντάς τα και καθόλου από το ίντερνετ που έχουν κόψει.

Φεύγω από τη δουλειά 15 λεπτά νωρίτερα, για να προλάβω ταξί, ώστε να προλάβω το μετρό και μετά να προλάβω το τοπικό λεωφορείο... Πέφτω σε άλλον τρόμπα ταρίφα που ξαφνικά στρίβει σε άσχετο σημείο επειδή "τώρα ήρθα από εθνική και γίνεται χαμός γιατί είχε την στάση εργασίας και πήραν όλοι αμάξι". Αποτέλεσμα: με πηγαίνει μέσω Λαμίας, τρώμε στη μάπα 8 φανάρια (στην εθνική δεν έχει ούτε ένα), μία κολοσσιαία κίνηση, με πηγαίνει από άλλο δρόμο, χώνεται για μισή ώρα σε στενά και στενάκια και με αφήνει δυο τετράγωνα πίσω από το μετρό, 15 λεπτά πιο μετά απ' ότι αν πηγαίναμε από μποτιλιαρισμένη εθνική, ενώ πληρώνω και 9 ευρώ (2 παραπάνω από όσα πληρώνω κάθε φορά!) Χάνω το μετρό, χάνω το τοπικό λεωφορείο και ξαναπαίρνω το τραμ, που τουλάχιστον φτάνει νωρίς...

Στο σπίτι φτάνω πεινασμένος, κάνω ένα ντουσάκι στα γρήγορα και μετά καπάκι στη φυσιοθεραπεία... Και, επιτέλους, περνώ τη μοναδική ώρα της ημέρας που μπορώ να χαλαρώσω λιγάκι (με ηλεκτροσόκ και μασαζάκι)... Βγαίνω άλλος άνθρωπος, ψωνίζω στα γρήγορα, κοντεύει να με πατήσει κι άλλο λεωφορείο κι επιστρέφω για να φάω, επιτέλους...

Η μέρα δεν τέλειωσε ακόμη, οπότε περιμένω από ώρα σε ώρα ή να πάθω έμφραγμα, ή να πέσει το ταβάνι πάνω μου ή να χτυπήσει το σπίτι μετεωρίτης...

UPDATE: και φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα: με το που πάτησα το βιντεάκι να παίξει, βγήκε απενεργοποιημένο! Άντε πνίξου, κάρμα!!!!!

Ο Παναγιώτης άνοιξε το τρίτο κουτάκι κόκα-κόλα, ήπιε μια γερή γουλιά και μπουκώθηκε με ένα κομμάτι σπέσιαλ πίτσα. Σκούπισε τις σάλτσες από το πηγούνι με το χέρι του και έσκυψε μπροστά στην οθόνη για να δει καλύτερα. Η μπάκα του βρήκε πάλι στο γραφείο και το ποντίκι έκανε ένα μικρό άλμα.

- Γουστάρω! Οι μπλόγκερ ξεσηκώνονται πάλι! φώναξε ενθουσιασμένος και μπήκε στο πρώτο μπλογκ με τον τίτλο: "Ρίξτε μαύρο στους αλήτες". Διάβασε την ρηξικέλευθη, αγωνιστική ανάρτηση που καλούσε τους πάντες να καταψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα και κούνησε το κεφάλι συμφωνώντας. -Πέστα, σύντροφε! φώναξε και μπήκε στο επόμενο μπλογκ με τον ίδιο τίτλο εγγραφής. Και εκεί το ίδιο κείμενο. Το ίδιο και στα επόμενα 5 μπλογκ που είχαν συντονιστεί να κάνουν την ίδια ανάρτηση-κόλαφο στο κατεστημένο.

Ο Παναγιώτης ήταν πολύ συνειδητοποιημένος πολιτικά και συμμετείχε στους αγώνες του Λαού. Έκανε copy-paste το κείμενο, το έριξε στο δικό του μπλογκ, αντέγραψε τον τίτλο και πάτησε enter. Σε λίγο, η ανάρτησή του συντρόφευε τις υπόλοιπες. Μετά πάτησε το δεύτερο tab, με το www.hotsexxx.co.uk/big_boobies και ρούφηξε άλλη μια γουλιά αναψυκτικό χαζεύοντας τα σιλικονάτα μπαλκόνια μιας τσίτσιδης που βρεχόταν με τη μάνικα. - Τι παιδί είσαι εσύ... μούγκρισε λάγνα και ένα κομματάκι πεπερόνι πετάχτηκε και κόλλησε στην οθόνη.

