Χθες, στη διαδρομή προς τη δουλειά, άκουσα στο ραδιόφωνο ότι η Dionne Warwick ακύρωσε την τελευταία στιγμή τη συναυλία της στο μέγαρο Μουσικής...
Ως εκεί, η είδηση δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη... Από ακυρώσεις συναυλιών στην Ελλάδα, άλλο τίποτα. Περισσότεροι είναι αυτοί που ακυρώνουν από αυτούς που τραγουδούν τελικά!
Έριξα, λοιπόν, ένα ξεγυρισμένο χασμουρητό, καθώς είχα μία τεράστια σκασίλα για το αν θα ερχόταν μία υπερήλικη αοιδός του περασμένου αιώνα για την αρπαχτή της εις τας Αθήνας ή όχι... Περισσότερο με απασχολούσε ότι η οδηγός του αυτοκινήτου δεν άφηνε λακούβα για λακούβα και κόντευα να καταπιώ τους φρονιμίτες μου από το ταρακούνημα...

Η εκφωνήτρια, όμως, συνέχισε τη συγκλονιστική είδηση, αναφέροντας και τους λόγους της ακύρωσης αυτής, η οποία μάλιστα έγινε την τελευταία στιγμή, μια μέρα πριν τη συναυλία... μέσω e-mail!! (Πάλι καλά που δεν περίμενε να πάει πρώτα ο κόσμος στο Μέγαρο Μουσικής και να στείλει στους υπεύθυνους MMS: "Τζα! Μαντέψτε ποια δεν θα έρθει!")
Ο μάνατζερ της αοιδού, λοιπόν, μας ενημέρωσε ότι η κυρία Warwick αποφάσισε να μην πραγματοποιήσει τη συναυλία, καθώς έμαθε για την πρόσφατη οικονομική κρίση που μας χτύπησε (άτιμοι Γερμανοί, ούτε συναυλία δεν θα σταυρώσουμε εξ'αιτίας σας) και των απεργιακών κινητοποιήσεων και... άκουσον, άκουσον!... φοβήθηκε ότι "λόγω των απεργιών και της δύσκολης κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα, η χώρα μας θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή της και τη ζωή των συνεργατών της!!!"

Αφού κοιταχτήκαμε με την οδηγό με ένα βλέμμα γεμάτο απορία, συμπόνοια και κατάπληξη, αρχίσαμε να σχολιάζουμε γελώντας ότι η καημένη η τραγουδίστρια θα ήθελε να πάει στο Μέγαρο με το λεωφορείο για τη συναυλία της και θα την εμπόδιζε η απεργία!

Πραγματικά έχω αρχίσει να απορώ με τη βλακεία ορισμένων ανθρώπων...
Και, φυσικά, να τα παίρνω στο κρανίο με την ξεφτίλα των ξένων Μέσων Ενημέρωσης, που για μία ακόμα φορά παίζουν το παιχνίδι της υπερβολής και του εντυπωσιασμού και παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν τον Πλανήτη των Πιθήκων... Ακριβώς το ίδιο έκαναν και στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όπου φαγώθηκαν να μας περιγράφουν σαν χώρα μανιακών δολοφόνων, όπου ο ένας στους τρεις κυκλοφορεί ζωσμένος με δυναμίτη... Και, φυσικά, όταν τα τρομολαγνικά τους σενάρια δεν επιβεβαιώθηκαν και οι Αγώνες έληξαν χωρίς αεροπλάνα να πέφτουν στην Ακρόπολη και εκατόμβες θυμάτων στο ΟΑΚΑ, έτρεξαν μετά σαν ζώα να ζητήσουν συγγνώμη για τη βλακεία που τους έδερνε...
Η ζημιά, φυσικά, είχε γίνει, όπως γίνεται και τώρα!

Φυσικά και αντιμετωπίζουμε κρίση, κυρία Warwick μου. Η μισή υφήλιος αντιμετωπίζει κρίση. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σας περίμεναν ορδές κουκουλοφόρων στο αεροδρόμιο για να σας απαγάγουν και να ζητήσουν λύτρα από το Αρχαιολογικό Μουσείο της γενέτειράς σας...
Φυσικά και γίνονται απεργίες, όπως γίνονται απεργίες σε όλο τον κόσμο ανά διαστήματα. Δεν σας ανάγκασε κανένας να έρθετε παρέα με την ορχήστρα σας στις απεργιακές κινητοποιήσεις και να τραγουδήσετε το "Promises, promises" έξω από τη Βουλή! Και αν ακόμη γίνονται επεισόδια στις διαδηλώσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου πέσανε πέτρες και δακρυγόνα!

Δεν ξέρω αν εκεί στη Βραζιλία που μένετε τα πράγματα είναι ρόδινα, οι πολίτες φιλιούνται σταυρωτά στους δρόμους και κάθε πρωί βρέχει ροδοπέταλα και κόκκινες καρδούλες, εδώ πάντως τα πράγματα είναι λίγο πιο προσγειωμένα, όπως σε κάθε σχεδόν ευρωπαϊκή πόλη. Και, πιστέψτε με, έχουμε ήδη τα προβλήματά μας -όπως ενημερωθήκατε από τα Μέσα σας, προφανώς- το τελευταίο πράγμα που μας ένοιαζε, πραγματικά, ήταν αν θα πατούσατε το σταφιδιασμένο σας πόδι στη χώρα μας. Άλλη όρεξη δεν είχαμε, τη δική σας ζωή θα απειλούσαμε, λες και δεν έχουμε μπόλικα δικά μας ζώα να ξεπαστρέψουμε πρώτα...

Εν κατακλείδι, καλά τσακίδια, κυρία Γουόργουικ!
1200 εισιτήρια πουλήσατε όλα κι όλα, άλλωστε, πράγμα που σημαίνει πως ό,τι κοινό είχατε στη χώρα μας, έχει κατά το 90% αποδημήσει εις Κύριον προ πολλού...

ΥΓ: Πριν κρίνετε τόσο επιπόλαια μία ολόκληρη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε πρώτα να ξεπληρώσετε τα 2 εκατομμύρια δολάρια και βάλε, που χρωστάτε στην Εφορία, μπας και σας βγάλουν από τη λίστα με τους 250 Τοπ Φοροφυγάδες! Καραλαμόγιο!

Πρώτα απ' όλα, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται -όπως λέει ο σοφός λαός. Το ίδιο και η κακή, οφείλω να προσθέσω. Για την ακρίβεια, η κακή φαίνεται ακόμα περισσότερο! Διότι όταν ανοίγεις τον φάκελο του ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ για όσους δεν ξέρουν) και συνειδητοποιείς ότι αντί για 390 το δίμηνο, πρέπει τώρα να πληρώνεις 420, ε... όσο να'ναι δεν κάνεις και τούμπες από τη χαρά σου...

Κρατάμε σκορ, λοιπόν: Σύμπαν - Βασίλης: 1-0

Αποφασίζω να μην το πληρώσω ακόμα, διότι αν πήγαινα στο Ταχυδρομείο με νεύρα, θα έχωνα καμιά γριά στο γραμματοκιβώτιο...
Ετοιμάζομαι και ξεκινώ για Σύνταγμα, όπου ήταν το ραντεβού. Λίγο πριν φτάσουμε, ο οδηγός μας λέει τα μαντάτα: το Σύνταγμα είναι κλειστό, οπότε θα μας αφήσει πολύ πιο πριν!

Σύμπαν -  Βασίλης: 2-0

Κανείς δεν εκπλήσσεται, καθώς το Σύνταγμα πλέον είναι ανοιχτό μόνο με ραντεβού, οπότε κατεβαίνουμε όλοι και αρχίζουμε την πεζοπορία... Εννοείται, ασφαλώς, ότι μετά από τόσες μέρες συννεφιάς, εγώ πετυχαίνω πάλι τη μέρα με τη λιακάδα της Σαχάρας, ώστε να ανάψω σαν θερμοσίφωνας...
Στο Σύνταγμα επικρατεί ένα χάος. Κάποιος ξενόφερτος μπαγλαμάς ήρθε να επισκεφτεί τη Βουλή, μάλλον για να δει τους χώρους πριν τη νοικιάσει, οπότε οι δρόμοι είναι τίγκα στην αστυνομία, στα αγήματα, στις μπάντες και στον κόσμο που έχει μαζευτεί για να δει σε ποιον θα ρίξει τη μούντζα. Με το που φτάνω, αρχίζει η μπάντα τα "ταρατατζούμ" και εγώ νιώθω συγκινημένος για την υποδοχή!
Συναντώ την ασφαλίστρια και τρώω την κρυάδα, καθώς το πρόγραμμα που μου έχει ετοιμάσει δεν περιλαμβάνει προληπτικές εξετάσεις και τσεκ απ, τα οποία προσθέτουμε και μας βγαίνει το στρογγυλό ποσό των 100 ευρώ το μήνα...

Σύμπαν - Βασίλης: 3-0

Η ασφαλίστρια μου ζητά μία προκαταβολή των 80 ευρώ, την οποία δεν είχα υπολογίσει, οπότε τρέχω στο ΑΤΜ του Μετρό να βγάλω χρήματα με την καρτούλα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που πολύ με έχει βολέψει τελικά...

Περνώ τον κωδικό στο ΑΤΜ, μου βγάζει ένα μήνυμα ότι δεν γίνονται καταθέσεις στο μηχάνημα αυτό και φτύνει την κάρτα... "Εντάξει, καλό μου, σε ευχαριστώ που με ενημέρωσες για τις δυνατότητές σου, αλλά εγώ ΑΝΑΛΗΨΗ πάτησα να κάνω!"
Παίρνω την κάρτα μου και κατεβαίνω στον κάτω όροφο, όπου έχει δεύτερο ΑΤΜ, μια και το πρώτο περνά κρίση ταυτότητας. Περνώ τον κωδικό στο ΑΤΜ, μου βγάζει ένα μήνυμα ότι δεν γίνονται καταθέσεις στο μηχάνημα αυτό και φτύνει πάλι την κάρτα... Αρχίζω να διαολίζομαι... "Δεν θέλω να κάνω κατάθεση, καταραμένο μηχάνημα του Σατανά, ΑΝΑΛΗΨΗ πάτησα!!!"
Ξαναπαίρνω την κάρτα, ξανανεβαίνω στον πάνω όροφο σαν τον Βέγγο, ξαναπερνώ τον κωδικό, μου ξαναβγάζει το ίδιο μήνυμα και... κάρτα πουθενά! Βλέπω στην οθόνη, με κεφαλαία γράμματα, ένα ωραιότατο Η ΚΑΡΤΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΘΗΚΕ!!!

WTF???? Τι εννοείς, "παρακρατήθηκε"; Τι στο καλό; Πέρασε σε πιο δραστικά μέτρα η Εφορία και πλέον μας παίρνει τις κάρτες για να καλύψει το έλλειμα μια και καλή;;; Μένω σαν τον ^#$%%^ μπροστά στο μηχάνημα και συνειδητοποιώ (ναι, πάντα όταν είναι αργά συμβαίνει αυτό) ότι και τις 3 φορές πέρασα το λάθος PIN σαν ηλίθιος! Και, φυσικά, για να ολοκληρωθεί η υπερχείλιση γκαντεμιάς, το μηχάνημα ήρθε να προσθέσει τη δική του ηλιθιότητα στη δική μου και αντί να μου πει ότι περνούσα λάθος κωδικό, μου έλεγε ότι δεν δέχεται καταθέσεις, άλλ' αντ' άλλα, της Παρασκευής το γάλα!!!

Σύμπαν - Βασίλης: 4-0

Επιστρέφω στην ασφαλίστρια τελείως ρόμπα. Εκείνη, εξυπηρετικότατη, μου λέει ότι θα πληρώσει την προκαταβολή και μου έδωσε τον λογαριασμό της για να της βάλω εκεί τα χρήματα... Πάλι καλά, γιατί με τη γκαντεμιά μου, ήταν ικανή να μου ζητήσει το ρολόι και το κινητό μου για ενέχυρα!

Πανικόβλητος, κατεβαίνω στο Μετρό και λέω σε μία κυρία πίσω από το γκισέ ότι το δαιμονισμένο ΑΤΜ κατάπιε την κάρτα μου. Μου λέει ότι θα ενημερώσει τον τεχνικό και να πάω να τον περιμένω στο μηχάνημα! Ανακουφίζομαι και ξεκινώ να προχωρώ, όταν ακούω από πίσω μου ένα: "Κύριε, κύριε..." Όταν το ακούω αυτό, ποτέ δεν είναι για καλό! Η μαντάμ είχε καταλάβει λάθος και νόμιζε ότι εννοούσα το ακυρωτικό μηχάνημα... (Γιατί να τη βάλω την κάρτα αναλήψεων στο ακυρωτικό μηχάνημα, κυρά μου; Για να μου βγάλει ελευθέρας;)

Σύμπαν - Βασίλης: 5-0

Πηγαίνω στον υπεύθυνο του Σταθμού, τον ενημερώνω και μου κάνει την καρδιά περιβόλι! Πρέπει να πάω στην Τράπεζα για να μου λύσουν το πρόβλημα... Τον ρωτώ πού είναι η πιο κοντινή Εθνική και μου λέει να βγω έξω, δίπλα στις καφετέριες. Αρχίζω το τρέξιμο αγχωμένος, βγαίνω έξω, πηγαίνω απέναντι από την πλατεία, πουθενά Εθνική... Βλέπω μία Eurobank, βλέπω από την άλλη που τώρα σου λέει "καλημέρα" κάθε πρωί, βλέπω και μία μαυρισμένη τρύπα με μπαλωμένες βιτρίνες και μία τσαλακωμένη ταμπέλα της Εθνικής... Κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει τον υπεύθυνο του Μετρό ότι το συγκεκριμένο υποκατάστημα έχει εξαϋλωθεί...

Σύμπαν - Βασίλης: 6-0

Τρέχω στην άλλη πλευρά της πλατείας, στις αρχές της Πανεπιστημίου, όπου θυμάμαι ότι έχει άλλο ένα υποκατάστημα. Οι δρόμοι ακόμα κλειστοί και τίγκα στην μπατσαρία, προφανώς ο ξενόφερτος είδε τη Βουλή και τώρα ρίχνει μια ματιά και στους εξωτερικούς χώρους, για να ξέρει τι πληρώνει... Μπαίνω στον προθάλαμο και συνειδητοποιώ ότι... είναι μόνο προθάλαμος! Έχει μόνο τα ΑΤΜ και κανένα γκισέ! Αρχίζω να βγάζω αφρούς και να σιχτιρίζω την Εθνική Τράπεζα, την Εθνική Ελλάδος και την Εθνική Αθηνών-Κορίνθου.

Σύμπαν - Βασίλης: 7-0

Βγαίνω έξω αλαφιασμένος και στα πρόθυρα απόλυτου meltdown και βλέπω άλλη μία Εθνική στο επόμενο στενό, αυτή τη φορά ελπίζω ολόκληρη! Μπαίνω μέσα, κοντεύοντας να τσαλαπατήσω μία κυρία με ένα καροτσάκι, πηγαίνω καρφί στον προϊστάμενο, του λέω τη συνέβη και μου απαντά χαμογελώντας (!!!) ότι "δεν πρόκειται να πάρω πίσω την κάρτα μια και δεν είναι της Τράπεζάς μας κι επίσης δεν ξέρει καν ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα ΑΤΜ στο Μετρό και τρέχα γύρευε και να πάρω το νούμερο που βγαίνει στην οθόνη του ΑΤΜ..."