Ξαναμπήκε στην κεντρική σελίδα των μπλογκ και είδε ότι οι αναρτήσεις-αλυσίδα είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Το αγωνιστικό πνεύμα και η αλληλεγγύη των μπλόγκερ θα άλλαζε τον κόσμο. Το είχαν πει και στις ειδήσεις, ότι οι μπλόγκερ αποτελούσαν τη δημοσιογραφία του μέλλοντος και ο Παναγιώτης ήταν πολύ περήφανος που οι ουσιαστικές εγγραφές του επηρέαζαν την παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Έξυσε τα αχαμνά του, μύρισε τα δάχτυλα και άρχισε να πληκτρολογεί στο Google την επόμενη αναζήτησή του: "που θα βρω σκληρό σεχ με σαραντάρες;" Η σελίδα του Google τον ρώτησε αν εννοούσε "σκληρό σεξ" κι εκείνος κατσούφιασε, διότι δεν του άρεσε να τον διορθώνουν -άλλωστε ήταν ο αυριανός δημοσιογράφος αυτός και ήξερε καλύτερα.

Η μάνα του μπήκε στο σπίτι φορτωμένη με τα ψώνια και τον κοίταξε κουνώντας το κεφάλι με μία γκριμάτσα αποδοκιμασίας. - Πάλι στον υπολογιστή είσαι; ρώτησε. - Μπύρες έφερες; αντιρώτησε εκείνος. - Σου πήρα και τη Χρυσή Ευκαιρία, είπε ξανά εκείνη αγνοώντας τον. Να κοιτάξεις για καμιά δουλειά. - Σου είπα ότι θα βρω μόνος μου δουλειά! φώναξε θυμωμένος. Θα βρω από το μπλογκ, ξέρεις πόσοι έχουν βρει δουλειά σε εφημερίδα έτσι; - Ποιος θα σε πάρει σε εφημερίδα, ρε αχαϊρευτε; φώναξε εκείνη, φτασμένη στα όριά της. 40 χρονών γαϊδούρι είσαι και δεν έχεις καθόλου προϋπηρεσία!

Ο Παναγιώτης σηκώθηκε κι έκλεισε με δύναμη την πόρτα στα μούτρα της μάνας του. Θα της έδειχνε της σκύλας! Αύριο, μεθαύριο που θα γινόταν μεγαλοδημοσιογράφος θα τον παρακαλούσε γονατιστή να την πάρει μαζί του στη σπιταρόνα του. Έκατσε πάλι κάτω και η μπάκα ξαναβρήκε στο γραφείο. Έσκυψε στην οθόνη και κοίταξε. Είχε ένα σχόλιο. Το πάτησε ενθουσιασμένος, μπορεί να ήταν και η μεγάλη πρόταση εργασίας που περίμενε! "Μας έχετε πρήξει σήμερα, επαναστάτες του καναπέ! Ξεκολλήστε από την οθόνη σας και βγείτε έξω αν θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο!"

Ο Παναγιώτης άφρισε! Ποιος ήταν αυτός ο τυχαίος, χαμερπής ανώνυμος που τολμούσε να του μιλήσει έτσι; Τον ήξερε κι από χθες, γνώριζε τους αγώνες που είχε κάνει; Όταν όλοι οι μπλόγκερ έκαναν την ίδια ανάρτηση για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Υγεία, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έκανε copy-paste -σε τρία μπλογκ κιόλας! Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να βγούνε μαυροντυμένοι στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την καταστροφή των δασών, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έμπαινε σε όλα τα μπλογκ και τους παρακινούσε να βγούνε έξω, γιατί ο ίδιος ήταν πιασμένος εκείνη τη μέρα και δεν μπορούσε. Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να κάνουν εμπάργκο στη ΔΕΗ, ο ίδιος ο Παναγιώτης έσβησε το φως στο δωμάτιο της μάνας του και δεν ζέστανε την πίτσα στο φούρνο μικροκυμάτων τη μέρα εκείνη.Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να γράψουν για τη μέρα του περιβάλλοντος, ο Παναγιώτης έκανε τρεις αναρτήσεις για οικολογικές καταστροφές, που είχε βρει από τη Wikipedia.

Θα του τα έγραφε όλα αυτά του κακεντρεχή ανώνυμου, ο Παναγιώτης και ξεκίνησε να το κάνει με περισσή σπουδή και μανία! Θα τον έβαζε στη θέση του, τον σιχαμένο. Θα τον ξεφτίλιζε που τόλμησε να αμφισβητήσει την αγωνιστική του διάθεση και το πολιτικά συνειδητοποιημένο του προφίλ. Θα το έκανε, αν δεν έπεφτε ακαριαία νεκρός πάνω στο λιγδιασμένο πληκτρολόγιό του, με τα μάτια ορθάνοιχτα, ένα κομμάτι μπέικον να εξέχει από το στόμα και τη μπάκα του να ταλαντώνεται ελεύθερη στο κενό.

Το βαρύ έμφραγμα ματαίωσε απότομα τα σχέδια του Παναγιώτη -του αυριανού δημοσιογράφου και ακτιβιστή.