Σύμπαν -  Βασίλης: 8-0

Έχω αρχίσει να παίρνω το χρώμα της ντομάτας, βγαίνω έξω και ξαναπηγαίνω καρφί στο μετρό. Πάω στο ΑΤΜ, βλέπω το νούμερο που βγάζει και τηλεφωνώ μπας και βγάλω άκρη... Τρώω κάνα πεντάλεπτο και τη μισή κάρτα, ακούγοντας τη μαντάμ να μου λέει τι πρέπει να φωνάξω στο κινητό μου, για να με συνδέσει με το ανάλογο τμήμα... Κοντεύω να φωνάξω "ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ", χάθηκε ο κόσμος να απαντά το τηλεφωνικό κέντρο και να σε συνδέουν εκείνοι με όποιον θέλεις;;; Μετά από τη φρίκη, με συνδέει με μία τύπισσα που με ενημερώνει ότι θα πρέπει να μιλήσω με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, μια και η κάρτα ήταν δική τους...

Σύμπαν - Βασίλης: 9-0

Αφού πέρασαν ξώφαλτσα τρία εγκεφαλικά και ξεστόμισα όποια κατάρα έχω μάθει από το Supernatural, πήρα το τραμ μπας και προλάβω το Ταμιευτήριο ανοιχτό, ώστε να δηλώσω απώλεια και να μου στείλουν νέα κάρτα... Δόξα τω Θεώ, η γκαντεμιά τέλειωσε εκεί, καθώς το πρόλαβα και μέσα σε πέντε λεπτά, η εξυπηρετικότατη δεσποινίδα, που ο Θεός να κόβει μήνες στον Επίτιμο και να της δίνει χρόνια, με είχε συνδέσει με το τμήμα καρτών, έδωσα τα στοιχεία, ακύρωσαν την κάρτα που χώνεψε το ΑΤΜ και ξεκίνησαν διαδικασίες για να στείλουν νέα...

Και τώρα είμαι σπίτι.
Και θα μείνω στο σπίτι μπάστακας, μέχρι να τελειώσει η μέρα, διότι πολύ φοβάμαι ότι αν βγω έξω, θα με χτυπήσει λεωφορείο... Ψέματα, πρέπει να πάω και στη λογίστρια για να μου ετοιμάσει το εκκαθαριστικό... Λέτε αν πάω, να μου βγει και κάνα χρέος 5 χιλιάρικα στην Εφορία;;

Κι εγώ βαρέθηκα να σε αγαπώ και να εισπράττω φτύσιμο κατάμουτρα.
Βαρέθηκα να δίνω συνεχώς και να μην παίρνω ούτε το ελάχιστο, ούτε ένα απλό "ευχαριστώ".

Είσαι πολύ σκρόφα, Ελλάδα.
Κοιτάς την πάρτη σου, βολεύεις τους δικούς σου και εκμεταλλεύεσαι τους πάντες. Κι όταν δεν έχουν να σου δώσουν τίποτε, επειδή τους τα έχεις ήδη πάρει όλα, τότε γυρνάς την πλάτη και τους δείχνεις την έξοδο. Σαν καμιά πόρνη πολυτελείας που όσο δέχεται χρυσαφικά και γουναρικά, τότε παριστάνει ότι ενδιαφέρεται για σένα.
Αλλά εγώ σιχάθηκα να παριστάνω τον sugar daddy σου!

Σου πληρώνω τους φόρους μου κανονικά τόσα χρόνια.
Είμαι συνεπής στα πάντα, σε λογαριασμούς, σε ωράρια, σε προθεσμίες.
Περιμένω υπομονετικά και αγόγγυστα σε ουρές και ταμεία.
Ακολουθώ πρωτόκολλα, κανόνες, νομοθεσίες και οδηγίες.
Υπομένω γραφειοκρατίες και κωλυσιεργίες.
Καταθέτω ποσοστά από τους μισθούς μου και τις αγορές μου.
Σε υπερασπίζομαι και σε στηρίζω όσο μπορώ.
Και τόσα και τόσα άλλα που χρόνια τώρα καταπίνω και αποδέχομαι.

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μου ζητάς περισσότερα τώρα. Μάλλον, ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σου δώσω περισσότερα! Περισσότερα χρήματα, περισσότερο χρόνο, περισσότερη υπομονή! Απαιτείς να θυσιάσω και να δώσω εγώ, για να καλύψω αυτά που δεκαετίες τώρα έτρωγαν εις βάρος μου οι δικοί σου, οι βολεμένοι σου;
Και όλα αυτά για να κυκλοφορώ στον δρόμο νιώθωντας σαν Ευρωπαίος τρίτης κατηγορίας; Για να με χλευάζουν και να γελάνε με εμένα οι υπόλοιποι; Για να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας; Για να έχω φτάσει στο σημείο, πρώτη φορά στη ζώη μου, να σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερα να σου δείξω εγώ την πλάτη μου και να φύγω οριστικά;

Άντε πνίξου, Ελλάδα!
Αλλά δεν φταις εσύ, εγώ φταίω!
Εγώ φταίω που τόσα χρόνια ήμουν το πειθήνιο θύμα σου, επειδή μου κουνούσες μπροστά στα μούτρα το καρότο μίας ελπίδας που δεν επαληθεύτηκε ποτέ.

Της ελπίδας ότι κάποια μέρα θα ήμουν κι εγώ άξιός σου. Ότι θα με θεωρούσες πολίτη σου και όχι αγελάδα για άρμεγμα...

Έκατσε αναπαυτικά στη μαύρη, δερμάτινη πολυθρόνα και πήρε ένα πούρο αβάνας από το εβένινο κουτάκι πάνω στο τραπεζάκι.
Άνοιξε το περιοδικό και πήρε τα χέρια του το χρυσό κινητό του, περιορισμένο συλλεκτικό μοντέλο της Nokia.
Η Ιμέλντα, η Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός μπήκε δειλά στο γραφείο του. Τα γοργά της βήματα πνίγηκαν στο παχύ, περσικό χαλί, καθώς περνούσε μπροστά από το αναμμένο τζάκι, πάνω από το οποίο δέσποζε το κεφάλι της λευκής τίγρης.

"Κύριε, το μαγείρισσα ρωτάει αν θα φάει και το κυρία μαζί σας" ρώτησε σκύβοντας το κεφάλι.
"Η κυρία σου είναι στο κομμωτήριο και μετά θα πάει στο σπα. Απ' ό,τι μου είπε, μετά θα φάει στη Λέσχη" απάντησε εκείνος πληκτρολογώντας ένα νούμερο στο κινητό.
"Να πω στο μαγείρισσα να σερβίρει τώρα τον αστακό;" ρώτησε ξανά η Ιμέλντα.
"Όχι, δεν πεινάω." είπε εκείνος ενοχλημένος. "Πες της να τον πετάξει και να με αφήσετε στην ησυχία μου!"

Η μικροκαμωμένη Φιλιππινέζα βγήκε το ίδιο γοργά και έκλεισε πίσω της τη βαριά, δρύινη πόρτα.
Ο Αγαμέμνων έβαλε το κινητό στο αυτί και πήρε μια ρουφηξιά από το πούρο.
"Εδώ Αγαμέμνων Βολεμένος" είπε με πυγμή και σιγουριά. "Τελικά αποφάσισα. Θα αγοράσω το Riva 68 Ego. Μου άρεσε το όνομά του. Πόσα μέτρα είναι; Χμ... Τέλος πάντων, καλά είναι και τα 21. Θα κανονίσει την πληρωμή ο προσωπικός βοηθός μου."
Έκλεισε το τηλέφωνο, πέταξε το περιοδικό στην άκρη και ρούφηξε απολαυστικά το πούρο του.
"Κρίση..." μουρμούρισε ενοχλημένος. "Συνεχώς φέρνουν την καταστροφή αυτοί οι δημοσιογράφοι! Για ποια κρίση μιλάνε; Οι δουλειές μου ποτέ δεν πήγαιναν καλύτερα."

Η πόρτα χτύπησε. Εμφανίστηκε ο βοηθός του Αγαμέμνονα.
"Ήρθες επιτέλους; Στην επόμενη καθυστέρηση να αρχίσεις να ψάχνεις για δουλειά!" είπε βροντερά ο Βολεμένος και σηκώθηκε. "Αύριο θα πας να κανονίσεις την αγορά του σκάφους μου. 1.500.000 ευρώ συμφωνήσαμε. Και να ακυρώσεις και το ραντεβού μου με τον Υπουργό, την όρεξή του είχαμε. Τώρα που καπάρωσα την επιχορήγηση, δεν τον χρειάζομαι πλέον, άστον να περιμένει τη μίζα του."
Ο βοηθός έσκυψε το κεφάλι και έφυγε, ενώ ο Αγαμέμνων Βολεμένος στάθηκε μπροστά στο παράθυρο της έπαυλης και κοίταζε αφηρημένα τον σωφέρ που γυάλιζε την ασημένια Bentley.
Σαν να τον τσίμπησε μύγα, άνοιξε το παράθυρο και φώναξε θυμωμένος: "Την Jaguar είπα να γυαλίσεις, κρετίνε! Όλα μόνος μου πρέπει να τα κάνω εδώ πέρα;"

Έκλεισε το παράθυρο, έσβησε το πούρο και βγήκε από το δωμάτιο. Διέσχισε την αχανή σάλα με το μαρμάρινο πάτωμα και τα γλυπτά και ανέβηκε τη μεγάλη σκάλα που οδηγούσε στους πάνω ορόφους. Μία καμαριέρα εμφανίστηκε στον διάδρομο.
"Να μη με ενοχλήσει κανείς!" της είπε αυστηρά. "Θα πάρω το μπάνιο μου!"

Λίγο αργότερα, ήταν ξαπλωμένος αναπαυτικά στη μπανιέρα με τις χρυσές βρύσες και απολάμβανε ένα ποτήρι κονιάκ Κλο Ντι Γκριφιέ του 1788 που είχε αγοράσει για μόλις 3500 ευρώ πέρσι, σε μία δημοπρασία στο Παρίσι.
"Κρίση..." είπε γελώντας. "Είναι δυνατόν να μιλάνε για κρίση; Έχουν έρθει να δούνε πώς ζω;" είπε και άρχισε να γελάει δυνατά, σχεδόν υστερικά.
Το γέλιο του κάλυψε τον θόρυβο έξω από την πόρτα του πολυτελούς μπάνιου, εκεί όπου είχαν αρχίσει να μαζεύονται σιγά σιγά οι υπάλληλοί του, με βλέμμα σκοτεινό.
Η Ιμέλντα, κρατώντας στα χέρια της ένα βαρύ, πέτρινο γλυπτό, η μαγείρισσα με ένα ανοξείδωτο, κοφτερό μαχαίρι για μπριζόλα, ο προσωπικός βοηθός με ένα μακρύ σύρμα ανάμεσα στα δάχτυλα και ο σωφέρ με τον γρύλλο...

Ο Αγαμέμνων Βολεμένος θα γνώριζε από πρώτο χέρι την κρίση...

Το έχω βαρεθεί αυτό το επαναλαμβανόμενο σκηνικό.
Περπατώ αμέριμνος στο δρόμο, ακούγοντας τη μουσικούλα μου. Κάθε φορά, λοιπόν, που τυχαίνει να περπατά μπροστά μου μία γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας (δεν έχει συγκεκριμένο target group το φαινόμενο), θα συμβούν με μαθηματική ακρίβεια τα εξής: η κοπελιά/κυρία/μανδάμ/μπαμπόγρια, μόλις αντιληφθεί την παρουσία μου, θα ρίξει ένα πλάγιο βλέμμα προς τα πίσω. Τόσο πλάγιο, που αν έβαζε λίγη πίεση ακόμα, το μάτι της θα γυρνούσε ανάποδα και θα έβλεπε τον ιππόκαμπό της. Μετά, αυτομάτως, θα σφίξει με το χέρι της την τσάντα που έχει περασμένη στον ώμο μέχρι να της κοπεί η κυκλοφορία του αίματος, ή θα βάλει και το άλλο χέρι πάνω της, λες και μεταφέρει πυρηνική κεφαλή. Και, τέλος, θα κόψει ταχύτητα μέχρι να την προσπεράσω -φροντίζοντας πάντα να κοιτάζει λοξά, με κίνδυνο να στουκάρει σε καμιά κολώνα της ΔΕΗ.
Οι πιο υστερικές, αλλάζουν πεζοδρόμιο με την ταχύτητα του φωτός, πολλές φορές χωρίς καν να κοιτάξουν αν έχει κίνηση. Προτιμούν να κάνουν το αυτοκόλλητο πάνω στον προφυλακτήρα καμιάς νταλίκας, από το να έχουν άντρα να περπατά πίσω τους...

Μα τι στο καλό έχουν πάθει όλες οι γυναίκες, πια; Εντάξει, κατανοώ το γεγονός ότι ζούμε σε δύσκολους καιρούς, η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί και οι ληστές έχουν γίνει τόσο ξεδιάντροποι που σε ληστεύουν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και βιντεοσκοπούν κιόλας για να το ανεβάσουν μετά στο YouTube...
Αλλά, για όνομα του Θεού! Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο "είμαι προσεκτική" και στο "είμαι παρανοϊκή και βλέπω παντού τον Πάσσαρη, τον Δράκο του Σέιχ Σου και τον Φρέντυ Κρούγκερ 3 σε 1".

Αγαπητή, τρομαγμένη μαντάμ! Συμμερίζομαι τον φόβο σου, καθώς οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγο στόχο τσαντάκηδων, ανώμαλων και βλαμμένων γενικότερα, αλλά κατανόησε κι εσύ το γεγονός ότι δεν ισχύει το "άντρας = ανώμαλο κτήνος που θα μου κλέψει την τσάντα, θα με βιάσει και μετά θα με πλακώσει στις μπουνιές". Έχω βαρεθεί κάθε φορά που τυχαίνει να περπατώ από πίσω σου, να νιώθω άσχημα. Στο κάτω κάτω το θεωρώ προσβλητικό να με αντιμετωπίζεις ως πιθανό εγκληματία μόνο και μόνο επειδή είμαι άντρας. Οκ, κι εσύ είσαι γυναίκα, πώς θα σου φαινόταν αν κάθε φορά που σε βλέπω στο δρόμο, σου βγάζω κατευθείαν ένα πενηντάευρω ρωτώντας σε "πόσο πάει η ταρίφα";;; Τι, δεν είσαι πόρνη; Ε, ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΣΑΝΤΑΚΙΑΣ!!!

Το παραδέχομαι, δεν είμαι και ο Μπραντ Πιτ στη φάτσα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος δεν έχει ψηφιστεί Male Model της χρονιάς, ανήκει στη συμμορία των Μουργόλυκων!
Και μπορεί να περπατώ λίγο γρήγορα, αλλά έτσι είμαι από μικρός, πίστεψέ με! Κάθε φορά που περπατά κάποιος φίλος μαζί μου, νομίζει ότι έχει βγει για προπόνηση με την Τσουμελέκα. Δεν περπατώ γρήγορα επειδή θέλω να σου αρπάξω την τσάντα, καλή μου! Αν ήθελα να σου την αρπάξω, να είσαι σίγουρη ότι δεν θα καταλάβαινες από πού θα σου ερχόταν και το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπες θα ήταν η κολλημένη τσίχλα στο πεζοδρόμιο!

Επίσης, ναι, είμαι αξύριστος! Αυτό το look μου αρέσει κι επίσης βαριέμαι να ξυρίζομαι κάθε μέρα. Από πότε τα γένια ή το μούσι έγιναν συνώνυμα με την παραβατική συμπεριφορά; Όταν βλέπεις παπά στο δρόμο, πρέπει να παθαίνεις επιληπτική κρίση από τον τρόμο, δηλαδή!
Δεν μπορώ να κυκλοφορώ κάθε μέρα στο δρόμο με το φράκο του Τζέιμς Μποντ για να νιώθεις εσύ πιο άνετη! Να σου θυμίσω, στο κάτω κάτω της γραφής, ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες, ψεύτες, απατεώνες και εγκληματίες σε αυτή τη χώρα, φοράνε όλοι γραβάτα, είναι καλοξυρισμένοι και συχνάζουν στα καλύτερα μαγαζιά. Τους λένε "πολιτικούς", τους έχεις ακουστά; Πιο πιθανό είναι αν συναντήσεις κάποιον από αυτούς στο δρόμο, να σου πάρει την τσάντα και να την αδειάσει, παρά να στην κλέψω εγώ!

Κατανοώ και ασπάζομαι τον φόβο σου, λοιπόν... Καλά κάνεις και είσαι προσεκτική στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αλλά σταμάτα να γίνεσαι παρανοϊκή και γραφική! Αν φοβάσαι τόσο πια, μην κυκλοφορείς έξω! Κι αν πρέπει να κυκλοφορήσεις, τότε δεν χρειάζεται να κουβαλάς μαζί και μια προκλητική τσαντάρα στο μέγεθος του Έντερπραϊζ. Και στο κάτω κάτω, αν θες να νιώθεις ασφαλής, πήγαινε κάνε και κάνα μάθημα καράτε, τζούντο ή αυτοάμυνας...
Δεν χρειάζεται να με κάνεις να νιώθω τύψεις που γεννήθηκα Βασίλης και όχι Μάγια η Μέλισσα... Διότι την επόμενη φορά που θα σε δω να με λοξοκοιτάς και να σφιχταγκαλιάζεις την τσάντα σου, θα αρχίσω να τρέχω απότομα κατά πάνω σου μέχρι να πέσεις ξερή από το φόβο σου! Υστερικιά!

Θέλεις πολύ να κάνεις παιδί, αλλά δεν σου έκατσε ακόμα άντρας;
Σε τρομάζουν οι πόνοι της γέννας;
Η εξωσωματική είναι πολύ ακριβή για σένα;
Θέλεις να διατηρήσεις την κομψή σιλουέτα σου;
Βιάζεσαι και δεν μπορείς να περιμένεις να εγκριθεί η αίτηση υιοθεσίας;
Σου πέφτει μακριά η Αφρική, για να αγοράσεις μαυράκι σαν τη Μαντόνα;

Μην ανησυχείς! Πολύ κοντά σε σένα βρίσκεται σίγουρα ένα Ελληνικό Μαιευτήριο! Τέρμα πια στο φούσκωμα της κοιλιάς, στις πρωινές ζαλάδες, στις ραγάδες και στην εννιάμηνη αναμονή μέχρι να βγει το πολυπόθητο βλαστάρι σας από την κοιλιά! Τέλος στη γραφειοκρατία, τους ελέγχους και τη χαρτούρα!

Τώρα, μπορείς να διαλέξεις από μία πλούσια γκάμα νεογέννητων, αυτό που ταιριάζει σε σένα! Μεγάλη συλλογή, για όλα τα γούστα! Κορίτσια, αγόρια, αδύνατα, στρουμπουλά, εφταμηνίτικα, εννιαμηνίτικα, με ίκτερο ή χωρίς, θα βρεις σίγουρα αυτό που σου κάνει κλικ!

Χωρίς διαδικαστικά, χωρίς κρυφές πληρωμές, χωρίς λάδωμα σε υπαλλήλους, χωρίς κούραση και αναμονή!
Το μόνο που χρειάζεται είναι να περάσεις από το μαιευτήριο της αρεσκείας σου, να κάνεις μία μικρή αναγνωριστική βόλτα στους θαλάμους και όταν βρεις το μωρό των ονείρων σου, να το πάρεις μαζί σου στο σπίτι, όπου θα το μεγαλώσεις σαν δικό σου!

Η διανομή βρεφών ξεκίνησε ήδη από το Μαιευτήριο Έλενα Βενιζέλου!
Σύντομα και σε ένα μαιευτήριο κοντά σας!

Ώρες εξυπηρέτησης: πέντε εώς οχτώ το πρωί, που κοιμούνται όλοι -ακόμα και η Κρατική Μηχανή!

Ελληνικά Μαιευτήρια!
Θέλω μωρό, τώρα!

Αχ, αθάνατη Ελλάδα... Ό,τι και να συμβεί πλέον, δεν μας προκαλεί καμιά έκπληξη!

Όλες οι ΚΑΚΕΣ ΙΔΕΕΣ εδώ!

Πάρτε το απόφαση: ο Έλληνας είναι σαρκοφάγο ζώο! Από τότε που βγάζουμε τα πρώτα μας δόντια, με το κοκορέτσι να κρέμεται από το στόμα είμαστε. Αν μπορούσαμε, θα βάζαμε χοιρινό γύρο στο μπιμπερό μας όταν ήμασταν μωρά...

Η Τσικνοπέμπτη, λοιπόν, είναι ακόμα μία μεγάλη απάτη, σαν τον σιχαμένο τον Άγιο Βαλεντίνο, μόνο που αντί να πλουτίζουν τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία, πλουτίζουν τα Πέντε Αδέλφια και η Στάνη... Όλες οι χασαποταβέρνες περιμένουν αυτή τη μέρα του χρόνου για να ψήσουν και να μοσχοπουλήσουν τα κρέατα που τους έχουν περισσέψει από την προηγούμενη χιλιετία... Η μπριζόλα που τρως έβοσκε ως αγελάδα στα Δερβενάκια όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του ΄21 κι εσύ νομίζεις ότι σου φέρανε φρέσκο κρεατάκι γάλακτος.

Στη συνέχεια, έρχεται ο λογαριασμός και οταν τον βλέπεις, νομίζεις ότι μπερδεύτηκαν και σου έφεραν τον κρατικό προϋπολογισμό. Αλλά δεν μιλάς, καθότι " έτσι είναι το έθιμο" και "η μέρα, βλέπεις" και καταλήγεις να πληρώνεις τη βαλσαμωμένη μπριζόλα όσο θα πλήρωνες έναν αυθεντικό Μονέ και να βλαστημάς το έθιμο και τη μέρα και τον κρετίνο που πρότεινε να πάτε σε ταβέρνα να το τσικνίσετε...

Υπάρχει, φυσικά, η επιλογή να κάτσεις στο σπιτάκι σου και να παραγγείλεις το κλασικό σουβλάκι, αλλά μόνο αν είσαι ο Ιώβ, οπότε έχεις ήδη πάρει πιστοποιητικό ISO στην υπομονή. Οι αυξημένες, λόγω ημέρας, παραγγελίες ανεβάζουν το μέσο όρο αναμονής στις δωδεκάμιση ώρες, με αποτέλεσμα όταν έρχεται ο διανομέας, εσύ να έχεις ήδη φάει τη χέρια σου από την πείνα και να μην μπορείς να του ανοίξεις την πόρτα...

Υποτίθεται ότι η Τσικνοπέμπτη είναι η τελευταία ευκαιρία να φάμε κρέας μέχρι να τελειώσει η νηστεία... Αυτό ορισμένοι το παρερμηνεύουν σε "τελευταία ευκαιρία να φας κρέας μέχρι να παγώσει η Κόλαση" και μπουκώνονται στις γαρδουμποπροβατίνες σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να γκώσει το κρεατικό στο στομάχι τους και να αρχίσουν να βγάζουν λουκάνικα από τη μύτη... Και το αστείο είναι ότι ούτε το ένα δέκατο αυτών δεν θα νηστέψει το κρέας μέσα στη Σαρακοστή! Την επόμενη μέρα κιόλας θα γουρουνιάσουν ανελέητα και θα συνεχίζουν να γουρουνιάζουν μέχρι να έρθει το Μεγάλο Σάββατο, που θα κατεβάσουν και τρία πιάτα μαγειρίτσα για το γκραν φινάλε... Τελικά, σε αυτή τη χώρα έχουμε καταλήξει να τιμούμε τα έθιμα και τις γιορτές όπως συμφέρει το στομάχι μας!

Εδώ και χρόνια, προτιμώ να κάθομαι στο σπιτάκι μου και να τρώω με τους δικούς μου, παρά να στριμώχνομαι σε μία τρύπα με 850 άτομα γύρω μου να τρώνε φασαριόζικα, καμιά εικοσαριά σκασμένα να τρέχουν τσιρίζοντας και σπρώχνοντας την καρέκλα μου και τον σιχαμένο τον Νταλάρα να τραγουδά χιλιοακουσμένα λαϊκά στα μεγάφωνα! Το έθιμο λέει να φας ψητό κρέας, όχι να σου γίνει το συκώτι σαν μπάλα ποδοσφαίρου από το πρήξιμο!

Κι αν οι δικοί μου αποφασίσουν να το παίξουν ήρωες και βγούνε έξω να το τσικνίσουν, τότε χίλιες φορές να μείνω μόνος μου μέσα και να τρώω το χνούδι από τις γωνίες του σπιτιού!

Μποϋκοτάζ στις Τσικνοπέμπτες!

Όπως θα θυμάστε όσοι με διαβάζετε (και οι πέντε, δηλαδή!) πλέον απολαμβάνω την εργένικη ζωή. Αυτό σημαίνει ότι έχω αναλάβει όλες τις δουλειές και τη φροντίδα του σπιτιού, μέχρι αυτό να καεί, να ανατιναχτεί ή να με καταπλακώσει. Έχει περάσει μόλις ένας μήνας και ήδη θέλω να πάω κλαίγοντας στη μαμά μου, μόνο που η μαμά μου προνόησε και κανόνισε να μας χωρίζει πλέον ένα πέλαγος, μπας και βρει την ησυχία της...

Έτσι, η μεγάλη πρόκληση του πλυσίματος ρούχων, έπεσε ολοκληρωτικά στους στιβαρούς ώμους μου...
Ως τώρα, το πλυντήριο αποτελούσε για μένα μία μεγάλη, άσπρη, τετράγωνη συσκευή στην οποία ακουμπούσα τα κόμικς μου όταν ήμουν στην τουαλέτα... Δεν είχα την παραμικρή ιδέα πώς λειτουργεί, τι του βάζεις μέσα και τι κουμπιά πατάς για να αρχίσει να στριφογυρίζει και να μουγκρίζει. Καθώς, όμως, έφτασα στο σημείο να έχω φορέσει όλα τα ρούχα στη ντουλάπα, εκτός από τα φουστάνια της μάνας μου -κι επειδή κρίμα είναι να γίνω τραβέλι σε τέτοια ηλικία- αποφάσισα ότι έπρεπε να πέσει και αυτό το κάστρο! Όταν βρέθηκα στο νησί, ρώτησα τη μάνα μου πώς λειτουργεί σε γενικές γραμμές, πώς χωρίζουμε τα ρούχα και τι απορρυπαντικό βάζω. Οι περιγραφές της μητέρας μου είναι στο στυλ: "Βάλε πρώτα τα άσπρα, βάλε στην πρώτη τρύπα απορρυπαντικό και στην άλλη τρύπα μαλακτικό και μετά γύρνα το κουμπί προς τα μέσα, όχι προς την άλλη..."

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, κατέφυγα και πάλι στο Ναό της Γνώσης: το ίντερνετ! Ως γνήσιο παιδί της τεχνολογίας, έβαλα το μοντέλο του πλυντηρίου, κατέβασα το manual σε pdf και άρχισα να διαβάζω... Ανάθεμα κι αν κατάλαβα την τύφλα μου! Το manual ήταν στα αγγλικά, αλλά τα κουμπιά του πλυντηρίου... στα ελληνικά (τώρα σας έπιασε το εθνικό σας, ηλίθιοι!) Επίσης, το manual έλεγε κάτι για χωρισμό ρούχων σε μάλλινα, ευαίσθητα, λευκά, σκούρα και άστα να πάνε, το οποίο ισοδυναμούσε με οχτακόσιες πλύσεις. Εκεί που ήμουν έτοιμος να τα πλύνω στο ποτάμι, μαζί με την Κρυστάλλω τη Γκαβή και τη Βασίλαινα του Μήτρου, αποφάσισα να το ρισκάρω! Πόσο δύσκολο να ήταν, άλλωστε; Θυμόμουν ότι στις διαφημίσεις, η νοικοκυρά ρίχνει τα ρούχα μέσα, πετάει και το απορρυπαντικό και ένα καρέ αργότερα, η μπλούζα βγαίνει ολόλαμπρη και ο γιος της φωνάζει: "Έβαλες τρίποντο, μαμά!" Οπότε είπα να βάλω κι εγώ τρίποντο, έριξα όλα τα άσπρα κι ό,τι είχε άσπρο, μέσα στον κάδο, έβαλα ένα καπάκι υγρό απορρυπαντικό στην πρώτη θήκη και ένα καπάκι μαλακτικό στην τρίτη (η δεύτερη μου ξίνισε...), έφαγα πέντε λεπτά να καταλάβω αν η βρύση ήταν ανοιχτή, το γύρισα στους 40, επειδή είμαι οικολόγος, και πάτησα 2-3 κουμπιά...
Το πλυντήριο λειτούργησε. Τα ρούχα βγήκαν βρεγμένα, με υπέροχα γκρίζα γρομπαλάκια παντού, τα οποία ήταν το μαλακτικό που είχε μεταλλαχθεί σε μύξα... Βασίλης - Πλυντήριο: 0-1.

Στη ρεβάνς πήρα συμβουλές από την αδελφή μου, η οποία με ενημέρωσε ότι η δεύτερη θήκη που σνόμπαρα πριν, ήταν στην ουσία η θήκη του μαλακτικού, ενώ η τρίτη ήταν ξανά για απορρυπαντικό, για την πρόπλυση (ούτε απλή πλύση δεν κατάφερα εγώ, την προ- θα κατάφερνα;) Δεύτερος γύρος! Τα (σχεδόν πια) λευκά ρούχα ξαναμπήκαν στο πλυντήριο. Αυτή τη φορά έβαλα απορρυπαντικό στην πρώτη και τρίτη θήκη και λιγότερο μαλακτικό στη μεσαία. Έψαξα καλύτερα τα κουμπιά και το έβαλα στο Power Wash που μου φάνηκε πολύ αντρουά και πήγα να τσεκάρω κάτι καταλόγους ρούχων, σε περίπτωση που μου έβγαιναν πάλι πατσαβούρες! Μέχρι να τελειώσει με έφαγε η αγωνία, γιατί αυτό το Power Wash που έβαλα τα έπλυνε καμιά εικοσαριά φορές. Έφαγαν τόσο νερό και σβουρίδι, που και σε βόθρο να τα είχα βουτήξει, θα καθάριζαν... Άσε πια κι αυτό το στίψιμο στις 1000 στροφές... Όποτε άρχιζε, το πλυντήριο χοροπηδούσε λες και χόρευε ταραντέλα κι ό,τι βρισκόταν πάνω εκτοξευόταν κι όποιον πάρει ο Χάρος!

Αλλά... ΝΙΚΗΣΑ! Τα λευκά βγήκαν πιο λευκά κι από την οδοντοστοιχία του Αλέξανδρου Πετρίδη! Αναφώνησα ενθουσιασμένος: "ρε, άστραψε το μάτι μου!" και πήγα να τα απλώσω όλο καμάρι που θα με έβλεπαν οι γείτονες τι νοικοκύρης που είμαι!
Επιστροφή για τον τρίτο γύρο: πλύσιμο των σκούρων! Εκεί κι αν τα έπαιξα όλα για όλα! Αν καθόμουν να ξεχωρίσω πάλι υφάσματα, χρώματα και λεκέδες, δεν θα είχα τελειωμό. Η λύση ήταν να τα πετάξω όλα μαζί, κάλτσες, πουλόβερ, μποξεράκια, παντελόνια, μπλούζες, με ενισχυμένη δόση απορρυπαντικού και πολλές προσευχές! Γύρισα το κουμπί στους 40 για ανθεκτικά (ε, μαλλί είναι, να μην αντέχει;) και μετά άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα έβγαιναν σε μέγεθος Playmobil!

Πάλι δέκα ώρες πλύσιμο και σβούριγμα, πάλι το πλυντήριο να ρίχνει γυροβολιές, έφτασε η ώρα της κρίσης! Άνοιξα την πόρτα, έβγαλα ένα πουλόβερ, το ξεδίπλωσα και το έβαλα μπροστά μου για να συγκρίνω μέγεθος. Το βρήκα λίγο μικρότερο, αλλά μετά θυμήθηκα ότι απλώς εγώ έχω γίνει τόφαλος! Η νίκη ήταν τόσο μεγάλη που έριξα έναν χορό της νίκης μπροστά στο ταπεινωμένο πλυντήριο!

Τώρα, απομένει το επόμενο άπαρτο κάστρο, το οποίο θα δοκιμάσω αμέσως τώρα: σιδέρωμα με πρέσα ατμού!
Οπότε τώρα καταλάβατε γιατί δεν έβαλα Κακή Ιδέα σήμερα: την ξεκινώ τώρα live!
Αν δεν ξαναδείτε εγγραφή μου, είναι πιθανότατα γιατί το καρβουνιασμένο πτώμα μου δεν μπορεί να μπει στο ίντερνετ!

Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας στέκονταν στη μέση της τεράστιας αίθουσας, με τα περίεργα πλάσματα με τους μανδύες ολόγυρά τους, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν αν όλα όσα ζούσαν ήταν απλώς ένας εφιάλτης. Ο Αρχηγός των πλασμάτων κινήθηκε πάλι προς τον θρόνο του, κάνοντας νεύμα σε δύο άλλα πλάσματα που έμοιαζαν με φρουρούς να πλησιάσουν.

- Έχεις καταλάβει τίποτα; ρώτησε ο Λεωνίδας τρομοκρατημένος.
- Νομίζω πως κάτι υποψιάζομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρος... απάντησε ο Ανέστης.
Οι δύο φρουροί πλησίασαν και έπιασαν θείο και ανιψιό από τα μπράτσα.
- Απόγονε ΕΠΤΑ, εσύ οδηγηθείς Αίθουσα Διαγραφής! ακούστηκε μέσα στα κεφάλια τους η φωνή του πλάσματος.
- Τι είναι αυτή η διαγραφή που λέει συνέχεια; Τι θα σου κάνουν; ρώτησε πάλι ο Λεωνίδας.
- Νομίζω πως κάτι υποψιάζομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρος... απάντησε ξανά ο Ανέστης.
- Έχεις μία ποικιλία στις απαντήσεις σου, πάντως! είπε ο Λεωνίδας κοιτώντας τον στραβά.

- Ανησυχείτε μη! ακούστηκε στο μυαλό τους μία γνώριμη φωνή. Ήταν ο ΕΝΑ. Εγώ εξηγήσω σε σας όλα!
Σύντομα, οι δύο φρουροί τους μετέφεραν σε μία νέα αίθουσα, με κόκκινο φωτισμό. Τους έβαλαν να σταθούν σε μία πλατφόρμα και ένα ενεργειακό πεδίο σχηματίστηκε γύρω τους.
- Τι είναι αυτό; ρώτησε ο Λεωνίδας και άπλωσε το χέρι μπροστά.
Ούρλιαξε δυνατά, καθώς δέχθηκε μία δυνατή, ηλεκτρική εκκένωση, ενώ τα μαλλιά του σηκώθηκαν στον αέρα.
- Νομίζω ότι είναι κάποιο ενεργειακό πεδίο για να μην το σκάσουμε! είπε ο Ανέστης.
- Μπορούσες να μου πεις τη θεωρία σου πριν γίνει το μαλλί μου σαν του Σόνικ του σκαντζόχοιρου, απάντησε ο Λεωνίδας πιάνοντας το πονεμένο χέρι του.
Μπροστά τους εμφανίστηκε ο ΕΝΑ, κρατώντας μία περίεργη συσκευή.
- ΕΝΑ, τι στο καλό συμβαίνει; Ποιοι είναι αυτοί; Τι θα μας κάνουν; άρχισε έναν καταιγισμό ερωτήσεων ο Λεωνίδας.
- Όχι χρόνος πω πολλά! ακούστηκε τηλεπαθητικά η φωνή του. Ξεκινήσει σύντομα Διαγραφή!
- Ναι, αυτό το ακούμε συνέχεια το τελευταίο δεκάλεπτο, μήπως να μας διαφώτιζες λιγάκι; ρώτησε ο Ανέστης.
- Εσύ πάψεις υπάρχεις! Διαγραφή ύπαρξής σου από Σύμπαν!

Ο Ανέστης ένιωσε να τον λούζει κρύος ιδρώτας.
- Τι εννοείς θα διαγραφώ από το Σύμπαν; Μου αρέσει το Σύμπαν! Προτιμώ να παραμείνω σε αυτό! Αν θέλετε, διαγράψτε με από τα αρχεία της Εφορίας μόνο!
- Εσύ όχι έπρεπε υπάρχεις! Εσύ λάθος!
- Αυτό μου το λέει η μάνα μου συνέχεια! είπε γελώντας ο Λεωνίδας, για να εισπράξει μία καρπαζιά από τον θείο του.
- Μηχανές Χρόνου υπάχουν μόνο για Παρατήρηση, Καταγραφή Ιστορίας. ΕΠΤΑ έκλεψε Μηχανή του και ήρθε Γη σας. Έσβησε Μηχανή και έκρυψε.
- Δηλαδή... αυτός ο ΕΠΤΑ ήταν ο πατέρας μου; ρώτησε ο Ανέστης.
- Χρόνος όχι κυλά εδώ, όπως Γη σας! συνέχισε το πλάσμα. ΕΠΤΑ όχι πατέρας σου. ΕΠΤΑ πατέρας, πατέρα, πατέρα, πατέρα σου!
- Ουάου... δεν κατάφερα να το υπολογίσω, αλλά αυτοί ήταν πολλοί πατέρες! είπε ο Λεωνίδας γουρλώνοντας τα μάτια του.
- Τέλεια, δηλαδή ο προ-προ-προπάππους μου ήταν ένας βαρεμένος τύπος από το μέλλον, που έκλεψε μια χρονομηχανή για να ζήσει στη Γη και τώρα θα την πληρώσω εγώ για εκείνον;
- Και δεν ήταν και έξυπνος, από όλες τις εποχές για να ζήσει, εκείνος διάλεξε μία που δεν είχε καν ίντερνετ! πετάχτηκε πάλι ο Λεωνίδας.
- Αν συνεχίσεις, θα σου περάσω το κεφάλι μέσα από το ενεργειακό πεδίο!

Ο ΕΝΑ πάτησε ένα κουμπί στη συσκευή που κρατούσε και το ενεργειακό πεδίο κατέρρευσε.
- Όχι πολύς χρόνος. Πρέπει φύγετε τώρα! είπε
- Μας... αφήνεις να φύγουμε; ρώτησε ο Ανέστης.
- Όχι ότι μας χαλάει ιδιαίτερα! πρόσθεσε ο Λεωνίδας και τράβηξε τον θείο του από το χέρι.
- Γιατί; ρώτησε πάλι ο Ανέστης.
- Τώρα σου ήρθε να λύσεις τις απορίες σου; φώναξε ο Λεωνίδας. Σε λίγο θα μας την πέσουνε καμιά εκατοστή καράφλες με κουκούλες!
- ΕΠΤΑ αδελφός μου! ακούστηκε η φωνή του πλάσματος και πάλι. Εγώ βοήθησα εκείνον φύγει από ΕΔΩ και ΤΩΡΑ...
- Ήσουν αδελφός του προ-προ-προ-πάππου μου; Δηλαδή εγώ τι σε έχω; ρώτησε ο Ανέστης.
- Τρίτη κουνιάδα! φώναξε ο Λεωνίδας και άρχισε να σπρώχνει τον Ανέστη. Τώρα θα ποτίσετε το οικογενειακό σας δέντρο; Εδώ καιγόμαστε!

Άρχισαν να τρέχουν στη μεγάλη αίθουσα με τον ΕΝΑ να τους δείχνει τον δρόμο.
- Ακολουθήστε εμένα! Οδηγήσω εσάς σε Αίθουσα Τηλεμεταφοράς! Βρεθείτε κόσμο σας αμέσως!
- Πολλές αίθουσες έχετε εδώ μέσα! είπε λαχανιασμένος ο Λεωνίδας. Χάθηκε να βάλετε καμιά κυλιόμενη σκάλα;
Έντονα ποδοβολητά άρχισαν να ακούγονται πίσω τους, ενώ μια μεγάλη πύλη άνοιξε μπροστά τους και εμφανίστηκαν δέκα φρουροί.
- Όχι φτάσουμε Αίθουσα! Από εδώ!
Ο ΕΝΑ έστριψε σε έναν μικρό διάδρομο, που τους οδήγησε σε μία σκοτεινή αίθουσα. Ήταν η πρώτη αίθουσα στην οποία τους είχε φέρει η Μηχανή επιστρέφοντας. Ο ΕΝΑ πάτησε ένα κουμπί στη συσκευή του και η αίθουσα φωτίστηκε απότομα.

Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας κοντοστάθηκαν με κομμένη την ανάσα. Μπροστά τους απλώνονταν εκατοντάδες Μηχανές σαν τη δική τους, σε δύο ατέλειωτες σειρές.
- Απίστευτο... Πόσο πολλές! ψέλλισε ο Ανέστης.
- Εδώ! ακούστηκε η φωνή του ΕΝΑ. Μπείτε πάλι Μηχανή σας, μόνη λύση!
- Μα η Μηχανή μας έχει χαλάσει, γιατί να μην μπούμε σε μία καινούργια;
- Όχι δυνατό! είπε ξανά ο ΕΝΑ. Μηχανές σύστημα εντοπισμού. Μόνο δική σας όχι, ΕΠΤΑ απενεργοποίησε όταν έκλεψε Μηχανή. Όχι χρόνος απενεργοποιήσουμε καινούργια.
Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας μπήκαν μέσα.
- Μα... δεν λειτουργούσε πριν! είπε ανήσυχος ο Λεωνίδας.
- Παρεμβολέας εμπόδιζε λειτουργία! είπε ο ΕΝΑ και πάτησε άλλο ένα κουμπί.
Αμέσως, με έναν βρηχυθμό, η Μηχανή ενεργοποιήθηκε και όλα τα λαμπάκια φωτίστηκαν! Ο Ανέστης γύρισε και κοίταξε τον ΕΝΑ.
- Έλα μαζί μας! Σε είδαν να μας βοηθάς!
- Εσύ όχι ανησυχείς! Εγώ καταφέρω! είπε εκείνος και έκλεισε την πόρτα της Μηχανής.

Οι φρουροί εμφανίστηκαν στην αίθουσα και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος τους, κρατώντας κάτι περίεργα, μακριά κοντάρια.
- Θείε, τα τσιράκια κατέφτασαν και ετοιμάζονται για επί κοντώ! είπε ανήσυχα ο Λεωνίδας. Πάμε να φύγουμε!
- Όχι ακόμα! τους σταμάτησε ο ΕΝΑ. Σύστημα Καθοδήγησης Μηχανής χάλασε. Πρέπει δώσω σε εσάς συντεταγμένες Γης σας, αλλιώς δεν φτάσετε ποτέ!
- Τέλεια! Πες τις! είπε ο Ανέστης, με το χέρι στο πάνελ.
- 129...
Η φωνή του διακόπηκε απότομα, καθώς εξαϋλώθηκε μέσα σε μία απότομη έκρηξη φωτός... Ο Ανέστης και ο Λεωνίδας έμειναν να κοιτάζουν έντρομοι το κενό, εκεί που άλλοτε στεκόταν ο ΕΝΑ, ενώ μπροστά τους ένας φρουρός κρατούσε οριζόντια το περίεργο κοντάρι που ακόμη κάπνιζε...
- Τον... τον εξαφάνισαν! τραύλισε ο Λεωνίδας.
Οι φρουροί σημάδεψαν τη Μηχανή με τα κοντάρια τους. Ο Ανέστης πάτησε χωρίς χρονοτριβή το πράσινο κουμπί και η Μηχανή εξαφανίστηκε λίγο πριν οι ακτίνες αποσύνθεσης την χτυπήσουν...

Στιγμιαία, η Μηχανή επανεμφανίστηκε κάπου αλλού.
- Τα καταφέραμε; ρώτησε τρομαγμένος ο Λεωνίδας. Τους ξεφύγαμε;
- Παρά τρίχα... είπε ο Ανέστης, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του. Αλλά ο ΕΝΑ δεν τα κατάφερε... πρόσθεσε σκύβοντας το κεφάλι.
- Θείε... Ο ΕΝΑ δεν πρόλαβε να σου δώσει όλες τις συντεταγμένες... Πού στο καλό είμαστε τότε;
Ο Ανέστης άνοιξε την πόρτα της Μηχανής και βγήκε έξω. Βρίσκονταν σε ένα δάσος και ήταν μέρα.
- Μοιάζει σίγουρα με τη Γη... Και η Μηχανή ήταν ρυθμισμένη να μας επιστρέψει στην Ελλάδα...
- Ναι... είπε ο Λεωνίδας, κατεβαίνοντας κι εκείνος. Αλλά... σε ποια Ελλάδα απ' όλες; συμπλήρωσε δείχνοντας με το χέρι του κάτι στο βάθος.
Ο Ανέστης μισόκλεισε τα μάτια του για να δει καλύτερα αυτό που του έδειχνε ο Λεωνίδας.

- Ω, Θεέ μου... είπε έκπληκτος. Είναι αυτό που νομίζω;;

Στο επόμενο επεισόδιο: Γη 129567...